လိချီ ကို အလကား စားဖို့ ခေါ်သွားခြင်း၊ ကန့်သတ်ချက် မရှိပါ

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင်။

လျိုမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မ အိမ်တော်။

မကြာသေးမီက လျိုမျိုးနွယ်စုအတွက် ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုနှင့် တူပြီး ဆိုးရွားသော ကိစ္စရပ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ လျိုမျိုးနွယ်စု အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်မှု အခြေအနေတွင် ရှိနေကြလေသည်။

အဓိက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းကြီးများ အားလုံး ကျဆင်းလာနေပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် မန်နေဂျာများ ဖြစ်စေ၊ အောက်ခြေ အလုပ်သမားများနှင့် လယ်သမားများ ဖြစ်စေ လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ အလွန် နိမ့်ကျနေကာ နေ့စဉ် အခြေခံ အလုပ်များကိုပင် ကောင်းစွာ မပြီးမြောက်နိုင်ကြပေ။

အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ၊ အပြင်ဘက်တွင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု ကြီးပွားတိုးတက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများ ပြန့်နှံ့နေပြီး လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ ကျဆုံးရန် တောင်းဆိုနေသည့် အသံများမှာလည်း ပိုပို၍ ကျယ်လောင်လာနေလေသည်။

သို့သော် လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများသည် ကျိန်စာတိုက် ခံထားရသကဲ့သို့ မည်သည့် လုပ်ရပ် သို့မဟုတ် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲ ဤအခြေအနေကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်ပုံ ရလေသည်။

လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများမှ တကယ့် အဓိက အဖွဲ့ဝင်များသာလျှင် ၎င်းတို့၏ တကယ့် အစီအစဉ်များကို သိရှိကြလေသည်။ လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်း တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။ သူသည် သန်စွမ်းပြီး နဂါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလှမ်းကာ ကျား တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နေပြီး အလွန် ဩဇာတိက္ကမ ရှိကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပပြီး အားကောင်းသော ထက်ရှမှု တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

သူသည် လျိုမျိုးနွယ်စုမှ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာအောင် ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ဆက်ခံမည့်သူ လျိုရှန်းဟောက် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လျိုရှန်းယဲ့သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာလေသည်။

"အစ်ကို... အဆင့်တက်နိုင်ပြီ ဆိုတာ သေချာလို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာတာလား တကယ်လို့ သေချာ မသွေးရသေးဘူး ဆိုရင်လည်း ဘာလို့ နည်းနည်း ထပ်မစောင့်ရမှာလဲ ငါတို့ လျိုမျိုးနွယ်စုက စောင့်နိုင်ပါတယ်"

"ရှန်းယဲ့ မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ"

လျိုရှန်းဟောက်၏ မျက်လုံးများတွင် အားကောင်းသော ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစား အားထုတ်ပြီးနောက် ငါ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ် ဆိုတာ အရမ်း ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးနဲ့ အရန် ဝိညာဉ် ဆေးလုံးတွေကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့ ဒီနေ့က ငါ လျိုရှန်းဟောက် ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်မယ့် နေ့ပဲ"

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လျိုရှန်းယဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်ရည်ဝဲကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ မကြာသေးမီ ရက်များက လျိုမျိုးနွယ်စုအတွက် အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့ နယ်မြေအတွင်းရှိ သာမန် ပြည်သူများသာမက အားလုံးက ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ကျူဝေရေကန် စီမံကိန်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အလုအယက် သွားနေကြလေသည်။

နာမည်ကြီး ချမ်းသာသော မိသားစု အချို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေး အမွေအနှစ်များကို ရောင်းချရန် မတုံ့ဆိုင်းကြဘဲ ကျူဝေ အိမ်တော်၏ ကာလ အိမ်များနှင့် ကာလ လယ်မြေများ ဆိုသည်ကို ဝယ်ယူရန် ဝမ်မျိုးနွယ်စုထံ ပြေးသွားကြပြီး ၎င်းတို့ အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရလျှင်တောင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

အားကောင်းသော ဝါဒဖြန့်ချိရေး စစ်ပွဲ အောက်တွင် လူတိုင်းက လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများကို အန္တရာယ် ရှိသော သားရဲများ အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ၎င်းတို့ကို ရှောင်ရှားရန် ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။

ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများတွင် တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအား မရှိပေ။

"မင်း ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်သရွေ့..."

