အခန်း (၃၆၅-၃၆၆)

အခန်း (၃၆၅)

"အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဦး"

"ဆီးနှင်းမင်းသားရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"အားနာစရာတွေပါဗျာ"

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၏ အဝင်ဝ၌ အမျိုးသမီးများကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဤအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် ယန်မင်းသားကြီး ချင်ဟော်၏ မိတ်ဆွေများ၏ ဇနီးများနှင့် သမီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ရှောင်မိုမှာ အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးနေသောကြောင့် အမျိုးသမီးများစွာက သူ့ကို တွေ့ဆုံချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ရှောင်မိုက မည်သည့်စားသောက်ပွဲကိုမျှ မတက်ရောက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့က သူတို့၏ ခင်ပွန်းများ သို့မဟုတ် ဖခင်များမှတစ်ဆင့် ယန်မင်းသားကြီးကို အကူအညီတောင်းခဲ့ကြလေ၏။

ယန်မင်းသားကြီးကလည်း ရှောင်မိုကို လာရှာခဲ့ပေသည်။

ယန်မင်းသားကြီးက ရှောင်မိုကို များစွာ ကူညီပေးခဲ့ဖူးပြီး ယန်မင်းသားကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကောင်းမွန်သူဖြစ်ကာ အနာဂတ်တွင်လည်း ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှုများစွာ ရှိလာနိုင်သေးသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ရှောင်မိုအနေဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲခဲ့ပြီး ဤသခင်မများနှင့် မိန်းမပျိုလေးများကို မဖြစ်မနေ တွေ့ဆုံခဲ့ရလေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင်...

ရှောင်မို၏ အမြင်၌ ဤမိန်းမပျိုလေးများ၊ သခင်မများနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းက စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်ရခြင်းထက် ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး လှံသိုင်းကျမ်းတစ်အုပ်ကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုနေခဲ့၏။

မကြာသေးမီက ယန်မင်းသားကြီးသည် ရှောင်မို၏ ရာထူးခန့်အပ်မှုအသစ် မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဤရာထူးခန့်အပ်မှုမှာ အတော်လေး အရေးပါလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး ရှောင်မိုကို ပြင်ဆင်ထားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပေသည်။

ယန်မင်းသားကြီးပြောသော အရေးပါသည့်ကိစ္စက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို ရှောင်မို မသိရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ရာထူးခန့်အပ်မှုက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုအပ်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားခဲ့ရလေ၏။

ရှောင်မိုသည် လှံသိုင်းကျမ်းကို အလေးအနက်ထား၍ ဖတ်ရှုနေစဉ်မှာပင် ချင်စီယောင်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

"စီယောင် မင်း ရောက်လာပြီပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ချင်စီယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ စာဖတ်နေလိုက်သည်။

ချင်စီယောင် သူ၏အိမ်တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းကို ရှောင်မိုက ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ မင်းသမီးလေးအနေဖြင့် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားရန် မလိုဘဲ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ကြောင်းကိုပင် သူက အစေခံမလေးများကို ပြောပြထားခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်မှာ ချင်စီယောင်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

"အင်း" ချင်စီယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မို၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ မုန့်အချို့ လုပ်လာတယ်။ အရသာရှိမရှိ စားကြည့်ပါဦး"

"ကျေးဇူးပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပဲစိမ်းမုန့်တစ်ခုကို ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေ၏။ "အရသာ အတော်လေး ကောင်းပါတယ်"

"အရသာရှိရင် များများစားလေ" ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"အင်း"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မုန့်စားရင်း လှံသိုင်းကျမ်းကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

သို့သော် မုန့်စားနေရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရှောင်မို သတိပြုမိသွားသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ ဘေးနားရှိ မိန်းမပျိုလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။ "ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

"ငါ... ငါ နင့်ကို ကြည့်မနေပါဘူး" ချင်စီယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ နင်သာ ငါ့ကို ကြည့်မနေဘူးဆိုရင် ငါက နင့်ကို ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"

ရှောင်မို - "..."

