အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း (၁၁၅) - နောက်ထပ် ဝါးရွက်ဂိုဏ်းတစ်ခု

မကြာမီ ချန်အန်သည် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုညကတည်းက သူ ရှန်းချင်းယီကို မတွေ့ရတော့ချေ။ ရှန်းချင်းယီသည် တစ်ခုခုကို စိတ်ခုနေသလား သို့မဟုတ် ရှက်နေသလားမသိ၊ အခန်းထဲ၌သာ အောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ခဲ့ပေ။ သူ အစားအသောက်နှင့် ရေ ပို့ပေးသော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လောကီလူသားတို့နှင့် မပတ်သက်သော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကျင့်ကြံသူရှန်း... ကျွန်တော် ဝင်လာလို့ ရမလား"

ချန်အန်က တံခါးပြင်မှ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ရှန်းချင်းယီက

"ရပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချန်အန် အံ့ဩသွားမိသည်။ သူမက ငြင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အလွယ်တကူပင် ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ တံခါးဖွင့်ဝင်သွားသောအခါ ရှန်းချင်းယီသည် ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံလေးကို ဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ ကျင့်စဉ်ကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ဝတ်ရုံအောက်တွင် ထင်ရှားနေပြီး အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

"ဆေးဆရာချန်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

ရှန်းချင်းယီက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

ချန်အန်လည်း ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မတွေ့ရတာ တစ်လကျော်သွားပြီ"

ရှန်းချင်းယီသည် ချန်အန်၏ လက်တစ်ဖက်က လှုပ်ရှားလာသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကို ရုတ်လိုက်သော်လည်း သူမသည် သူ၏မိန်းမ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ ပြန်ဆန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေ၏။

ချန်အန်သည် သူမ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

"သူမက မိန်းမသားပီပီ ရှက်တတ်တာပဲ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ပတ်သက်မှုအဆင့်က 'အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေး' ဖြစ်နေတာလဲ"

သူ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် ရှန်းချင်းယီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလာသည်။

"ဆေးဆရာချန်... ကျွန်မ ရှင်နဲ့ မတွေ့ရဲတာက ရှင့်ကို မုန်းလို့မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်ကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ မသိလို့ပါ။ ရှင်နဲ့ တွေ့တိုင်း အရမ်းရှက်နေမိလို့ပါ"

ထိုစကားကို ကြားမှ ချန်အန် နားလည်သွားတော့သည်။ ရှန်းချင်းယီသည် ဤပတ်သက်မှုကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် မနေတတ်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသာ ဤဆက်ဆံရေးကို လက်ခံနိုင်သွားလျှင် ပတ်သက်မှုအဆင့် တိုးလာမည်မှာ သေချာသည်။ သူက သူမကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ကာ နမ်းလိုက်ပြီး

"မိတ်ဆွေရှန်း... ရပါတယ်၊ မင်းက နည်းနည်း အနေအေးနေလို့ပါ။ ကြာလာရင် အသားကျသွားမှာပါ" ဟု ချော့မော့လိုက်သည်။

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ ညတိုင်း ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီထံသို့ လာရောက်ခဲ့ပြီး သူမကလည်း ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။ တစ်ရက်တွင် ချန်အန်သည် သူ၏ အသိပေးချက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ-

[ဓားသိုင်းပညာ +၁၊ သံဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီ +၁] x၅၅

[ဓားသိုင်းပညာ: ကျွမ်းကျင် (၂၃၃/၅၀၀)]

[သံဓာတ်ဝိညာဉ်အမြစ်: အလယ်အလတ် (၂၃၃/၅၀၀)]

"တိုးတက်မှုက တကယ် နှေးတာပဲ" ဟု သူ တွေးမိသည်။ ဇနီးသည် သုံးယောက်သာဆိုလျှင် ယခုလောက်ဆို အဆင့်တွေ အများကြီး တက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ပတ်သက်မှုအဆင့် ကြယ်မရှိခြင်းက ရရှိသည့် အတွေ့အကြုံကို သိသိသာသာ ကွာခြားစေသည်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆေးပင်လမ်းကြားက မိတ်ဆွေတို့... အပြင်က ဝါးမြိုပိုးကောင်တွေကို ငါတို့ 'ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်း'က ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ။ အားလုံး အပြင်ထွက်လာလို့ ရပါပြီ"

ထိုအသံမှာ ဝိညာဉ်အာရုံ စွမ်းအားပြင်းထန်လှသဖြင့် အနည်းဆုံးရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ ရှန်းချင်းယီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

"ပိုးကောင်တွေ ပျောက်သွားပြီလား"

ချန်အန်မှာမူ ဝမ်းသာသလိုလိုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်လည်း ဝင်နေသည်။ ပိုးကောင်ဘေးကင်းသွားသဖြင့် ဝမ်းသာသော်လည်း ရှန်းချင်းယီ ထွက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျင့်ကြံသူရှန်း... ဘေးကင်းသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

