စတင်ပြီ... ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ အမဲလိုက်ပွဲ

မဟာချန်သည် သိုင်းဆွေကြီးမျိုးကြီး မိသားစုများကို အခြေခံ၍ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ထောင်မှ ရှစ်ထောင်ကျော်ခန့် လည်ပတ်နေခဲ့ကာ ၎င်း၏ နယ်မြေမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ကျယ်ပြန့်လာခဲ့လေသည်။

အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိ မျိုးနွယ်စု မြောက်မြားစွာသည် မဟာချန်ကို မှီခို၍ အသက်ရှင် ရပ်တည်နေကြလေသည်။

မဟာချန်၏ တင်းကျပ်သော ဥပဒေများ၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိပါက၊ မျိုးနွယ်စုများ အကြား ၎င်းတို့၏ အပြုအမူကို လမ်းညွှန်ပေးသည့် နှုတ်မထွက်သော စည်းမျဉ်းများ မရှိပါက ဤလောကသည် အစောကြီး ကတည်းက ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖန်ကျယ်အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ ပင်မ အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး အိမ်တွင်သာ နေထိုင်သော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ဦး၏ ဘဝကို စတင် ဖြတ်သန်းလေတော့သည်။ သူသည် လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများအား သူ့ကို လုပ်ကြံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

နေ့စဉ် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၊ လိပ်လေးနှင့် ကစားခြင်း၊ မိသားစုရှိ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို အနိုင်ကျင့်ခြင်း တို့ကို ပြုလုပ်လေသည်။

ယခုအခါ မိသားစုရှိ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ အကြား သင်ယူလိုစိတ်မှာ အလွန် ပြင်းထန်နေလေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးသည် အားကောင်းသော ရည်မှန်းချက်ရှိကြပြီး သိုင်းပညာ၊ သင်္ချာနှင့် စာပေ ပညာရပ်များကို နေ့စဉ် လေ့ကျင့် သင်ယူနေကြလေသည်။

ဤအရာက ဝမ်ရှိုကျဲ့ကို အလွန် ကျေနပ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် တကယ်ကို ကြီးပွားတိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ မွေးရာပါ သွေးဆက်ကို စူးစမ်းလေ့လာရန်နှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အထူး အာရုံစိုက်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ရိုးအသော တူမများနှင့် ညီမများနှင့် မတူဘဲ ရင့်ကျက်သော လူကြီး တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ စွမ်းရည်များ၏ ဦးတည်ချက်နှင့် ကန့်သတ်ချက်ကို နားလည်ရန် သဘာဝကျကျပင် မေ့လျော့နေမည် မဟုတ်ပေ။ ပထမဆုံး အနေဖြင့် သူ၏ ကုသပေးနိုင်စွမ်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ရှိုကျဲ့ အလေးထားဆုံး စွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကုသပေးသူတစ်ဦး အဖြစ် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ကုသပေးနိုင်စွမ်း၏ အားကောင်းမှုနှင့် ပမာဏကို သူ နားလည်ရန် လိုအပ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုရှိ အစားအသောက်များသည် ဤကာလ အတွင်း ရုတ်တရက် အများကြီး ပိုကောင်းလာခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း၊ ယုန် အစရှိသည်တို့ ဖြစ်ပြီး ခြံအချို့မှ ပို့လာသော တောဝက်များနှင့် နွား တစ်ကောင်ပင် ပါဝင်လေသည်။

သူ၏ ကုသပေးနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို စမ်းသပ်နေစဉ် သူ၏ လက်သရမ်းမှုကြောင့် ကယ်တင်၍ မရတော့သော တိရစ္ဆာန်များကို အစားအစာ အဖြစ် သူ သဘာဝကျကျပင် အသုံးပြုခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ဤအရာကြောင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ ကုသပေးနိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ပြည့်စုံသော နားလည်မှု တစ်ခု ရရှိခဲ့လေသည်။

ပထမဦးစွာ ပြင်ပ ဒဏ်ရာများကို ကုသခြင်းမှာ အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်ပြီး အချိန်တို အတွင်း သွေးတိတ်စေကာ ဒဏ်ရာများကို ကျက်စေနိုင်ပြီး အမာရွတ် မကျန်ရစ်စေရုံသာမက အသားဖြူစေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုပင် ရှိလေသည်။ ဤစွမ်းရည်ကို ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အလှအပဆိုင်ရာနှင့် သားဖွားမီးယပ် ဌာနများတွင် အသုံးပြုပါက ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသရာတွင်လည်း ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများ ထိခိုက်ခြင်းနှင့် သွေးထွက်ခြင်း ကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်လေသည်။