ချင်စီယောင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံသိုင်းကျမ်းကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေလိုက်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်စီယောင်ကမူ သူ့ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရံဖန်ရံခါ မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေလေ၏။

ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မိုကို တစ်သက်လုံး ငေးကြည့်နေရလျှင်ပင် ငြီးငွေ့သွားမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တာ သေချာရဲ့လား" ရှောင်မိုက ထပ်မံ၍ ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက ဘာဖြစ်ရမှာလဲ" ချင်စီယောင်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ ခြေထောက်များကို စေ့ထားရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ"

ရှောင်မိုက နောက်ထပ် ဆက်မမေးတော့ချေ။

လှံသိုင်းကျမ်းကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးဉာဏ်ကွန့်မြူးလာသဖြင့် သူ၏ လှံရှည်ကို ထုတ်ယူကာ လှံသိုင်းပညာရပ်များကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း လေ့ကျင့်လေတော့သည်။

ချင်စီယောင်ကမူ ကျောက်သားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

"မင်းသမီးလေးရဲ့ ရောဂါကို... အချစ်မှာ ကျရှုံးခြင်းလို့ ခေါ်တယ်"

"တစ်ခုတည်းသော ကုသဆေးကိုတော့... အတူတကွ အိုမင်းသွားခြင်းလို့ ခေါ်တယ်"

"မင်းသမီးလေးက ရှောင်မိုကို သဘောကျနေပြီပဲ"

သူမ၏ရှေ့တွင် လှံရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း အစ်မဟွာရှန်း ပြောပြခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသောအခါ ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ကိန်းဝပ်နေခဲ့လေ၏။

"ငါက သူ့ကို သဘောကျနေပြီလား"

"တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ ဒီလိုခံစားချက်မျိုးလား"

"ငါက တကယ်ပဲ ရှောင်မိုကို သဘောကျနေတာလား"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို ငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော ရင်ဘတ်လေးကို အလိုအလျောက် ဖိကိုင်မိသွားလေသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ မြန်ဆန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးများထက်တွင် လှပသော ပန်းသွေးရောင်လေးများ ဖြာဆင်းလာခဲ့ပေသည်။

"စီယောင် မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရှောင်မိုသည် လှံသိုင်း နှစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လျှောက်လာပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းမပျိုလေးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် စီယောင်က ဤမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ့ မရှိပေ။

"ငါ... ငါ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါတယ်"

ချင်စီယောင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် ချင်စီယောင်က ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများကို ယှက်ကာ ရှောင်မိုကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။ "ရှောင်မို... စောစောက ငါရောက်လာတုန်းက နင့်ရဲ့ အိမ်တော်မှာ အမျိုးသမီး အတော်များများကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

"ဪ သူတို့လား။ သူတို့က ယန်မင်းသားကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေအချို့ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ သမီးတွေလေ။ သူတို့က ငါ့ကို တွေ့ချင်နေကြလို့ ယန်မင်းသားကြီးက ငါ့ကို လာပြောတာ။ ငါကလည်း သူ့ကို မျက်နှာမလွှဲရက်လို့ပါ" ဟု ရှောင်မိုက အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေတာလား"

"မ... မဟုတ်ပါဘူး" ချင်စီယောင်က ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားခဲ့၏။ "ငါက နင် မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ ညှို့ယူဖမ်းစားတာကို ခံလိုက်ရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာပါ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ငါက နင့်ဆီကို လာလည်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

"ဟီးဟီးဟီး" ရှောင်မိုက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး"

ရှောင်မို၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်က သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။ "ဘာလို့ မဖြစ်မှာလဲ။ နင်က အသက်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ အိမ်ထောင်ပြုသင့်နေပြီလေ။ နင့်ကို လာပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိနေတာတောင် နင် သဘောကျတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်မှ တကယ် မရှိဘူးလား"

"မရှိဘူး တကယ် မရှိပါဘူး" ရှောင်မိုက လှံရှည်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်စီယောင်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်လေသည်။

"အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက မကောင်းလို့လား။ သူတို့အားလုံးက အတော်လေး လှကြပါတယ်" ချင်စီယောင်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"သူတို့ မကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။

"နင်နဲ့ မသင့်တော်ဘူးဟုတ်လား။ ဒါဆို နင်က ဘယ်လိုအမျိုးသမီးမျိုးကို သဘောကျတာလဲ" ချင်စီယောင်က စပ်စုစွာဖြင့် မေးလိုက်သော်လည်း မေးနေစဉ်မှာပင် ရှင်းပြမရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရပေသည်။

"ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတော့..."