လျိုရှန်းယဲ့က အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဝိညာဉ်အဆင့် အစွမ်းထက်သူ အနည်းငယ်က အဲဒီ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို တိတ်တဆိတ် သတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူမယ် အဆင်မပြေတဲ့ အခြေအနေ အားလုံးက လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် လုံယန်၏ နေရာကို အစားထိုးကာ နံပါတ်တစ် ရန်သူ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

၎င်းတို့က ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်သရွေ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှု ဆိုသည်မှာ အခြေခံ မရှိသော လေထဲက တိုက်အိမ် တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး မလွဲမသွေ ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။

လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သူများ အားလုံးသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်။

လျိုရှန်းယဲ့သည် လျိုရှန်းဟောက်အား မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ငါ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဘိုးဘေးရယ်၊ ယုံးဟောက်ရယ် ပြီးတော့ တခြား ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မသိဘူး အခု မင်းအတွက် ငါ သွားယူလိုက်မယ်"

သူ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး စက်ယန္တရားကို ထိလိုက်ရာ နံရံ တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာလေသည်။ သူ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော ဗီရိုထဲမှ ပိုးထည် သေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လျိုရှန်းဟောက်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်... အရာအားလုံးက မင်း အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှန်းယဲ့"

လျိုရှန်းဟောက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသော ပိုးထည် သေတ္တာကို ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်း ပုလင်း အချို့ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက ကျောက်စိမ်း ပုလင်း တစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံး၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဘာ ဘာကြီးလဲ"

သူက လောင်းချလိုက်ရာ ဂျုံမှုန့် လုံး တစ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒုန်း"

လျိုရှန်းဟောက် မကောင်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး အရန် ဝိညာဉ် ဆေးလုံး ပုလင်းကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ၎င်းတို့ အားလုံးသည် ဂျုံမှုန့် လုံးများဖြင့် အစားထိုး ခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက အော်ဟစ် ငေါက်ငန်းလိုက်သည်။

"ရှန်းယဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

လျိုရှန်းယဲ့သည် သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက် အထိတ်တလန့် မဖြစ်ဖူးပေ။

သူ ချွေးများ ဒီးဒီးကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီလျှို့ဝှက်ခန်း အကြောင်း သိတဲ့သူ အရမ်း နည်းတယ် ဖြစ်နိုင်တာက... ယုံးဟောက်လား လူတွေ... ယုံးဟောက်ကို ဒီခေါ်ခဲ့ကြ"

အချိန်တို အတွင်းမှာပင်……

လျိုယုံးဟောက်သည် ခြံဝင်း အတွင်းတွင် ဒူးထောက်နေရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံထားရသဖြင့် သွေးများ အန်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

"အဖေ ကျွန်တော် မယူပါဘူး တကယ် မယူပါဘူး"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် မှတ်မိပြီ ပဉ္စမအစ်ကို ယုံးကျိုး က ကျွန်တော့်ကို သောက်ဖို့ ဖိတ်တယ်... မဟုတ်ဘူး... သောက်ဖို့... အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် အရမ်း မူးသွားတယ်၊ ဘာတွေ ပြောမိလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး ဒါ ဖြစ်နိုင်တာက..."