ယခင်က သိုင်းကျင့်ကြံသူများသည် ဤအခြေအနေများကို ကုသရန် များသောအားဖြင့် ခက်ခဲကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်များဖြင့် သွေးခဲများကို တဖြည်းဖြည်း ခြေဖျက်ရပြီး အတွင်းဒဏ်ရာများကို တဖြည်းဖြည်း ကုသရန်အတွက် ကုသရေး ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးရကာ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ များသောအားဖြင့် အတော်လေး အချိန်ယူရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သိုင်းကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ပြင်ပ ဒဏ်ရာများကို မကြောက်ကြသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာများကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်ကြလေသည်။

ထိုစဉ်က ဘိုးဘေးလုံယန်သည် ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာများကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ယင်မိစ္ဆာ ချီကြောင့် ကိုယ်ပိုင် ကုသခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများကို အသုံးပြု၍ နာလန်ထူရန် အမြဲတမ်း ဟန့်တားခံခဲ့ရလေသည်။ ထိုအရာက သူမကို အနှစ် ငါးဆယ်တိုင်တိုင် နှိပ်စက်ခဲ့လေသည်။

ယင်မိစ္ဆာ ချီကို သန့်စင်ပြီး သူမအတွက် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့မှသာ ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံး၏ အကူအညီဖြင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာများ စတင် သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အသက်စွမ်းအင်သည် မည်မျှ ကြံ့ခိုင်ကြောင်းကိုလည်း ထိုအရာမှ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဒဏ်ရာများနှင့် အမြဲတမ်း ယိုယွင်းနေသည့်တိုင် သူမသည် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ကုသပေးနိုင်စွမ်းသည် ပြင်ပ ဒဏ်ရာများအတွက် ချက်ချင်း လက်ငင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသကဲ့သို့ လူနာ၏ ကိုယ်ပိုင် ကုသခြင်း စွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်၍ တဖြည်းဖြည်း ကုသရန် လိုအပ်သော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာများအတွက်လည်း အတော်လေး အကျိုးရှိလေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ဤကဲ့သို့သော ကုသပေးနိုင်စွမ်းကို အလွန် အစွမ်းထက်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။ မိသားစုတွင်သာ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ သွေးဆက် ပါရမီ ရှိခဲ့လျှင် သူမ ဝမ်လုံယန် သည် ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဘိုးဘေးလုံယန်ပင်လျှင် ပြောခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် တိရစ္ဆာန်များပေါ်တွင် အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသရန် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဘိုးဘေးလုံယန် အပေါ်တွင် စမ်းသပ်ခဲ့လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စမ်းသပ်မှုအတွက် ဤအသင့်ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်အဆင့် အတွင်းဒဏ်ရာ ပုံစံခွက် တစ်ခု ရရှိခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

လုံယန်၏ နေအိမ်တွင်…..

မဏ္ဍပ် အတွင်း၌ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ လက်ဖဝါးသည် ဘိုးဘေးလုံယန်၏ ကျောပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားလေသည်။ အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များနှင့် သွေးကြောများမှ တစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားကာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေလေသည်။ ကျန်ရှိနေသော ယင်မိစ္ဆာ ချီ၏ အဆိပ်များသည် အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်၏ ဆေးကြောမှု အောက်တွင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ခြေဖျက်ခံနေရလေသည်။

လုံယန်၏ ယင်မိစ္ဆာ နည်းစနစ်ဖြင့်ပင် သူမသည် ဤကျန်ရှိနေသော အဆိပ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာသာ ခြေဖျက်နိုင်လေသည်။ သူမက ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ အမြန်နှုန်းကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစိမ်းရောင် စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးနေပြီး တစ်စတစ်စဖြင့် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ တက်ကြွမှုကို ပြန်လည် ရရှိနေကြလေသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ နှေးကွေးသော်လည်း အတော်လေး အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလှပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ ကုသမှုကို ပြီးစီးသွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံ ရလေသည်။

ကုသမှု တစ်ကြိမ် အပြီးတွင် သူ၏ စွမ်းအင်များ လုံးဝ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု အပြီးနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။ သူသည် ဖေယွမ် ဆေးလုံး အသေးစား တစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို ဖြည့်တင်းရန် ၎င်းကို ချီနှင့် သွေး အဖြစ် ဖြည်းညှင်းစွာ သန့်စင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များသည် စည်းချက်ကျကျ ရောင်ရမ်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချီနှင့် သွေးများကို ဆူပွက်လာစေကာ အစိမ်းရောင် စွမ်းအင် အနည်းငယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သွေးကြောများ တစ်လျှောက် ချီပင်လယ် အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးသွားလေသည်။

နာရီဝက်ကျော် အကြာတွင် ယခင်က ကုန်ခမ်းသွားသော ချီပင်လယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းမို့လာလေသည်။ အသစ် မွေးဖွားလာသော စွမ်းအင်များသည် ဖြည့်တင်းခံလိုက်ရပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို သန့်စင်ပြီး ထူထဲလာပုံ ရလေသည်။ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ နားလည်မှုအရ ရွှမ်ချီသည် လေထဲမှ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ အစားအစာ သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများကို စားသုံးခြင်းဖြင့်လည်း တိုက်ရိုက် ဖြည့်တင်း၍ မရနိုင်ပေ။ အစားအစာ ဖြစ်စေ၊ ဆေးလုံးများ ဖြစ်စေ မတူညီသော အဆင့်များဖြင့် ချီနှင့် သွေး အာဟာရများကိုသာ ဖြည့်တင်းပေးနိုင်လေသည်။

ဆဲလ်များ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထိန်းသိမ်းထားစဉ် ပိုလျှံနေသော ချီနှင့် သွေး အာဟာရများကို ပိုမို မြင့်မားသော စွမ်းအင် ထိရောက်မှု အချိုးဖြင့် ရွှမ်ချီ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချီပင်လယ် အတွင်းတွင် သိုလှောင်ထားမည် ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆီ သိုလှောင်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလေသည်။

ပုံမှန် အခြေအနေ အောက်တွင် ချီပင်လယ်သည် ရွှမ်ချီများဖြင့် ပြည့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲခြင်းကို ရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ချီပင်လယ် အတွင်းရှိ ရွှမ်ချီများ ကုန်ခမ်းသွားပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ချီနှင့် သွေးများကို အလိုအလျောက် အသုံးပြုကာ ရွှမ်ချီ အဖြစ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သိုင်းကျင့်ကြံသူများသည် အပ်စိုက်မှတ်များကို လှုံ့ဆော်ခြင်းဖြင့် ရွှမ်ချီ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို တက်ကြွစွာ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ရွှမ်ချီကို အလျင်အမြန် ဖြည့်တင်းနိုင်လေသည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ မကြာသေးမီက တင်ပျဉ်ခွေ တရားထိုင်ခြင်းနှင့် အပ်စိုက်မှတ် လှုံ့ဆော်ခြင်းတို့သည် ရွှမ်ချီ၏ တက်ကြွသော အသွင်ပြောင်းခြင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလိုအလျောက် အသွင်ပြောင်းခြင်းထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြီးစီးကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက်။

ဘိုးဘေးလုံယန်သည်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပြီးစီးသွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှိုကျဲ့... မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

"ထူးဆန်းတယ် ကျွန်တော်က ဘိုးဘေးကို ကုသပေးနေတာ၊ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နည်းနည်း တိုးတက်သွားသလိုပဲ၊ 'ရွှမ်ယွမ်ကျင့်စဉ်' ကို ကျင့်ကြံတုန်းကထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ်"

"ပထမ တစ်ကြိမ်က ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒုတိယ တစ်ကြိမ်ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဘိုးဘေးလုံယန်က စဉ်းစားလိုက်သည်။

"လောကမှာ သွေးဆက် အမျိုးအစား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ် ငါ့ရဲ့ ဗဟုသုတက အကန့်အသတ် ရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ သွေးဆက် ပါရမီက ငါ မြင်ဖူးသမျှ အထဲမှာ အထူးခြားဆုံး တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပါ... အဲဒါကို တခြားသူတွေ သိအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်နဲ့၊ မင်းမှာ ရီမု သစ်သား သွေးဆက် ရှိတယ်လို့ပဲ ဟန်ဆောင်ထားလိုက်"

ရီမု သစ်သား သွေးဆက်သည် သစ်သား သွေးဆက် အများအပြား အနက် အတော်လေး အဆင့်မြင့်လေသည်။

၎င်းတွင် အားကောင်းသော ပြန်လည် နာလန်ထနိုင်စွမ်း၊ သင့်တင့်သော ကုသပေးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အပင်များ အပေါ် အနည်းငယ် ကြီးထွားမှုကို အားပေးသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ စွမ်းရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ နိမ့်ကျလှပေသည်။

"ဒါနဲ့ ကျုံးရှင်းဝမ်က ရှိသေးလား"

ဘိုးဘေးလုံယန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါသေးတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး သူ့ကို တွေ့ချင်လို့လား"

"မတွေ့ချင်ပါဘူး ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကျွန်းတစ်ရာ အစောင့်တပ်စခန်းရဲ့ မှောင်ခို ဈေးကွက်မှာ ငါ ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံး အလုံး နှစ်ဆယ် ဝယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သုံးလုံး သောက်ပြီးသွားပြီ"

ဘိုးဘေးလုံယန်က ပြောလေသည်။

"မင်း... ရှိုကျဲ့ က ငါ့ကို ကုသပေးနိုင်မှတော့ ကျန်နေတဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံးတွေက အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ကျုံးရှင်းဝမ်ကို ခေါ်ပြီး ကျန်နေတဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံးတွေကို ရှင်းပစ်လိုက်ပါ"

"ငါတို့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက အခု ပိုက်ဆံ အရမ်း သုံးနေရတာ ငါတို့ ရန်ပုံငွေ တချို့ ပြန်ရနိုင်တယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ချွေးအေးများ ထွက်လာလေသည်။ ဘိုးဘေး... ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက် လက်တွေ့ မကျလို့ မရဘူးလား။

သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ"

"မလိုပါဘူး ရှိုကျဲ့... မင်း မကြာသေးမီက အရမ်း ပင်ပန်းနေတာ သေချာ အနားယူလိုက်ပါ အဲဒီ ကျုံး ဆိုတဲ့ ကောင်က နေ့တိုင်း ငါတို့ အိမ်မှာ အလကား လာစားနေတာ၊ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ နေနေတာလေ... ကိစ္စ အသေးအမွှားလေးတွေ လုပ်ပေးဖို့တောင် သူ့အတွက် ခက်နေလို့လား"

ကောင်းပါပြီ….. သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် တစ်နေ့တွင် ဘိုးဘေးလုံယန်က ကျုံးရှင်းဝမ် အပေါ် ကြင်နာမှု ပြသလာပါက သူ တကယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ဘိုးဘေး၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာကာ ကျုံးရှင်းဝမ်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးလုံယန်၏ တာဝန် ပေးအပ်မှုကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြက်သွေး ထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလုပ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်မည်ဟု အာမခံကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖန်ဆင်းခြင်း ဆေးလုံး ဆယ့်ခုနစ်လုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူဆောင်သွားကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မထွက်ခွာမီ သူက ဝမ်ရှိုကျဲ့အား

"ညီလေး ရှိုကျဲ့... ငါ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ် စီနီယာ အစ်မ က အားနည်းနေတာ မင်း သူ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်" ဟု ပြောခဲ့သေးသည်။

"ညီအစ်ကိုကျုံး... ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးလုံယန် က ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို... အဖြစ်မှန်ကို လက်ခံပေးပါ"

"ညီလေး ရှိုကျဲ့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ စီနီယာ အစ်မက အဲဒီလို လူမျိုးပဲလေ ငါ့ကို စိတ်မဝင်စားတာက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလား"

ကျုံးရှင်းဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါက စီနီယာ အစ်မ ဆီကနေ ဘာမှ မတောင်းဆိုဖူးပါဘူး သူမ နည်းနည်းလေး ပိုပျော်ရွှင်လာမယ် ဆိုရင် ငါ ကျေနပ်ပါပြီ"

ဤကဲ့သို့သော ကျောရိုးမဲ့သည့် အသွင်အပြင်ကြောင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ့အပေါ် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် လုံးဝ မထားနိုင်တော့ပေ။

ညီအစ်ကို... ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် မင်း မိန်းမရမှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် ကျုံးရှင်းဝမ် ကိုယ်တိုင်က ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းကို နှစ်သက်နေပြီး ၎င်းမှာ အပြန်အလှန် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

...

ဝမ်ရှိုကျဲ့ အိမ်တွင် နေ့စဉ် သူ၏ ပါရမီကို လေ့ကျင့်ပြီး သုတေသန ပြုနေစဉ်….

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။ ဤရိတ်သိမ်းရာသီတွင် ပိုးသတ်ဆေး အသစ်၏ ကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် နေရာဒေသ အသီးသီးရှိ မိသားစု အားလုံး အထွက်နှုန်း ကောင်းခဲ့ကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံနှင့် ၎င်း၏ အုပ်ချုပ်မှု အောက်ရှိ ဧရိယာများတွင် ပင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ် ပိုးမွှား သခင် ဝမ်လော်ကျင်း၏ စောစီးစွာ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် အထွက်နှုန်းမှာ အထူး ကောင်းမွန်ခဲ့လေသည်။

ကံဆိုးသူများမှာ လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ ခြံများသာ ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ငှားလယ်သမားများသည် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ထုတ်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပေ။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ် ပိုးမွှား သခင်နှင့် ပိုးသတ်ဆေးမှုန့် မရှိသဖြင့် အထွက်နှုန်းမှာ ခံနိုင်ရည် မရှိလောက်အောင် ထိုးကျသွားခဲ့လေသည်။

ဘာလို့ သူတို့ဆီမှာ ပိုးသတ်ဆေးမှုန့် မရှိရတာလဲ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ဖင်းအန်းမြို့နယ်ရှိ ပိုးသတ်ဆေးမှုန့် ခွဲတမ်း အားလုံးကို ဝမ်ရှိုကျဲ့က ရယူထားခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ နယ်မြေများရှိ သာမန် ပြည်သူများအတွက် သဘောတူညီချက် အရ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ပိုးသတ်ဆေးမှုန့်ကို ဈေးနှုန်း သုံးပုံတစ်ပုံဖြင့် ဝေငှပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ ခြံများအတွက်မူ ကွဲပြားခြားနားသော ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့သည် အကူအညီ တောင်းရန် ချန်၏ ကုန်သွယ်ရေး အိမ်တော်သို့ သွားခဲ့လျှင်တောင် လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရလေသည်။

ဤအခြေအနေများ အောက်တွင် ရွာသားများသည် ၎င်းတို့ဘာသာ စုစည်းကာ အုပ်ချုပ်မှု ပြောင်းလဲရန် တောင်းဆိုရန် မြို့စောင့်တပ်မှူး အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြလေသည်။ မြို့စောင့်တပ်မှူး လဲ့ယန်ချိုးသည် ၎င်းတို့အား ဆူပူသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် လူထု ထင်မြင်ချက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဝမ်မျိုးနွယ်စုသို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်လေသည်။

လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများ၏ ဩဇာအာဏာမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာနေလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ထိရောက်သော တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရေး မဟာဗျူဟာ တစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ပါက ၎င်းတို့သည် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ညှစ်ထုတ်ခြင်းကို ခံရကာ ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်နိုင်သော နေရာ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်……

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ နှစ်စဉ် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ အမဲလိုက်ပွဲ တရားဝင် စတင်ခဲ့လေပြီ။

မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ အနေဖြင့် ဘိုးဘေးများ၏ အခက်အခဲများကို မမေ့လျော့စေရန်နှင့် မျိုးနွယ်စု၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကျင့်ကြံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် တိုက်တွန်းရန်အတွက် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ချန်ရစ်ခဲ့သော အစဉ်အလာ တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

xdkအစဉ်အလာကို မိသားစု အများအပြားက အတုခိုးခဲ့ကြပြီး တဖြည်းဖြည်း မိသားစု အားလုံးအတွက် သီးသန့် အစီအစဉ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီ နှစ်များ အတွင်း ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ကျဆင်းနေခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရက်စက်သော သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန် ပြင်ပ နယ်မြေများသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ ပြင်ပ နယ်မြေများ၏ အစွန်အဖျားတွင်သာ လှည့်လည်သွားလာကာ သာမန် သားရဲ အချို့ကို အမဲလိုက်ပြီးနောက် အမဲလိုက်ပွဲကို အလျင်စလို အဆုံးသတ်လေ့ ရှိကြလေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ရက်စက်သော သားရဲ တစ်ကောင်ကို အမဲမလိုက်နိုင်သည်မှာ ငါးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်စရာ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူငယ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဦးဆောင်သော ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်တင်ရန် ပြင်ပ နယ်မြေများသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

လျိုအန်း တောင်တန်း၏ အလယ်ပိုင်းတွင် သဘာဝ တောင်ကြား တစ်ခု ရှိလေသည်။

ထိုတောင်ကြား၏ အကျဉ်းဆုံး အပိုင်းမှာ ပေတစ်ရာခန့်သာ ကျယ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးများသည် မြို့ရိုး တစ်ခု တည်ဆောက်ကာ ရက်စက်သော သားရဲများ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ဤနေရာတွင် ဂိတ် တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ကြလေသည်။

ဤဂိတ်သည် နာမည်ကြီး ကျိုးရွှမ်ဂိတ် ပင်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ၎င်းမှာ ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ် တည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့ရိုးနှင့် ဂိတ် ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဖင်းအန်း နေထိုင်ရာ ဒေသ၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် ပြင်ပ နယ်မြေများကို ခွဲခြားထားသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

ပြင်ပ နယ်မြေ ဆိုသည်မှာ ယေဘုယျ အသုံးအနှုန်း တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လူသားများ အခြေချ နေထိုင်ခြင်း မရှိသော နိုင်ငံတော် နယ်နိမိတ် ပြင်ပရှိ ဧရိယာ အားလုံးကို ပြင်ပ နယ်မြေများ ဟု စုပေါင်း ခေါ်ဆိုကြလေသည်။ သို့သော် ဖင်းအန်းမြို့နယ်ရှိ လူများအတွက်မူ ကျိုးရွှမ် ဂိတ် အပြင်ဘက်ရှိ ဧရိယာသည် ပြင်ပ နယ်မြေ ပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှမ် ဂိတ်သည် ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုကြောင့် လူသိများလေသည်။ ၎င်းသည် ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားပြီး ခုနစ်ပေ၊ ရှစ်ပေခန့် ကျယ်ကာ ဆယ်ပေ မြင့်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ၎င်းသည် လဲလျောင်းနေသော ဧရာမ နဂါးကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူလေသည်။

မြို့ရိုးတွင် ရင်တားများ၊ တိုက်ပွဲဝင် ပြတင်းပေါက်များ၊ လေကြောင်း ကာကွယ်ရေး မြားစင်များ၊ ဒူးလေး စင်များ၊ စောင့်ကြည့် လင်စင်များနှင့် အခြား အဆောက်အအုံများ တပ်ဆင်ထားလေသည်။ ပြင်ပ နံရံကို တစ်ပေကျော် ထူသော စတုဂံပုံ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားလေသည်။

မြို့ရိုး၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အခေါင်းပေါက် ဖြစ်ပြီး လေးများ၊ မြားများ၊ ဒူးလေးများ၊ လက်နက်များ၊ အစားအစာနှင့် ဆီများ အပါအဝင် အခြားသော ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်ထားနိုင်လေသည်။ မြို့စောင့်တပ်များနှင့် စစ်သားများ နေထိုင်ရန် အပိုင်း တစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။

လေးလံသော မြို့တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဆယ်ပေကျော် ကျယ်သော ကာကွယ်ရေး တံတိုင်း မြစ် တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းသည် ရေကို ကြောက်သော ရက်စက်သည့် သားရဲ အချို့ကို ပိတ်ဆို့နိုင်လေသည်။ ကာကွယ်ရေး တံတိုင်း မြစ် အပြင်ဘက်ရှိ မြေပြင်တွင် သစ်သား ဆူးများ၊ သံဆူးများနှင့် ကျောက်ဆူးများ အပါအဝင် ဆူးကြိုးများနှင့် ဆင်တူသော ကာကွယ်ရေး ဆူးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဆယ်ပေကျော် အထိ ရှည်လျားလေသည်။

