အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း (၉၇) - ရှန်းချင်းယီနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

မီတာ ရာဂဏန်းအကွာရှိ တောအုပ်အတွင်း၌...

အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သံနက်ဂေဟာ အဖွဲ့သည် ဝါးရွက်ဂိုဏ်း၏ ထောက်ပံ့ရေးရုံးဘက်သို့ ချီတက်နေကြသည်။

ဝုန်း!

ရုတ်တရက် လေထုကို ထိုးဖောက်လာသော အသံတစ်သံ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအကြီးအကဲသည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်လိုက်ပြီး ဗီဇအရ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်သို့ အမြန်တိမ်းစောင်းလိုက်ရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏နောက်တွင် လမ်းလျှောက်လာသော 'ချီ' အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူမှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် အပေါက်ဖောက်ခံလိုက်ရပြီး နေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကာ အကြီးအကဲအတွက် အစားထိုး အသေခံပေးလိုက်ရရှာသည်။

သံနက်ဂေဟာမှ ကျင့်ကြံသူများ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌... အဝေးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းပေါင်းများစွာ တရစပ် ပစ်လွှတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး!

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား ဦးဆောင်လာသော အကြီးအကဲထံသို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။ ထိုအကြီးအကဲမှာ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း သူ ရှောင်လိုက်တိုင်း သူ၏နောက်မှ ကံဆိုးသူတစ်ယောက်မှာ သူ့ကိုယ်စား သေဆုံးနေရသည်။

"အွတ်!"

ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုအကြီးအကဲသည် အချိန်မီ မရှောင်နိုင်တော့ဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိမှန်သွားပြီးနောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကျရောက်လာသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု... ခဏချင်းမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် အပေါက်ပေါင်းများစွာဖြင့် လဲကျသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိသော သံနက်ဂေဟာ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန် ပြေးကြတော့သည်။ ထိုအထဲတွင် လူယုတ်မာရှုလည်း ပါဝင်သည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ထိုလူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ နောက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးနေသဖြင့် အရိပ်များပင် ထင်ကျန်နေတော့သည်။

ဖျတ်!

ဖျတ်!

ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်း နှစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖောက်ထွက်သွားရာ သူသည် မြေပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး အပေါက်ပေါင်းများစွာဖြင့် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အကြီးအကဲမှာ အားယူကာ ပြန်ထလာရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံး၍ ထွက်ပြေးရန် ပျံတက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် ဘေးဘက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြေပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်သူဆိုတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်း ခေါင်းပွင့်သွားတာတောင် အသက်ရှင်နေသေးသားပဲ"

ချန်အန်သည် တောက်ပသော အလင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အကြီးအကဲထံသို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထိုအကြီးအကဲမှာ အလွန်လေးလံနေသော မျက်ခွံများကို အားယူဖွင့်ကာ အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးရှာသည်။

"မင်း... မင်းကဘယ်သူလဲ..."

"...ဖျတ်!"

ချန်အန်မှာ ဤကဲ့သို့ သေခါနီး မေးခွန်းများကို နားထောင်ရသည်မှာ ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်ကာ အသက်ကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်စွာပင် အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး အပေါက်ဖောက်ခံထားရသော မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူယုတ်မာရှုတို့သည် ချန်အန်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူသည် ချန်အန်ကို မှတ်မိသည်။ အမျိုးသားချင်းပင် မနာလိုဖြစ်ရလောက်အောင် ချောမောသော ချန်အန်၏ မျက်နှာကို သူ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်အန်မှာ ဝါးရွက်တော၏ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွင် နေထိုင်သော 'ချီ' ကျင့်စဉ် အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲ။ ထိုလူ၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုထက်ပိုသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသော ချန်အန်ကို ကြည့်ကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် တောင်းပန်တော့သည်။

"မိတ်ဆွေ... အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်အမှားပါ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ မင်းခိုင်းတာမှန်သမျှ လုပ်ပါ့မယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"...ဖျတ်!"

ချန်အန်သည် သူ၏ လျှာကို ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တောင်းပန်သံကို ထပ်မံ မကြားလိုတော့ပေ။ ထို့နောက် ထိုလူကို ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲကာ သူ၏ ဇနီးများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်...

ဘုတ်!

လျှာနှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးနေသော လူယုတ်မာကို ဆောင်ဟွာယင်း၏ ရှေ့သို့ ချန်အန် ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် 'အိပ်မွေ့ချအတတ်' ကို သုံးကာ သမီးဖြစ်သူကို အိပ်ပျော်စေလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများကို မမြင်စေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဆောင်ဟွာယင်းသည် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသောရှုကို ကြည့်ကာ ဗီဇအရ ကြောက်လန့်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ပတ်လုံး သူမသည် သေဆုံးသွားသော မိသားစုအတွက် လက်စားချေရန် အမြဲအိပ်မက်မက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု လက်တွေ့တွင် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမ တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ရန်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရန်သူမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူမ၏ မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းကြောင့်လည်းကောင်း သူမ နောက်သို့ ဆုတ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်အန်သည် လက်များတုန်ရီနေသော ဆောင်ဟွာယင်းကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟွာယင်း... မင်းရဲ့ ရန်သူကို ကိုယ် ခေါ်လာပေးပြီ။ ကိုယ်ပဲ သတ်ပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ စီရင်မလား"

"ယောက်ျား... ကျမ... ကျမ..."

ဆောင်ဟွာယင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်ခဲနေသည်။ သူမ၏ စိတ်ရင်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူမ မလုပ်ရဲပေ။ သို့သော် သူမ သွေးမမြင်ရဲသည်ကို ချန်အန်က အထင်သေးသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရုန်းကန်မှုအချို့အပြီးတွင် သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

- "ယောက်ျား... ကျမကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ပါ့မယ်"

ချန်အန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဂူရှန်းယုကို ကြည့်ကာ

"ရှန်းယု... သမီးလေးကို ခဏကူချီပေးထားပါဦး"

ဂူရှန်းယုက ချန်ယုကျန်းကို လွှဲပြောင်းချီယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်အန်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ ဆောင်ဟွာယင်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရန်သူက 'ချီ' အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပဲရှိတယ်။ သူ၏ ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းတွေကို ကိုယ် ဖျက်ဆီးထားပြီးပြီ။ သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မသုံးနိုင်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သာမန်လူနဲ့ မခြားတော့ဘူး။ ဓားနဲ့ထိုးရင် သူ သေမှာပဲ"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျမ နားလည်ပါပြီ"

ဆောင်ဟွာယင်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း အားယူကာ ထိုလူ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ဖျတ်!

ဓားသွားမှာ ထိုးဖောက်သွားပြီး ထိုလူယုတ်မာ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သူသည် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဘုတ်!

ဆောင်ဟွာယင်းသည် လက်ထဲမှ ဓားကို ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်သော ရန်သူကို ကြည့်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ ချန်အန်သည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ သူမကို ထူပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

- "အခု စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း သက်သာသွားပြီလား"

"ကျမ... ကျမလည်း မသိတော့ဘူး..."

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးကာ ထုံကျင်နေသော ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်။

ချန်အန်သည် 'သန့်စင်ခြင်းအဆောင်'ကို ထုတ်ယူကာ ဆောင်ဟွာယင်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစများနှင့် သွေးနံ့များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဇနီးသုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။ တောင်ပင်လယ်နယ်မြေက ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းဆီကို ဆက်သွားကြမယ်။ တစ်လအတွင်း ရောက်အောင် ကြိုးစားကြတာပေါ့"

မကြာမီမှာပင် ငါးဦးသား မိသားစုသည် ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်တွင် ချန်အန်တို့ မိသားစုမှာ နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။

စားသောက်ချိန်နှင့် အိပ်စက်ချိန်မှလွဲလျှင် ကျန်ရှိသော အချိန်များကို လမ်းပေါ်မှာပင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိစ္ဆာများ၊ ဓားပြကျင့်ကြံသူများနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများစွာကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်သူဖြစ်သော ချန်အန်က အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ ခရီးလမ်းမှာ ပြင်းထန်သော အခက်အခဲကြီးများ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"အားလုံး အားတင်းထားကြပါဦး။ နောက်ဆုံး သုံးရက်လောက်ဆိုရင် ငါတို့ ရောက်တော့မှာပါ"

ချန်အန်က ပင်ပန်းနေသော သူ၏ မိသားစုကို အားပေးလိုက်သည်။ ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ဇနီးများနှင့် သမီးမှာ ချက်ချင်းပင် အားတက်သွားကြသည်။

ဝုန်း!

