ကျုံးရွှမ် လုံယန် အမြွှာဓားများ ပဲ့တင်ထပ်ခြင်း

"ဝမ်လုံယန်"

လျိုကျီတိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှမ်ချီများဖြင့် ဖောင်းကားလာပြီး သူ၏ အိုမင်းသော မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တွန့်လိမ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေကာ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ထိုအော်ဟစ်မှုဖြင့်သာ လုံယန်က သူ့အပေါ် သွင်းပေးခဲ့သော အဆုံးမရှိသည့် အကြောက်တရားများကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။

သူ၏ အသိစိတ်နှင့် ခရမ်းရောင် ရွှေသပိတ်တို့သည် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေကာ ရွှမ်ချီများသည် သူ၏ အသိစိတ် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သပိတ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်နေလေသည်။

"ဝီ"

ခရမ်းရောင် ရွှေသပိတ်သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးသံကဲ့သို့ လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လူများ၏ နှလုံးသားများကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေးလံသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် နတ်သမီးလေး တစ်ပါး ပန်းများ ကြဲချနေသည့် အလား စီးဆင်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံကာ ထူထဲသော ခရမ်းရောင် အခွံကဲ့သို့ ဒိုင်းလွှား တစ်ခု ဖွဲ့တည်သွားလေသည်။

"မင်းတို့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို ငါ သုတ်သင်ပစ်မယ်"

လျိုကျီတိက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို စုစည်းကာ ဝမ်လုံယန်ဆီသို့ လက်သီး တစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်သီးသည် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခရမ်းရောင် မီးတောက် တစ်ခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် လောင်ကျွမ်းနေကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့် အလား ဖြစ်နေလေသည်။

လက်သီးချက်မှာ မြေပြိုကျသကဲ့သို့ အားကောင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိကာ လေထုကို ပေါက်ကွဲသွားစေပြီး နားကွဲမတတ် အသံ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဘဝ ခွန်အား အားလုံး ပါဝင်သော ထိုလက်သီးချက်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဘိုးဘေးလုံယန်၏ မျက်နှာအမူအရာပင်လျှင် လေးနက်သွားလေသည်။ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော လျိုကျီတိသည် ဤအဆင့်ထိ ရောက်လာရန် ရိုးရှင်းသော သူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။

အကယ်၍ သူသာ ရွှမ်ဝူ မိသားစု တစ်ခုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပါက သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ များစွာ ပိုမို ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝမ်လုံယန် ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ ယွမ်ရေဓာတ် သွေးဆက် တစ်လွှာ နိုးထမှုဖြင့် မွေးဖွားလာကာ အသက် သုံးဆယ် မတိုင်မီ ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ရေခဲနက် သွေးဆက်၏ အထူး ဓာတ်ကို နိုးထစေခဲ့သူ ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်ဒမီတွင် သူမသည် လုံကျိုးစီရင်စု တစ်ခုလုံးရှိ ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး အသက် ခြောက်ဆယ် အရွယ်တွင် ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ပင်းလန်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိခဲ့ပြီး ဆရာက သူမကို အဓိက တပည့် အဖြစ် လက်ခံကာ ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ် လက်နက် ဖြစ်သော လိပ်ခွံ ဒိုင်းလွှား ကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် သူ၏ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားကြောင်း ပြသနေလေသည်။

သူမ၏ ခရီးစဉ်ကို ကြိုးစားအားထုတ်မှုဟု ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်မည်လား။

သူမသည် အလွန် မာနကြီးလေသည်။

အခွင့်အရေးကို မြင်သောအခါ သူမသည် လျို၏ လက်သီးချက်ကို ချိုးဖျက်ရန် သူမ၏ အသိပညာ အားလုံးကို အသုံးပြုလိုခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် တိုက်ပွဲမတိုင်မီ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ လေးနက်သော မှာကြားချက်များကို သူမ သတိရသွားလေသည်။

ဘိုးဘေး ဒီတိုက်ပွဲက ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်၊ နှစ်တစ်ထောင် အခြေခံ အုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းနဲ့တောင် သက်ဆိုင်နေတယ် ဘိုးဘေး ဘိုးဘေးက စိတ်မြန်ကိုယ်မြန် မလှုပ်ရှားရဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဒေါသနောက်ကိုလည်း မလိုက်ရဘူးနော်။