"ကျွန်မ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တစ်ခုခု ရှာရမှာပေါ့"

ရှန်းချင်းယီက ပြန်ဖြေသည်။ ထိုစကားမှာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းတော့မည့် အရိပ်အယောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ချန်အန်က သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တွန်းလှဲကာ

"ကျင့်ကြံသူရှန်း... ဒီအိမ်မှာပဲ ဆက်နေပါလား" ဟု တောင်းဆိုသည်။

ရှန်းချင်းယီက "ကျွန်မ ရှင့်ဇနီးအဖြစ် နေဖို့ စိတ်ကူးမရှိသေးဘူး..." ဟု မျက်နှာလွှဲပြောသည်။

သို့သော် ချန်အန်၏ ချိုသာသော စကားများနှင့် ယုယမှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ "ရှုံးနိမ့်" သွားကာ ဆက်နေရန် သဘောတူလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဝတ်အစားလဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းကြားထဲတွင် မြင်ကွင်းမှာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလောင်ထားသော ပိုးကောင်အသေကောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထဲတွင်လည်း အမြိုက်နံ့များ နံစော်နေသည်။

'ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်း' မှ ပညာရှင်တစ်ဦးကရွှေအမြူတေအဆင့် စွမ်းအားကို သုံးကာ ပိုးကောင်များကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လမ်းကြားထဲရှိ နေထိုင်သူ အများအပြားလည်း အပြင်ထွက်လာကြပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သဖြင့် ဝမ်းသာနေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ သြဇာညောင်းလှသော အသံကြီး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်က ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျိုးထျန်းယီ ပါ။ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ။ ဆေးပင်လမ်းကြားက ပိုးကောင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပေးခဲ့တာ။ အားလုံးရဲ့ အသက်ကို ကျွန်တော် ကယ်ခဲ့တာပါ"

"ဒီနေ့ကစပြီး ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်းက ဆေးပင်လမ်းကြားကို အကာအကွယ် ပေးသွားမယ်။ ဒါကြောင့် မိသားစုတိုင်းဟာ ကာကွယ်ခအဖြစ် တစ်လကို 'အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး'နှစ်တုံးစီ ပေးဆောင်ရပါမယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆေးပင်လမ်းကြား တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ချန်အန်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အတွေးတစ်ခုသာ ပေါ်လာတော့သည်။

"သွားပြီ... ဒါက နောက်ထပ် 'ဝါးရွက်ဂိုဏ်း' တစ်ခုပဲ"

.........................................................

အခန်း (၁၁၆) - ဝမ်ကျိယန်၏ ရင်သွေး

"ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်း" ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ယခင်က အရှင်သခင်မဲ့ဖြစ်ခဲ့သော "ဆေးပင်လမ်းကြား"တွင် ယခုအခါ အာဏာရှင်တစ်ဦး ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နေထိုင်သူအားလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချင်းချင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံလာကြသည်။ တစ်လလျှင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ပေးဆောင်ရမည်ဆိုသည်မှာ ဆေးပင်လမ်းကြားရှိ အခြေခံကျင့်ကြံသူများအတွက် များလွန်းလှသည်။ ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးလေးလွန်းလှ၏။

"တောင်ပင်လယ်နယ်မြေ" ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝင်ငွေမှာ "မဟာထောင်သောင်းလောက" ထက် များစွာသာလွန်သည် မှန်သော်လည်း၊ တစ်လလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ရှာဖွေနိုင်ရန်မှာ အနည်းဆုံးချီသန့်စင်ခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်မှသာ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ခေတ္တမျှအတွင်း ဆေးပင်လမ်းကြားတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့်မမြင့်ဘဲ ကာကွယ်ခ မပေးနိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ အိမ်ငှားခ မျှဝေပေးဆောင်မည့်သူကို ရှာဖွေကြရသည်။

ရုပ်ရည်အသင့်အတင့်ရှိသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူအချို့မှာမူ တစ်ပါးသူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် အသက်ဆက်ကြရသည်။ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူများမှာမူ ကိုယ်လုပ်တော်လုပ်၍မရသဖြင့် ခက်ခဲသော ဤလောကတွင် ရှင်သန်နိုင်ရန် မိမိတို့၏ ဇနီးနှင့် သမီးများကို သူတစ်ပါးထံ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထည့်သွင်းပေးကြရလေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ညတစ်ညတွင် ချန်အန်သည် အခန်းထဲ၌ ဝမ်ကျိယန်နှင့်အတူရှိနေပြီး သူမကို ကျွမ်းကျင်စွာ အနှိပ်ပေးနေသည်။ ဝမ်ကျိယန်သည် ခြေဖဝါး အနှိပ်ခံရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် ချန်အန်ကို ပိုနှိပ်ပေးရန် ပူဆာသည်။ သူနှိပ်ပေးတိုင်း သူမထံမှ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ချိုးနေသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်၍လား သို့မဟုတ် နာကျင်၍လားဆိုသည်မှာ ဝေခွဲမရနိုင်ချေ။