"ယုံးကျိုးလား"

လျိုရှန်းယဲ့မှာ ဗလာ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ယုံးကျိုး က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ မဟုတ်ဘူး... ယုံးကျိုးကို မတွေ့ရတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီ"

"အစ်ကို ယုံးကျိုးက မကြာသေးမီက ချီသန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာမို့ မိသားစု ကြီးပွားတိုးတက်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ် လို့ ပြောတယ်"

ဤကဲ့သို့သော ဆက်တိုက် ကောက်ချက်ချမှုများ အပြီးတွင်……

လျိုမျိုးနွယ်စုသည် လျိုယုံးကျိုး အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသည် ဆိုသည်မှာ မျက်စိလှည့်စားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် လျိုမျိုးနွယ်စုသည် လျိုယုံးကျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပြဿနာမှာ ကျုံးမျိုးနွယ်စုမှ ကျုံးလော်ရှန်းနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ခြေ များလေသည်။

လျိုမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် နွေရာသီ ဥယျာဉ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသော်လည်း တံခါးများ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး နေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကိုသာ တွေ့ရလေသည်။ ကျုံးလော်ရှန်းကို မည်သည့် နေရာတွင်မျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

လျိုမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မ အိမ်တော် အတွင်းတွင်…….

အကြီးအကဲ တစ်စုနှင့် ဘိုးဘေး လျိုကျီတိ တို့ ပင်လျှင် အားလုံး စုဝေးနေကြလေသည်။

"ယုံးကျိုးက ကျုံးလော်ရှန်း ရဲ့ ဖြားယောင်းမှုကို ခံရပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ခိုးယူကာ ငါတို့ မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကျုံးမျိုးနွယ်စုဆီ ဝင်သွားတာများလား"

"ဟူး... မိသားစု အတွင်းက သူခိုးကို ကာကွယ်ဖို့ ခက်တယ် ယုံးကျိုး မင်းက အရူးပဲ"

"ကျုံးမျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင်လူသား မိသားစု ဖြစ်ရင်တောင် ဒီလောက်ထိ အောက်တန်း မကျသင့်ဘူး မဟုတ်လား ငါတို့ ချန်နင် အစောင့်တပ်စခန်း မြို့တော်ဆီ သွားပြီး သစ္စာဖောက် လျိုယုံးကျိုးကို လွှဲပေးဖို့ သူတို့ကို တောင်းဆိုသင့်တယ်"

"ကျုံးမျိုးနွယ်စုက အစွမ်းထက်တယ် ပြီးတော့ ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်းရဲ့ ကောင်းကင်လူသား မိသားစု တစ်ခုပဲ သူတို့က ငါတို့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အားလုံးက အခြေအနေကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင်……

မိသားစု စောင့်ရှောက်သူ တစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာပြီး သတင်းပို့လေသည်။

"ကျွန်တော် ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်းမှာ စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ပေးခံခဲ့ရပြီး အခု သတင်းပို့ဖို့ ပြန်လာတာပါ ကြိုးစားပမ်းစား စုံစမ်းပြီးနောက် ကျုံးမျိုးနွယ်စုရဲ့ တရားဝင် သမီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် မျိုးဆက်တွေ အထဲမှာ လော်ရှန်း ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လူ မရှိဘူး ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... သတိထားရမယ်... ဒါက လိမ်ညာမှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူသည် ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်းတွင် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို စုံစမ်းရန် အလွန် ခက်ခဲခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစု အများအပြားသည် ၎င်းတို့၏ မျိုးဆက်များကို ကောင်းစွာ ကာကွယ်ထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ မိသားစု စောင့်ရှောက်သူမှာ အိမ်ရှိ အကျပ်အတည်းကို မသိရှိသေးပေ။

"ဘာ"

လျိုရှန်းယဲ့၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ကျုံးလော်ရှန်းသာ ကျုံးမျိုးနွယ်စု၏ သမီး အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် ဆေးလုံးကို ပြန်လည် ရယူရန် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် အနည်းငယ် ရှိနေသေးလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

လျိုမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများ အားလုံးမှာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်သလဲ……ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

ဤမျှ ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် အောက်တွင်…..

ဘိုးဘေး လျိုကျီတိပင်လျှင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပုံ ရလေသည်။

...

လျိုမျိုးနွယ်စု ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေချိန်မှာပင်…….

ချန်နင် အစောင့်တပ်စခန်းတွင် မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများသည် မတ်မတ်နှင့် ခမ်းနားစွာ ရပ်တည်နေလေသည်။

ရိုးရှင်းသော မြင်းလှည်း တစ်စီးသည် ဝင်ကြေး အနည်းငယ် ပေးဆောင်ပြီးနောက် ချန်နင် အစောင့်တပ်စခန်း အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် လူအနည်းငယ် ထိုင်နေကြလေသည်။

၎င်းတို့ အနက်မှ ကလေးဆန်သော မျက်နှာလေး ရှိသည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်သည် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မဖိနှိပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမက မြင်းလှည်း ကန့်လန့်ကာ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို တိတ်တဆိတ် မတင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤကောင်မလေးမှာ သဘာဝကျကျပင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အဋ္ဌမမျိုးဆက် သခင်မလေး ဝမ်လိချီ ပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးများသည် သဘာဝအားဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိပြီး တက်ကြွကြလေသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့လေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ထိုအရာအတွက် ဝမ်လိချီအား သဘာဝကျကျပင် အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဆက်လက် တရားထိုင်နေပြီး တရားထိုင်နေသော ဘုန်းကြီးအို တစ်ပါးနှင့် တူလေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လုံယန် ထိုင်နေလေသည်။ သူမသည်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တရားထိုင်နေသည့် အခြေအနေ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရှိနေလေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အသိစိတ်သည် မြင်းလှည်း အပြင်ဘက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိနေပြီး မလိုလားအပ်သော အခြေအနေများကို သတိထားနေလေသည်။ ရှိုကျဲ့သည် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အနာဂတ်အတွက် အလွန် အရေးကြီးလှပြီး ၎င်းတို့သည် မည်သည့် အမှားကိုမျှ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

"ဘိုးဘေး နည်းနည်းလောက် ပြေပြေလျော့လျော့ နေပါ တစ်ချိန်လုံး သတိထားနေရလို့ ဘိုးဘေး ပင်ပန်းလွန်းနေပြီ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုတွေက ကျွန်တော့်ကို အရိုးထဲထိ မုန်းနေနိုင်ပေမယ့် လူထု အမြင်ရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို လာတိုက်ခိုက်ဖို့ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်း နည်းလွန်းပါတယ်"

သူ ထိုသို့ ပြောသော်လည်း ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် မကြာသေးမီက တတ်နိုင်သမျှ အိမ်ထဲတွင်သာ နေခဲ့လေသည်။ သူ အပြင်ထွက်ရလျှင်တောင် အကာအကွယ်ပေးရန် ဘိုးဘေးလုံယန်အား အရှက်မရှိဘဲ အဖော်လိုက်ရန် တောင်းဆိုလေ့ ရှိသည်။

ဟုတ်တယ်... သူက သေရမှာကို ကြောက်တယ်။

သူက တခြားသူတွေကို မကြောက်ပေမယ့် လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုတွေက ဘိုးဘေးတွေက အသက်ကြီးပြီမို့ ရုတ်တရက် စိတ်လွတ်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော တခြားသူတွေကိုပါ ထိခိုက်စေမယ့် ရူးသွပ်တဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို ကြောက်တာ။

စကားပုံ ရှိသလိုပဲ အဆိုးရွားဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားပါ။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူ၏ ရန်သူများကို အဆိုးရွားဆုံး ရှုထောင့်မှ တွေးတောခြင်းကို ပိုနှစ်သက်လေသည်။

အရင်က ဝမ်မျိုးနွယ်စုက အပြန်အလှန် ပျက်စီးသွားသလိုမျိုး စိတ်ပျက်လက်ပျက် တစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို ကြောက်တာက လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေက လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီ။ တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ အသိတရားတွေ ဆုံးရှုံးသွားမှာကို ဝမ်ရှိုကျဲ့က စိုးရိမ်နေတာပါ။