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လေထုကို ထိုးဖောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်အန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်တွင် ဓားစီးကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ရှန်းချင်းယီ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအံ့အားသင့်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ရှန်းချင်းယီသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရဲရင့်တက်ကြွသော ပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် မီးခိုးရောင် ဓားတစ်လက် စိုက်ဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် ယိုင်ထိုးနေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

...........................................................

အခန်း (၉၈) - ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေတယ်

အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းချင်းယီ၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာသည်။

မြေပြင်နှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သောအခါ သူမသည် သူမ၏ ပျံသန်းရေးဓားနှင့် လူခွဲထွက်သွားပြီး ချန်အန်၏ ရှေ့မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ချန်အန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားကာ လေထဲမှ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသော ရှန်းချင်းယီကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် လှမ်းဖမ်း ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ချန်... ဆေးဆရာချန်... အဟွတ် အဟွတ်"

ရှန်းချင်းယီမှာ ဒဏ်ရာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများကြောင့် သီးသွားကာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှု ဝေဒနာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်အန်သည် သူမကို ကယ်တင်ရန် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ 'ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံး' တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဤဆေးလုံးမှာ သူမ၏ သေဆုံးသွားသော စေ့စပ်ထားသူထံမှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ရာ သူမကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းမှာ အလွန်ပင် သင့်မြတ်လှသည်။

သေသွားတဲ့လူရဲ့ အမွေနဲ့ သူ့မိန်းမကို ပြုစုနေရသလို ခံစားချက်မျိုးက တစ်မျိုးပဲ...

ချန်အန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပျော်ဝင်သွားပြီးနောက် ရှန်းချင်းယီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် လန်းဆန်းလာကာ ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်လေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာတော့သည်။

"ယောက်ျား... မိတ်ဆွေ ရှန်း ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဝမ်ကျိယန် လျှောက်လာပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်လှသော ရှန်းချင်းယီကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဂူရှန်းယုတို့ကလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ချန်အန်က ရှန်းချင်းယီ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရင်း

"ကိုယ်လည်း သေချာမသိသေးဘူး"

ထို့နောက် ရှန်းချင်းယီကို ကြည့်ကာ

"မိတ်ဆွေ ရှန်း... မင်းရင်ဘတ်ထဲက ဓားက အရေးကြီးတဲ့ အင်္ဂါတွေကို မထိမိထားဘူး။ ဒါကို အခု ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ မင်း အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကိုယ် အခုပဲ ကူညီပေးမယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချန်အန်က သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် ရင်ဘတ်ရှိ ဓားနှောင့်ကို ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အင့်—"

ရှန်းချင်းယီမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသံထွက်ကာ ညည်းတွားရှာသည်။ ချန်အန်သည် ဓားပေါ်မှ သွေးများကို ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ ရှန်း... မင်းရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်း ဆေးကုဖို့ လိုတယ်။ သူ့ဘာသာသူ အနာကျက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ မင်း အဆင်ပြေရင် ကိုယ် မင်းရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ပြီး ဒဏ်ရာကို ကုပေးမယ်"

"ဒါဆိုရင် ဆေးဆရာချန်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့..."

ရှန်းချင်းယီသည် သူမ အလွန်မုန်းတီးသူမှလွဲလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်နှင့် ထိတွေ့ရခြင်းကို အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမ ခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့် ချန်အန်မှာလည်း လူကြီးလူကောင်း အယောင်ဆောင်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ ရင်ဘတ်မှ ဓားဒဏ်ရာနှင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှအပကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်အန်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သင့်တော်သော ဆေးလုံးနှင့် ဆေးမှုန့်များကို ထုတ်ကာ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် ကုသပေးနေတော့သည်။ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဝမ်ကျိယန်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က သူမ၏ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း သူမ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ချန်အန်က ယခုကဲ့သို့ပင် ကုသပေးရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ချန်အန်၏ မယားငယ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းချင်းယီလည်း ထိုလမ်းအတိုင်း သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ နောင်တစ်ချိန်တွင် ချန်အန်က သူမကို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျိယန် ကြိုတင် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတို့၏ ဗီဇအာရုံပင် ဖြစ်သည်။ ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဂူရှန်းယုတို့လည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေကြသည်။ မည်သည့်အမျိုးသမီးကမျှ မနှစ်သက်ဘဲနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို အင်္ကျီဖြုတ် ကုသခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှန်းချင်းယီ၏ စိတ်ရင်းမှာ သူတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ ချန်အန်ကို ချစ်ကျွမ်းဝင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု သဘောကျကာ 'ညီအစ်ကို' ကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးသာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်အန်ကမူ သူမ၏ အင်္ကျီကို သေသေချာချာ ပြန်စေ့ပေးလိုက်သည်။ ရှန်းချင်းယီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိကြည့်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှာ သိသိသာသာ သက်သာသွားသည်ကို ခံစားရသဖြင့်