ဟုတ်သည် သူမသည် သူမ၏ ဒေါသနောက်သို့ မလိုက်နိုင်ပေ။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် သူမ၏ ခွန်အားကို သက်သေပြရန် အင်အား အသုံးပြုမည့် အတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။ ရှိုကျဲ့က သူမ၏ တာဝန်မှာ ရန်သူကို ထိန်းထားရန် ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာ မရစေရန် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့လေသည်။

သူမ ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လုံယန်ဓားမှ လေတိုက်ခတ်သော ခေါင်းလောင်းသံလေးများကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံလေးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် လေထု အပူချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားပြီး လေထဲရှိ မမြင်ရသော အစိုဓာတ်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲမှုန်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူမ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေခဲမှုန် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လည်ပတ် စတင်လာပြီး ထူထပ်သော ရေခဲမှုန် မုန်တိုင်း တစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့တည်သွားကာ လျိုကျီတိ၏ အားကောင်းသော လက်သီးချက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေသည်။

"ရေခဲနက် ဓားသိုင်း ကာကွယ်ရေး ကိုယ်ဟန်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူ၏ ထက်ရှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်နေခဲ့လေသည်။

သူမ အရိုးထဲထိ မုန်းတီးသော သူမ၏ ကျိန်စာသင့် ရန်သူ လျိုကျီတိကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ ပြုလုပ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သတ်ဖြတ်မည့် လှုပ်ရှားမှုများချည်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ ဘိုးဘေးလုံယန် ကာကွယ်ရေး ကိုယ်ဟန်ကို အသုံးပြုသည့် ပထမဆုံး အကြိမ် ပင်ဖြစ်သည်။

လျိုကျီတိ၏ လက်သီးချက်သည် ထူထပ်သော ရေခဲမှုန် မုန်တိုင်းနှင့် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ သူ၏ အစွမ်းကုန် လက်သီးချက်ဖြင့် အဆုံးမရှိသော ဝါဂွမ်းများကို ထိုးမိလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ လက်သီးချက် လေထဲသို့ ကျသွားသည့် ခံစားချက်က ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လာကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများကို တုန်ခါသွားစေပြီး သွေးပင် အန်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူ့အတွက် အဆင်မပြေဆုံး ဖြစ်စေသည့် အရာမှာ သူသည် ရေခဲမှုန် မုန်တိုင်းထဲတွင် ရှိနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အလျင်အမြန် ကျဆင်းနေသော အပူချိန်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားကာ သူ့တွင် အဆုံးမရှိသော ခွန်အား ရှိသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးမပြုနိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

စိတ်မြန်ကိုယ်မြန် နိုင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မာန ရှိသည့် ဝမ်လုံယန်သည် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မတိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သူ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးပေ။

"ကျစ် ဝမ်လုံယန် မင်း"

လျိုကျီတိ၏ စိတ်ခံစားမှုများ အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ နည်းဗျူဟာများ ထိရောက်ကြောင်း မြင်သောအခါ ဘိုးဘေးလုံယန်သည် သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန့်မှန်းရ ခက်သော ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပြသကာ လျိုကျီတိအား မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေသည်။

လျိုကျီတိသည် ရိုင်းစိုင်းသော နွားရိုင်း တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေရုံသာ တတ်နိုင်သော်လည်း ဘိုးဘေးလုံယန်၏ အင်္ကျီလက်စကိုပင် မထိနိုင်ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား နေရာများရှိ အခြေအနေများမှာလည်း ပြောင်းလဲနေလေသည်။

အဆင့်မြင့် သောင်းကျန်းခြင်း ဆေးလုံး ဟု ထင်ရသော ဆေးကို သောက်ထားသည့် ကျောက်ဘိုကျွင်း သည်လည်း သူ၏ ခွန်အား အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။ သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း စခန်းရှိ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားလေသည်။ သူက ဘိုးဘေးရှောင်ဟန် ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။

ဘိုးဘေးရှောင်ဟန်သည် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ယခုမှ တက်လှမ်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အိုကြီးများနှင့် သဘာဝကျကျပင် ကွာဟချက် အချို့ ရှိနေလေသည်။ ယခုအခါ ဆေးသောက်ထားပြီး အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေသော ကျောက်ဘိုကျွင်း နှင့်ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရှိုကျဲ့က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး ဆုတ်"

