အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း ၁၃၉ - အသိအမှတ်ပြုမှု ကျရှုံးခြင်းနှင့် လမ်းသစ်ရှာဖွေခြင်း။ရွှေနက်ရောင်အလင်းတန်းနှင့် ရှုပ်ထွေးသော စာသားများ။

စမ်းသပ်မှု၏ အကြောင်းအရာမှာ’နတ်ဘုရားအိုးက သူ့ကို သခင်အဖြစ် လက်ခံလာစေရန် ဖြစ်သောကြောင့် လင်းချန် သည် သမရိုးကျနည်းလမ်းနှစ်မျိုးဖြစ်သည့် သွေးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း နှင့် ဝိညာဉ်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း တို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ပါရမီနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်း အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းမှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျော့ယွမ်၏ လမ်းစဉ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေပါက ဤရတနာသည် သူ့ကို တစ်မျိုးမျိုး တုံ့ပြန်သင့်ပေသည်။

ကျရှုံးခြင်းနှင့် အရှက်ရမှု။

“တောက်”

လင်းချန်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးစက်များကို အိုးအတွင်းသို့ ချလိုက်သည်။ ထိုသွေးစက်များတွင် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် အသက်ဓာတ်များ ပါဝင်နေသော်လည်း အမည်းရောင်အိုးကြီးမှာ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သွေးများကို စုပ်ယူခြင်း မရှိသလို သူ ပေးပို့လိုက်သော ဝိညာဉ်ဓာတ်စွမ်းအားမှာလည်း အိုး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။

ဆက်သွယ်မှုပင် မလုပ်နိုင်ဘဲ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လင်းချန်သည် ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားမိသည်။ ဤနေရာ၌ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေ၍ တော်သေးသည်ဟုပင် တွေးလိုက်မိ၏။

“အဟမ်း...”

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပေးပို့ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး အိုးကြီးကို သံသယစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်၏ ရတနာ ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နည်းလမ်းတစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်း သော်လည်းကောင်း သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းတစ်ခု မပြည့်မီခြင်း သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ရမည်။

လမ်းသစ်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ရွှေနက်ရောင်အလင်း။

လင်းချန်သည် အိုးကြီးကို ပတ်ကာ အသေးစိတ် စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကြာသည်အထိ ဘာမျှ ရှာမတွေ့ပေ။ သူ၏ နှစ်မွှာမျက်ဝန်းကို သုံး၍ ကြည့်သော်လည်း သာမန်မျက်စိနှင့် ကြည့်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အခိုက်အတန့်တစ်ခုတွင် လင်းချန်၏ အမြင်အာရုံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အိုး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ မြင်နိုင်ခဲသော ရွှေနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ချက် လက်ခနဲ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုခဏအတွင်း၌ သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အိုး၏ အတွင်းအပြင် နေရာအနှံ့တွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသော ရှေးဟောင်းစာသားများ ရှိနေခြင်းပင်။

ထိုစာသားများမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်များ ကိန်းဝပ်နေပုံရသည်။ လင်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာသည်။

ဒါဆို ဒီအိုးက သခင်အဖြစ် လက်ခံဖို့ဆိုရင် သွေး ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်နဲ့တင် မရဘဲ ဒီစာသားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ လိုတာလား။

အချိန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း။

ပြဿနာမှာ ဤစာသားများမှာ အလွန်နက်နဲသဖြင့် အချိန်မည်မျှ ပေးရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ကြီး ပိတ်သိမ်းရန်မှာလည်း လေးရက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

“ဟူး...”

လင်းချန်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းသစ်ကို တွေ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အိုး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ထိုးမသွင်းတော့ဘဲ အိုး၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ ရွှေနက်ရောင်အလင်းတန်း ပေါ်လာတိုင်း ထိုစာသားများကို သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကူးယူမှတ်တမ်းတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

တစ်ခါပေါ်လျှင် အနည်းငယ်စီဖြင့် သူသည် စာသားအားလုံးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကူးယူနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အမည်မသိ နေရာတစ်ခု၌ ဝေဝါးနေသော အလင်းပုံရိပ်တစ်ခုက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီ နက်မှောင်သော ငရဲဘုံနတ်ဘုရားအိုး ဟာ သခင်အသစ်တစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုတော့မယ် ထင်တယ်။”

အခန်း ၁၄၀ - နတ်ဘုရားအိုးမှ စာသားများကို စတင်ဆင်ခြင်ခြင်း။ ဖရိုဖရဲ မူလအရင်းမြစ်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း။

စမ်းသပ်မှုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းအသံကြီး၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဝေဝါးနေသော အလင်းပုံရိပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ကမ္ဘာ၏ လက်ရှိအုပ်ချုပ်သူဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ကြည်လင်နေသော်လည်း ရှေ့ရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ကျေနပ်နေမိသည်။

ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်ထဲတွင် လင်းချန်သည် နက်မှောင်သော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ အလွန်အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ အမည်းရောင်အိုးကြီးမှာ သူ၏သခင်ဟောင်း ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျော့ယွမ ၏ အစွမ်းထက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သော နက်မှောင်သော ငရဲဘုံနတ်ဘုရားအိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ် မှာ အိပ်ပျော်နေသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သော ဆက်ခံသူကို စောင့်စားခြင်း။

ဤအလင်းပုံရိပ်သည် ဤတာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀တွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ကုဋေကုဋာမက ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း ပါရမီရှင်များစွာကို သူ စောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သခင်ဟောင်း၏ စည်းကမ်းချက်များကို ပြည့်မီသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ယခင်က သွေးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်မှ လူငယ်တစ်ဦးမှာ ပါရမီရှိသော်လည်း ကိုယ်ကျိုးစွန့်လွှတ်မှုမရှိဘဲ ရက်စက်လွန်းသဖြင့် သူ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု လင်းချန်မှာမူ ပါရမီရော စိတ်ဓာတ်ပါ ပြီးပြည့်စုံနေသည်။

“မဟာ သူတော်စင်နယ်ပယ် လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို သခင်အဖြစ် လာသိမ်းပိုက်တော့မယ်ဆိုတာကိုသာ ငရဲဘုံအိုး သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်လိုက်မလဲ...”

သူသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် လင်းချန်ကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေသည်။

စာသားများအားလုံးကို ကူးယူပြီးစီးခြင်း။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် လင်းချန်သည် ၆ နာရီနီးပါးကြာအောင် အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီးနောက် အိုးပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော စာသားများအားလုံးကို သူ၏ ဝိညာဉ်ဓာတ်ဖြင့် ကူးယူနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“၁၂ ရက်မြောက်နေ့ ရောက်နေပြီပဲ... ငါ့မှာ အချိန် ၄ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။”

လင်းချန်သည် ကူးယူထားသော စာသားများကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ လေဟာနယ်ထဲတွင် အတန်းလိုက် ပေါ်ထွက်လာစေသည်။ ထို့နောက် နှစ်မွှာမျက်ဝန်းကို အသုံးပြုကာ ထိုစာသားများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အတွင်းသို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နစ်မြုပ်စေလိုက်သည်။

ဖရိုဖရဲ မူလအရင်းမြစ် သို့ တက်လှမ်းခြင်း။

လင်းချန်၏ အသိစိတ်မှာ ဗလာနယ်ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များမှသည် ကြယ်တာရာများ ထိုမှတစ်ဆင့် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသော်လည်း အတိအကျ ဆုပ်ကိုင်၍ မရသေးပေ။

သူ သတိမထားမိလိုက်သော အချက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဖရိုဖရဲ နက်ရှိုင်းသောအမှန်တရားစွမ်းအားများ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။ သူ၏ အသိစိတ်က စကြဝဠာဖြစ်တည်မှုကို ဆင်ခြင်နေစဉ်အတွင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဖရိုဖရဲစွမ်းအားမှာ အချုပ်အနှောင်များကို ချိုးဖျက်ကာ ဖရိုဖရဲ မူလအရင်းမြစ်အဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ လင်းချန်၏ ကျင့်စဉ်လမ်းတွင် အလွန်ကြီးမားသော တိုးတက်မှုကြီးတစ်ခုပင်။ သူသည် ဤစာသားများကို ဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် စကြဝဠာ၏ အခြေခံနိယာမများကို စတင်နားလည်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။