အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း။ ၉၇

ကုယွမ်သည် ၎င်းတို့အား အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ ထိုသုံးကောင်အား ပြဿနာမရှာရန် ဘေးသို့ဖယ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် စိမ်းပြာရိပ် ဓားလိပ်ပြာဥကို ဘေးကင်းရာတွင် သေချာစွာ ထားရှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောစောက ဝိညာဉ်မက်မွန်သီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်း၏အဆင့်အတန်းအရ ဤဝိညာဉ်မက်မွန်သီးမှာ အဆင့် ၈ သို့မဟုတ် အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းတွင် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လှပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန်မလိုဘဲ တိုက်ရိုက်စုပ်ယူနိုင်သည်။ ဤအချက်တွင် သူအရင်က စားခဲ့သော နှစ်ငါးရာသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ဂျင်ဆင်းပင်လျှင် နှိုင်းယှဉ်ပါက မှေးမှိန်သွားရသည်။

ခရွတ်…

ကုယွမ်သည် တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကြွပ်ဆတ်သော အထိအတွေ့နှင့်အတူ ချိုမြိန်မွှေးပျံ့သော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှသော ဖျော်ရည်များမှာ ပါးစပ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ၏စားချင်စိတ်ကို များစွာနိုးကြားစေကာ ထပ်မံစားသုံးလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးခြားသော သစ်သီးရနံ့တစ်ခုမှာ နှာခေါင်းဝတွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။ အထိအတွေ့ရော ရနံ့ပါ အလွန်ပင် ရှားပါးပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံပင်။

ခရွတ်... ခရွတ်

စတင်စားသုံးပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ၎င်း၏အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်မက်မွန်သီး ကုန်သွားပြီး အစေ့သာ ကျန်တော့သောအခါ ကုယွမ်သည် ၎င်းကို အားဟွမ်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် တက်လာပြီး သူအသစ်ရရှိထားသော ဝိညာဉ်စွဲလမ်းမှုပါရမီ လှုပ်ရှားလာကာ ထိုချီစွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်သည်။

ဤမက်မွန်သီးတွင် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှာ သန့်စင်ရုံတင်မကဘဲ အလွန်အမင်းလည်း ကြွယ်ဝလှသည်။ ကုယွမ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် ဖောင်းကြွလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ထိုချီစွမ်းအင်များမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘာဝမရှိပါက သူ၏ ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ငတ်မွတ်နေသော ပြိတ္တာများ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ထိုသန့်စင်သော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ ဝါးမြိုနေကြသည်။ ကုယွမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူ၏အသက်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်စေပြီး ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို သန့်စင်စေလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ၏ အကြိမ်ကြိမ် သန့်စင်မှုနှင့် အာဟာရပေးမှုအောက်တွင် သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိလာပြီး သန်မာလာကာ ထူးခြားသော သက်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများတွင် စုပုံနေသော ခေါင်းမာလှသည့် အညစ်အကြေးများမှာ လုံးဝဖယ်ရှားခြင်းခံလိုက်ရပြီး နောက်ကျိသော လေထုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ စွန့်ထုတ်လိုက်သည်။

နှလုံး၊ အသည်း၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်၊ ကျောက်ကပ်၊ သည်းခြေအိတ်၊ အူသိမ်၊ အစာအိမ်၊ အူမကြီး၊ ဆီးအိမ် စသည်တို့အားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ကျုံ့ဆန့်နေကြသည်။ ကြာမြင့်စွာ အချိန်ယူပြီးနောက်တွင်တော့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အညစ်အကြေးများပင် ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဝုန်း….

ကုယွမ်သည် သူ၏ ကြွက်သားများ၊ အရိုးများ၊ အရေပြား၊ အသားနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အားလုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်နွှယ်သွားပြီး သံမဏိတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ကာ

အမှန်စင်စစ် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံနှင့် သိမြင်မှုတို့မှာ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည်ပင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသော်လည်း ကုယွမ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေသော မိမိကိုယ်ကိုယ်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် အသက်စွမ်းအားနှင့် အပူရှိန်ကြောင့် နိုးကြားလာသော ပိုးမွှားလေးတစ်ကောင်မှာ မြေကြီးထဲမှ ရုန်းကန်ထွက်လာပြီး အဝေးသို့ ကပျာကယာ ထွက်ပြေးသွားသည်ကိုလည်း သူမြင်နေရသည်။

အားဟွမ်မှာ အားဝူ၏ရှေ့တွင် ကျိကျိတက် အော်ဟစ်နေပြီး ၎င်း၏လက်သည်းများဖြင့် အမူအရာပြကာ ဝါးမြိုမြွေ ပါးစပ်ကြီးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန် အဖော်စပ်နေသည်ကိုလည်း သူမြင်တွေ့နေရသည်။

ကုယွမ်သည် လေထုထဲတွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မျှင်လေးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသည်။

နီ၊ ဖြူ၊ ဝါ၊ စိမ်း၊ ပြာ၊ နက် စသည်ဖြင့် ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များသာမက ကြယ်တာရာအလင်း၊ လရောင်နှင့် အခြားသော ချီစွမ်းအင်များကိုလည်း သူမြင်တွေ့နေရခြင်းပင်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ထိုချီစွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေပြီး ကုယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို မရေမရာ ခံစားသိရှိလာခဲ့သည်။

မီးကဲ့သို့ ပူပြင်းခြင်း၊ ထူထပ်လေးလံခြင်း၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါရှိခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်း၊ သက်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း၊ ဖမ်းဆီးရခက်ခြင်း၊ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်း...

ဤဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ၏ အမျိုးမျိုးသော ဝိသေသများကို သိမြင်လာရသဖြင့် ကုယွမ်သည် ဤကမ္ဘာလောကနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု ရရှိလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏အသက်စွမ်းအားကို စတင်လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ယန္တရားများကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

ဂလု... ဂလု

ကုယွမ်၏ အသက်ရှူသံမှာ ရှည်လျားပြီး နှေးကွေးလှသည်။ ၎င်း၏ စည်းချက်မှာ လပြည့်ညတွင် လမင်းကို ရှိခိုးနေသော ရွှေမြွေတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသော ဝိညာဉ်လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘာဝကျပြီး ထူးခြားသည်။

သူလေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မျှင်တန်းများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာပြီး သူလမ်းညွှန်ရာအတိုင်း သူ၏သွေးကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားကြသည်။ ဤဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တစ်ပတ်ပြည့်အောင် လည်ပတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ ၎င်းတို့၏ ပမာဏမှာ ကျုံ့သွားပြီး ပိုမိုသန့်စင်လာကာ ကုယွမ်၏ မူလချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးစွမ်းအားခြေရာများ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် လည်ပတ်ပြီးနောက်တွင် ထိုချီစွမ်းအင်များသည် ကုယွမ်၏ မူလချီစွမ်းအင်၊ သွေးစွမ်းအားတို့နှင့် ရောနှောသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်အမျှင်တန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

စိမ်းစိုသော စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်မှာ သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်း၌ စတင်သန္ဓေတည်လာခဲ့သည်။ ဤစစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်မှာ မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် လျင်မြန်

ဖျတ်လတ်ပြီး အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေသည်။

ထို့ပြင် ဤစစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်မှာ နူးညံ့သန့်စင်ပြီး ရေဓာတ်သဘာဝဘက်သို့ ယိမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ လိပ်နက်ချပ်ဝတ်အတတ်နှင့် လိပ်အသက်ရှူပါရမီတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချီစွမ်းအင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် နို့နှင့်ရေ ရောနှောသွားသကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုတစ်ခုက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကုယွမ်၏ နှလုံးသားအထိ ရောက်ရှိသွားရာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အသက်စွမ်းအား၊ ကြွက်သား၊ အရိုးနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ၎င်းတို့၏ ဗဟိုချက်မကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ဟန်ချက်ညီစွာ တုန်ခါသွားကြသည်။

ဤပထမဆုံး စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်အမျှင်လေး မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်တော့ ကုယွမ်သည် နောက်ဆုံး၌ မွေးရာပါ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို ရှူသွင်းရှူထုတ်ပြုလုပ်ကာ မိမိ၏ မူလချီစွမ်းအင်၊ သွေးစွမ်းအားတို့နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ကျင့်ကြံရယူထားသော အခြေခံအကျဆုံး တန်ခိုးစွမ်းအားပင်။ ၎င်းသည် မွေးရာပါ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ရှိခြင်းဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို သန့်စင်ပျိုးထောင်နိုင်ပြီး ရောဂါဘယကင်းဝေးစေရုံသာမက နတ်ဘုရားအတတ်အချို့ကို စတင်ကျင့်ကြံကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးချပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ပင်။ ကုယွမ်သည် ယခုမှသာ ဤကမ္ဘာ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

...

နောက်ရက်များတွင် ကုယွမ်သည် ပေလျန်မြို့သို့ ချက်ချင်းပြန်မသွားသေးဘဲ တောင်တန်းများအတွင်း ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူနှင့် အားဟွမ်တို့၏ ပူးပေါင်းမှု၊ ရတနာရှာဖွေခြင်းအတတ်တို့ကြောင့် ရလဒ်များမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ဆေးဝါး ၅ ပင်နှင့် အခြားသော သက်တမ်းရင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤဝိညာဉ်ဆေးဝါးများမှာ အနှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ အဆင့် ၉ ဆေးဝါးများဖြစ်ပြီး ကုယွမ်ကဲ့သို့ အဆင့်တက်ခါစ မွေးရာပါ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု လျော့နည်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ကျေနပ်နေဆဲပင်။

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် မြို့အတွင်း၌ တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များ စုဆောင်းရန် အစီအစဉ်ဖြင့် ပေလျန်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အားဟွမ်၊ အားဝူနှင့် ပါးစပ်ကြီးတို့ကိုမူ တောင်တန်းများတွင်ပင် ထားရစ်ခဲ့သည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အားဝူ၊ အားဟွမ်နှင့် ပါးစပ်ကြီးတို့မှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ဖြစ်လာကြပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များအတွက် ၎င်းတို့ ပိုမိုသန်မာလာလေ၊ အဆင့်မြင့်လာလေ၊ ၎င်းတို့၏ ကြီးထွားမှုမှာ ပိုမိုခက်ခဲပြီး နှေးကွေးလာလေ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ကုယွမ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် မတတ်နိုင်သေးပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအကောင်လေး ၄ ကောင်စလုံးမှာ ယခုအခါ ထူးခြားသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိကြသဖြင့် ယွမ်မုန့်တောင်တန်းတွင် ကိုယ်တိုင်အမဲလိုက်ကာ ရှင်သန်နိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။

ယွမ်မုန့်တောင်တန်းမှာ ကျယ်ပြောပြီး အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝလှသည်။ အစွန်အဖျားပိုင်းမှာပင် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများစွာ ရှိနေလျှင် အတွင်းပိုင်းတွင် ပိုမိုရှိနေမည်မှာ သေချာလှပြီး မိစ္ဆာအမျိုးမျိုးလည်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။

အားဟွမ်၊ ပါးစပ်ကြီး၊ အားဝူနှင့် အောင်းကြီးတို့အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများမှာ တစ်ခုတည်းသော အာဟာရ မဟုတ်ပေ။ မိစ္ဆာများ၏ အသားနှင့် သွေးမှာလည်း အစားအစာ ဖြစ်နိုင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများထက်ပင် ပိုမိုသာလွန်တတ်သည်။

အတိတ်ကမူ ၎င်းတို့မှာ အားနည်းလွန်းသဖြင့် မတော်တဆ သေဆုံးမှုများ မဖြစ်စေရန် ကုယွမ်က အမြဲစောင့်ကြည့်ပေးခဲ့ရသည်။ ယခုတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ အတောင်စုံနေကြပြီဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါကလည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး မနိုင်လျှင်ပင် အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကုယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။ လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင်လည်း ကုယွမ်က စိတ်အာရုံတစ်ခုတည်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်နိုင်သည်။

အခန်း။ ၉၈

ထိုအချိန်တွင် ဝက်နှစ်ကုန်ဆုံးသွားပြီး နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

လမ်းမများထက်တွင် လူသူထူထပ်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း ပေလျန်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မြို့ပြလေထုမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားနေသည်ကို ကုယွမ် ချက်ချင်းသတိထားမိလိုက်သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူသွားလူလာ ကျဲပါးနေပြီး လူအများစု၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်မရှိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများသာ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဆိုသည်ကို သူသိလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားခဲ့သော်လည်း ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ အဖိုးအိုချန်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယထပ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုယွမ်သည် သူ၏တာဝန်ပြီးမြောက်ကြောင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ ယန်ဟန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကုယွမ်သည် တာဝန်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပုံကို အကျဉ်းချုံးပြောပြခဲ့သည်။

သူသည် အမှန်တရားအားလုံးကို မပြောဘဲ လူများပျောက်ဆုံးမှုမှာ ချန်အိမ်တော်နှင့် အမှန်တကယ် ပတ်သက်နေကြောင်း၊ ချန်အိမ်တော်အပြင် စိမ်းပြာဝါးဂိုဏ်းလည်း ပါဝင်နေကြောင်းသာ ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သိုင်းဆရာအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ဒုက္ခမရောက်စေရန်အတွက် ဆက်လက်စုံစမ်းခြင်း မပြုရဲကြောင်းလည်း ထည့်ပြောခဲ့သည်။

ယန်ဟန်ကတော့ ထိုအချက်ကို အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ ချန်အိမ်တော်နှင့် စိမ်းပြာဝါးဂိုဏ်းတို့ ပတ်သက်နေသော ကိစ္စရပ်များမှာ ကုယွမ် ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်

လွန်နေသည်။ ကုယွမ်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ စုံစမ်းသိရှိနိုင်ခြင်းကပင် သူ့အတွက် ထင်မှတ်မထားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

တာဝန်ကိစ္စများ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ပထမထပ်သို့ ဆင်းလာကာ မကြာသေးမီက ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သိရှိရန် ရင်းနှီးသူအချို့အား စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုအခါတွင်မှ သတင်းတစ်ခုကို သူကြားလိုက်ရတော့သည်။

မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း ပေလျန်မြို့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြို့နယ်များတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များစွာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အောက်ခြေရှိ ကျေးရွာများနှင့် မြို့များကို အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟု ပြောကြသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် အပြစ်မဲ့သော တောင်ပေါ်သားများ၊ မုဆိုးများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသည်။

အကယ်၍ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ ဆိုပါက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း တိရစ္ဆာန်များထဲတွင် မိစ္ဆာသတ္တဝါများပင် ပါဝင်နေသဖြင့် သိုင်းဆရာများအတွက်ပင် ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

မိစ္ဆာဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်နှင့် သာမန်တိရစ္ဆာန်များ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ အချို့မှာ မိစ္ဆာအတတ်များကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ကြသဖြင့် မွေးရာပါ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ယူခဲ့ကြသော သိုင်းဆရာများစွာမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အားနည်းခြင်းကြောင့် ထိုမိစ္ဆာများ၏ ပါးစပ်အတွင်း အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များကြောင့် အရှုံးအမြတ်များစွာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး လူအများမှာလည်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြရသည်။

ယနေ့အချိန်တွင် ဤကိစ္စမှာ လူများကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့ပြီး ကုန်သည်များကိုသာမက သာမန်လူများ၏ နေ့စဉ်သွားလာမှု၊ အလုပ်အကိုင်နှင့် စားဝတ်နေရေးအတွက်ပါ အခက်အခဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတယ် ဟုတ်လား"

ကုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းကြည့်ပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ခံရသော ကျေးရွာများထဲတွင် ကုမျိုးနွယ်ကျေးရွာ မပါဝင်သေးကြောင်း သိရသဖြင့် သူ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ယွမ်မုန့်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းတွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယွမ်မုန့်တောင်တန်းတွင် ဤကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ နဂါးနီနတ်ဘုရားနန်းတော် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် ဆက်လက်နေလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ပေလျန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ကုမျိုးနွယ်ကျေးရွာရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ကုယွမ်၏ အရှိန်အဝါဖြင့်ဆိုလျှင် ကုမျိုးနွယ်ကျေးရွာသို့ ရောက်ရန် နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

ယခုမှာ မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ပြီး ကျေးရွာအပြင်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှ ကြည့်လျှင်ပင် အိမ်များမှ ထမင်းဟင်းချက်သည့် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုအခါမှသာ ကုယွမ်လည်း ဘာမှဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဖြစ်ပျက်သေးကြောင်း သိရှိပြီး စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

သူ့အိမ်ဝင်းထဲသို့ သူပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့မှာ ထမင်းစားနေကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းကိုသာ ခပ်သွက်သွက် စားနေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူကမူ မျက်နှာမကောင်းဘဲ တတွတ်တွတ်နှင့် ဆူပူနေသည်။

"အင်းလေ... အခုတော့ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံလေးရှိလာတော့ ရှင်က ပိုပြီး ကလိန်ကကျစ် ကျလာတာပေါ့။ ရွာအရှေ့ဖျားက မုဆိုးမ ဒေါ်ဒုံနဲ့တောင် သွားပြီး ပတ်သက်ရဲနေပြီလား..."

"ရှင်ကတော့လေ... ဒီအရွယ်ကြီးကျမှ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူအိုကြီးပဲ"

ဖခင်ဖြစ်သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"မိန်းမကြီးရာ... မင်းကလည်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ငါက ညီမလေးဒုံကို ဆန်အနည်းငယ် ငှားပေးလိုက်တာပါ။ မင်းက အဲဒါကို ပုံကြီးချဲ့နေတာပဲ။ ဒီသတင်းတွေ အပြင်ရောက်ကုန်ရင် လူတကာအလယ်မှာ သိက္ခာကျကုန်မှာ မကြောက်ဘူးလား"

မိခင်ဖြစ်သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "ဆန်ငှားတာ ဟုတ်လား။ တခြားလူဆီမှာ မငှားဘဲ ရှင့်ဆီမှာမှ ဘာလို့လာငှားတာလဲ။ ရှင်ကလည်း သူ့ကိုယ်လုံးကို သွားရည်ကျနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ပြီးတော့ ဘယ်သူကများ ဆန်ငှားပြီးရင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို အတင်းတိုးဝင်တတ်လို့လဲ။ ရှင့်ကြည့်ရတာလည်း အရမ်းကို သနားကရုဏာတွေ ပိုနေတယ် မဟုတ်လား"

"ဒီမုဆိုးမဒုံအကြောင်းကို ငါသိပါတယ်။ နှာခေါင်းလေးရှုံ့ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ငိုပြလိုက်တာနဲ့ ယောက်ျားတွေက အဲဒီလိုမျိုးဆိုရင် သိပ်ကြိုက်ကြတာ မဟုတ်လား"

"မင်း ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါ တကယ်ပဲ ဆန်ငှားပေးခဲ့တာပါဆို..."

ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မျက်နှာကြီးနီမြန်းကာ ရှင်းပြချင်သော်လည်း စကားပြောမသွက်သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ခဏအကြာတွင်တော့ သူသည် ငြင်းခုံခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းကိုသာ ဆက်စားနေတော့သည်။

"ဟွန်း... ခုနကတော့ ဟုတ်လှချည်လား။ အခုကျတော့ ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ"

"ငါပြောတာ ကွက်တိဖြစ်သွားလို့ မဟုတ်လား။ ငါပြောထားမယ်နော်... ငါတို့သားလေး ယွမ်က မြို့မှာ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ သိုင်းပညာသင်နေတာ။ ရှင့်ကြောင့်နဲ့ သူ့သိက္ခာကို လာပြီး ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင်တော့ ရှင့်ခြေထောက်ကို ငါကိုယ်တိုင် ကျိုးအောင် ရိုက်ပစ်မယ်"

ထိုနှစ်ယောက် စကားများရန်ဖြစ်နိုင်သည့် ခွန်အားရှိနေသေးသည်ကို မြင်မှ ကုယွမ်လည်း သူတို့ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် နားထောင်နေရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားရသည်။

သူ့ဖခင်ကြီးမှာ ဤအရွယ်အထိ လူပျိုစိတ် ကြွင်းကျန်နေသေးလိမ့်မည်ဟု သူထင်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို ကုယွမ်သိထားသဖြင့် မသင့်တော်သောအလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူယုံကြည်ပါသည်။ ၎င်းမှာ မိခင်ဖြစ်သူက အခွင့်အရေးရခိုက် ဖခင်ဖြစ်သူကို ထိန်းကွပ်သည့်အနေဖြင့် အခွင့်အာဏာပြနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဟမ်း အဖေ၊ အမေ... ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ"

သူတို့နှစ်ဦး အနေရခက်ခြင်း မရှိစေရန်နှင့် သတိပြုမိစေရန် ကုယွမ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကုယွမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ကြိုဆို လိုက်သည်။

ကုယွမ်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "သားလေး ပြန်လာပြီလား ထမင်းစားပြီးပြီလား။ အမေ တစ်ခုခု ကောင်းကောင်းလေး လုပ်ပေးမယ်လေ"

"မလိုတော့ဘူး အမေ။ အမေတို့ ပစ္စည်းတွေပဲ စပြီး သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့။ အခုတစ်ခေါက် ကျွန်တော် အဖေနဲ့အမေကို မြို့ထဲကို ခေါ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်"

ကုယွမ်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြပြီး မကြာသေးမီက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ လူများကို တိုက်ခိုက်နေသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ကုယွမ်၏ စီစဉ်မှုအတိုင်း လိုက်ပါရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည်လည်း တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုသတင်းများကို ကြားသိထားကြပြီးဖြစ်ရာ အနီးနားရှိ ကျေးရွာများတွင်ပင် ဝက်ဝံများ၊ ဝံပုလွေများနှင့် အခြားသားရဲများ တောင်ပေါ်မှဆင်းလာကာ လူများကို သတ်ဖြတ်သွားသည့် ဖြစ်ရပ်များ ရှိခဲ့သည်။

မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် ကုယွမ်က သူတို့၏ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေမှန်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဇာတိမြေကို သံယောဇဉ်ရှိကြသော်လည်း ကုယွမ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရန် မဆိုင်းမတွဘဲ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မိဘများ ပစ္စည်းသိမ်းနေစဉ် ကုယွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အမေ... စွန်းကျန့်နဲ့ သူ့အမေကော။ သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

ကုယွမ်သည် အခြားသူများနှင့် သိပ်ပြီး ပတ်သက်မှုမရှိသလို အထင်ကြီးစရာလည်း မရှိသော်လည်း စွန်းကျန့်ကိုမူ တော်တော်လေး အမှတ်ရနေမိသည်။ လူအနည်းငယ် ပိုမိုကယ်တင်ပေးခြင်းမှာ သူ့အတွက် အသေးအဖွဲကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပြန်ပြောစကားကြောင့် ကုယွမ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"စွန်းကျန့်ကတော့ တကယ့်ကို ကံထူးတာပဲသားရဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းလာပြီး စွန်းကျန့်မှာ သူနဲ့ ရေစက်ရှိတယ်ဆိုပြီး တပည့်အဖြစ် ခေါ်ချင်တယ်ဆိုလို့ စွန်းကျန့်နဲ့ သူ့အမေကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပြီလေ"

ကောင်းကင်ကဆင်းလာပြီး စွန်းကျန့်ကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်သွားတယ် ဟုတ်လား။

ကုယွမ် မှင်သက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် နတ်ဘုရားမဟုတ်ဘဲ လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသွားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်မှန်း သူသိသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်လူသားနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး၏ သတိပြုမိခြင်းကိုခံရပြီး တပည့်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံရသည့် စွန်းကျန့်မှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းသည်။ ဆင်းရဲသား တောင်ပေါ်သားလေးဘဝမှ နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် ငါးကြင်းလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာကလည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ကုယွမ်သည် စွန်းကျန့်တွင် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သည်ဟု အမြဲသံသယရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အားဟွမ်၊ ပါးစပ်ကြီးနှင့် အားဝူတို့သည် စွန်းကျန့်အနားသို့ ချဉ်းကပ်တိုင်း တစ်မျိုးကြီးဖြစ်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေတတ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ သာမန်တော့ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထိုစဉ်က သူ၏ အသိပညာနည်းပါးမှုနှင့် အားနည်းမှုကြောင့် ဘာမှ မစုံစမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ စွန်းကျန့်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပုံပင်။

...

မကြာမီမှာပင် ကုယွမ်၏ မိဘများ ပစ္စည်းသိမ်းပြီးစီးသွားပြီး ကုယွမ်က မြို့မှ ငှားလာသော မြင်းရထားဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အထွေထွေပစ္စည်းများကို ရထားပေါ်တင်ပေးပြီး မိဘများကို ကူညီတွဲတင်ပေးကာ ရှေ့မှထိုင်လျက် နှင်တံကို ဝေ့ယမ်းကာ ကုမျိုးနွယ်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ရွာသားအချို့၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကလည်း သူတို့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မြင်းရထားသည် ရွာမှထွက်ကာ ပေလျန်မြို့သို့ ဦးတည်သော လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူတို့ကဲ့သို့သော ယာဉ်အချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း အများစုမှာ နွားလှည်းများသာ ဖြစ်သည်။ အများစုမှာ မိသားစုလိုက် ပြောင်းရွှေ့လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကုယွမ်ကဲ့သို့ပင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိကာ ဘေးလွတ်ရာ မြို့ထဲသို့ ခိုလှုံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ကျောက်တုံးနှင့် သစ်သားများဖြင့် ကာရံထားသော ကျေးရွာခြံစည်းရိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မြင့်မားထူထဲသော တံတိုင်းများရှိသည့် ပေလျန်မြို့မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် ပိုမိုဘေးကင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း နေရပ်စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်နိုင်သူမှာ လူနည်းစုသာဖြစ်ပြီး ကျန်လူအများစုမှာ သူတို့၏ အေးချမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လယ်ယာမြေများကို စွန့်ခွာရန် ဝန်လေးနေကြဆဲပင်။

ကလောက်... ကလောက်... ကလောက်

"ဟိုး..."

လမ်းပေါ်တွင် မြင်းဝါလေးသည် ရထားကို အေးအေးဆေးဆေး ဆွဲလာစဉ် ကုယွမ်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သဖြင့် မြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ထက်မြက်လှသော နားစွမ်းအားကြောင့် ရှေ့တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံများကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ကုယွမ်က အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းနေသော အားဟွမ်ကို အချက်ပေးလိုက်ရာ အားဟွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

...

"မြန်မြန် သတ်ပစ်ကြ"

"ဒီသားရဲတွေ အကုန် သေသင့်တယ်"

"အဖေ... သတိထားဦး..."

လမ်းဘေးတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သွယ်လျပြီး ဖျတ်လတ်ဖျန်းခနဲ ရှိလှသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးပင်။ ထိုဝံပုလွေများမှာ သေးငယ်လှသည်မဟုတ်ဘဲ အငယ်ဆုံးပင် မြင်းကောင်ပေါက်တစ်ကောင်ခန့် ရှိကာ ထက်မြက်သော သွားများနှင့် မီးခိုးဝါရောင် အမွေးအမှင်များ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အဖွဲ့အစည်းကျကျ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြပြီး လူအတော်များများကိုလည်း ကိုက်သတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"သေစမ်း"

ကျိုးကျန့်သည် ထက်မြက်သော ပုဆိန်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်လည်တွန်းလှန်လိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီး ကိုက်ခဲခံထားရသော နေရာများမှာ သွေးချင်းချင်းနီလျက် ရှိသည်။

ဤဝံပုလွေများမှာ အလွန်ပါးနပ်ကြပြီး ရန်သူတိုက်လျှင် ဆုတ်ကာ ရန်သူဆုတ်လျှင် တက်သည့် စစ်ဗျူဟာကို ကောင်းကောင်းနားလည်ကြသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရန်သူ အားနည်းသွားသည်ကို မြင်လျှင်တော့ အငမ်းမရ ပြန်လည်ကိုက်ခဲကြတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် လူများ၏ ခွန်အားကုန်ခန်းသွားအောင် ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

လူသားတို့၏ ခံနိုင်ရည်မှာ သားရဲများကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့ထဲတွင် သိုင်းပညာရှင်များ ပါဝင်သော်လည်း သာမန်အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အရိုးသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမျှပင် မပါဝင်ပေ။ ခွန်အားကုန်ခန်းသွားသည်နှင့် ထိုဝံပုလွေများ၏လက်ထဲတွင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို ခန့်မှန်းရမခက်ပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့ နောက်ဆုတ်၍မရပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့နှင့်အတူ မိသားစုများ ပါလာသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူတို့ နောက်ဆုတ်လိုက်ပါက နောက်ကွယ်ရှိ မိဘများ၊ ဇနီးမယားနှင့် သားသမီးများမှာ ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြပေလိမ့်မည်။

"အားးးး..."

မကြာမီမှာပင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ လဲကျသွားကာ ဝံပုလွေအုပ်၏ ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

လူအများမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေကြစဉ် ကျိုးကျန့်က အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝတ်ရုံဖုံး ပုဆိန်ချက်"

သူ့လက်ထဲရှိ ထက်မြက်သော ပုဆိန်သည် ပြင်းထန်သော အားအရှိန်အဝါများ စုစည်းလာသလို ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့ရှိ ဝံပုလွေ၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် နှောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုဝံပုလွေ လဲကျသွားသည်နှင့် နောက်ထပ် ဝံပုလွေနှစ်ကောင်က သူ့ထံသို့ လွှားခနဲ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

"ငါတော့ သေပါပြီ"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော ကျိုးကျန့်သည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။