အခွင့်အရေး... မီးဓာတ် ဝိညာဉ် သွေးကြောနဲ့ ဝိညာဉ် သစ်သီးများ

"ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့အတွက် ဘိုးဘေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ဘိုးဘေးလုံယန်အား ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အသံတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ရှိုကျဲ့ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တာ သူက သူ့အသက်ကို စတေးပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ပြန်ယူလာပေးခဲ့တာ"

"သေချာတာပေါ့"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ဝမ်ရှိုကျဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ရှိုကျဲ့... ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ် ဆိုတာကို ငါ့ဘဝမှာ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး ကျေးဇူးပါပဲ ရှိုကျဲ့"

"ဆဋ္ဌမအဘိုး... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ အဘိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးအကဲလေ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော့်ကို အရိုအသေ ပေးလို့ ရမှာလဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းမှုတွေ ကုန်ခမ်းသွားပါလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အလျင်အမြန် သူ့လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အားလုံးက ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပဲလေ အချင်းချင်း ပံ့ပိုးကူညီသင့်တာပေါ့ ဘာတွေ ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိလို့လဲ ပြီးတော့ ဆဋ္ဌမအဘိုးက ဘိုးဘေးရှောင်ဟန် ဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေလည်း ပေါ့သွားပြီ တခြားလူတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ငှားနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

တခြားလူတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်ပဲ နီးကပ်နေပါစေ သူတို့က တခြားလူတွေပဲလေ။

ဥပမာ ဘိုးဘေးမန်ကိုပဲ ကြည့်ပါ... သူက သဘာဝကျကျပဲ ဝမ်ရှိုကျဲ့နဲ့ ရင်းနှီးချင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အမြဲတမ်း အားကိုးနေလို့ မရပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုးဘေးမန်ကလည်း ကုန်းစွန်းမျိုးနွယ်စုကို စောင့်ရှောက်ရဦးမှာလေ။

"ဟားဟား မင်းက စကားပြော တတ်တာပဲ"

ဘိုးဘေးရှောင်ဟန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကနေ့က စပြီး ဆဋ္ဌမအဘိုးက မင်းရဲ့ ဓား ဖြစ်လာပြီ မင်း တိုက်ချင်တဲ့ နေရာ ဘယ်နေရာကိုမဆို ဆဋ္ဌမအဘိုးက တိုက်ပေးမယ်"

ဤအချိန်တွင် ဝမ်လိချီလည်း ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ဝမ်ရှောင်ဟန်၏ ပေါင်ကို ဖက်လိုက်သည်။

"လိချီက ဘိုးဘေးရှောင်ဟန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ဆက်လက် တိုးတက်ပြီး ကောင်းကင်လူသား အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပါစေ"

"အို... လိချီ နင့်ရဲ့ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ စကားတွေက တော်တော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ရယ်မောကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြံအစည်လေးကို သိမြင်နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးကို ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားလို့များလား"

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး သမီးက ဘိုးဘေးရှောင်ဟန်အတွက် တကယ် ဝမ်းသာလို့ပါ"

ဝမ်လိချီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"စတုတ္ထဦးလေးက သမီးကို အရမ်း ချစ်တာ သမီးက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ရက်မှာလဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

နင် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ထားတာ နည်းနည်းလေးတောင် မဟုတ်ဘူးနော်။

"ဒါနဲ့ ဆဋ္ဌမအဘိုး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေး လိချီက သူ့ရဲ့ ကျား သားရဲပေါက်လေးကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

"အဲဒါလား သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်ရမယ်"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေး ခြံကို ရောက်တာ နှစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး တောင်ပေါ်ကို သွားကစားဖို့ ခိုးထွက်သွားတယ် ငါ သူ့ကို ရှာတွေ့တဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီ ကျားပေါက်လေးက သူ့အနားမှာ ရှိနေပြီ မကြာသေးမီက ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်နေရလို့ သူ့ကို အသေးစိတ် မေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး"

"ဝေါင်း ဝေါင်း"

ထိုအချိန်တွင် ကျားပေါက်လေး ဟွားဟွား ခုန်ထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ အာရုံစိုက်ခံရရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေလေသည်။ သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ဟု ပြောချင်နေပုံ ရလေသည်။

"နင်က တောင်ပေါ်ကို ထပ်ခိုးထွက်သွားပြန်ပြီပေါ့ နင့်အသက်ကို တန်ဖိုးမထားဘူးလား ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သင်ခန်းစာကို မေ့သွားပြီလား..."