ရှောင်မိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ပထမအချက်က သူက ငါ့အမေအပေါ် ကောင်းမွန်ရမယ် ပြီးတော့ ပညာတတ်ပြီး အကြောင်းအကျိုး နားလည်သူ ဖြစ်ရမယ်။

ဒုတိယအချက်က သူက ပျော်ရွှင်တက်ကြွတဲ့ စရိုက်ရှိရမယ် ပြီးတော့ အရာအားလုံးကို ရင်ထဲမှာ မြိုသိပ်မထားတတ်သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ပင်ပန်းလိမ့်မယ်။

ထို့ပြင် သူက ထောက်ထားစာနာတတ်သူ ဖြစ်ရမယ် ပြီးတော့ မိဘတွေရဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ အောင်သွယ်တွေရဲ့ စကားတွေကြောင့် လက်ထပ်ရတာထက် ငါနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား အမျိုးသမီးမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။

နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ သူက ရုပ်ရည်အတော်အသင့် ကောင်းမွန်ရမယ်"

ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ စကားများကို သေချာစွာ နားထောင်ရင်း လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်ကာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အသေအချာ မှတ်သားထားလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို ရှောင်မို... အန်တီကျိုးအပေါ် ငါဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" ချင်စီယောင်က ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းပါတယ်" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်လေ၏။ "ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်းက သူ့ဆီကို မကြာခဏ လာလည်ပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်လို့ အမေက ပြောတယ်။ အမေက မင်းကို အရမ်း သဘောကျနေတာ"

ချိုမြိန်သော စမ်းရေလေးတစ်ခုက မိန်းမပျိုလေး၏ နှလုံးသားကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသည့်အလား မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။ "ဒါဆို ရှောင်မို... ငါက ပျော်ရွှင်တက်ကြွတဲ့ စရိုက်ရှိတယ်လို့ နင် ထင်လား။ ငါက ပညာတတ်ပြီး အကြောင်းအကျိုး နားလည်သူ ဖြစ်ရဲ့လား"

"အတော်လေး ပျော်ရွှင်တက်ကြွပြီး ပညာတတ်ပြီး အကြောင်းအကျိုး နားလည်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှောင်မို... ငါက ထောက်ထားစာနာတတ်တယ်လို့ နင် ထင်လား" မိန်းမပျိုလေးက ဆက်လက်၍ မေးလိုက်လေ၏။

"ထောက်ထားစာနာတတ်တာပေါ့။ အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ငါ့ကို လက်ဆောင်တွေ ပေးတုန်းက မင်းကပဲ ငါ့ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့တာလေ"

"ဒါဆို ရှောင်မို... ငါတို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးကြရဲ့လား"

"သေချာတာပေါ့။ ငါတို့က အသက်ခြောက်နှစ်ကတည်းက သိလာခဲ့ကြတာပဲ"

"ဒါဆို ရှောင်မို... ငါ့ကို ရုပ်လှတယ်လို့ နင် ထင်လား"

"လုံးဝကို လှတာပါ။ ငါ ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ စစ်တိုက်နေတုန်းကတောင် စီယောင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားခဲ့ရတယ်"

"ဒါဆို ရှောင်မို..."

မိန်းမပျိုလေးက သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို မော့ကာ မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ဘေးရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နင် ငါ့ကို ချစ်နိုင်မလား"

အခန်း (၃၆၆)

"ဒါဆို... နင် ငါ့ကို ချစ်နိုင်မလား"

ချင်စီယောင်၏ အသံလေးက ခြံဝင်းအတွင်း၌ ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးငယ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဘာမှမပြောနိုင်သေးမီမှာပင် သူမ ဘာပြောလိုက်မိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသော ချင်စီယောင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး ရေညှစ်ချလိုက်၍ရမည့်အလား ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့ချေပြီ။

"ငါ... နင်... ဟို..." ချင်စီယောင်၏ အသံလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး စကားများကိုပင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

"ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်။ နင်လည်း ဘာမှ မကြားခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်။ ဒါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ချင်စီယောင်က ခြံဝင်းထဲမှ လှစ်ကနဲခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး သူမ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရန်အတွက် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားလေတော့သည်။

"မင်းသမီးလေး ပြန်လာပြီလား..."

