နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး

ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်ကြီးက ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏နန်းတော်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

မီးရောင်များလင်းထိန်နေပြီး ရွှေရောင် တောက်ပမှုများဖြင့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့၏။

အကယ်၍တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ရှိမနေပါက ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဂူတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ သိမြင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"အရှင်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမဆောင်ကြီး၏အလယ်ဗဟို၌ကျားတစ်ကောင်၏ကျောပြင်နှင့် ဝက်ဝံတစ်ကောင်၏ခါးမျိုးရှိပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားသောခန္ဓာကိုယ်ရှိကာ တောက်ပသော အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အထက်ရှိ ပုံရိပ်ကို အရိုအသေပေးနေလေ၏။

သူ၏အထက်တွင် ပိန်လှီသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး မတ်မတ်ထိုင်နေ၏။ သူ၏ ရိုးရှင်းသောသင်္ကန်းများမှာ ဤခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ချေ။

သူ၏ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးများက ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များကိုကစားနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။

"မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာကျမ်းစာကို ခိုးယူသွားခဲ့တယ်"

"ကောက်ရတာပါ။ကျွန်တော် ကောက်ရခဲ့တာပါ"

တောင့်တင်းသော အမျိုးသားက သူ၏ခေါင်းကို အလျင်အမြန်မော့လိုက်ပြီး လက်အုပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ချီလိုက်ပေသည်။

"မင်း အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်ဖူးလား"

ဘုန်းကြီးက စကားများများမပြောဘဲ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုစကားများကြောင့် တောင့်တင်းသော အမျိုးသား၏မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး ရုတ်တရက်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရကာ အချိန်အတော်ကြာစကားထစ်ငေါ့နေပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကြည့်ဖူးပါတယ်"

"မင်း ဘယ်လောက်အထိ သင်ယူပြီးပြီလဲ"

"အရှင်ကို လျှောက်တင်ရရင် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပါ"

တောင့်တင်းသော အမျိုးသားက သူ၏ခေါင်းကို ထပ်မံငုံ့ထားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို မကြည့်ရဲတော့ချေ။

"ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် သင်ယူနိုင်ရတာလဲ"

ဘုန်းကြီး၏မျက်နှာအမူအရာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ချေ။

"အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့သားမြေးတွေ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ပါ။ သူတို့က ကျွန်တော့်အတွက် ဧကရာဇ်ချီတော်တော်များများကို ရှာဖွေပေးခဲ့လို့ပါ"

သူ စကားပြောနေစဉ် တောင့်တင်းသော အမျိုးသား၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွား၏။ မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူက အနှစ်သာရအဆင့်မဟာကျမ်းစာကို အလွယ်တကူ ကောက်ရခဲ့ခြင်းမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုသစ္စာဖောက်မှာ အဆင့်ခုနစ်ကျင့်ကြံခြင်းသာရှိသော်လည်း ဤမျှအဖိုးတန်သော ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဗောဓိဂိုဏ်း၏တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားသော်လည်း ၎င်းသည် မက်မောမှုကို မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ အခွင့်အရေးယူကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

အစပိုင်းက သူ တွေးထားသည်မှာ ဧကရာဇ်ချီကို စုဆောင်းရန်နှင့် အသီးအပွင့်ကိုတတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ရရှိကာ အာဟတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်ဖြစ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော လောကကြီးတွင် စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ၎င်းက နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဤမျှနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်မည်မဟုတ်ဘဲ အခြေခံအားဖြင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် ၎င်း၏အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဗောဓိဂိုဏ်းက ၎င်းကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ သက်သေအထောက်အထားများနှင့်တကွ ဖမ်းမိနေပြီဖြစ်ရာ ပြောင်ချော်ချော် စကားများဖြင့် လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ မိုက်မဲသူတစ်ဦး၏ အိပ်မက်သက်သက်သာဖြစ်လေ၏။

ထိုစဉ် ၎င်း၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသော စကားလုံးများကြောင့် ရေနဂါးအိုကြီး၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်း ကောက်ရခဲ့တယ် ဆိုရင်လည်း အဲဒါက ကံကြမ္မာပဲ"

"မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းနဲ့ရေစက်ပါပြီး ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့အတွက် ဒီကံကြမ္မာကို မင်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာခဲ့ရင် ဂါရဝပြုဖို့ ဂိုဏ်းကို မင်း လာရောက်ရမယ်"

ပိန်လှီသော ဘုန်းကြီးက သူ၏ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များကို ကစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရေနဂါးနတ်ဆိုးကို တိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လာရောက် ဂါရဝပြုပါ့မယ်၊ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မေ့ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရေနဂါးအိုကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ၎င်း၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြသလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးချကန်တော့လေသည်။

၎င်း၏အသက် ကုန်ဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းအစားလောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော သစ်ပင်ကြီးကို တွယ်ဖက်မိသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်နေရာမှ ခန့်မှန်းမိမည်နည်း။

၎င်းမှာ အနှစ်သာရအဆင့် မဟာကျမ်းစာကို ရရှိပြီးနောက် မိမိ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မမေ့လျော့ရန် သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရလျှင်...

သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် ဗောဓိဂိုဏ်း၏တပည့်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

"လောကကြီးက ကပ်ဘေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မင်း အသေအချာသတိထားပြီး ဆင်ခြင်ရမယ်၊ ကံတရားရဲ့နှောင်ဖွဲ့မှုကို ရှောင်ရှားပါ၊ ပိုပြီး လှည့်လည်သွားလာပါ၊ပိုပြီး ကြည့်ရှုပါ၊ တစ်နေရာတည်းမှာ ပိတ်မိမနေအောင် ရှောင်ရှားပါ"

ဘုန်းကြီး ပြောဆိုသော စကားတစ်ခွန်းစီတိုင်းတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအဓိပ္ပါယ်များ ဖုံးကွယ်နေလေ၏။

ရေနဂါးအိုကြီး၏နဖူးမှ ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားမင်းဆက်က စောင့်ကြည့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနေခြင်းပင်။

၎င်း၏သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပါယ်မှာ ရနိုင်သမျှကို အလျင်အမြန်ယူဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အရှင်"

"..."

ဘုန်းကြီးက လုံးဝ နားမလည်သည့်အလား လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကျေးဇူးတင်စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူသည် ဘေးဘယ်ညာသို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက နိမ့်ကျတဲ့ဇာစ်မြစ်ကနေ လာတာဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေကို မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကျောင်းတော်ကအပြင်ပန်းမှာ ခမ်းနားနေပေမယ့် အစစ်အမှန်ကြည်ညိုမှုတော့ မရှိဘူး။ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက်တောင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေလဲဆိုတာ"

ရေနဂါးအိုကြီးက ခေတ္တမျှရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာသဘောပေါက်သွားကာ ဆက်တိုက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်။ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေကိုဂါရဝပြုဖို့ ကျွန်တော် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလို ပေါ့ဆမှုအတွက် တပည့်က သေဒဏ်ခံထိုက်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အရှင်"

"နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား၊ ဗုဒ္ဓအရှင်မြတ်ကို အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ထားရှိရမယ်၊ ဒါမှ အဲဒီ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့လူတွေလည်း ဗုဒ္ဓအရှင်မြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိနိုင်မှာပေါ့"

"..."

တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ဘုန်းကြီးက နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွား၏။

ရေနဂါးအိုကြီးကလည်း အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ဘုန်းကြီးကို တောင်အပြင်ဘက်အထိ ရိုသေစွာ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

တောင်အောက်တွင် အခြားဘုန်းကြီးတစ်ပါးက အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ဆရာတော် ဟွေ့ကျန်း၊အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ရဲ့လား"

ဘုန်းကြီးလေး ကျစ်ခုန်းက အဝေးရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေဆဲဖြစ်ပြီးအနည်းငယ်မျှပင် လျော့ကျသွားခြင်း မရှိချေ။

ဆရာတော် ဟွေ့ကျန်းက အနှစ်သာရအဆင့် မဟာကျမ်းစာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ နားမလည်နိုင်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

"အဲဒါကလည်း ကံကြမ္မာပါပဲ၊ ဗုဒ္ဓရဲ့ကရုဏာတော်ကို ပြသဖို့အတွက် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်"

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျန်းက အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် အရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

"ကရုဏာတော် ဟုတ်လား"

ကျစ်ခုန်းက တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစစ်သည်တွေနဲ့ နတ်ဆိုးစစ်သူကြီးတွေက ဧကရာဇ်ချီကိုလုယူဖို့ ဘာမဆို လုပ်ရဲကြတယ်၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးစေခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်နည်းလမ်းတွေအရဆိုရင် အနောက်တောင်စီရင်စုက သူတို့ ဒုက္ခပေးတဲ့ ပထမဆုံး နေရာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက..."

"အဲဒါက နတ်ဘုရားမင်းဆက်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စပဲ၊ ပြင်ပလူတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး"

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ လေသံကို မြှင့်လိုက်၏။

"မင်းက ဗောဓိသတ္တရဲ့အမိန့်နဲ့ ဒီလူ့လောကထဲမှာ ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါလာတာ။ စကားနည်းနည်းပြော၊ ပိုပြီးလေ့လာစောင့်ကြည့်၊ ဘေးဒုက္ခတွေကို ဘယ်လို ရှောင်ရှားရမလဲဆိုတာ သင်ယူပါ"

ရေနဂါးအသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းများကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အတိတ်က သူတို့ကိုယ်တိုင်ကျင့်သုံးခဲ့သော တောင်းရမ်းခြင်းနှင့် ကြင်နာမှုပြသခြင်းတို့ထက်များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လှရာ ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ်ပင်မနာလိုဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

သူ၏အဆင့်အတန်းဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် သေချာပေါက် မသင့်တော်ချေ။

သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ တောင်းရမ်းခြင်းနှင့် ကြင်နာမှုပြသခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ရန်လည်း မလိုအပ်တော့ချေ။

ထို့ပြင် ၎င်းက ဂိုဏ်း၏ရည်ရွယ်ချက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

"..."

ကျစ်ခုန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်၏။ မယုံကြည်သော်လည်း သူက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီး ခေတ္တအကြာမှသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ ယမြို့နယ်ကို ပြန်သွားပြီး နတ်ဘုရားမင်းဆက်ကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ ငါတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် အဲဒီသားရဲ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး မရသွားအောင်လို့"

"ငါနဲ့ အရင် လိုက်ခဲ့၊ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ ပြီးသွားရင် မင်း သွားလို့ရပြီ"

ဟွေကျန်းက ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ အခြားတစ်ယောက်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းသို့ လိုက်လာရန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဗုဒ္ဓသဘာဝကင်းမဲ့နေသော ဤထုံထိုင်းသည့် ဂျူနီယာက ဤဘဝတွင် နောက်ထပ် တိုးတက်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့ချေ။

...

"အရှင်၊ ကျွန်မတို့ ရောက်ပါပြီ"

ကျန်းမေ့က ဖြည်းညှင်းစွာရပ်တန့်လိုက်၏။