ဝမ်ရှိုကျဲ့က တင်းကြပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူက လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူ ဘာလို့ ထပ်ပြီး လို့ ပြောလိုက်မိတာလဲ။

မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ဤကောင်မလေးသည် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ လုပ်ခဲ့ဖူးပုံ ရလေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်ခန့်က သူမသည် တောင်ပေါ်တွင် နာမည်မသိသော တောသစ်သီး အချို့ကို ခူးဆွတ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ညီမလေး နှစ်ယောက်ကိုပင် ဝေမျှကျွေးခဲ့လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့် အန်ပြီး ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှော ဖြစ်ကာ အသက်ပင် ဆုံးရှုံးတော့မတတ် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်က ထိုအချိန်က ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဝမ်လိချီသည် သုံးလတိုင်တိုင် အကျယ်ချုပ် ချခံခဲ့ရလေသည်။ မိသားစုကလည်း အသက်မပြည့်သေးသော ကလေးများကို တောင်ပေါ်တွင် ကစားခြင်းမှ တားမြစ်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဘိုးဘေးလုံယန်က စကားပြောလာလေသည်။

"ကောင်မလေး ဒီကိုလာခဲ့ ငါ တစ်ချက် ကြည့်ရအောင်"

ဝမ်လိချီသည် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်လေသည်။ ဘိုးဘေး၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ သူမက အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ဘိုးဘေးကို အရိုအသေ ပေးကာ ဘိုးဘေးလုံယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... လိချီ ဘိုးဘေးကို လွမ်းနေတာ"

"မင်းရဲ့ အခြေအနေ အကြောင်းကိုလည်း ငါ ကြားပြီးပြီ မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးက မင်း ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်နေတာပါ နောင်ကျရင် သူ့စကားကို ပိုပြီး နားထောင်သင့်တယ်"

ဘိုးဘေးလုံယန်သည် အလွန် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံ ရလေသည်။ ထို့နောက် သူမက လိချီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော နက်ရှိုင်းသည့် စွမ်းအင် ကြိုးမျှင်လေး တစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ဟူး... အရမ်း အေးတာပဲ"

ဝမ်လိချီ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားလေသည်။

"ဘိုးဘေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားလေသည်။ ဘိုးဘေး၏ နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအင်သည် သဘာဝအားဖြင့် အားကောင်းသော ရေခဲစွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ယင်မိစ္ဆာ စွမ်းအင်များကို တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရေခဲစွမ်းအင်တွင် ယင်မိစ္ဆာ အရိပ်အယောင် အချို့ ရောနှောနေလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့"

ဘိုးဘေးလုံယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည်။

"ရှိုကျဲ့... မင်း သတိမထားမိဘူးလား ဒီကလေးရဲ့ တက်ကြွမှုက အရမ်း အားကောင်းနေတယ်"

"ဟင်"

ထိုအချိန်မှသာ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ဝမ်လိချီ၏ စွမ်းအင်ကို အသေအချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ သူမ၏ တက်ကြွမှုသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်မလေးက အစားအစာတိုင်းမှာ ဝိညာဉ် အစားအစာတွေချည်းပဲ စားနေတာများလား"

ယခင်က ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူမ၏ တက်ကြွမှု အနည်းငယ် အားကောင်းနေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သော်လည်း သူမသည် မကြာသေးမီက နေ့စဉ် စိတ်ကြိုက် စားသောက်ကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသောကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူမ၏ တက်ကြွမှုမှာ အလွန်အမင်း အားကောင်းလွန်းနေလေသည်။

ဝိညာဉ် အစားအစာသည် ကောင်းမွန်သော အရာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တက်ကြွမှုကို အလျင်အမြန် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်လေသည်။ သို့သော် အလွန်အကျွံ စားသုံးမိပြီး ၎င်းကို ကျင့်ကြံ သန့်စင်ရန် အချိန်မရှိပါက ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများကို ပြန်လည် ကုစား၍ မရနိုင်သော ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်စေနိုင်လေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့်ပင် သူသည် အစားအစာတိုင်းတွင် ဝိညာဉ် အစားအစာများကို စားသုံးရန် မဝံ့ရဲပေ။ တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် စားသုံးခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းတယ် ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က..."