ခြံဝင်းကို လှဲကျင်းနေသော ဟွာရှန်းက ပြုံးလျက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်စီယောင်က ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်လေ၏။

ပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ကာ မင်းသမီးလေး ဘာဖြစ်လာပြန်ပြီလဲဟု တွေးတောရင်း ဟွာရှန်းမှာ မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

အခန်းထဲတွင်မူ...

ချင်စီယောင်က အိပ်ရာပေါ်တွင် မှောက်လျက် လှဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးထဲတွင် ဖွက်ထားလေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေထောက်လေးများက တင်းမာနေပြီး မွေ့ရာကို အဆက်မပြတ် ကန်ကျောက်နေခဲ့၏။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဂါဝန်စွန်းလေးမှာ လန်တက်သွားပြီး ဖြူဖွေးကာ နူးညံ့ပြီး အချိုးအစားကျလှသော ခြေသလုံးလေးများ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"ငါ... ငါ ဘာတွေ ပြောလိုက်မိတာလဲ..."

"ရှောင်မိုက ငါ့ကို တစ်မျိုးကြီးလို့ ထင်သွားမလား"

"ရှေ့လျှောက် ငါ သူ့ကို ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမှာလဲ..."

"ငါက အရမ်း ရဲတင်းလွန်းတယ်လို့ သူ ထင်သွားမလား"

ချင်စီယောင်က သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ခေါင်းအုံးထဲမှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်လေသည်။ တွေးလေလေ သူမက မြေကြီးထဲသာ တိုးဝင်သွားချင်လေလေ ဖြစ်နေတော့၏။

"အစ်မဟွာရှန်းကြောင့်ပဲ" ချင်စီယောင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "အစ်မဟွာရှန်းကသာ ငါ့ကို အဲဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါလည်း ရှောင်မိုကို အဲဒီလို ပြောမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အားလုံး အစ်မဟွာရှန်းကြောင့်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့..."

အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ချင်စီယောင်က ခေါင်းအုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းနေခဲ့လေ၏။

ဆံနွယ်တစ်မျှင်က သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရှောင်မို၏ မျက်နှာလေးကို တွေးမိလေလေ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လာလေလေဖြစ်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားလေးက သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့သလိုပင် ခံစားနေရပေသည်။

သူမက ခေါင်းအုံးထဲသို့ မျက်နှာကို ပြန်ဖွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံလေးမှာ တိုးဖျော့စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ "ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ချစ်မိနေပြီပဲဟာ... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်၌...

တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်းတွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ရှေ့၌ ဂိုးစစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။ အဖြူနှင့် အမည်း ကျားစေ့ဘူးများလည်း နေရာတကျ ရှိနေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ပုံပေါ်နေပေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်ခန့်အကြာတွင် ရှန်ရီပုံစံ အမည်းရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအမျိုးသားမှာ ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး သူ့ကို ရစ်ပတ်နေသော သွေးချီအငွေ့အသက်များကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် စစ်မြေပြင်များတွင် မကြာခဏ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး သွေးပင်လယ်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်လေသည်။

သူ၏ နန်းတွင်းဝတ်ရုံ၏ ကော်လာ၊ ရင်ဘတ်နှင့် လက်စွပ်များတွင် ကြက်သွေးရောင် ပိုးချည်များဖြင့် အနားကွပ်ထားပြီး အထည်သားပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များနှင့် သားရဲပုံစံများကို သိမ်မွေ့စွာ ထွင်းထုထားလေ၏။ သူ၏ခါးတွင် ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများ စီခြယ်ထားသော သားရေခါးပတ်တစ်ခုကို ပတ်ထားပြီး ခရမ်းရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ပန်းဖွားလေးများ တွဲလောင်းကျနေပေသည်။

