အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အပိုင်း(၁၉၃)

ဝှစ်...

ကျင်းလုံသည် လင်းနို့ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ ကြမ်းတမ်းသော မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်နေသည့် အမွေးများပေါ်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောဆင်းသွားသည်။ သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များသည် သဲများပေါ်တွင် တကျွတ်ကျွတ် မြည်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ပတ်လည်တွင် သဲမြွေပွေး အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စီးတော်ယာဉ်များဖြင့် ဆင်းသက်လာကြသည်။ ဂိုခရမ်သည်လည်း ကျင်း ကလန် မှ ရက်ရောစွာ လှူဒါန်းထားသော လင်းနို့တစ်ကောင်ကို စီးနင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် အခြားသူများကမူ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် များ၊ ပျံသန်းနိုင်သော မှော်ပစ္စည်း များ သို့မဟုတ် တန်ဖိုးကြီး ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ခရီးသွားလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပစ္စည်းအများစုသည် လူငါးယောက်ကို ပြုတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် လေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော သံအိုးကြီးတစ်ခုထဲတွင် ပါလာခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ရက်ခန့် နောက်ကျကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ကျင်းလုံသည် ကျန်အဖွဲ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ရွက်ဖျင်တဲတစ်ခု ထိုးထားသော အဖြူရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် တစ်ခုဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းဘက်တွင် ကျင်းချန် သည် မတ်မတ်ထိုင်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

"ငါတို့... ရပ်လိုက်ပြီလား..."

သူမ၏ အသံသည် တိုးညှင်းသော်လည်း အားယူပြောနေရဟန်ရှိသည်။

ကျင်းလုံသည် သူမ၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းကို ပတ်ထားသော အနီရောင် ပတ်တီးများကို ဖြေချပြီး ညီမလေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သဲမြွေပွေး တို့၏ သစ္စာခံမှုကို လိုအပ်နေသောကြောင့် သူတို့ကို ကြောက်လန့်ထွက်ပြေးသွားအောင် မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ..."

သူက ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ရွက်ဖျင်တဲထဲမှ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူမ၏ ‘ဆံပင်တွေကလည်း ရှုပ်ပွနေတာပဲ’ ဆိုသည့် ညည်းညူမှုကို မကြားဟန်ဆောင်ထားလိုက်သည်။

ကျင်းလုံသည် သူမကို သဲကန္တာရကို ကျော်လွန်၍ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ပွေ့ချီထားသည်။ တောင်မည်းကြီး၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီးဆီသို့၊ တစ်နည်းဆိုရသော် နဂါးရိုး မြို့တော်ဆီသို့ပင်။

ဤသည်မှာ ဆယ်နှစ်နီးပါးကာလအတွင်း မြွေသင်္ချိုင်းကို သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူမ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မိဘများသည် မြို့၏ တစ်နေရာရာတွင် နေထိုင်ကြပြီး သူတို့၏ မောင်နှမများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းချန်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရောယှက်နေသည့်တိုင် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျင်းလုံသည် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အတွက် ညီမဖြစ်သူ ဝမ်းသာနေမည်ကို သိရှိသည်။ မွေးရပ်မြေကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူမကို ထိုးဖောက်သွားစေလျှင်တောင်မှ သူမ ဝမ်းသာပေလိမ့်မည်။

ပတ်တီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် သူသည်လည်း ပြုံးနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... အလွန် ကွဲပြားခြားနားသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်ပင်။

...

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်တာ ကာလအများစုကို လင်းတုန်းသည် ဝေ့ ကလန် ၏ မှတ်တမ်းဟောင်းများ ထိန်းသိမ်းရာဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ စာကြည့်တိုက် တစ်ခုဆိုသည်မှာ မည်သို့ ပုံပေါက်သင့်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ကပ်ဆီးရပ်စ် ၏ မိသားစု နေထိုင်ရာ အရိုးမျှော်စင်၏ နောက်ဘက်နှင့် အောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ဤအခန်းသည် ပေနှစ်ဆယ်ပတ်လည်ရှိ စတုရန်းပုံ သေတ္တာတစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတွင် တံခါးတစ်ပေါက်တည်းသာရှိပြီး နံရံအားလုံးသည် ဖြူဖျော့ဖျော့ ဝါကျင့်ကျင့် အရိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် အစီအရင် စက်ဝိုင်းအနည်းငယ်သည် မှော်အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ထောင့်တိုင်းကို လင်းထိန်စေသည်။

အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုမှ လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ ထိုးထွက်နေသော အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ယဇ်ပလ္လင်ငယ်တစ်ခုရှိ၏။ ၎င်း၏ ခြေသည်းများက လင်းတုန်း ၏ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားရှိ ဘောလုံးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဘောလုံးသည် ကြေးပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ထိုအပြားများ ကြားတွင် အရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

ခြုံငုံကြည့်ရလျှင် ၎င်းသည် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

အီသန် သည် ခါးထောင်ကာ လင်းတုန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်နေဟန်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"စာအုပ်တွေက... နံရံတွေထဲမှာလား..."

နောက်ဆုံး၌ လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်သည် လျှာကို တောက်ခနဲ မြည်သံထွက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"စာအုပ်တွေဆိုတာ အသိပညာတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ယန္တရားတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ဆီမှာ ပိုပြီး ထိရောက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုရင်..."

အီသန် သည် ကြေးဘောလုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဘာအတွက် စာအုပ်တွေကို လိုအပ်တော့မှာလဲ..."

လင်းတုန်း သည် ဘောလုံးကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မှော်ပစ္စည်း အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း ထိုထက်ပို၍ သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ ၎င်းက စာလုံးများကို နံရံပေါ်သို့ ပုံရိပ်ထင်စေနိုင်ကောင်း ထင်စေနိုင်ပေမည်။ ခင်ဖြစ်သူ၏ အဖြူရောင် မြေခွေး မှော်ပစ္စည်း များထဲမှ အချို့သည် ထိုမျှလောက် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်များမှ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။

"ဒါက အာရီလီယပ်စ် မိသားစု တစ်ခုလုံး ပိုင်ဆိုင်သမျှထဲမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ပစ္စည်းပဲ..."

သူသည် ၎င်းကို လက်ညှိုးထိပ်ပေါ်တွင် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ထဲက အများစုက အဲဒီအကြောင်းကို သတိမထားမိကြပေမယ့် အဲဒါ အမှန်တရားပဲ... သန့်ရှင်းရေး ဒါမှမဟုတ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး လုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ နေရာတွေကို ရှာဖွေဖို့ ငါတို့ရဲ့ သွေးဆက်စွမ်းအားတွေကို အဓိက အသုံးပြုကြတယ်... ဒါပေမယ့်... မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး တစ်ခုအနေနဲ့... တခြား သတင်းအချက်အလက်တွေကိုလည်း စုဆောင်းတတ်ကြတယ်..."

သူသည် ဘောလုံးကို လက်တစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပစ်ပေါက်ကစားနေခဲ့သည်။

"ငါတို့ ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ လမ်းစဉ် တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အပါအဝင် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အားလုံး... ဒီထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတယ်... တစ်ချို့ကိုတော့ အိပ်မက် ကျောက်ပြားတွေ၊ စာလိပ်တွေ၊ စာအုပ်တွေနဲ့ အဲဒီလိုမျိုး တခြားအရာတွေထဲကို ကူးယူထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် အရာအားလုံးက ဒီနေရာကိုပဲ ရောက်လာတာပါ..."

၎င်းသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ရန်သူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း များကို လေ့လာနိုင်ပါက မည်သည့် တိုက်ပွဲကိုမဆို အသာစီးရလျက် ဝင်ရောက်နိုင်ပေမည်။ အကယ်၍ ကျင်းလုံ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းများ ထိုအထဲတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက...

"အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ထုတ်ယူရမလဲ..."

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းက အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ရဲ့ သွေးဆက်အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်..."