ဝမ်ရှောင်ဟန်သည် အမိန့်ကို အလွန် နာခံပြီး ဝိညာဉ်အဆင့် မျိုးစေ့ နှစ်ခု ဖြစ်သော လျိုရှန်းဟောက် နှင့် ကျောက်တောက်ယွမ် တို့ကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာကာ ဝမ်ရှိုကျဲ့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ကြာလျှင်တောင် ၎င်းတို့ အနက်မှ တစ်ဦးကို သူ သတ်နိုင်လေသည်။

ဝိညာဉ်အဆင့် မျိုးစေ့ နှစ်ခုသည် ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များမှာ စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မဝင်ရောက်ဘဲ ဗလာ ဖြစ်နေခြင်း ဆိုသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားကြလေသည်။

ဝမ်ရှောင်ဟန် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းမီက သူ၏ ခွန်အားမှာ ၎င်းတို့နှင့် အများဆုံး တန်းတူသာ ရှိခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ သူ တစ်ယောက်တည်းက နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်ပင် ၎င်းတို့ကို ချေမှုန်းနေလေပြီ။

"ဝမ်ရှောင်ဟန် မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဆေးသောက်ပြီးနောက် ကျောက်ဘိုကျွင်းသည် တောရိုင်း သားရဲ တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အဆင့် တစ်ဆင့်ထက်မက တိုးလာခဲ့လေသည်။ ဝမ်ရှောင်ဟန် ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမြန်နှုန်း ထပ်မံ တိုးလာပြီး မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ အရိပ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

သူက ဝမ်ရှောင်ဟန်၏ ကျောပြင်ကို ခြစ်ဆွဲလိုက်ရာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တဲ အတွင်းရှိ အခြား လျှို့ဝှက် ဖဲချပ် နှစ်ခု ဖြစ်သော ဘိုးဘေးမန် နှင့် ဘိုးဘေးမင်ရှန်း တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလိုအလျောက် တင်းမာသွားကြပြီး အပြင်ထွက်၍ ကူညီလိုကြလေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ မလှုပ်ရှားမီ ရှိုကျဲ့၏ ယခင်က ညွှန်ကြားချက်များကို သတိရသွားကြလေသည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် အလွန် အရေးကြီးပြီး လူတိုင်း သူ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားလေသည်။

ရှိုကျဲ့က အမိန့် မပေးသေးသဖြင့် သူ့တွင် အခြား အစီအစဉ်များ ရှိရပေမည်။

ချက်ချင်းပင် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကြလေသည်။ သို့သော် ရှိုကျဲ့တွင် မည်သို့သော ဖဲချပ်မျိုး ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို ၎င်းတို့ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိကြလေသည်။ ထိုမြေးကို ၎င်းတို့ ပိုပို၍ နားလည်ရန် ခက်ခဲလာလေသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဆဋ္ဌမအဘိုး ဓားကို ဖမ်း"

ဓားသည် လေထဲတွင် နှစ်ကြိမ် လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်ဟန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ တန်ဖိုးကြီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ် သူသည် အခြား လူတစ်ယောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိများ မြင့်တက်လာလေသည်။ သူသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကျောက်ဘိုကျွင်းဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ဓားမှ ထူထဲသော မြေဝါရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။ လခြမ်းပုံ အကွေး ရှိသော ဓားအလင်းတန်းသည် ကြီးစိုးသော ရက်စက်မှုဖြင့် ကျောက်ဘိုကျွင်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။

"ကျိုးရွှမ် ဓား"

ကျောက်ဘိုကျွင်း ၏ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ သူသည် အတော်လေး အဆင်မပြေသော ပုံစံဖြင့် ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

ကျိုးရွှမ်ဓား အပေါ် သူ၏ မှတ်မှတ်ရရ ရှိမှုမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ ထိုစဉ်က ဓားသည် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ၏ လက်ထဲတွင် ရှိစဉ်က သေမင်းတမန် ၏ ဓား တစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရက်စက်သည့် သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လေသည်။

ပဉ္စမအဆင့် နေမျို ရွှေတောင်ပံကျားပင်လျှင် ဤဓားဖြင့် အခုတ်ခံခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့ဖူးလေသည်။

ဤဓား ပေါ်ထွက်လာခြင်းနှင့်အတူ ကျောက်ဘိုကျွင်း သည် ၎င်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုခံရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

"ရွှီး"

ဓားအလင်းတန်း တောက်ပသွားပြီး စခန်း၏ မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ခုနစ်ပေ၊ ရှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ကျုံး တစ်ခုကို ထွင်းထုသွားလေသည်။