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပုံပဲ တစ်လပဲ ရှိသေးတာကို"

လွန်ခဲ့သော တစ်လက ဤကောင်မလေးသည် ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းကိုပင် မရောက်ရှိသေးပေ။ သူမ၏ တက်ကြွမှု အားကောင်းပြီး နေ့စဉ် ဇွဲရှိရှိ ကျင့်ကြံလျှင်တောင် သူမ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤကောင်မလေး၏ ပါရမီကို အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ် အရွယ်က စစ်ဆေးခဲ့ရာ အဆင့်နိမ့် တတိယတန်း အရည်အသွေးသာ ရှိလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ငယ်စဉ်ကာလတွင် အရင်းအမြစ်များ ပေါများနေလျှင်တောင် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူမ ဝိညာဉ် အစားအစာတွေ အများကြီး စားခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး"

ဘိုးဘေးလုံယန်၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေသည်။

"သူမရဲ့ အားကောင်းတဲ့ တက်ကြွမှု ထဲမှာ မီးဓာတ်ရဲ့ သဘာဝ ဝိညာဉ် စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတယ် သူမက အဆင့်မြင့် မီးဓာတ် ဝိညာဉ် ဆေးလုံး ဒါမှမဟုတ် မီးဓာတ် ကောင်းကင် ရတနာ တစ်မျိုးမျိုးကို စားသုံးထားသလိုပဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အံ့ဩသွားလေသည်။ ထိုအရာ နှစ်ခု အနက် မည်သည့် အရာမဆို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားသုံးနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူက တင်းကြပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... တောင်ပေါ်မှာ နင် ဘာတွေ စားခဲ့တာလဲ"

"သမီး... သမီးလည်း မသိဘူး... တောသစ်သီး တချို့ပဲ စားခဲ့တာ"

ဝမ်လိချီသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေပြီး ငိုချတော့မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

"ပြီးတော့ ဟွားဟွားကို ရှာတွေ့တုန်းက အနီရောင် အသီး တစ်လုံး သီးနေတဲ့ လှပတဲ့ အနီရောင် သစ်သီးပင် တစ်ပင်ကို မြင်ခဲ့တယ် အရမ်း အရသာရှိပုံ ပေါ်တာနဲ့..."

"အဲဒါကြောင့် နင် စားလိုက်တာပေါ့"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီကောင်မလေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် မဆင်မခြင် ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ၊ နာမည်တောင် မသိတဲ့ တောသစ်သီးတွေကို စားရဲတယ်ပေါ့။

"ဟွားဟွားက သမီးကို စားခွင့် မပေးဘူး... အဲဒါနဲ့ ငါတို့ ရန်ဖြစ်ကြတယ်"

ဝမ်လိချီက အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီး သူ့ကို မနိုင်လို့ အသီး တစ်ဝက်ကို ငါးခြောက် နည်းနည်းနဲ့ လဲလိုက်တယ် သမီး ကျိန်ရဲတယ် တစ်ဝက်ပဲ စားခဲ့တာပါ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က တိတ်တဆိတ် သရော်လိုက်ပြီး သူမ၏ တစ်ဝက်ဆိုသည်မှာ ထိုထက် ပိုများမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ရှောင်ဟန်သည်လည်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"အနီရောင် သစ်သီးပင်က လှပတယ်... ပြီးတော့ အသီးက မီးဓာတ် ဖြစ်ပြီး အသီး တစ်လုံးတည်းပဲ ရှိတယ်... ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင် ရတနာ ဖြစ်တဲ့ ကြက်သွေးရောင် သစ်သီး များလား"

"ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးပဲ"

ဘိုးဘေးလုံယန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလေသည်။

"ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးဟာ အဆင့်မြင့် ကောင်းကင် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် မီးဓာတ် ဝိညာဉ် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ရာမှာ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်း အဖြစ် အသုံးပြုလေ့ ရှိတယ် ကောင်မလေး အမြန် ချီသန့်စင်ခြင်း အခြေအနေကို ဝင်ပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစား ငါ မင်းရဲ့ မီးဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကူညီပေးမယ်"

"ဟူး..."