အီသန် သည် ဘောလုံးကို ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဆက်လက်၍ ပစ်ပေါက်ကစားနေပြီး ညာဘက်လက်ကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ကံကောင်းတာက ငါ ဖြစ်နေတာပဲ... မူလ ခေါင်းဆောင်ကြီး က ဒီရတနာကို သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကလည်း အဲဒီကနေ သင်ယူကြသလို မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတိုင်း ထပ်ဖြည့်စွက်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ... တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့ မြင်ခွင့်ရတာကိုတောင် ဂုဏ်ယူမိတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ... ဒါပေမယ့် အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ထုတ်ယူ..."

အီသန်သည် လင်းတုန်း မြင်နိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကြေးပြားများသည် ဘောလုံး၏ အလယ်ဗဟိုမှ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းထွက်လာခဲ့သည်။ အလင်းရောင်တစ်ခုက အနီရောင် တောက်ပသွားသည်။

ထိုအခါ ရုတ်တရက် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မျက်နှာသွင်ပြင် မရှိသော ကြက်သွေးရောင် လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် သစ်သားလေ့ကျင့်ရေးအရုပ်များထဲမှ တစ်ခုက ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ မျက်နှာမပါသော ခေါင်း၊ သေးသွယ်ပြီး ထူးခြားမှုမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်၊ အသက်မဲ့ပြီး ချောမွေ့နေသော ခြေလက်များ ရှိသည်။ ၎င်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး အနီရောင်ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်အချက်အလက်များ သို့မဟုတ် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော အမှတ်အသားများ မရှိပေ။

"မင်းရဲ့ အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် က ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစေတယ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာသော ဘောလုံးကို လက်တစ်ဖက်တွင် လှည့်နေခဲ့သည်။ ထိုစက်လုံးကို သူ တစ်စုံတစ်ရာ ရေရွတ်ပြောဆိုလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် တောက်ပသွားပြန်သည်။

အနီရောင်လူသည် အသက်ဝင်လာကာ ခြေဖျားထောက်လျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို အရှေ့ အောက်ပိုင်းသို့ ထိုးနှက်လိုက်ရာ မမြင်ရလောက်အောင် ဝေဝါးနေသော မာဒြာ လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ရိုက်ချက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဗလာ လက်ဝါးပင်...။

လင်းတုန်း သည် ထိုကြက်သွေးရောင် အရုပ်ကို အပေါက်ဖြစ်သွားမတတ် စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရန်သူ၏ စွမ်းရည်များအား ကြည့်ရှုခြင်းကို အသာထား... သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နည်းစနစ်များကို ယခုကဲ့သို့ အပြင်ဘက်မှ လေ့လာနိုင်မည်ဆိုပါက... သူ မည်မျှအထိ သင်ယူနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေမည်။

"အနာဂတ်မှာ အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ရှိနေတယ်..."

အီသန် က ပြောသည်။

"သန့်စင်တဲ့ မာဒြာ ဆိုတာ ရှားပါးလွန်းလို့ အားသာချက်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ မင်းလည်း အဲဒါကို သိပြီးလောက်ပါပြီ... ဒါပေမယ့် အားနည်းချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်..."

နောက်ထပ် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွား၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အစိမ်းရောင် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ လက်များတွင် မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေသည်။ ပထမ ပုံရိပ်ဖြစ်သော အနီရောင်လူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်၏ အမြုတေ ဆီသို့ ဗလာ လက်ဝါး ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထိုအခါ အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်က လောင်ကျွမ်းနေသော လက်များဖြင့် ၎င်း၏ မျက်နှာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကြက်သွေးရောင် ခေါင်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနီရောင်လူသည် ပခုံးဗလာဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"လမ်းစဉ် တစ်ခုအနေနဲ့ အဲဒါက သိသာထင်ရှားတဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေ ရှိပေမယ့် မင်းကို လုံးဝကို အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်သွားစေတယ်..."

ကြေးဘောလုံးသည် အနီရောင် တောက်ပသွားပြီး အနီရောင်လူသည် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ကိုယ်တည်း နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ အီသန် က ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ မင်း လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံတဲ့ အချိန်မှာ အော်ရာ ကို မစုပ်ယူနိုင်လို့ တိုးတက်ဖို့လည်း နှေးကွေးတတ်တယ်... မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မာဒြာ ကိုပဲ သန့်စင်ပြီး ပြင်ပအချက်အလက်တွေနဲ့ တိုးပွားအောင် လုပ်ဖို့ အားကိုးရတယ်... ဆေးရည်တွေနဲ့ အဲဒီလိုမျိုးတွေပေါ့..."