"အင်း"

မြို့ထဲကို ဝင်လာပြီးနောက် ဘိုးဘေးလုံယန်က နည်းနည်းလောက် အနားယူလို့ ရသွားတယ်။

လျိုနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုတွေက ဘိုးဘေးတွေက ရူးနေရင်တောင် မြို့ထဲမှာ တခြား မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။

ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် သူတို့ အပြင်ထွက်လာတာ လမ်းကြောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား အပိုင်းတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ပါတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့ အားလုံးက နည်းနည်းပါးပါး ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး မိသားစု စောင့်ရှောက်သူ ဝမ်မေက မိတ်ကပ် လိမ်းပေးထားတာပါ။ သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်တွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်က သိပ်မပြောင်းလဲပေမယ့် သူတို့ကို သေချာ မသိရင် တစ်ချက် ကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အထူးသဖြင့် ဘိုးဘေးလုံယန်... သူမရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေကို ဝမ်မေက အမည်းရောင် ဆိုးပေးထားပြီး ရေတံခွန် တစ်ခုလို သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ လွင့်ကျနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြူရောင် အဝတ်အစားနဲ့ မျက်နှာဖုံးတို့နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ လောကီနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ နတ်သမီး တစ်ပါးလို ဖြစ်နေပါတယ်။

"စတုတ္ထဦးလေး စတုတ္ထဦးလေး"

ဝမ်လိချီက နှုတ်ခမ်းဆူကာ တောင့်တနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဘဲကင် ရောင်းတဲ့ နေရာ တစ်ခု ရှိတယ် ငါတို့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ ဘဲကင် နည်းနည်းလောက် သွားဝယ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

သူတို့ ရေလမ်းကရော ကုန်းလမ်းကရော ခရီးသွားလာခဲ့တာ အချိန် တော်တော်ကြာနေပြီလေ။ သဘာဝကျကျပဲ သူမ ဗိုက်ဆာနေတာပေါ့။

ပြီးတော့ သူမ ဒီနေ့ မြို့ထဲ သွားဖို့အတွက် ပြင်ဆင်လာခဲ့တာလေ။ သူမ ဘာတွေ ပြင်ဆင်လာခဲ့လဲ ဆိုတာ... အင်း... အားလုံး သိကြပါတယ် ဟားဟား…..

"လိချီ... ခြေလှမ်း တစ်ရာ ခရီးမှာ ကိုးဆယ် ဆိုတာ တစ်ဝက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် နင်က နောက်ဆုံး အတားအဆီးမှာ ကျရှုံးချင်နေတာလား"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အရသာ တစ်ရာ စံအိမ် က ချန်နင် အစောင့်တပ်စခန်းမှာရှိတဲ့ ထိပ်တန်း စားသောက်ဆိုင် သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ"

"ဂလု"

ဝမ်လိချီက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပြန်လည် ခိုင်မာစေကာ မြင်းလှည်း ကန့်လန့်ကာကို ပိတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ချွဲနွဲ့ စတင်လေသည်။

"စတုတ္ထဦးလေး စတုတ္ထဦးလေး... ငါတို့ တခြား ဘာမှ မလုပ်ခင် အရင်စားကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

ထိုအချိန်တွင် မြင်းလှည်း မောင်းသူ ဝမ်ယုံး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သခင်လေး... ရှေ့မနီးမဝေးမှာ ငါတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ငါးဆိုင် ရှိတယ် တစ်ချက် သွားကြည့်ချင်သေးလား"

ဝမ်လိချီ၏ မျက်လုံးများ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားပြီး သူမမှာ လူသတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားလေသည်။

သူက သခင်မလေး လိချီကို တမင် ဆန့်ကျင်နေတာလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည်လည်း သူမ ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် နေမကောင်း ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အရသာ တစ်ရာ စံအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရန် ဝမ်ယုံးအား ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"စတုတ္ထဦးလေးက အကောင်းဆုံးပဲ"

ဝမ်လိချီ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားလေသည်။

အရသာ တစ်ရာ စံအိမ်…..

