အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

အပိုင်း(၁၈၉)

"မြွေသင်္ချိုင်း..."

လင်းတုန်း က အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်၏။ အီသန်က လှည့်မကြည့်ပဲ ပြောလိုက်သည်။

"နာမည်ပေးထားတာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား... အင်ပါယာ ရဲ့ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ နာမည်ပေးတဲ့ အာရုံခံစားမှုကို လက်ခုပ်တီးပြီး ချီးကျူးရမယ်..."

ရုတ်တရက်... ကြမ်းပြင်သည် လင်းတုန်း ၏ ခြေအောက်မှ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကြမ်းပြင်တွင် တွယ်ကပ်ထားသော စားပွဲတစ်ခု၏ အစွန်းကို သူ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အောက်သို့ ဆင်းသက်ရာတွင် ထိုင်နေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် သူ သိရှိလာခဲ့သည်။

ယီရင်သည်လည်း သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် ထိန်းချုပ်ခုံကို အားပြုထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဆင်းသက်ရာနေရာတွင် စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။

သို့သော် အီသန်ကတော့ အနီနှင့် ရွှေရောင် ရောစပ်နေသော အပြင်ဝတ်ရုံ၏ အိတ်ကပ်များထဲသို့ လက်ထည့်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခေါင်းသည် မှန်ပြတင်းပေါက်နီးပါး ကပ်နေပြီး ထိုမှန်ပေါ်တွင် သူ၏ အပြုံးက ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

အောက်သို့ ပို၍ နိမ့်ဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ လင်းတုန်း သည် အရိုးများကြားရှိ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စတင် မြင်တွေ့လာရသည်။ အရိုးများပေါ်ရှိ အမည်းစက်များသည် လူများ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြသော ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများ အဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။ လမ်းများသည် အကြီးဆုံးအရိုးများကို ရစ်ပတ်နေပြီး အဆောက်အအုံများဆောက်လုပ်ရန် အခေါင်းပေါက်ဖြစ်အောင် ထွင်းထားသော သို့မဟုတ် အချင်းချင်း ထပ်ထားသော အခြားအရိုးများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လင်းတုန်း သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ နှစ်များစွာကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤလူများသည် နဂါးသင်္ချိုင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ မြို့တစ်မြို့ကို ထွင်းထုတည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။

မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်နေသော ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသည့် အရိုးတစ်ခုတွင် ပြတင်းပေါက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လှေကားများ ရစ်ပတ်ထားသည်။ အက်ကွဲနေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခု၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် ဧရာမ ကြေးစည်ကြီးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။ မြေကြီးထဲမှ ထွက်နေသော ခြေသည်းလေးခု၏ ထိပ်ဖျားများတွင် လူတစ်ရပ်စာအရွယ်အစားရှိသော မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

မြို့သည် တောင်ပေါ်သို့တိုင် တွားသွားတက်နေသဖြင့် ကျောက်ဆောင်မည်းကြီးတွင် ရဲတိုက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တောင်ထွတ်မှ ဆူးသရဖူတစ်ခုကဲ့သို့ နောက်ထပ်အရိုးများ ထိုးထွက်နေပြီး ၎င်း၏ ဆူးချွန်များကြားတွင် နန်းတော်များ ခိုအောင်းနေကြသည်။

လင်းတုန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းအားလုံးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့သည်။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် သူတို့ခေါ်ဝေါ်သော မြို့ရွာများ ရှိသော်လည်း ဤမြို့က သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို မှေးမှိန်သွားစေသည်။ အရွယ်အစားကို ဖယ်ထားလျှင်ပင် နဂါးရိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တစ်မြို့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီကိုမျှ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

ကောင်းကင် ကရုဏာသည် နေရာတစ်ခုကို ဝဲပျံနေသည်။ ၎င်းမှာ နံရိုးတစ်ခုစီကြားရှိ ကွက်လပ်များကို ဖြူဖျော့ဖျော့ ကျောက်တုံးများနှင့် အင်္ဂတေများဖြင့် ပိတ်ထားသော နံရိုးခွင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အပြာ၊ အမည်း နှင့် အဖြူရောင်ရှိသော အလံတစ်စုံသည် အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်များမှ လွင့်ပျံနေပြီး အာရီလီယပ်စ် မိသားစု၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသနေသည်။

ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် အရိုးများ၏ အထက်နီးပါးသို့ ရောက်သည်အထိ ဆင်းသက်ခဲ့ပြီးနောက် တောင်နှင့် အနီးဆုံး အစွန်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။

အဆောက်အအုံများ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဧရာမ မှန်လုံအိမ်ကြီးများ အတန်းလိုက် သွယ်တန်းနေသည်။ ၎င်းတို့၏ မှန်ခေါင်မိုးများက နေရောင်ခြည်ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုထား၏။ လင်းတုန်းသည် အတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံစိုက်ခင်းများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အပြင်ဘက်နံရံများတစ်လျှောက် အစီအရင် များ တောက်ပနေပြီး မျက်နှာကျက်တစ်ခုမှ မိုးရွာကျနေသည်။

ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ များသည် မြေယာကို မှီခိုနေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့လောက်အောင် တိုးတက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စိုက်ပျိုးမြေများကို ပုလင်းထဲထည့်ကာ သူတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ နောက်ထပ် အလုံပိတ်စိုက်ခင်းတစ်ခု ထားရှိရန် နေရာအလုံအလောက်ရှိသော ကွက်လပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ နီရဲရဲ မြေကြီးများရှိသော ကျယ်ပြန့်သည့် စတုရန်းကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် ထိုစတုရန်းကွက်ပေါ်သို့ ရောက်သည်အထိ သူတို့ကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးပေအနည်းငယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ ဆင်းသက်စေခဲ့သည်။

အီသန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်ကာ သူ၏ဆံပင်များ အနောက်သို့ အထာကျကျ လွင့်ပျံစေရင်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့တော့ ငါမသိဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ငါကတော့ အလုပ်စလုပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ..."

ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် ထိန်းချုပ်ခုံမှ ဖယ်ခွာလာပြီး သူ၏ အဝါရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်များထဲသို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုးဖွလိုက်သည်။ ယနေ့၌ သူသည် အကောင်းဆုံး ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ်မျှသော ချို့ယွင်းချက်လေး ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီရှိ အရေးအကြောင်းတိုင်းကို ပြန့်ပြူးသွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

လင်းတုန်း သည် အာရီလီယပ်စ် အရောင်များဖြင့် ခြယ်သထားသည့် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ခရီးစဉ်ကြောင့် အရောင်လွင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ပို၍ ကြည့်ကောင်းမည့် အရာတစ်ခုခုကို သူ တောင်းဆိုသင့်သလားဟု သူ တွေးမိသည်။

သို့သော် ယီရင် ကမူ သူမ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် စုတ်ပြဲနေသော အမည်းရောင်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမကတော့ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

အီသန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဆယ်ယောက်တစ်တန်း၊ အတန်းဆယ်တန်းဖြင့် စီတန်းထားသော လူတစ်ရာကို မြင်တွေ့ရသည်။ အားလုံးက ကျောဘက်တွင် လခြမ်းမည်း ပါရှိသော အပြာရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့အားလုံးက နီရဲရဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းများ ဖိကာ ဝပ်တွားနေကြသောကြောင့် လင်းတုန်း သည် သူတို့၏ ကျောများကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

"အာရီလီယပ်စ် မိသားစုက ခေါင်းဆောင်ကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ညီညွတ်သည့် အသံတစ်ခုဖြင့် သူတို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ယီရင်က တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ နားကို လက်သီးဆုပ်ဖြင့် ပွတ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး လား..."

လင်းတုန်းက အံ့ဩစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ အီသန် သည် သူပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။

"အိုး... ဟုတ်တယ်၊ ငါက မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ... အခုလောက်ဆိုရင် မင်း အဲဒါကို ခန့်မှန်းမိလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်သည် အီသန် ၏ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ သံမဏိ လက်ပတ် ရွှေအဆင့် အမှတ်အသားသည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

"နံပါတ်တစ်... ရှေ့ထွက်ပြီး အစီရင်ခံပါ..."

ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသမီး အစေခံတစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီး အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူမပင်လျှင် ပွဲတော်တစ်ခုအတွက် လိုမျိုး ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။ အရောင်တင်ထားသော အပြာနှင့် ငွေရောင် ဘီးများက သူမ၏ မီးခိုးရောင်စွက်နေသော ဆံပင်များကို နောက်သို့ သိမ်းဆည်းပေးထားသည်။ သူမ၏ အစေခံဝတ်စုံသည် လုံးဝ အသစ်စက်စက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများတွင် လက်စွပ်များ တောက်ပနေသည်။

အစေခံများပင်လျှင် ဤနေရာတွင် တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ နေထိုင်ကြသည်ဟု လင်းတုန်း ပထမဆုံး တွေးထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ရောက်ရှိလာခြင်းသည် နေ့ထူးနေ့မြတ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေမည်။

လင်းတုန်း မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ သူမသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် အစီရင်ခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ကပ်ဆီးရပ်စ် ၏ နားထဲသို့ ကပ်၍ တီးတိုးပြောရန် ရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် အီသန် အား ပုံမှန်လေသံဖြင့် စကားပြောရန် လှည့်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ထွက်သွားကတည်းက မိသားစုရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေက ပိုများလာခဲ့တယ်... တောင်ပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့် မီးပုံးထွန်းသူတွေက ပြင်းထန်တဲ့ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်... သူတို့က တစ်ယောက်ယောက်ကို စွပ်စွဲဖို့ ငြင်းဆိုကြတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့က ကျင်း ကလန် ရဲ့ နန်းတော်တွေ အပြင်ဘက် တောင်ထွတ်မှာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ကြတာပါ..."

အီသန်က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်၏။ အစေခံအမျိုးသမီးက ကပ်ဆီးရပ်စ် ၏ နားထဲသို့ ဆက်လက်၍ တီးတိုးပြောနေသည်။

လင်းတုန်း သည် ယီရင် နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ တီးတိုးပြောဆိုနေခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ အီသန် သည် အရာအားလုံးကို ကြားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထို့အပြင် မြို့တစ်ဝက်ခန့်အကွာရှိ နံရံတစ်ခုတွင် ကပ်ထားသော ပြဿနာစာရင်းများကိုပင် သူ ဖတ်နိုင်ကောင်း ဖတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း... ဤကိစ္စက တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထူးဆန်းနေသည်ဟူသော အရိပ်အယောင်မျိုးကို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ထံမှ မတွေ့ရပေ။

နောက်ထပ် အစီရင်ခံစာ အနည်းငယ်ကို ခေါင်းညိတ် နားထောင်ပြီးနောက် ကပ်ဆီးရပ်စ် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရေဆိုးမြောင်းထဲမှာ သဘာဝ ဝိညာဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အစီရင်ခံစာတွေကို မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံရရှိထားပါတယ်..."

အီသန်သည် ကပ်ဆီးရပ်စ် နားထောင်ခဲ့ရသည့်အချိန်တွင် ထိုသတင်းကို ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်မည် သေချာသော်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ရေဆိုးမြောင်းတွေကို အဲဒီလောက်အထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ပိတ်ဆို့နေအောင် ထားခဲ့မိလို့လား..."

"အဲဒါက သက်စောင့် ဝိညာဉ် တစ်ခုပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ သီတင်းပတ်အနည်းငယ်က ကျင်း ကလန် မှာ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်... သူတို့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေက ကျရှုံးသွားတဲ့ ဆေးရည်တွေကို ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာတွေ အသက်မဲ့ ဒြပ်ဝတ္ထု တွေ စွန့်ပစ်တဲ့ အခန်းထဲကို သွားသွန်ချခဲ့ကြတယ်... အဲဒီမှာ... မျှော်လင့်မထားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်၏ လေသံက ထိုကိစ္စသည် မည်မျှအထိ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်ခဲ့ကြောင်း လင်းတုန်း အား တိတိကျကျ သိစေခဲ့သည်။ သို့သော် အီသန် က ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အရှေ့ဘက် နှစ်မိုင်ခွဲအကွာမှာ..."

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် က ပြောလိုက်သည်။

"သဲမုန်တိုင်း ရပ်ကွက် ရဲ့ တောင်ဘက်တည့်တည့်က ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ နဂါးပုံစံ ရေပန်းရဲ့ အောက်တည့်တည့်မှာပဲ..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်က ဒူးထောက်နေသော အစေခံများ၏ အတန်းများဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နံပါတ် ကိုးဆယ့်ကိုး နဲ့ တစ်ရာ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ အနောက်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးသည် မတ်တပ်ရပ်လာကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးက ထပ်မံ၍ တီးတိုးပြောပြန်၏။

"ကျင်း ကလန် ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် လေလံရုံအပြင်ဘက်က ဆေးတွေ ကွာကျစပြုနေပါတယ်..."

ကပ်ဆီးရပ်စ် က အစီရင်ခံသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ညတွင်းချင်း ဆေးပြန်သုတ်ပေးခဲ့ပေမယ့် မနက်မိုးလင်းတော့ ဆေးသစ်တွေက အခြစ်ခံထားရပြီး ပျက်စီးနေခဲ့တယ်... ကျင်း ကလန် က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆေးသုတ်သမားတွေကို တိုင်ကြားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် အဖွဲ့ပါ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က လင်းတုန်း ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်၏။ ဖစ်ရှာ ဂီရှာ ဘာပြောမည်ကို နားထောင်ရန် သူ ငုံ့လိုက်သည်။ ယီရင် သည်လည်း သူတို့ဘေးသို့ ကိုင်းညွတ်ကာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"မင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို သတိထားမိတယ် မဟုတ်လား... တကယ့် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ထဲက အရာအားလုံးဟာ သူ့နေရာနဲ့သူ ရှိပြီး နံပါတ်စဉ်တပ် အမျိုးအစားခွဲခြားထားတယ်... ဘယ်စားသောက်ဆိုင်က အကောင်းဆုံးလဲ၊ ဘယ်အများသုံးအိမ်သာက အဆိုးဆုံးလဲ၊ ဘယ်အစေခံက တခြားတစ်ယောက်ထက် ပိုအသုံးဝင်သလဲ ဆိုတာကို မင်း အမြဲတမ်း သိနိုင်တယ်... ဒီမှာ သူတို့လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက နံပါတ်တစ်ဆင့် ပိုမြင့်လာဖို့ချည်းပဲဆိုတာ မင်း မြင်တယ်မလား..."

ယီရင်သည် ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"အဲဒါက ကွေ့ကောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ..."

လင်းတုန်းက မှတ်ချက်ချ၏။ ဂီရှာက လင်းတုန်း ၏ ခေါင်းဘေးဘက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ကွေ့ကောက်တာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါ... အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချပြထားတာလေ... အဆင့်မြင့်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက ငွေပိုတောင်းနိုင်တယ်၊ အဆင့်အမြင့်ဆုံး တပည့်တွေက အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်တွေကို ရနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ထိပ်တန်းမိသားစုတွေက အင်ပါယာ ဆီကနေ အထောက်အပံ့တွေ ပိုရကြတယ်..."

"တကယ့် မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရိုက်ရတာလဲ..."

***

အပိုင်း(၁၉၀)

ဂီရှာက လင်းတုန်းကို နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ က မင်းထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်တယ်... ဧကရာဇ် က လူသူကင်းမဲ့သတဲ့ တောရိုင်းမြေ ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ရထားတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီအပြင်ဘက်မှာ သူ လိုချင်တာ ဘာမှမရှိလို့ ငါတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထားပေးထားတာပဲ... အင်ပါယာ က ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက် တောင်တန်းတွေအထိ ကျယ်ပြန့်သွားပေမယ့် ဘယ်လောက်အထိ ဝေးလဲဆိုတာတော့ ငါ မပြောပြနိုင်ဘူးလေ..."

လင်းတုန်း သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ ၏ အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ အကြောင်းကို မကြားဖူးခဲ့ကြောင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ ပြောနိုင်သည်။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား အပြင်ဘက်ရှိ မြေနေရာများသည် အရိုင်းအစိုင်းဆန်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုမရှိဟု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံထားကြသည်။

အီသန် သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ပါးစပ်တစ်ဖက်စောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသတင်းကို ဖြန့်ခွင့် မရှိပေမဲ့... ဧကရာဇ် ဟာ မျိုးဆက်နှစ်ဆက်တိုင်တိုင် သူ့ရဲ့ နယ်မြေအပြည့်အဝကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး... အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်တော့ ငါတို့ဟာ အင်ပါယာ ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကလန်တွေကိုပဲ လက်အောက်ခံရတဲ့ အဓိက အစေခံ မိသားစုတွေထဲမှာ ပထမဆုံးဖြစ်တယ်လို့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောနိုင်ပါတယ်... ငါ့ကိုတော့ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တွေထဲမှာ ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက် အသန်မာဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်..."

သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နေရာမှာတော့ ငါက ပထမပဲ..."

ဆွဲဆောင်မှုဆိုသည်ကို တကယ်ပဲ အဆင့်သတ်မှတ်ထားခြင်း ရှိ၊ မရှိ လင်းတုန်း တွေးတောနေမိသည်။

ကပ်ဆီးရပ်စ် သည် အီသန်ကို သတိမပြုမိစေဘဲ တံတောင်ဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီး သူ၏ အစီရင်ခံစာကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"အမည်မသိ တိုင်ကြားစာတွေ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်လာတဲ့အတွက် ကောင်းကင်ကျိန်စာ အဖွဲ့ က ကျွန်တော်တို့ကို ပေါ့ဆမှုအတွက် လက်ရှိ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို သူတို့ရဲ့ အာဏာအောက် ထားရှိပြီး သန့်ရှင်းရေးကို ကြီးကြပ်ဖို့ ပန်းနီ မိသားစု ကို ကျင်း ကလန် က လူသိရှင်ကြား အဆိုပြုခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ပန်းနီ မိသားစုကတော့ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆိုခဲ့ပါတယ်..."

အီသန်သည် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး အစေခံများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေအပေါ် ငါ လုံးဝကို ကျေနပ်အားရမိတယ်ဆိုတာ သိစေချင်တယ်... မိသားစုရဲ့ အတွင်းရေးနဲ့ အပြင်ဘက် အဖွဲ့ဝင်တွေဟာ ငါတို့ရဲ့ နာမည်ကို ဂုဏ်တင်ပေးခဲ့ကြပြီး ဝန်ထမ်းတွေကလည်း သစ္စာရှိမှုနဲ့ ပြမူနေထိုင်ခဲ့ကြတယ်... ငါ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဒီမိသားစုက ဘယ်လိုရပ်တည်ခဲ့သလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အရမ်းကို ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မိပါတယ်..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်သည် အီသန် ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသူတစ်ယောက်လို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အစေခံများအားလုံးကလည်း ကွဲပြားစွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။ အချို့က ပို၍ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ကြပြီး၊ အချို့ကမူ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကို ငေးကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လာကြသည်။ အခြားသူများကမူ အာရီလီယပ်စ် မိသားစု အပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း အော်ဟစ်ကြခြင်း သို့မဟုတ် ကျင်း ကလန် ကို စော်ကားပြောဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

"ဂုဏ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်..."

အစေခံများဘက်သို့ လှည့်ကာ ကပ်ဆီးရပ်စ် က ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး လူစုခွဲလို့ရပါပြီ..."

အစေခံများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အာရီလီယပ်စ် မိသားစုက ခေါင်းဆောင်ကြီး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အော်ဟစ်သံများက အနီးနားရှိ သဲများကို မည်မျှအထိ တုန်ခါသွားစေသနည်းဆိုသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ အသံများကို မာဒြာ ဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်မှာ သေချာလှသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းတုန်း သည် ထိုဆူညံသံအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ နားများကို ကာကွယ်ရန် မာဒြာ ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

လူစုခွဲခွင့်ပြုလိုက်သော်လည်း သူတို့သည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များ ထွက်ခွာသွားမည့်အချိန်ကို ဒူးထောက်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

အီသန် သည် ဝပ်တွားနေသူများ၏ အတန်းများကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ကပ်ဆီးရပ်စ် က သူ့ဘေးမှ အမီလိုက်လာခဲ့သည်။ လင်းတုန်း နှင့် ယီရင် တို့ကိုလည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းတုန်း သည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ပြီး အနောက်မှ လိုက်ပါသွားရာ သူ၏ အနီရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သည်လည်း အနောက်မှ မျောပါလာခဲ့သည်။ ယီရင်က သူနှင့်အတူ လျှောက်လာပြီး ဖစ်ရှာ ဂီရှာက သူမ၏ ပင့်ကူခြေထောက်များဖြင့် အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"စောစောက ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ်ကို လေးစားချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ပြည့်စုံလွန်းပါတယ်..."

ဧရာမ နံရိုးခွင်ကြီးထဲသို့ သူတို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကပ်ဆီးရပ်စ်က အီသန် အား ပြောလိုက်သည်။ နံရိုးများကြားရှိ မျက်နှာကြက်ကို အရောင်တစ်ထောင်ရှိသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများဖြင့် ခြယ်မှုန်းထားပြီး နဂါးများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည့် ကျင့်ကြံသူ များကို ပုံဖော်ထားသည်။ နံရိုးများကိုယ်တိုင်တွင်လည်း သိမ်မွေ့သော အစီအရင် များ ထွင်းထုထားသော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ လင်းထိန်မနေပေ။

အီသန်က လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ၏ ဆံပင်ရှည်များကို နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့မှာ သူတို့က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လိုအပ်တာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်ဆိုတာကို သိဖို့ပဲ သူတို့ လိုအပ်တာပါ... သူတို့ဆီမှာ ယုံကြည်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ငါ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ရတာလေ..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်က သူ့ကို အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုမျိုးပဲ..."

"ဒါက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် မင်း ချီးကျူးချင်သလောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချီးကျူးနိုင်ပါတယ်..."

သူတို့သည် ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်ပင် ဆက်လက်၍ စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း ကမူ လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသော အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ၏ ဆူညံသံများနှင့် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေပုံများကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ အပြာနှင့် အမည်းရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အလုပ်သမားများသည် ဟိုဟိုဒီဒီ အပြေးအလွှား သွားလာနေကြသည်။ အချို့က တံမြက်စည်းများ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အချို့က ရေပုံးများ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ အချို့က သွေးများစွန်းထင်းနေသော ခါးပတ်ဖျင်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အချို့ကမူ ပခုံးပေါ်တွင် အိတ်များ ထမ်းထားကြသည်။

လှည်းများကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် မီးလင်းဖိုကြီးတစ်ခုသည် နံရံတစ်ဖက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နေရာယူထား၏။ အရိုးကို ထွင်း၍လုပ်ထားသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်တစ်ခု ပါရှိသည်။ အစေခံများသည် အမှိုက်ပုံများကို ခွဲခြားကာ အချို့ကို မီးတောက်များထဲသို့ ပစ်ထည့်နေကြသည်။

ထိုနံရံ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်ခုက နေရာယူထားပြီး ၎င်း၏နောက်တွင် ပြုံးရွှင်နေသော လူခြောက်ဦးရှိကာ အားလုံးက ရင်ဘတ်တွင် အာရီလီယပ်စ် အမှတ်တံဆိပ်များကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။ အလုပ်သမားများသည် သူတို့ရှေ့တွင် တန်းစီနေကြပြီး တိကျသော ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြခြင်းကိုသာ ခံရသည်။ ထိုနေရာသည် သူတို့၏ တာဝန်များကို လက်ခံရရှိရာ နေရာဖြစ်ပေမည်။

အခြားဘက်ရှိ နံရံတစ်ခုတွင် မြေပုံအများအပြားကို ကပ်ထားသည်။ အချို့မှာ အသစ်ရေးဆွဲထားပုံရပြီး အချို့မှာမူ အချိန်ကာလကြာမြင့်မှုကြောင့် ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံပေါ်တွင် အဖြူရောင် သင်္ကေတများ ရေးဆွဲထားသည့် အလုပ်သမားများ (လင်းတုန်းကတော့ သူတို့ကို ခေါင်းဆောင်အချို့ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်) သည် မြေပုံများကို ကြည့်ရှုကာ သူတို့လက်ထဲရှိ စာရင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်တိုက်ဆိုင်နေကြသည်။