အနှိပ်ခံပြီးနောက် ဝမ်ကျိယန်ကလည်း ချန်အန်ကို ပြန်လည်ပြုစုပေးသည်။ နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဝမ်ကျိယန်မှာ အနည်းငယ် မောပန်းသွားပြီး ဗိုက်ကြီးဖြင့် ချန်အန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။

သူမသည် ကိုးလသားအရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ချန်အန်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား... နောက်တစ်လဆိုရင် လစေ့ပြီ။ ကလေးလေး မကြာခင် မွေးတော့မယ်။ ရှင် တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေရဲ့လား"

"မကြာသေးခင်က ညတိုင်း ငါကလေးကို ချော့သိပ်နေရတယ်လို့ အိမ်မက်မက်နေတာ။ ဒါကိုကြည့်ရင် ငါဘယ်လောက် မျှော်လင့်နေလဲဆိုတာ မသိသာဘူးလား"

ချန်အန်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထိုင်ရင်း ဝမ်ကျိယန်၏ ဆံနွယ်များကို ဆော့ကစားကာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ ဝမ်ကျိယန်မှာ ထိုစကားကြောင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူမဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကလေးအပေါ် ချန်အန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ ပြန်လည်စိုးရိမ်လာပြန်သည်။

ယခုအခါ ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်းက ဆေးပင်လမ်းကြားတွင် အာဏာရှင်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆမတန်သော ကာကွယ်ခများ တောင်းခံနေသည်။

ဤအခြေအနေက "ဝါးရွက်တော" ရှိ ဝါးရွက်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေပြီး သူတို့၏ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားရသော အေးချမ်းသည့်ဘဝလေး ပျက်စီးသွားမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ယောက်ျား... ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ခပေးဖို့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆေးပင်လမ်းကြားက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။ အရင်က ဝါးရွက်တောလိုပဲ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေ ဖြစ်လာဦးမလား"

ဝမ်ကျိယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာသည်။ ကလေးအတွက်ကြောင့် သူမသည် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ မပြေးလွှားချင်တော့ဘဲ ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုတွင်သာ အခြေချချင်နေပြီဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင်က ဝါးရွက်တော ဆူပူတာက ဝါးရွက်ဂိုဏ်းနဲ့ သံမဏိအိမ်တော်တို့ စစ်ဖြစ်လို့ပါ။ ဆေးပင်လမ်းကြားက အခြေအနေက အဲဒီလောက်အထိ ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး"

ချန်အန်က ချော့မော့ပြောဆိုသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသို့မထင်ချေ။ ဆေးပင်လမ်းကြားကို ကြက်သွေးရောင်မီးဂိုဏ်းက မျက်စိကျနေသကဲ့သို့ အခြားဂိုဏ်းများကလည်း မျက်စိကျလာနိုင်ပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် အင်အားတောင့်တင်းဖို့သာ လိုအပ်သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဝမ်ကျိယန် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် ချန်အန်သည် သူမကို စောင်ခြုံပေးကာ အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိအခန်းသို့ မပြန်ဘဲ ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းချင်းယီမှာ ထုံးစံအတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်စဉ်ကျင့်နေသည်။ သူမသည် ပိုးသားဝတ်ရုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

"ရှင့်ဆီမှာ တခြားမိန်းမနံ့တွေ ရနေတယ်။ သွားဆေးကြောလိုက်ပါဦး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ချန်အန် ကုတင်ပေါ်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းချင်းယီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဝမ်ကျိယန်ကို မုန်းခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ် သန့်ရှင်းမှုအစွဲရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်အန်က နားမထောင်ဘဲ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ

"အသားကျအောင် ကြိုးစားလိုက်ပါ။ နောက်ဆိုရင် ဒီလိုပဲ ခဏခဏ ဖြစ်နေမှာ။ ရှောင်လွှဲလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် မဟုတ်ဘူး"

ရှန်းချင်းယီက မကျေမနပ် ပြောသော်လည်း ချန်အန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလျက် သူမ၏ အဝတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ချွတ်လေသည်။ ရှန်းချင်းယီသည် အစပိုင်းတွင် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ချန်အန်၏ အလိုသို့ လိုက်လျောလိုက်ရတော့သည်။

လေးနာရီခန့်အကြာတွင် အခန်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသည်။ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံ နှစ်ခုကိုသာ ကြားနေရ၏။

"နောက်တစ်ခါဆိုရင် ဒါမျိုး မရတော့ဘူးနော်"

ရှန်းချင်းယီက ချန်အန်ကို ကျောပေးလျက် ရန်တွေ့သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချန်အန်ကမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူမကို နောက်မှနေ၍ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။