မြင်းလှည်းသည် အနောက်ဘက် ခြံဝင်းတွင် ရပ်သွားလေသည်။

ဧည့်ကြို၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့နှင့် အခြား နှစ်ဦးတို့သည် ဇိမ်ခံ သီးသန့် အခန်း တစ်ခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

"ဘုရားရေ... စတုတ္ထဦးလေးက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ"

ဝမ်လိချီ၏ အပြုံးမှာ ပျားရည်ထက်ပင် ချိုမြိန်နေပြီး အရသာ တစ်ရာ စံအိမ်ရှိ သီးသန့် အခန်း တစ်ခန်းအတွက် အနည်းဆုံး ကုန်ကျစရိတ်မှာ မနည်းလှကြောင်း သူမ သိထားလေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဇိမ်ခံ သီးသန့် အခန်း အတွင်းတွင် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အသားဖြူဖြူ ဝဝကစ်ကစ် အမျိုးသား တစ်ဦးက စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ဧည့်ကြိုအား ထွက်သွားရန် အချက်ပြပြီးနောက် သူက ဝမ်ရှိုကျဲ့အား ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို ရှိုကျဲ့... မတွေ့တာ ကြာပြီ မင်းတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု မကြာသေးမီက တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေတယ် လို့ ငါ ကြားတယ် ဟင်... မင်း ဘာလို့ ဒီလို ဝတ်လာတာလဲ ငါ မင်းကိုတောင် မမှတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်"

"ညီအစ်ကိုချန်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံး၍ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ဒီအထိ ရောက်လာတာက ခင်ဗျားရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့်ပါပဲ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီက ငါ ရန်သူတွေ အရမ်း များသွားလို့ အပြင်ထွက်တဲ့ အခါ လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးနေရလို့ကွာ"

ထိုလူလတ်ပိုင်း အရွယ် အသားဖြူဖြူ ဝဝကစ်ကစ် အမျိုးသားမှာ သဘာဝကျကျပင် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မဟာမိတ် ဖြစ်သော ချန်ရွှယ်အန်း ပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ဘူး... တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူသည် ယခုအခါ ဒုမန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ညီအစ်ကို ရှိုကျဲ့... ဒေသ တစ်ခုကို တာဝန်ယူရတဲ့ မန်နေဂျာ အဖြစ် ရာထူးတိုးခံရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ချန်ရွှယ်အန်း၏ ဖိတ်ကြားချက် အရ ဤနေရာသို့ သဘာဝကျကျပင် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိစ္စရပ်များတွင် အချိုးအကွေ့ အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ခဲ့လေသည်။

သူသည် မိသားစု၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ချန်နင် အစောင့်တပ်စခန်းကို တာဝန်ယူခွင့် ရရှိခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ့ထံမှ ဝိညာဉ်အဆင့် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး၏ မည်သည့် အရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားရပေ။

"ဒုမန်နေဂျာ... ဒုမန်နေဂျာလေးပါ... တကယ့် မန်နေဂျာ အဖြစ် ရာထူးတိုး မခံရခင် ဒီအခက်အခဲကို အရင် ကျော်ဖြတ်ရဦးမယ်လေ"

ဖော်ရွေသော စီးပွားရေးသမား တစ်ဦးနှင့် တူသော ချန်ရွှယ်အန်းက ပိုပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့က သေအတူ ရှင်မကွာ ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ အလကား စကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး ပြီးတော့ ဒီမိသားစုဝင် နှစ်ယောက်က..."

