အခန်း (၃၉၇-၃၉၉)

အခန်း (၃၉၇) - သားရဲကြီး၏ မယုံနိုင်စရာစွမ်းပကား

မုဆိုးဟောင်းကြီးတွေက ပြောလေ့ရှိသည်မှာ အပြင်မှာ သားရဲတွေ အမဲလိုက်နေတာကို တွေ့လို့ အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့ရင် မျက်နှာလွှဲမရှောင်ပါနဲ့တဲ့။

မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီသားရဲတွေက မင်းကို ကြောက်နေပြီလို့ ထင်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ သားကောင်လို့ သတ်မှတ်သွားပါလိမ့်မယ်။

ထို့ကြောင့် ထိုနက်မှောင်လှသော မျက်စိသူငယ်အိမ်များက ရွှီရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာမူ သူသည် အကြည့်လွှဲမသွားဘဲ စိုက်ကြည့်မြဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဦးနှောက်ကလည်း အမြန်ဆုံး အလုပ်လုပ်နေပြီး အကြောင်းရင်းနှင့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေနေမိ၏။

ဒီကောင်ကြီးက ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။

သစ်ပင်အိမ်ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်အိမ်ထဲက သူ့ကိုလား။

သစ်ပင်အိမ်က ထူးခြားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်က ထူးခြားနေတာလား။

သူ အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်ရမလား။

သို့သော် သူ ခံစားနေရသည်မှာ မြွေကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသော အကြေးခွံများသည် သစ်ပင်အိမ်ရှိ မြှားပစ်စက်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ထိုအရာများသည် ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ခရမ်းရောင်အဆင့် အကြေးခွံများဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ထိရောက်ခဲ့လျှင်ပင် အလွန်ဆုံးမှ အကြေးခွံ အနည်းငယ်သာ ကွာကျသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဧရာမမြွေကြီးကိုသာ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက သူ၏ အသက်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

မဖြစ်ဘူး... ငါ အရင်မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး။

အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရမယ်။

ငွေရောင်ဘုရင်သည် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အရင်ကကဲ့သို့ သွေးရောင် ဧရာမလူသားကြီးကို ကြောက်လန့်ပြီး တောင့်တင်းနေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပါပေ။

မီမီသည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး အမြီးမှာ ထောင်ထနေသလို အမွှေးများမှာလည်း တင်းမာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဲခဲလေးကတော့ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဆိုဖာထဲတွင် မြှုပ်ထားပြီး "အီး..." ဟု တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်ကာ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးများကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေရှာသည်။

ရွှီရှင်းသည် ဘေးနားတွင် မှင်သက်နေသော လုဖေးအာကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်နားကို သွား။ အဲဒီကောင်သာ တိုက်ခိုက်လာရင် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်တော့။ ပစ်လို့ရသမျှ အကုန်ပစ်"

သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော အသံက လုဖေးအာ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ပြေလျော့သွားစေသည်။

သူမသည် ထိန်းချုပ်ရေးခလုတ်ဆီသို့ အမြန်သွားကာ သစ်ပင်အိမ်ရှိ မြှားပစ်စက်အားလုံးကို အသင့်ပြင်လိုက်ပြီး မီတာ တစ်ရာအကွာမှ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဧရာမမြွေကြီးကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

ဧရာမမြွေကြီးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး ဤဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေသည့် အခြေအနေမှာ တစ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်တော့ မြွေကြီးက ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာခဲ့ချေပြီ။

လုဖေးအာ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေပြီး သစ်ပင်အိမ်ရှိ မြှားပစ်စက်အားလုံးကို ပစ်ခတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

သို့သော် ဧရာမမြွေကြီးမှာ ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ကာ မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်လက် တွားသွားတော့သည်။

၎င်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သစ်ပင်အိမ်အတွင်းရှိ လူနှင့် သားရဲအားလုံးမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို စိတ်အေးလက်အေး ချနိုင်တော့သည်။

"အီး..."

ခဲခဲလေးသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ခုန်ထကာ ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး ဧရာမမြွေကြီးကို လှမ်းကြည့်နေပြန်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ အားလျော့စွာ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းလို့... ကံကောင်းလို့သာ သူ ထွက်သွားတာပဲ။

ဧရာမမြွေကြီး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့သော အကြေးခွံများသည် ယခုအချိန်တွင် ရွှီရှင်း ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပါပေ။

၎င်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် နောင်တွင် မာဟုန်ဝေ သုတေသနပြုမည့် အလွန်လေးလံသော လက်နက်များ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဧရာမမြွေကြီးသည် ယခုအခါ မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားနေချေပြီ။

သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရမည်။

မာဟုန်ဝေ၏ အသံဖုန်းမှာ အဆက်အသွယ် မပြတ်သေးဘဲ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ စတင်နေချေပြီ။

"ဒါ... ဒါ... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ။ ခုနက ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ ငါ့အိမ်ကို လာမတိုက်ကြတုန်းက ငါ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး"

ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေက သူ့အိမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး လား။

ရွှီရှင်းသည် အချက်အလက်တစ်ခုကို ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ဒါကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပါပေ။

"အရင်ဆုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီးတော့၊ ဒီမြွေကြီးက မင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်တာလားဆိုတာ အကဲခတ်ဦး။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားနေတာဆိုတော့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြင်းအထန် ရှိပုံမရဘူး၊ အသံလာရာ အရင်းအမြစ်ကို စပ်စုချင်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပုန်းနေစမ်းပါ၊ သူ့ကို အမြင်မခံနဲ့" ဟု ရွှီရှင်းက အမြန်ဆုံး အကြံပေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဲဒီမြွေကြီးက သစ်ပင်အိမ်ကို တကယ် တိုက်ခိုက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

မာဟုန်ဝေမှာ ထိတ်လန့်နေချေပြီ။

သစ်ပင်အိမ်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ထိုအားကိုးရာမှာ ဧရာမမြွေကြီး၏ ရှေ့တွင် ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်နေချေပြီ။

"တကယ် တိုက်ခိုက်လာရင်တော့ ပြန်တိုက်ရမှာပေါ့။ ငါ့ဘက်ကလည်း မင်းကို ကူညီနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ"

ဖုန်းချပြီးနောက် ရွှီရှင်းသည် ဧရာမမြွေကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အမြီးမှာ သူ၏ သစ်ပင်အိမ်နယ်မြေ မီတာ တစ်ရာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

မြေပြင်ပေါ်တွင်တော့ သားရဲအလောင်း အမြောက်အမြားမှာ ကြိတ်ခြေခံထားရသည်။

ဧရာမမြွေကြီး လုံးဝ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မြေအောက်မှ နွယ်ပင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအလောင်းများကို ထိုးဖောက်ပြီး စုပ်ယူတော့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများမှာလည်း ဧရာမမြွေကြီးကြောင့် ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်ကြတော့ပါပေ။

သူတို့သည် အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် စုဝေးနေကြသည်။

သစ်ပင်အိမ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ ပြန်လည် စိုးမိုးသွားခဲ့၏။

သို့သော် ၎င်းမှာ မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"တကယ်တော့ ရှင် သူ့အတွက် အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့"

လုဖေးအာသည် ရွှီရှင်းကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပုံမပေါ်ဘဲ "သူက ကျွန်မလိုပဲ ဗီဇပြောင်းလဲစေတဲ့ ဆေးတောင့်ကို သောက်ထားတဲ့သူလေ။ အားနည်းတဲ့ အချိန်ကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီ။ ရှင် မေ့နေတာလား၊ ကျွန်မတို့မှာ တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်ဆိုတာလေ"

အင်း၊ ဟုတ်သားပဲ။

"စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အဲဒီမြွေကြီးက သစ်ပင်အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ့ကိုပါ သတ်လိုက်ရင်တောင် သူက ပြန်ရှင်လာနိုင်မှာပဲ" ဟု လုဖေးအာက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဒီလိုတွေးလိုက်တော့မှ စိုးရိမ်စိတ်က အတော်လေး ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

ဧရာမမြွေကြီးက သူ့ကို တစ်ခါတည်း ဝါးမျိုပစ်လိုက်မှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

သွားကြားထဲ တောင်ညှပ်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးလေ။

"ငါ အဲဒီဘက်ကို သွားမယ်။ နင်တို့ ဒီမှာပဲ သတိနဲ့ စောင့်နေကြ"

ရွှီရှင်း အံကိုကြိတ်ရင်း အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မာဟုန်ဝေကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမည်။

သူသည် နောင်တွင် ဧရာမသားရဲကြီးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်အတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"အာ ရှင် သွားမလို့လား။ ကျွန်မကိုပဲ သွားခွင့်ပြုပါ"

လုဖေးအာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီရှင်းကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