အီသန်သည် ဘောလုံးကို လက်မောင်းတစ်ဖက်အောက်တွင် ညှပ်ကာ နံရံကို မှီပြီး ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင်... မင်း ဒီပြဿနာတွေကို သိနေပြီးသားဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတချို့ကိုလည်း မင်း တွေးထားပြီးလောက်ပြီ... မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ..."

***

အပိုင်း (၁၉၄)

အီသန်၏ စကားများသည် တစ်နေရာရာသို့ ဦးတည်နေသည်ဟု လင်းတုန်း ယူဆထားခဲ့၏။ အနီရောင်လူနှင့် ကြေးဘောလုံး၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများက သူ့ကို စွဲမက်စေဆဲဖြစ်၏။ သူ စကားကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် နည်းစနစ်တွေ ပိုဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့်... ခင်ဗျားဆီမှာ သန့်စင်တဲ့ မာဒြာ နည်းစနစ်တွေ ရှိမယ်ဆိုရင်..."

"အဲဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါပဲ... နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ အဲဒီအကြောင်းကို ပြန်ပြောကြတာပေါ့... ဒါပေမယ့် မင်း ကျင်းလုံ နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန် ဆယ်လ ကနေ ဆယ့်တစ်လလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

အီသန် က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အချိန်ပေးနိုင်ဖို့ ဆယ်လလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့... ဆယ်လဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်းက မင်းထက် အများကြီး သန်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမှာ... မင်းအတွက် ပြောရရင်တော့ သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ ဖြစ်နေမှာ... အဲဒီအတွက် မင်း ဘာလုပ်မလဲ..."

"ကျွန်တော် ဒုတိယ လမ်းစဉ် တစ်ခု လိုအပ်တယ်..."

လင်းတုန်း က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် အမြုတေ အတွက် ပထမဆုံး စိတ်ကူးတွေထဲက တစ်ခုပဲ... တစ်ခုကို သန့်စင်တဲ့အတိုင်း ထားပြီး နောက်တစ်ခုကိုတော့ တခြား မာဒြာ အမျိုးအစားတစ်ခုနဲ့ ဖြည့်ဖို့လေ... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်၊ မလုပ်နိုင် မသေချာဘူး..."

"အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး..."

အီသန် က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒုတိယ လမ်းစဉ် တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ တွေးကြတယ်၊ များသောအားဖြင့်တော့ သူတို့ ကျင့်ကြံထားပြီးသား မာဒြာ နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ တခြား နည်းစနစ်အစုအဝေးတစ်ခုကို သင်ယူချင်ကြတာပေါ့... အဲဒါက ဘာလို့ ရှားရှားပါးပါးပဲ အောင်မြင်လဲဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား...”

"တစ်နေ့တာမှာ အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ တိုးတက်ဖို့အတွက် သုံးစွဲနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကလည်း အကန့်အသတ်ရှိတယ်... နှစ်ဆ ပိုသန်မာလာမယ့်အစား နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ဝက်ပဲ ရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"အဲဒါတွေအကုန်လုံး မှန်ပါတယ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့်... မတူညီတဲ့ လမ်းစဉ် နှစ်ခုကို သင်ပေးမယ့်သူ ရှာဖို့က ခက်ခဲလို့လား..."

"အဲဒါလည်း မှန်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ငါ ဆိုလိုချင်တာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး... လမ်းစဉ် နှစ်ခုကို သင်ယူဖို့ ဘာလို့ ခက်ခဲတယ်ဆိုတာကို မင်း ရှင်းပြပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... လုပ်လို့ရပါတယ်..."

လင်းတုန်း သည် အီသန် ၏ မျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်ကာ ဤသည်မှာ နောက်ပြောင်ခြင်းလော၊ လှည့်စားခြင်းလော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်းလော ဟူသော အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"အို... မင်းပြောသလိုပါပဲ..."