"ကျောက်ဘိုကျွင်း မင်း ဘယ်သွားလို့ရမယ်လဲလို့ ထင်နေတာလဲ"

ကျိုးရွှမ်ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝမ်ရှောင်ဟန် သည် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ကျောက်ဘိုကျွင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။ သူ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ဓားအလင်းတန်းသည် နဂါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထိုစဉ်က ဝမ်မျိုးနွယ်စု ကြီးပွားတိုးတက်နေချိန်တွင် ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် သည် သူ၏ ရှေ့ဆောင် တာဝန်များမှ ဓနဥစ္စာ တစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။ သူသည် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လုံကျိုးစီရင်စု သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကာ ဝိညာဉ် လက်နက် နှစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဆရာကြီး ဖန်တီးရှင် တစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လေသည်။

တစ်ခုမှာ ကျိုးရွှမ် ဟု အမည်ရသော မိသားစု၏ တန်ဖိုးကြီး ဓား ဖြစ်လေသည်။ အခြား တစ်ခုမှာ လုံယန် ဟု အမည်ရပြီး အကယ်ဒမီတွင် နေရာ တစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ရန်နှင့် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သူမကို ကူညီရန်အတွက် သူ၏ မြေးမ ဝမ်လုံယန်ကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ကျဆုံးပြီးကတည်းက မိသားစု အတွင်းတွင် မည်သူမျှ ကျိုးရွှမ် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ယုံကြည်ချက်များ၏ သင်္ကေတ တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို ဘိုးဘေး ကျောင်းတော်တွင် ရိုသေစွာ ထားရှိပြီး နောက်ထပ် ဓားသခင်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

ထိုအဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့ သည် ဝိညာဉ် လက်နက်ကို ဖဲချပ် တစ်ခု အဖြစ် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးရွှမ်ဓား၏ သက်သေခံမှု အောက်တွင် တစ်ချိန်က ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့သော လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများသည် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းသည် သင့်တော်ရုံသာမက ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ် ၏ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည့် နည်းလမ်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ….

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တဲ အတွင်း၌ ဘိုးဘေးမင်ရှန်း နှင့် ဘိုးဘေးမန် တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

အမှန်ပင် ရှိုကျဲ့ သည် သူ၏ နာမည်နှင့် ထိုက်တန်ပြီး အလယ်တွင် အမိန့်ပေးကာ မဟာဗျူဟာများ ချမှတ်ပြီး လျိုနှင့် ကျောက် မျိုးနွယ်စုများကို သေသည်အထိ တွက်ချက်နေလေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဖဲချပ် ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အားလုံးကို လွယ်ကူသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနေလေသည်။

ထိုမြေးသည် တကယ်ကို ထူးခြားလှပေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ၌ ဤမျှ ထူးကဲသော အမူအကျင့်မျိုး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးများ အားလုံးသည် သူ၏ စေလွှတ်မှုနှင့် အမိန့်ပေးမှုကို လိုက်နာကာ ရှင်းလင်းသော နည်းလမ်း တစ်ခုဖြင့် စနစ်တကျ ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ် ပြုလုပ်နေကြလေသည်။

သူ ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဘာဖြစ်လာမည်နည်း။

သူက တကယ်ကို ငါ မန် နဲ့ မင်ရှန်း ရဲ့ မြေးဟောင်း ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်

ရုတ်တရက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြသော ဘိုးဘေး နှစ်ပါးစလုံးသည် အခြား တစ်ယောက်၏ တည်ရှိမှုကို သတိရသွားကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ထပ်မံ စိုက်ကြည့်လာကြပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်လာကြလေသည်။

"ဝမ်ရှောင်ဟန် မင်းက ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီး ဓား တစ်လက်တည်းနဲ့ ငါ ကျောက်ဘိုကျွင်းကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျောက်ဘိုကျွင်း ဒေါသထွက်နေပြီး အားကောင်းသော ကျိုးရွှမ် ဓားကို မခုခံရဲသဖြင့် သူသည် ဆက်တိုက် ရှောင်တိမ်းကာ နောက်ဆုတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဟဲဟဲ"

ဝမ်ရှောင်ဟန်သည် ကျိုးရွှမ် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကြီးစိုးသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး ငါတို့ အချိန်ယူလို့ ရပါတယ် မင်းရဲ့ ဆေးက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်"