သူမသည် ရွှီရှင်းအား အန္တရာယ်ကြားထဲ မသွားစေချင်ပါပေ။

ဒါ့အပြင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှီရှင်းသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် စာချုပ်ချုပ်ထားသော သူမမှာလည်း အတူတူ သေရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် သွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ သေဆုံးခဲ့လျှင်တောင် သူမ၌ တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့် ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၃၉၇ ပြီး။

အခန်း (၃၉၈) - သားရဲကြီး၏ မယုံနိုင်စရာစွမ်းပကား ၂

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကို ပြိုကွဲစေနိုင်ပေသည်။

"အီး"

ခဲခဲလေးသည် အော်ဟစ်ရင်း ရွှီရှင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သလို၊ ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့ကလည်း သူ့ကို ဝိုင်းထားကြပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပြုကြပေ။

အပြင်ဘက်က ရေကန်ထဲက ဧရာမမြွေကြီးမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ပေးနေသည်မှာ သေချာ၏။

တစ်ချိန်လုံး ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ပေါက်နေတတ်သော ခဲခဲလေးပင်လျှင် ခုနက ကြောက်လန့်တကြား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီရှင်းသည် ကျောက်ရှောင်ချွမ်း ၏ အထူးကိရိယာဖြစ်သော ကိုယ်ပျောက်ဝတ်ရုံ ကို သတိရလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်မှာ ထိုဝတ်ရုံသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် အတော်လေး ကောင်းမည်မှာ အမှန်ပင်။

"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ရှင် အဲဒီဘက်ကို သွားတာက သိပ်ပြီး အကျိုးမရှိလှပါဘူး။ အကယ်၍ မြွေကြီးက မာဟုန်ဝေကို တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှင်က တားနိုင်မှာမို့လို့လား"

လုဖေးအာက အလေးအနက် တိုက်တွန်းနေရှာသည်။

"သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ နေပါ။ ကျွန်မ သွားပါ့မယ်။ ကျွန်မက မြန်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ရှင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိတယ်၊ ကျွန်မက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာပဲ"

"အင်း..."

ရွှီရှင်း တွေးတောနေမိသည်။

ဤရေကန်ထဲက ဧရာမမြွေကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရောင်မျဉ်း တစ်ကြောင်းမျှ မရှိပါပေ။

၎င်းသည် သန့်စင်သော ဧရာမသားရဲ သွေးမျိုးနွယ် ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှ၏။

၎င်း၏ လက်ရှိ အပြုအမူကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်က ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လည်း ရှိပုံမရပါပေ။

၎င်းက ထိုသတ္တဝါများကို ခြေထောက်အောက်က ပုရွက်ဆိတ်များပမာသာ သတ်မှတ်ထားပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ နင်းခြေသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သွေးရောင်လူမျိုးစုနှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလို ရန်သူလည်း ဖြစ်ပုံမရပါပေ။

ဧရာမမြွေကြီးမှာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများအပေါ် လုံးဝကို အရေးမစိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မာဟုန်ဝေမှာ ယခုအခါ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ တစ်ဦး ဖြစ်နေချေပြီ။

အကယ်၍ သူသာ မြွေကြီးကို သွားပြီး ရန်မစဘူးဆိုလျှင် မြွေကြီးက သူ့ကို အာရုံစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လုဖေးအာမှာလည်း ဗီဇပြောင်းလဲထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို လွှတ်လိုက်ခြင်းက ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဧရာမမြွေကြီးမှာ မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

"ဖြောက်..."

မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ဝိုင်းရံထားသော လျှပ်စစ်ကွန်ရက်မှာ ဧရာမမြွေကြီး၏ ကြိတ်ခြေမှုကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရသည်။

ရွှီရှင်းမှာ အဝေးမှနေ၍ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စစ်မီးပွင့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း မြွေကြီးမှာတော့ သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ရွက်ကို နင်းမိသကဲ့သို့ပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ဧရာမမြွေကြီး၏ ခေါင်းကြီးမှာ သစ်ပင်အိမ် အနားသို့ ကပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ သစ်ပင်အိမ်၏ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များနှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤသစ်ပင်က ဘာကြောင့် ခုနက ပေါက်ကွဲသံတွေ ထွက်ပေါ်နေရသလဲဆိုသည်ကို ၎င်းက စပ်စုလိုနေသည့်ပုံပင်။

မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေ့လိုက်ရာ ချောက်နက်ကြီးသဖွယ် မျက်လုံးကြီးများသည် ပြတင်းပေါက်အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အတွင်းဘက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မာဟုန်ဝေမှာ ပြတင်းပေါက်၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ကပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အသက်ပင် မရှူဝံ့ဘဲ ငြိမ်သက်နေရှာသည်။

သူ၏ ရင်ခုန်သံများမှာလည်း အပြင်သို့ ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ပြင်းထန်နေ၏။

ယခုအခါ သူသည် ဧရာမမြွေကြီး၏ ချောက်နက်သဖွယ် မျက်လုံးများနှင့် တစ်မီတာပင် မဝေးတော့ပါပေ။

ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်မကြည့်ဝံ့စေကာမူ အပြင်ဘက်က နေရောင်ခြည်မှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားသဖြင့် မြွေကြီးမှာ ပြတင်းပေါက်မှာ ရှိနေကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မြွေကြီးသည် အတွင်းဘက်ကို ခဏမျှ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် စိတ်မဝင်စားတော့သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ပြန်မော့လိုက်ခြင်းပင်။

နေရောင်ခြည်မှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် မာဟုန်ဝေ အသက်ဝဝ ပြန်ရှူနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ စိတ်လျော့ရမည့် အချိန်မဟုတ်သေးပါပေ။

အပြင်ဘက်တွင်တော့ မြွေကြီး၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေသည့် အသံမှာ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အိမ်နံရံကို ကပ်ကာ ထိန်းချုပ်ရေးမော်နီတာမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်မှာတင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဧရာမမြွေကြီးမှာ ထွက်မသွားသေးဘဲ သစ်ပင်အိမ်ကို ပတ်ပြီး ဝိုင်းရံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ဧရာမကိုယ်ထည်ကြီးမှာ သစ်ပင်အိမ်ကို ပတ်လျက် ဝန်းရံထားချေပြီ။

ဒါဟာ မြွေတွေရဲ့ အသုံးအများဆုံး တိုက်ကွက်ဖြစ်တဲ့ ညှစ်သတ်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

မဖြစ်နိုင်တာ...။

ဒီမြွေကြီးက သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုတော့ လာပြီး ညှစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

သို့သော် သူ၏ ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် ဧရာမမြွေကြီး၏ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် သစ်ပင်အိမ် တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဂျွတ်"

အက်ကွဲသံများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နံရံများတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာကာ သစ်ပင်အိမ်ကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

သစ်ပင်အိမ်အတွင်းမှာလည်း မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရ၏။

အကြောင်းမှာ မြွေကြီး၏ ကိုယ်ထည်က သစ်ပင်အိမ်ပတ်လည်ရှိ ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"တောက်"

မာဟုန်ဝေသည် မြှားပစ်စက်ကို သုံး၍ နောက်ဆုံးအကြိမ် တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သစ်ပင်အိမ်နံရံပေါ်ရှိ မြှားပစ်စက်မှာ ဧရာမမြွေကြီး၏ ရစ်ပတ်မှုဒဏ်ကြောင့် လုံးဝ ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း"

သစ်ပင်အိမ်နံရံမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲမြားများပင်။

သစ်ပင်အိမ်ရှိ မြှားပစ်စက်များမှာ မြွေကြီး၏ ဖိသိပ်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး အတွင်းရှိ မြားများမှာလည်း ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် စတင် ပေါက်ကွဲကုန်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲမြားရာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲကုန်သဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ထိခိုက်မှုဒဏ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မာဟုန်ဝေ၏ ထိတ်လန့်လှသော အကြည့်အောက်မှာပင် သစ်ပင်အိမ်နံရံမှာ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကြောင့် လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားတော့၏။

ထို့နောက် သစ်ပင်အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပေါက်ကွဲသံများကြားတွင် ပြိုလဲပျက်စီးလာခဲ့ချေပြီ။

တစ်ဖက်တွင်တော့ အပြင်ဘက်က ဧရာမမြွေကြီးမှာမူ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်နေသော်လည်း လျှာလေးတစ်ဖျပ်ဖျပ် ထုတ်ရင်း ရှောင်တိမ်းခြင်းပင် မပြုပါပေ။

တကယ့်ကို မာကျောလွန်းလှပေသည်။

ယခုရှိနေသော လက်နက်များနှင့်ဆိုလျှင် ၎င်းကို ယားယုံမျှသာ ရှိစေပေလိမ့်မည်။

"သွားပြီ..."