များပြားလှသော မင်းသားများနှင့် မှူးမတ်များအကြားတွင် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု စည်းမျဉ်းများနှင့် ယှဉ်နိုင်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှချေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ကျန်းပေမင်းသား ရှောင်ရှီက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အား လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား ကျန်းပေမင်းသား... ဒီလိုမျိုး တရားဝင် ဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလျက် သူ၏ နေရာမှ ဆင်းလာပြီး ရှောင်ရှီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကူညီထူမပေးလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ကျန်းပေမင်းသားက နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ယန်မင်းသားကြီး ဝေ့တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တုန်းကလည်း ကျန်းပေမင်းသားက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဝေ့မင်းဆက်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့လို့ သူတို့တွေ စစ်ကူမလွှတ်ရဲအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်လေ။ ဒီလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် မင်းကို ဘယ်လို ဆုချီးမြှင့်ရမလဲဆိုတာတောင် ငါကိုယ်တော် မသိတော့ဘူး"

ရှောင်ရှီက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မျှဝေထမ်းဆောင်ရတာက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပါပဲ။ ဆုချီးမြှင့်မှုတွေက ဘာမှ မလိုအပ်ပါဘူး"

"အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဆုလာဘ်တွေ ပေးရမှာပေါ့။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကျန်းပေမင်းသားက ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာတောင်မှ ငါကိုယ်တော်က ဆုမချဘူးဆိုရင် တခြားလူတွေက ငါကိုယ်တော့်ကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေတ္တမျှ အလေးအနက် စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်လေသည်။

"ရွှေစင် တစ်သောင်း၊ ဝိညာဉ်ဆေးမြစ် မျိုးစုံ တစ်သောင်းနဲ့ သံမဏိနက် ငါးထောင်ကို ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ပေးတဲ့ နေ့ကောင်းရက်သာမှာ မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ တပ်မတော်ဆီ ပို့ပေးဖို့ ငါကိုယ်တော် ဆုချီးမြှင့်လိုက်မယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်ထောင်စုတစ်ထောင်အုပ် မြို့စားဘွဲ့ သုံးခုကိုလည်း ချီးမြှင့်မယ်။ ဟဲ့ကျွေ့၊ ကျောက်မင်နဲ့ ဟူယွဲ့ရှင်း ဆိုတဲ့ စစ်သူကြီးသုံးယောက်က ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့တယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားသိရတာကြောင့် သူတို့ကို အဲဒီဘွဲ့တွေ အပ်နှင်းလိုက်မယ်"

"ဪ ဒါနဲ့ တင်းယီရွှန်း၊ ဝမ်ကျဲနဲ့ ယွီဝမ်ကျိုးဆိုတဲ့ ဝါရင့် စစ်သူကြီးသုံးယောက်ကလည်း အသက်အရွယ်ရလာပြီလို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်။ သူတို့ကို စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ မြို့တော်ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ကျန်းပေမင်းသားကရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျန်းပေမင်းသား၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေ၏။ "စစ်သူကြီးတွေ ကိုယ်စား အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်တော်မျိုး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဟားဟားဟား နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေက ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားတစ်လက်ပဲလေ။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ကျန်းပေမင်းသားကို ထိုင်ရန် ဆွဲချလိုက်သည်။

"လာပါ လာပါ။ ကျန်းပေမင်းသား မြို့တော်ကို ပြန်လာတာက မကြာခဏမှ မဟုတ်တာ။ ငါတို့တွေ ဂိုးစစ်တုရင် မကစားဖြစ်တာတောင် အတော်ကြာပြီပဲ။ ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော်နဲ့အတူ တစ်ပွဲလောက် ကစားပေးပါလား"

"ကျွန်တော်မျိုး ငြင်းပယ်ဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး"

ရှောင်ရှီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ကျားစေ့ဘူး၏ အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျားစေ့များ ကျဆင်းလာသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံများနှင့်အတူ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က စကားစလိုက်သည်။ "အမှန်တကယ်တော့ ငါကိုယ်တော်က ကျန်းပေမင်းသားကို အရမ်းအားကျနေတာ"

"အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားရပါတယ်" ရှောင်ရှီက ကျားစေ့တစ်လုံး ချလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

"ကျန်းပေမင်းသားမှာ သားကောင်းသုံးယောက် ရှိတယ်လေ။ အထူးသဖြင့် ရှောင်မိုပေါ့။ ငါကိုယ်တော်က အဲဒီကောင်လေးကို တကယ်ကို သဘောကျနေတာ" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။ "ရှောင်မိုရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေကို ကျန်းပေမင်းသားရော ကြားပြီးပြီလား"