ဝမ်လိချီသည် သူမ ပြဿနာ တက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များကို အလျင်အမြန် လိုက်နာကာ ကျင့်ကြံရန် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘိုးဘေးလုံယန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း အလွန်အမင်း အားကောင်းနေသော မီးဓာတ် ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို ခြေဖျက်ရန် သူမ၏ ရေခဲစွမ်းအင်နှင့် ယင်မိစ္ဆာ ချီ အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုလေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့နှင့် ဝမ်ရှောင်ဟန်တို့သည် ၎င်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ဘေးသို့ ဖယ်သွားလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်ဟန်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ရှိုကျဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အဘွား ရှိနေတာပဲ ကောင်မလေးက တကယ်တော့ ကံဆိုးမသွားဘဲ ကံကောင်းသွားတာပါ"

"ဆဋ္ဌမအဘိုး... ကျွန်တော် အဲဒီအတွက် စိတ်ပူနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြောက်တာက လိချီ ဆိုတဲ့ ဒီကောင်မလေးက အခုထိ ပေါက်ကရတွေ ဆက်စားနေမှာကိုပဲ ဒီတစ်ခါတော့ ဘိုးဘေးက သူ့ကို ကယ်လိုက်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဘိုးဘေး မကယ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဲဒီလောက်တော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးက မီးဓာတ် ဝိညာဉ် သစ်သီး ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ သဘာဝက အတော်လေး ညင်သာပါတယ် ဘိုးဘေးရဲ့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှု မပါရင်တောင် သူမက ဇွဲရှိရှိ ကျင့်ကြံသရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးက အလကား ဖြစ်သွားတာကလွဲရင်ပေါ့..."

ဝမ်ရှောင်ဟန်လည်း ပြောစရာ စကားပင် မရှိတော့ချေ။ ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးသည် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ် ဆေးလုံးအတွက် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်း ပင်ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ် ဆေးလုံး တစ်လုံးသည် အနည်းဆုံး သောင်းနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုး ရှိပြီး ထိုထက်မက ပို၍ပင် တန်ဖိုး ရှိနိုင်လေသည်။ နာမည်ကြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးသည် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ် ဆေးလုံး အမျိုးအစား တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ဤရတနာသည် ဆေးလုံး ဖော်စပ်သည့် ဆရာကြီး တစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် အဖိုးတန် ပစ္စည်း တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့် ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်က စားသုံးသွားခဲ့သည်။

၎င်းကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး လေးလုံးတည်းသာ ရှိလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးပင်က နှစ်ရှည်ခံ ဝိညာဉ် သစ်သီးပင် ဖြစ်သင့်တယ် ပြီးတော့ ဒီလို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ် သစ်သီးပင်မျိုးက ရတနာ မြေနေရာ တစ်ခုမှာပဲ ပေါက်ရောက်နိုင်တာ"

"မှန်တယ် ငါတို့သာ ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးပင် ပေါက်ရောက်တဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ် တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်း များတယ်"

ဝမ်ရှောင်ဟန်ကလည်း ဤအရာကို တွေးမိသဖြင့် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သံသယကို ဖိနှိပ်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာ ရှားပါးတဲ့ မီးဓာတ် ဝိညာဉ် သွေးကြော တစ်ခု ရှိရမယ် ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်က အရင်က ပတ်ဝန်းကျင် တောင်တွေကို စစ်ဆေးခဲ့ဖူးပြီး ဒီလို ရတနာ မြေနေရာမျိုးကို မတွေ့ခဲ့ပါဘူး ငါလည်း တစ်ခါတလေ တောင်ပေါ်ကို သွားတတ်ပေမယ့် ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး..."

"အဲဒါက တော်တော်လေး ဖုံးကွယ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လောက တစ်ခု ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ကောင်မလေးက ချီသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတော့ သူမက မြန်မြန် မသွားနိုင်ဘူး အဲဒါက မိုင်နှစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် သုံးဆယ် အကွာအဝေး အတွင်းမှာပဲ ရှိသင့်တယ်"

ထို့နောက် ၎င်းတို့ နှစ်ဦးသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် မဆွေးနွေးတော့ဘဲ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ဘိုးဘေးလုံယန်နှင့် ဝမ်လိချီ တို့သည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပြီးစီးသွားကြလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်လိချီသည် တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မပျောက်ကွယ်သေးသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားကြောင်း အလွန် ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ တက်ကြွမှုမှာ အလွန် အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်... ကြက်သွေးရောင် သစ်သီး တစ်ဝက်၏ အလားအလာ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အပြည့်အဝ မခြေဖျက်ရသေးကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ၊ ကြက်သွေးရောင် သစ်သီးသည် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်သော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ် သစ်သီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဤပျင်းရိပြီး မိုက်မဲသော ကောင်မလေးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းကြောင်းကိုတော့ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဝမ်ရှိုကျဲ့အား သူမသည် အဓိက ဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည် ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှု တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဘိုးဘေးလုံယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... နင် မကြာခင် ကာလမှာ ငါ့ဘေးနားမှာ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရမယ် အပျင်းမထူနဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်ပိုင်း အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်အောင် ကြိုးစား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