မာဟုန်ဝေသည် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားဟန်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ သေမင်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

...

ဧရာမမြွေကြီးနှင့် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာတွင်တော့ အပြာရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လုဖေးအာသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမြွေကြီးရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ သစ်ပင်အိမ်ကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ခြေပစ်လိုက်တာပဲလား"

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရွှီရှင်းသည် သူကိုယ်တိုင် မလာတော့ဘဲ သူမကိုသာ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ထိုဧရာမမြွေကြီးနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် သူ၏ အသက်ကို အန္တရာယ်ကြားထဲ မထည့်လိုခြင်းပင်။

သို့သော် လုဖေးအာကတော့ သွား၍ ရပါသည်။

သူမသည် ဗီဇပြောင်းလဲထားသူ ဖြစ်၏။

အစောပိုင်း အကဲခတ်ချက်များအရ သူမသာ မြွေကြီးကို သွား၍ ရန်မစဘူးဆိုလျှင် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို မြွေကြီးက ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားဗီဇပြောင်းသတ္တဝါများ မရှိသည့် အခွင့်အရေးကို ယူကာ လုဖေးအာသည် မြွေကြီး ဖောက်လုပ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

သူမသည် ဧရာမမြွေကြီးနှင့် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ဝေးစေကာမူ မြွေကြီးမှာတော့ သူမကို သတိထားမိပုံ မရသေးချေ။

အခန်း ၃၉၈ ပြီး။

အခန်း (၃၉၉) - သားရဲကြီး၏ မယုံနိုင်စရာစွမ်းပကား ၃

အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေသော ပေါက်ကွဲမှုများမှာ ဧရာမမြွေကြီးအား နေရခက်စေပုံရပြီး ၎င်းမှာ လျှာကို တဖျပ်ဖျပ်ထုတ်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏ ဧရာမပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီး သစ်ပင်အိမ်ထိပ်ဖျားကို တိုက်ရိုက်ပင် ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဂျွတ်"

သစ်ပင်အိမ်မှာ ဧရာမမြွေကြီး၏ အစွယ်များကြောင့် အပေါက်ကြီး နှစ်ပေါက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

အဲဒီလူ ထွက်လာပြီလား။

အခုထိ မထွက်လာသေးဘူးလား။

လုဖေးအာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေရှာသည်။

မာဟုန်ဝေ တစ်ယောက် သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာလား။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ ဧရာမမြွေကြီး၏ ဖိသိပ်မှုဒဏ်ကြောင့် လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြီး အမှိုက်ပုံတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဧရာမမြွေကြီးမှာ ထိုအရာများကို ဝါးမျိုခြင်း မပြုပါပေ။

ထိုသို့ ကိုက်လိုက်ခြင်းမှာ ၎င်းကို နာကျင်အောင်လုပ်သော ပေါက်ကွဲသည့် မြားများအပေါ် ကလဲ့စားချေသည့် အပြုအမူသာ ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်အိမ်ကို စားသောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါပေ။

၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်အိမ် အပျက်အစီးများအပေါ်တွင် ၎င်း၏ ဧရာမခေါင်းကြီးကို မြှောက်ကာ အကဲခတ်လိုက်သလို တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ခေါင်းဖြင့် ထိုးဆွကြည့်နေသေးသည်။

ထို့နောက် လုဖေးအာ၏ အံ့သြနေသော အကြည့်အောက်မှာပင် ၎င်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ရေကန်ရှိရာဘက်သို့ ပြန်လည် တွားသွားတော့၏။

၎င်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ပင်များမှာ ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရပြီး လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

"...ဒါဆို သူက ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ပေါက်ကွဲသံတွေက သူ့ကို ဆွဲဆောင်လိုက်လို့ သစ်ပင်အိမ်ကို လာဖျက်ဆီးသွားတာတင်ပဲလား"

လုဖေးအာ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှီရှင်းက သူမကို ခုနက တားဆီးခဲ့ပြီး မြှားပစ်စက် အသုံးမပြုခိုင်းခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ကြည့်နေပြီး မြွေကြီး၏ အမြီးကိုပင် မမြင်ရတော့သည့် အချိန်မှသာ သစ်ပင်အိမ် အပျက်အစီးများဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်တော့သည်။

ပျက်စီးနေသော အမှိုက်ပုံများကြားတွင် မာဟုန်ဝေကို သူမ ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားပုံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးချင်းချင်းနီကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် လဲလျောင်းနေရှာသည်။