ကျောက်ဘိုကျွင်းသည် တိတ်တဆိတ် ညည်းညူနေလေသည်။ သူသည် မူလက လျိုကျီတိ ကို ကူညီရန် ဝမ်ရှောင်ဟန်ကို အလျင်အမြန် သတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပူးပေါင်း၍ ဝမ်လုံယန် ကို သတ်ဖြတ်ရန် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့ သည် ကျိုးရွှမ် ဓား တစ်လက်တည်းဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဘိုးဘေးရူဟုန် နှင့် ရင်ဆိုင်နေသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပုံ ရလေသည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးရူဟုန်သည် မျက်လုံးများပင် မဖွင့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ ဒီပြဿနာထဲ ဝင်ပါမိတာကို နောင်တရနေတာလား ပြေးချင်လို့လား"

မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူက သရော်လိုက်လေသည်။

"ဒါက အနည်းငယ် အန္တရာယ် ရှိတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု သက်သက်ပါ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ ဖဲချပ်တွေ အကုန် ထုတ်ကစားပြီးပြီ ဆိုတော့ သူတို့ သေရင်သေ မဟုတ်ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရမှာပဲ"

မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ၏ စကား အဆုံးတွင် လျိုမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင် လျိုရှန်းယဲ့ က ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်း ရောက်လာပြီ ဘိုးဘေးတွေက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြပြီ ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ကို ပစ်မှတ်ထား အားလုံး တိုက်ခိုက်"

လျိုရှန်းယဲ့၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အထက်တန်းလွှာ မိသားစု စောင့်ရှောက်သူ အနည်းငယ်၊ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးနှင့် ဝိညာဉ်အဆင့် မျိုးစေ့ နှစ်ခု ဖြစ်သော လျိုရှန်းဟောက် နှင့် ကျောက်တောက်ယွမ် တို့ အားလုံးသည် ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် လျိုရှန်းဟောက် နှင့် ကျောက်တောက်ယွမ် တို့သည် ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားသည် ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ နိမ့်ကျသော်လည်း သာမန် ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများနှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးသည် ဦးဆောင်ကာ အရှေ့ဆုံးသို့ အပြေးအလွှား သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ၎င်းတို့၏ ဖဲချပ်များ အားလုံးကို ထုတ်ကစားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့အား အားနည်းသူများကို အနိုင်ကျင့်သည်ဟု အပြစ်မတင်နိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ အသက်နှင့် သေခြင်း မျိုးနွယ်စု တိုက်ပွဲ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက် အကြား အမုန်းတရားနှင့် ပဋိပက္ခများသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

မျိုးနွယ်စု စစ်ပွဲ၏ စစ်မြေပြင်တွင် ရှိနေသူ မည်သူမဆို ရန်သူ ပင်ဖြစ်သည်။

"ရှိုကျဲ့"

ချီသန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိသော ဝမ်ရှိုရှင်းသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ သူက ခိုင်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး အရင် ဆုတ်သွားလိုက်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ရှိုရီ နှင့် ဝမ်ရှိုနော် တို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဓားများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆွဲထုတ်ကာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ချီသန့်စင်ခြင်း စတုတ္ထအဆင့်နှင့် ပဉ္စမအဆင့်များတွင်သာ ရှိကြသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ် ရှိနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ တင့် မျိုးဆက်က အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်ကလည်း အချင်းချင်း ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြကာ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရှေ့တန်းမှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ တင့် မျိုးဆက်က အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သုံးယောက်ပဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့တယ်။ အသက် ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အကြီးဆုံး ဝမ်တင့်ချွမ်း ကတော့ အိမ်စောင့်ဖို့ ကျန်ခဲ့ပြီး မလာခဲ့ဘူး။

"တင့် မျိုးဆက် ရှေ့တန်းမှာ ရပ်"

"ရှို မျိုးဆက် ဒုတိယတန်းမှာ ရပ်"

"ရှိုကျဲ့ နဲ့ ဖန်ကျယ် ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး ဆုတ်သွားကြ"

တင့် မျိုးဆက်နဲ့ ရှို မျိုးဆက်က ဦးလေးတွေ၊ ညီအစ်ကိုတွေက ရှေ့တန်းမှာ နေရာ အမြန်ယူလိုက်ကြပြီး ဘယ်သူမှ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရန်သူနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ့် မီးတောက်တွေ တောက်လောင်နေတယ်။