ဝမ်လိချီသည် သူမ ပြဿနာ တက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ဤအချိန်တွင် အထူး လိမ္မာနေလေသည်။

"ကောင်မလေး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ သစ်သီးပင်ဆီကို ဘယ်လို သွားရမလဲ ဆိုတာကို သမီး မှတ်မိလား"

ဝမ်လိချီက အပြင်းအထန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဗလာ ဖြစ်နေကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သမီး မမှတ်မိဘူး သမီးက ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာ ပြီးတော့ အဲဒီဘက်မှာ အရသာရှိတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ သွားလိုက်တာပဲ"

မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပါပဲ။

သူ ဤအရာကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့လျှင်တောင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူမ၏ နားရွက်များကို ဆွဲချင်စိတ် ပေါက်နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လုံး သူမ တွေးသမျှက အစားအသောက် အကြောင်းချည်းပဲ။

"ဟွားဟွား မှတ်မိလောက်တယ်"

ဝမ်လိချီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူမက ကျားပေါက်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

သနားစရာ ကျားပေါက်လေး ဟွားဟွား မှာ လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ဗလာ ဖြစ်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဘယ်ညာ ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းက 'ကျွန်တော်က သားပေါက်လေး တစ်ကောင် သက်သက်ပါ... ကျွန်တော့်ဆီက အများကြီး မမျှော်လင့်ပါနဲ့နော် ဟုတ်ပြီလား ဖိအားတွေက အရမ်း များတယ်' ဟု ပြောချင်နေပုံ ရလေသည်။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး... လိချီကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့ နေရာကနေ စပြီး သေချာ ရှာကြည့်ရအောင်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးရော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပါ အားကိုးရပုံ မပေါ်ပေ။

"ငါတို့ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာပေါ့"

ဝမ်ရှောင်ဟန်က သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်များတွင်……

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ဝမ်လိချီကို ခေါ်ကာ တောင်ကို စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။ ဝမ်ရှောင်ဟန်နှင့် ဘိုးဘေးလုံယန်တို့လည်း ပါဝင်လာကြပြီး နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေကြလေသည်။

၎င်းတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ၊ ထိုမီးဓာတ် ဝိညာဉ် သွေးကြောကို ရှာတွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မိသားစုအတွက် အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ ရေရှည်တွင် ၎င်းသည် ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး တစ်ပါး ထပ်တိုးခြင်းလောက် အရေးပါလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပဉ္စမမြောက် နေ့၌….

၎င်းတို့ အဆိုပါ ဧရိယာကို တတိယအကြိမ် ရှာဖွေသောအခါ တောင်ခေါင်းပေါက်ငယ် တစ်ခု အတွင်း ဖုံးကွယ်နေသော ဝင်ပေါက် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဆယ်မီတာခန့်သာ ကျယ်သော ဝင်ပေါက်သို့ ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အပူငွေ့ အချို့ကို သဲ့သဲ့လေး ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် သမီး အခု မှတ်မိပြီ ဒီနေရာပဲ"

ဝမ်လိချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်း ထပ်ဝင်သွားလိုက်ရုံပဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က အခုမှ မှတ်မိတာလား နင့်ရဲ့ လမ်းကြောင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ မျက်စိလည်တတ်တဲ့ သဘောထားကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"

"အားလုံးပဲ သတိထားကြ"

ဘိုးဘေးလုံယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရတနာ မြေနေရာ အများစုကို ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေက စောင့်ကြပ်လေ့ ရှိတယ် ဒီနေရာက ဟွားဟွား အမေရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ်"

ဤအရာကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း စိုးရိမ်သွားကြလေသည်။

ဝမ်ရှောင်ဟန်မှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ အကယ်၍ တတိယအဆင့် ရက်စက်သော သားရဲ တစ်ကောင် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေပါက ၎င်းသည် ကြီးပွားတိုးတက်ရေး ခြံအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တတိယအဆင့် ရက်စက်သော သားရဲများသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး လူသားများ၏ နယ်မြေများသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဝင်ရောက်ရဲကြပေ။

အရမ်း နီးလွန်းတယ်…..