"သူ... သူ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား"

လုဖေးအာ အနားသို့ အမြန်တိုးသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မာဟုန်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့၏။

သွေးရောင်မျဉ်းများမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ စတင်ပျံ့နှံ့လာပြီး ပုံပျက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ပြီး နဂိုအတိုင်း ဖြစ်လာကာ ကြေမွသွားသော ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖောင်းတက်လာခဲ့သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ မသေရင် ပြီးတာပဲ"

လုဖေးအာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ဤလူသည် ရွှီရှင်း၏ အဖွဲ့အစည်းအတွက် မည်မျှအရေးပါသည်ကို သူမ သိထားသဖြင့် အကယ်၍သာ သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် အတော်လေး ပြဿနာတက်ပေလိမ့်မည်။

သူမ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် ရွှီရှင်း ခုနကပေးလိုက်သော လက်ပတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နေရခက်သော ခံစားချက်ကို အောင့်အည်းကာ လူပုံသဏ္ဌာန် ပြန်ဖြစ်လာပြီး သတိရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မာဟုန်ဝေကို လက်ပတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ နိုးလာမည်ဆိုပါက လက်ပတ်အတွင်းသို့ ထည့်ရန် မလွယ်ကူတော့ပါပေ။

ထို့နောက် သူမသည် ထိုလက်ပတ်ကို အဝတ်အစား အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်သော အရာများ ပါဝင်နေသောကြောင့် ၎င်းကို ကျောပိုးအိတ်အတွင်း ထည့်သွင်း၍ မရပါပေ။

ရွှီရှင်း သူမအား လက်ပတ်ပေးခဲ့သည့် ခဏကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ထပ်မံ တုန်ရီသွားခဲ့ရပြန်သည်။

မြန်မြန် ပြန်သွားမှပဲ။

...

ဧရာမမြွေကြီးသည် မာဟုန်ဝေ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို စတင်ရစ်ပတ်စဉ်ကတည်းက ရွှီရှင်းသည် အကျိုးဆက်များကို တွေးတောနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် ဧရာမမြွေကြီး၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အကြည့်ကို လုဖေးအာထံသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

လုဖေးအာသည် ရွှီရှင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်က လက်ပတ်ကို ဧရာမမြွေကြီးထက်ပင် ပို၍ ကြောက်လန့်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သည်နှင့် သူမမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး "ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ကျွန်မ ဘာမှမမှားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းက လက်ပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး သူမထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဖမ်းလိုက်"

သူမ မဖမ်းရဲစေကာမူ မဖမ်းလို့လည်း မရပါပေ။

သူမ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ပြီး လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ လက်ထဲက အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်ကြောင့် သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ တုန်ရီနေတော့သည်။

"ငါ အဲဒါကို အသုံးမပြုသရွေ့တော့ နင် အထဲကို ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလောက်ကြီး ကြောက်မနေပါနဲ့"

လုဖေးအာ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရွှီရှင်း စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပါပေ။

"ဒီလက်ပတ်ကို ဘယ်သူမဆို သုံးလို့ရတယ်။ နင် ဒါကို ကိုင်ထားပါ။ မာဟုန်ဝေ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ကို အထဲထည့်ပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့"

သူမ အမုန်းဆုံးဖြစ်သော လက်ပတ်ကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်ရင်း လုဖေးအာသည် ၎င်းကို လွင့်ပစ်လိုက်ချင်သော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

...

အိတ်ကပ်ထဲက လက်ပတ်ကို စမ်းကြည့်ရင်း လုဖေးအာသည် ရွှီရှင်း၏ ပင်မသစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့၏။

ဧရာမမြွေကြီး ဖောက်လုပ်သွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဆီးနှင်းများ၏ အနှောင့်အယှက်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါပေ။

သစ်ပင်အိမ်အတွင်းမှာတော့ ရွှီရှင်းသည် ဧရာမမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ခန့် ရေကန်ထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စိတ်အေးသွားရသည်။

ဤသားရဲကြီး၏ အရေခွံမှာ တကယ်ပင် မာကျောလှပေသည်။

ပေါက်ကွဲမြားများပင်လျှင် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်ပါပေ။

သို့သော်လည်း အချို့နေရာများတွင် ထိခိုက်မှု ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

မြွေကြီး၏ အကြေးခွံ အချို့မှာ ပျောက်ဆုံးနေပုံရ၏။

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားတာလား။

အခန်း ၃၉၉ ပြီး။