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တူမလေး ဝမ်လိချီ ပါ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံး၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သူမ မျက်စိပွင့် နားပွင့် ဖြစ်အောင် မြို့ထဲကို ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်လာတာ"

"ဒီတော့ မင်းရဲ့ တူမလေးပေါ့ ညီအစ်ကို ရှိုကျဲ့ရဲ့ တူမက သဘာဝကျကျပဲ ငါ့ရဲ့ တူမပဲ"

ချန်ရွှယ်အန်းက ရွှေတာရာ ငွေစက္ကူ နှစ်ဆယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တူမလေး... ဒါလေး ယူပြီး စားစရာ သွားဝယ်စားလိုက်"

"မလုပ်ပါနဲ့..."

ဝမ်ရှိုကျဲ့က သူ့ကို တားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုချန် က အခုမှ ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းထားတာ ပြီးတော့ မန်နေဂျာ နေရာအတွက် စီစဉ်နေရတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ရန်ပုံငွေက သိပ်ပြီး မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်တယ်"

"ရှိုကျဲ့က ငါ့ကို ကောင်းကောင်း သိတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီမုန့်ဖိုးလေးကိုတော့ ငါ တတ်နိုင်ပါသေးတယ်"

ချန်ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါက အလုပ်ကောင်း တစ်ခုလေ"

သူက တကယ်ကို ဝမ်ရှိုကျဲ့အား သေအတူ ရှင်မကွာ ညီအစ်ကို တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီး စကားပြောရာတွင် မည်သည့် အရာကိုမျှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်း မရှိပေ။

"ဒါဆိုရင် လိချီက ဦးလေးချန် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လို့ ပြောရမှာပေါ့"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ခိုင်မာသော မဟာမိတ်များ ဖြစ်လျှင်တောင် ရှေ့ဆက်ရမည့် နေ့ရက်များ များစွာ ရှိနေသေးလေသည်။

ထို့နောက် ချန်ရွှယ်အန်းက နောက်ထပ် ရွှေတာရာ နှစ်ဆယ် ထပ်ထုတ်ကာ ဘိုးဘေးလုံယန်အား ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ညီမ လော်ရီ ဖြစ်ရမယ်မလား မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ နီးလာပြီမို့ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတာ မလား သခင်မလေး လော်ရီက တကယ်ကို လူတွေကြားက ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်ပဲ... အမူအကျင့်တွေက ထူးခြားတယ် ဒါက ငါ့ရဲ့ လေးစားမှု အနေနဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ချွေးအေးများ ထွက်လာလေသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်သည် အမြဲတမ်း အလွန် တင်းမာပြီး မြှောက်ပင့်ခြင်းကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။ အကယ်၍ သူမ ဒေါသထွက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါက ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘိုးဘေးလုံယန်က သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေတာရာ ငွေစက္ကူ နှစ်ဆယ်ကို ယူလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…..

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။ ဘိုးဘေးက တကယ်ပဲ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ဟန်ဆောင်ပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ မုန့်ဖိုးကို ယူလိုက်တယ်ပေါ့။

ထို့နောက် ချန်ရွှယ်အန်းက ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို ရှိုကျဲ့... ဒီနေ့အတွက် ငါ မင်းကို အများကြီး အကြွေးတင်သွားပြီ ဒီနေ့ ငါတို့ ကောင်းကောင်း သောက်ကြတာပေါ့"

"ညီအစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်က မိသားစုကို ခေါ်လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကျွေးခွင့်ပြုပါ"

ဝမ်လိချီကို သတိရသွားသောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားလေသည်။

"ညီလေး မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မင်းရဲ့ မိသားစုက သဘာဝကျကျပဲ ငါ့မိသားစုပေါ့"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့် တူမက တော်တော်လေး စားနိုင်တယ်..."

"ဟားဟား ညီလေး မင်းက သူ ငါ့အိမ်ကို ပြောင်အောင် စားပစ်မှာ ကြောက်နေတာလား"

ချန်ရွှယ်အန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဝမ်လိချီအား ခမ်းနားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တူမလေး လိချီ... မင်း ကြိုက်တာ မှား... မင်း ကြိုက်သလောက် စား... ဒီနေ့ ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး"

...