"ကျွန်တော်မျိုး တချို့အရာတွေကို ကြားသိထားပါတယ်" ရှောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီကောင်လေးက တကယ်ကို မဆိုးပါဘူး။ ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့ပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တာက အရှင်မင်းကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်"

"သူက မဆိုးဘူး ဆိုတာထက်ကို အများကြီး ပိုပါတယ်"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ကျားစေ့တစ်လုံး ချလိုက်ပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ အမည်းရောင် ကျားစေ့အချို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။

"ရှောင်မိုက စာပေရော သိုင်းပညာပါ ပါရမီရှိပြီး သူ့အသက်အရွယ်ထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်တယ်။ ယန်မင်းသားကြီးကတော့ သူ့ကို ချီးကျူးရုံကလွဲပြီး တခြားစကား မပြောတော့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဆီးနှင်းကြက်သွေးမြို့တော်မှာ ညတွင်းချင်း နာမည်ကျော်သွားပြီး နှင်းခဲကြက်သွေးရောင် ဝင်္ကပါဖြိုခွဲခြင်း သီချင်း က တိုင်းပြည်အနှံ့ကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းပေါ့လေ။ ငါကိုယ်တော်က ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းပေမင်းသား လူငယ်ဘဝတုန်းက ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာသလိုပဲ"

"ဒီတစ်ခေါက် ရှောင်မို နန်းတော်ကို ပြန်လာတော့ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် သူ့ကို မင်းသားဘွဲ့ ချီးမြှင့်ဖို့ ငါကိုယ်တော် ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းအမတ် အများစုက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဆုလာဘ်က အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အဲဒီအကြောင်းကို ငါကိုယ်တော် စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ငါကိုယ်တော်က ရှောင်မိုကို တကယ်ပဲ မြှောက်ပင့်လွန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခံစားလာရတယ်"

"ငါကိုယ်တော် လူရွေးမမှားဘူးဆိုတာကို အမတ်တွေ ယုံကြည်လာအောင် သက်သေပြဖို့ သူ့မှာ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ပိုလိုအပ်နေသေးတယ်"

ရှောင်ရှီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဝေ့တိုင်းပြည်က ပျက်သုဉ်းသွားပြီဆိုပေမဲ့ မဟာဝေ့က ငါတို့ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်စပ်တွေကို အမြဲတမ်း နှောင့်ယှက်နေတယ်။ အဲဒါက အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည် တပ်မတော်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေတုန်းမှာ ကျန်းပေမင်းသားကို တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ပြီး မဟာဝေ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ စစ်ချီစေချင်တယ်"

"စကားပုံတစ်ခုရှိသလိုပေါ့... သားအဖတွေက စစ်မြေပြင်ကို အတူတူ ထွက်ကြတယ်တဲ့"

"ရှောင်မိုက ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီရှိတယ်။ သူ့ကို နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် ငါးသောင်း ဦးဆောင်ပြီး ကျန်းပေမင်းသားကို ကူညီခိုင်းချင်တယ်။ ကျန်းပေမင်းသားကရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

"..."

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်ရှီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေက တခြားတပ်မတော်တွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ မဟာဝေ့မှာ စစ်သူကြီးတွေ အများကြီးရှိပြီး သာမန်တိုင်းပြည်ငယ်လေးတွေလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး သားရဲ့ ပါရမီက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို ပြောင်းလဲပေးရလိမ့်မယ်ထင်တယ်"

"ဒါက တကယ့်ကို ပြဿနာမရှိပါဘူး" ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ခေါက်တင်ကာ နောက်ထပ် ကျားစေ့တစ်လုံး ချလိုက်လေ၏။

"ငါကိုယ်တော်က အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဘဝတုန်းက ခမည်းတော်ရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို အမြဲတမ်း ခံခဲ့ရပေမဲ့ သူတောင်မှ ငြင်းလို့မရတဲ့ ကောင်းကွက်တစ်ခု ငါကိုယ်တော့်ဆီမှာ ရှိခဲ့တယ်"

"အဲဒါကတော့ လူတွေကို အကဲခတ်နိုင်တဲ့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ စူးရှတဲ့ အမြင်ပဲ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့ပေသည်။ "ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမှားမလုပ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်"