သူသည် ကြေးဘောလုံးကို ပျင်းရိစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်းက နှစ်ဆ ပိုကြိုးစားရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆ ပိုအချိန်ပေးရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်းအမြစ်တွေကို နှစ်ဆ ပိုသုံးခွင့်ရဖို့ လိုတယ်... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီသုံးခုလုံး ရှိရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့... ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် လမ်းစဉ် တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ဆိုတာ မင်း တကယ် လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် အရာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်..."

ဘောလုံးသည် တောက်ပသွားပြီး အစိမ်းရောင်လူ ပြန်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ လက်သီးများတွင် မီးတောက်များ ထပ်မံရစ်ပတ်နေပြန်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အနီရောင်လူက ကာကွယ်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်များကို မြှောက်ကာ ကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားသည်။

"အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် မှာ တိုးတက်ဖို့ နေရာအများကြီး ရှိသေးတယ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်လူက မီးလောင်နေသော လက်သီးများဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ချိန်တွင် အနီရောင်လူက ထိုမီးလောင်နေသော လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို သူ၏ လက်များဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မီးများ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

အနီရောင်လူက ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသို့ ခြေကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ လေထုသည် အရောင်မဲ့ မာဒြာ များဖြင့် လှိုင်းထသွားပြီး အစိမ်းရောင်လူသည် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ခြေကန်ချက်မှတစ်ဆင့် ပြုလုပ်သည့် ဗလာ လက်ဝါး နှင့် တူသည်။ လင်းတုန်း သည် သစ်သားလေ့ကျင့်ရေးအရုပ်များအပေါ်တွင် ထိုသို့ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မာဒြာ အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုသည် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်လောက်အောင် လုံးဝကို ကောင်းမွန်မှု မရှိသေးပေ။

ထို့အပြင် သန့်စင်သော မာဒြာ က နည်းစနစ်များကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်သနည်း။

"အဲဒါကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြပေးလို့ရမလား..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သော်လည်း ပုံရိပ်နှစ်ခုစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အနီရောင်လူသည် ခဏအကြာတွင် အခန်းအလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဗလာကျင်းကာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်း တွေရဲ့ အခြေခံတွေကို မလေ့လာဘဲနဲ့ မင်းရဲ့ လမ်းစဉ် ကို ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရဘူး..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"တခြား လမ်းစဉ် တွေ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာကို အရင်လေ့လာပါ... ပြီးမှ အဲဒီသင်ခန်းစာတွေကို အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် ဆီ ယူဆောင်လာခဲ့ပါ..."

လင်းတုန်းသည် အသက်မဲ့နေသော အနီရောင်လူထံမှနေ၍ အီသန် ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် သူအနေဖြင့် လုံးဝအသစ်ဖြစ်သော လမ်းစဉ် တစ်ခုကို အဆင့်တစ်မှ စတင်နိုင်ပြီး ဆယ်လအတွင်း ကျင်းလုံ နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု ပြောနေပုံရသည်။

ထိုအရာက လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင်အတွက်ပင် အဓိပ္ပါယ်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... အဲဒါက တကယ်ဖြစ်လာဖို့ အရမ်းကောင်းလွန်းနေသလိုပဲ..."

အီသန်၏ အပြုံးက လင်းလက်သွား၏။

"မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်းတုန်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေများ ချာချာလည်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အချိန်ရှိသမျှ အားလုံးကို လှည့်ပတ် ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာမှာပဲ သုံးရလိမ့်မယ်... နည်းစနစ်တွေကို သေသေချာချာ သင်ယူဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်ရပါ့မလား... အာ... အဲဒါမတိုင်ခင်... ကျွန်တော် ဘယ် လမ်းစဉ် ကို သင်ယူသင့်သလဲ..."