မိသားစု စောင့်ရှောက်သူတွေကလည်း လက်နက်တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရှေ့တန်း နှစ်တန်းရဲ့ ဘယ်နဲ့ ညာ တောင်ပံတွေမှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုက ပြီးခဲ့တဲ့ အနှစ် ငါးဆယ် အတွင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာ လုံလောက်ပါပြီ။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ။ ဘိုးဘေးကျိုးရွှမ်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက သတ္တိကြောင်တဲ့ သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။

"ဆုတ်သွားမယ် ဟုတ်လား ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေ လောက်ကို"

ဝမ်လော်ချိုးက လက်ပိုက်ပြီး သရော်လိုက်တယ်။

"စတုတ္ထအဆင့် မိသားစု စောင့်ရှောက်သူ တစ်ယောက်ကို ငါ တာဝန်ယူမယ်"

"ငါလည်း အတူတူပဲ"

ဝမ်လော်ကျင်း ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ရက်စက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

"ဒီနေ့ ငါက သတ်ပစ်မှာ"

ဝမ်လိချီတောင်မှ နောက်ဆုတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါက အကြီးဆုံးပဲ၊ ပဉ္စမအဆင့် တစ်ယောက်ကို တာဝန်ယူမယ်"

သူမရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ စကားတွေ က ဝမ်လော်ကျင်း နဲ့ ဝမ်လော်ချိုး တို့ကို သံသယ ဖြစ်စေပြီး သူမ တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား လို့ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

အလားတူပါပဲ၊ သူမရဲ့ မောင်လေး နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ရှိုယုံး နဲ့ ဝမ်ရှိုလျန်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ညီမလေး ဝမ်လော်တုန်း တို့ကလည်း သေတဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်မယ်လို့ ကြေညာခဲ့ကြတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက တစ်သွေးတစ်သားတည်း ဖြစ်နေပါပြီ။

ဘယ်သူမှ နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း သေရမှာကို မကြောက်ကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ချန်ဖန်ကျယ် နဲ့ ဝမ်ရှိုကျဲ့ တို့ကတော့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တည်ငြိမ်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တဲထဲမှာ ဘိုးဘေး နှစ်ပါး ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မနေလို့ မရဘူးလေ။

အရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်သွားတာပါ။

လျိုရှန်းဟောက် နဲ့ ကျောက်တောက်ယွမ် တို့က သိမ်းငှက်တွေလို ကောင်းကင်ယံကနေ ထိုးဆင်းလာပြီး သိုးအုပ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကျားတွေလို ကိုယ်ဟန် အသီးသီးနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဆီကို အပြေးအလွှား ဝင်လာကြတယ်။

ဘိုးဘေး နှစ်ပါးက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရှိုကျဲ့ ဘာလို့ အမိန့်မပေးသေးတာလဲ လို့ တွေးနေပြီး သူတို့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ….

ရုတ်တရက် သာမန်လို့ ထင်ရတဲ့ မြင်းလှည်း တစ်စီးက အလယ်မှာ ရောက်လာတယ်။

"ဘန်း"

အဲဒါက ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အရမ်း ရက်စက်ပုံရတဲ့ ဧရာမ လိပ်နဲ့တူတဲ့ သားရဲ တစ်ကောင်က အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မြင်းလှည်း အခန်းထဲကနေ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အခန်းက ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျံသန်းလာတဲ့ ပုံရိပ် တစ်ခုကို သူ အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရပြီး လိပ်က အလိုအလျောက် အမြန်နှုန်း အပြည့်နဲ့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ထိုးဆိတ်လိုက်တယ်။

"ဝေါင်း"

သူက အဲဒီ ပုံရိပ်ကို သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဖမ်းမိသွားတယ်။

"အား"

ဖမ်းမိသွားတဲ့သူက လျိုရှန်းဟောက် ပါပဲ၊ အရိုးတွေ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးကြေသွားတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှု အောက်မှာ သူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

စစ်မြေပြင်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

လျိုရှန်းဟောက်ရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။

"ဒါက တတိယအဆင့် ရက်စက်တဲ့ သားရဲ တစ်ကောင်ပဲ"

ဝမ်ရှိုကျဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ချန်ဖန်ကျယ် ရဲ့ မျက်နှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ မနေနိုင်ဘဲ ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားတယ်။

တခြား ဘိုးဘေးတွေလည်း မှင်တက်သွားကြတယ်။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဝမ်မျိုးနွယ်စုက တတိယအဆင့် ဝိညာဉ် သားရဲ တစ်ကောင်ကို တကယ်ပဲ မွေးထားတာလား။