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၎င်းတို့တွင် ယခုအခါ ဘိုးဘေး နှစ်ပါး ပါရှိနေလေပြီ။ ၎င်းတို့သည် တတိယအဆင့် ရက်စက်သော သားရဲ တစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်တောင် ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။ စတုတ္ထအဆင့် ရက်စက်သော သားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်နေလျှင်တောင် ၎င်းတို့သည် အမြဲတမ်း ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်လေသည်။

ဤသည်မှာ မိသားစု အတွင်း ဘိုးဘေး နှစ်ပါး ရှိခြင်း၏ အားသာချက်ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် အခွင့်အရေး တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ၎င်းအတွက် တက်ကြွစွာ ကြိုးပမ်းရဲမည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် အခြား မိသားစု တစ်ခုထံမှ ဘိုးဘေး တစ်ပါးကို ငှားရမ်းရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် အကျိုးအမြတ်များကို မလွဲမသွေ ခွဲဝေပေးရပေလိမ့်မည်။

ရတနာ မြေနေရာကို ၎င်းတို့ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေပေါ်တွင် ၎င်းတို့ဘာသာ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဝင်္ကပါကဲ့သို့ လမ်းကြောင်း အတိုင်း ဝင်ရောက်လာရာ ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ အပူလှိုင်း တစ်ခုက ၎င်းတို့ကို ရိုက်ခတ်လာလေသည်။ မှေးမှိန်နေသော မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားလေသည်။ တောင်နံရံ အတွင်းတွင် မှေးမှိန်သော အနီရောင် ဝိညာဉ် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုကဲ့သို့ စူးရှကာ အပူလှိုင်းများကလည်း တွန်းအားပေးနေလေသည်။

ဂူ၏ အလယ်ဗဟို၊ အနီရောင် အလင်းတန်း အားအကောင်းဆုံး နေရာတွင် မီတာဝက်ခန့် မြင့်သော အနီရောင် ရတနာ သစ်ပင် တစ်ပင် ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် အနီရောင် သန္တာကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အနီရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အသွင်အပြင် ရှိကာ အတွင်းတွင် အနီရောင် အရည် တစ်မျိုးမျိုး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"အလယ်အလတ်အဆင့် မီးဓာတ် ဝိညာဉ် သွေးကြော တစ်ခု"

"ကြက်သွေးရောင် သစ်သီး ဝိညာဉ် သစ်ပင်"

မိသားစုရှိ ဘိုးဘေး နှစ်ပါးစလုံးမှာ တိုးညှင်းစွာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိကြပြီး ၎င်းတို့၏ လေသံတွင် ပါဝင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြပေ။

ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ ရတနာ မြေနေရာသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးပြီး အဖိုးတန်လှပေသည်။ ကောင်းကင်လူသား မိသားစုများ အကြားတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အခြေခံ အုတ်မြစ်မျိုးမှာ ရှားပါးလှပေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ သူ၏ မျက်လုံးများက မီးဓာတ် ဝိညာဉ် သွေးကြော ဂူကို စူးစမ်း ကြည့်ရှုနေလေသည်။ ရုတ်တရက် ချော်ရည် မီးကန် တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုကန်ထဲတွင် လှည့်ပတ်နေသော မီးတောက်များ အကြား၌ အရိုးကဲ့သို့ အရာ တစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်သည် လုံယန်ဓားကို ကိုင်ကာ အကြမ်းဖျင်း စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါက ပြာကျတော့မယ့် ကျား အရိုးစု တစ်ခုပါပဲ ကြည့်ရတာ ဒီနေရာက ပိုင်ရှင် မရှိဘူး ထင်တယ်"

ပိုင်ရှင် မရှိဘူး။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ပိုင်ရှင် မရှိသော နေရာက အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အကြောက်တရားမှာ ဤရတနာ မြေနေရာတွင် ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်များ ရှိနေမည်ကို ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အချိန်အတော်ကြာ လည်ပတ်နေပြီးနောက် ကျားကြီး ပြန်ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဘိုးဘေးရှောင်ဟန်သည် ယခုလေးတင် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး မိသားစုသည် နောက်ထပ် ရတနာ မြေနေရာ တစ်ခုကို ထပ်တိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တကယ်ကို နှစ်ထပ်ကွမ်း ပျော်ရွှင်မှု ပင်ဖြစ်သည်။

...