ထို့အပြင် မြို့တံခါး အတွင်းတွင် အိုးပုံစံ မြို့ငယ်လေး တစ်ခု ရှိလေသည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဖိအား အလွန် ကြီးမားလာသောအခါ ရက်စက်သော သားရဲ အချို့ကို ပင်မ တံခါးမှ တစ်ဆင့် ဝင်ခွင့် ပြုကာ အိုးပုံစံ မြို့ထဲသို့ မြှူခေါ်၍ ပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်နိုင်လေသည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ကျိုးရွှမ် ဂိတ်သည် လူသားများ၏ အသက်အန္တရာယ် ဘေးကင်းရေးကို သေချာစေရန်အတွက် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ကာကွယ်ခြင်းမှာ ဘယ်သောအခါမှ မလွန်ကဲပေ။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ကုန်သည် လှည်းတန်းများနှင့် မြင်းတပ်များသည် အိုးပုံစံ မြို့ကို အရင်ဆုံး ဖြတ်သန်းသွားကြလေသည်။ ထို့နောက် ဂိတ် အတွင်းရှိ လူအချို့၊ လှည့်လည် ကုန်သည်များ၊ စစ်သားများနှင့် အခြားသူများ၏ စောင့်ကြည့်မှု အောက်တွင် ၎င်းတို့သည် ကျိုးရွှမ် ဂိတ်မှ ထွက်ခွာကာ ပြင်ပ နယ်မြေများသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစု စောင့်ရှောက်သူများ အားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ လေးနက်ကာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေပုံ ရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်၊ ဘိုးဘေးချုံးယွမ် နှင့် မိသားစု၏ အကြီးအကဲ အများအပြားသည် ကျိုးရွှမ် ဂိတ်တွင် သေဆုံးခဲ့ကြသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှမ် ဂိတ်သည် ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားပြီး လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများသည်လည်း မြို့ရိုး၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို ကာကွယ်ခဲ့ကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် သေချင်ယောင် ဆောင်ကာ ရက်စက်သော သားရဲ တစ်စုကို မြို့ရိုးပေါ် ကျော်ဖြတ်ခွင့် ပြုခဲ့ကြလေသည်။ ဤအရာက ကာကွယ်ရေးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် ကျိုးရွှမ် ဂိတ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပြင်ပ နယ်မြေများသို့ ဝင်ရောက်တိုင်း ၎င်းတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန် နိမ့်ကျနေလေ့ ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ အနည်းငယ် ကွာခြားပုံ ရလေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း ၎င်းတို့ထံမှ အားကောင်းသော အတွင်းစိတ် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပုံ ရလေသည်။ ဒီတစ်ကြိမ် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ အမဲလိုက်ပွဲတွင် ဖင်းအန်း ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ ပြသလိုကြလေသည်။

ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ အမဲလိုက်ပွဲကို အသုံးပြု၍ တစ်ချိန်က ဝိညာဉ်အဆင့် သုံးပါး ရှိခဲ့သော ဖင်းအန်း ဝမ်မျိုးနွယ်စု ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သက်သေပြလိုပုံ ရလေသည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သူလျှိုများ အားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို သတင်းပို့ခဲ့ကြလေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် အနက်ရောင် မြင်းကြီး တစ်ကောင်ကို စီးကာ ပြင်ပ နယ်မြေများ၏ မြေပေါ်သို့ ခြေချလိုက်လေသည်။

ဆောင်းဦး အလွန် လေသည် ပိုမို အေးစက်လာပုံ ရပြီး သစ်ပင် ပန်းမန်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဝါလာလေသည်။

ဆောင်းရာသီအတွက် အစားအစာနှင့် စွမ်းအင် အလုံအလောက် သိုလှောင်ရန်အတွက် တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များ၊ ရက်စက်သော သားရဲများ စသည်တို့ အပါအဝင် ပြင်ပ နယ်မြေများရှိ အစာဆက်တန်း တစ်ခုလုံးသည်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တက်ကြွလာကြလေသည်။

ဒီရာသီတွင် သားကောင်နှင့် မုဆိုး တို့၏ အခန်းကဏ္ဍများသည် မကြာခဏ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး ၎င်းသည် အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းရ ခက်လေသည်။

ဆောင်းဦး အလွန်……

အချိန်ကောင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

စာရင်းရှင်းဖို့အတွက်ပေါ့။

...