ဤအရာအားလုံးက 'ခုနစ်နှစ် ပွဲတော်' တည်ဆောက်ရေးကာလတွင် တွေ့ရသည့် ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားမှုများကို လင်းတုန်း အား ပြန်လည်သတိရစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ပြိုင်ဝင်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်ကိုင်နေသည့် ဝေ့ ကလန် အဖွဲ့ဝင် တစ်ရာအစား ဤနေရာတွင် အာရီလီယပ်စ် မိသားစု မှ ဝန်ထမ်း တစ်ထောင်ခန့်သည် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ရာနှင့်ချီသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လုပ်ဆောင်နေသည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။

ယီရင် သည် ဓားလက်ကိုင်ကို မဟုတ်ဘဲ ဓားအိမ်ကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက အမြဲတမ်းပဲ... ဒီလောက် ဆူညံနေတာလား..."

ကပ်ဆီးရပ်စ်သည် သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလျသော ဓားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ကာ နောက်သို့ဆုတ်၍ လျှောက်လာသည်။ လျှောက်သွားနေသော အစေခံတစ်ဦးနှင့် မတိုက်မိစေရန် မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် လက်နက်ကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ဓားအိမ်ကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"အင်ပါယာ က အသွင်အပြင်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလေ့ရှိတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့က အဲဒီအသွင်အပြင်ကို လှပအောင် ထိန်းသိမ်းပေးရသူတွေပဲ... ဒါကြောင့် ငါတို့က စနစ်တကျ ရှိနေဖို့ လိုတယ်... ဒါက အင်ပါယာ ထဲမှာ သတ္တမမြောက် အကြီးဆုံးမြို့ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုမျိုး ဗဟိုဌာနချုပ် လေးခုပဲ ရှိတာလေ... မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော် မှာဆိုရင်တော့ ဒီလိုမျိုး ဆယ်ခုလောက် ရှိတယ်... အဲဒီအားလုံးက မင်း အခုမြင်နေရတာထက် ပိုကြီးပြီး ပိုအလုပ်ရှုပ်ကြတယ်..."

သူတို့သည် ဆူညံရှုပ်ထွေးနေသော အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ နေရောင်အောက်သို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပေကိုးဆယ်ခန့် မြင့်မားမည်ဟု ထင်ရသော ဖြူဖျော့ဖျော့ ကျောက်ရုပ်တုကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှနေ၍ သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

၎င်းသည် အချိန်ကာလကြာမြင့်မှုကြောင့် ချောမွေ့လုံးဝန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေကာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး သွားများပေါ်အောင် ဟိန်းဟောက်နေသည့် ပုံစံရှိသော လူတစ်ဦး၏ ပုံကို ထွင်းထုထားသည်။ ရုပ်တုသည် တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။

သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းများ၏ ဌာနချုပ်အပြင်ဘက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်တုမျိုး ထွင်းထုထားခြင်းက ထူးဆန်းနေပုံရသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း ထိုသို့ မပြောဆိုရသေးမီမှာပင် အီသန် က ၎င်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မိသားစုရဲ့ မူလ ပထမဆုံး ခေါင်းဆောင်ကြီး ပေါ့..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာအနှံ့မှာ သူ့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတွေ ရှိတယ်... မြွေသင်္ချိုင်း ဆိုတာ ဒီတိုက်ကြီးပေါ်က အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ရဲ့ ပထမဆုံး အခြေစိုက်စခန်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ... ဒါပေမယ့် အခုတော့ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ထဲမှာတောင် ဌာနချုပ် မဟုတ်တော့ပါဘူး... သူတို့က အာဏာနဲ့ နီးစပ်ဖို့ မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ... ဒါပေမယ့် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ်တော့ လူတိုင်း ဒီနေရာမှာ စုဝေးကြတယ်..."

ကပ်ဆီးရပ်စ် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီအစဉ်အလာကလည်း အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြေ ရှိပါတယ်..."

အီသန် ၏ အပြုံးသည်လည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အင်းလေ... နောက်ထပ် လေးနှစ်ကြာရင် ငါတို့ မြင်ရမှာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား..."