"အဲဒါက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

လင်းတုန်း မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိပေ။ အပြင်မှာ လမ်းစဉ် ဘယ်လောက်များများ ရှိနေသနည်း။ သူ ဘယ်တစ်ခုကို သင်ယူနိုင်သနည်း။

လင်းတုန်း၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ အဖြူရောင် မြေခွေး လမ်းစဉ် ဖြစ်သော်လည်း အာရီလီယပ်စ် မိသားစု တွင် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ရှိမရှိ သူ မသိပေ။ ထို့အပြင် စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်များသည် ကျင်းလုံကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိ၊ မရှိကိုလည်း မသိပေ။

"ငါ့မှာ အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ စိတ်ကူးတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်သွားချင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ပြီးမှ လမ်းညွှန်မှုကို လက်ခံတာက ငါ သွားစေချင်တဲ့ နေရာကို အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံရတာထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့တာ ကြာပြီ... အခုတော့ မင်း ကြိုက်တဲ့ လမ်းစဉ် မျိုးကို မင်းကို ပြပေးဖို့ ငါ အသင့်ပါပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ စောင့်နေမယ်... ကျင့်ကြံသူ တွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက မင်းအတွက် ပွင့်ဟနေပါတယ်... ဘယ် လမ်းစဉ် ကို မင်း ကြည့်ချင်သလဲ..."

"ကျင်းလုံ ရဲ့ လမ်းစဉ် ကိုပါ..."

လင်းတုန်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အီသန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ရွေးချယ်မှု ကောင်းတယ်..."

ဘောလုံးပတ်လည်ရှိ ကြေးပြားများ လည်ပတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အနီရောင်လူ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ရင်ဘတ်အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ကွင်းဆက်ပုံစံ ပြေးလွှားနေသည်။ လင်းတုန်း သည် ပုံရိပ်၏ အသားအရေများ ပွင့်လင်းမြင်သာသွားသကဲ့သို့ ထိုအရာများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပုံစံများကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းသည် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနီရောင်အရေပြားပေါ်၌ မျဉ်းဖြောင့်များ ပေါ်လာပြီး အမြုတေ မှနေ၍ ခြေလက်များဆီသို့ လျောဆင်းသွားသည်။

"မင်းက ကျင်းလုံ နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမှာ..."

အီသန် က ပြောသည်။

"သူက သူ့ ကလန် ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် နဲ့ လေ့ကျင့်ခဲ့တာပဲ..."

အနီရောင်လူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အနီရောင် လှံတစ်လက် သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျလာသည်။ လှံကို ရှေ့သို့ ထိုးနှက်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်သို့ လွှဲယမ်းကာ မမြင်ရသော ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လှံကို လှည့်ပတ်ရင်း ထိုလူသည် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းမြစ်တစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အရိုးနံရံကို အန္တရာယ်ကင်းစွာ သွားရိုက်မိသည်။ သူ တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုအဖြူရောင် မာဒြာ အပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြည့်အစုံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ထွက်သွားသည်။

အမြန်နှုန်းအတွက် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်တစ်ခု၊ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်တစ်ခု၊ နှင့် ကာကွယ်ရန်နှင့် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဖန်တီးသူ နည်းစနစ်တစ်ခု တို့ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမယ့်... သူက နည်းနည်း ကွဲပြားတဲ့ အသွင်အပြင်တွေရှိတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားခဲ့တယ်... အခုတော့..."

အနီရောင် အရေပြားပေါ်ရှိ ပုံစံသည် မျဉ်းဖြောင့်များမှနေ၍ လိမ်ယှက်နေသော မြွေကဲ့သို့ မျဉ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပုံရိပ်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လှံကို လှည့်ပတ်လိုက်သော်လည်း လှံသွားသည် လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ထိုအလင်းတန်းသည် အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကဲ့သို့ပင် မာဒြာ မြွေသည် လင်းတုန်း ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး အသံတိတ် ရှဲရှဲမြည်ကာ မေးရိုးများကို ဟလိုက်သည်။

အနီရောင်လူသည် ပတ္တူစပေါ်တွင် ပန်းချီဆွဲနေသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အခန်းထဲတွင် အလင်းကောက်ကြောင်းများကို ရေးဆွဲလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ရစ်ခွေနေသော မြွေအသိုက်တစ်ခုက ဝန်းရံသွားသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

***