"ဆေးဆရာချန်... ရှင် ကျွန်မကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကယ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်လိုဆပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး"

ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလာသည်။

မင်းကိုယ်မင်းသာ ကိုယ့်ကို ပေးလိုက်ပေါ့...

ချန်အန်က စိတ်ထဲမှ တွေးရင်း ပြုံးကာ

"ရပါတယ် မိတ်ဆွေ ရှန်း၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

ထို့နောက် သူမ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှန်းချင်းယီက သူမ၏ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြသည်။ သူမသည် ဝါးရွက်တောမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှမ်ဟွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ကာ သူမ၏ မိဘများကို သူမ၏ ဆရာကပင် သတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လျှို့ဝှက် စုံစမ်းခဲ့သည်။ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကြာသောအခါ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ ကျေးဇူးရှင်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဖခင်ကဲ့သို့ ရိုသေခဲ့သော ဆရာမှာ သူမ၏ မိဘသတ်ရန်သူ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် လက်စားချေရန် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက သူမကို ပြန်လည် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်နေသော ဓားမှာ သူမ ဆရာ၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဂိုဏ်းအတွင်းမှ သူမဆရာနှင့် မသင့်မြတ်သော အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အကူအညီကြောင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး တောင်ပင်လယ်နယ်မြေဘက်သို့ ဦးတည် ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဇာတ်လမ်းကို ကြားရသောအခါ ချန်အန်နှင့် သူ၏ ဇနီးများမှာ သူမကို သနားသွားကြသည်။ ရန်သူကို ကျေးဇူးရှင်အမှတ်ဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး အသတ်ပင် ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သည်။

"မိတ်ဆွေ ရှန်း... ငါတို့လည်း တောင်ပင်လယ်နယ်မြေကို သွားမှာဆိုတော့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ ရတာပေါ့"

ချန်အန်က အကြံပေးလိုက်ရာ ရှန်းချင်းယီကလည်း ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ ခြောက်ဦးမှာ အတူတူ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ချန်အန်သည် အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်း သူ၏ ဇနီးများကို တောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ပျော်ပါးလေ့ရှိသည်။ သူသည် အသံမထွက်အောင် သတိထားသော်လည်း ရှန်းချင်းယီမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးကို ကြားနေရသည်။

သို့သော် သူမမှာ အနေမခက်ပေ၊ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝဟုသာ နားလည်ထားသည်။ သူမ သိလိုသည်မှာ ချန်အန်သည် တရားထိုင် ကျင့်ကြံခြင်းထက် ဇနီးမယားများနှင့် အချိန်ပိုကုန်ဆုံးနေပါလျက်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရသနည်း ဟူသောအချက်ပင်။

နှစ်ရက်ခွဲခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် တောင်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနယ်မြေထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လေထုအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားလာသည်ကို ချန်အန် ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူနှင့် ရင်းနှီးသလို ရှိသော်လည်း ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်သည့် 'မိစ္ဆာချီ' ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင် မိစ္ဆာများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါများလှသဖြင့် အန္တရာယ် ပိုများသော်လည်း အခွင့်အလမ်းများလည်း ပိုများသည်။ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဝင်ငွေ ပိုကောင်းနိုင်ပြီး တိုးတက်မှုနှုန်းမှာလည်း ဝါးရွက်တောထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမြန်နိုင်သည်။

"သတိထားကြ"

ရုတ်တရက် ရှန်းချင်းယီသည် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သတိပေးသည်။

"မိစ္ဆာတွေ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ"