အခန်း (၃၆၇-၃၆၈)

အခန်း (၃၆၇)

ရှောင်အိမ်တော်၏ ပင်မခြံဝင်းအတွင်း၌ ပထမသခင်မကြီး ရှာချင်ခယ်သည် ပန်းပင်များကို ပြုပြင်ပုံသွင်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ရှာချင်ခယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သတိကင်းလွတ်နေသယောင်ဖြစ်ပြီး အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေသည့်အလား ပုံပေါ်နေပေသည်။

"သခင်မကြီး"

အစေခံမလေး ဟွမ်ရင်းက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှာချင်ခယ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အင်း" ရှာချင်ခယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟွမ်ရင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။ "ဘယ်လိုလဲ။ တတိယသခင်မက ပစ္စည်းတွေကို လက်ခံလိုက်ရဲ့လား"

ကျိုးရူရှီး ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခံရကတည်းက ပထမသခင်မကြီးဖြစ်သော ရှာချင်ခယ်သည် ကျိုးရူရှီးအား တရားဝင်ဇနီးတစ်ဦးနှင့် တန်းတူ လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ရပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးရူရှီးက သူမ၏ ခြံဝင်းကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ခြင်းမရှိသလို အခြားသော အစေခံမလေးများ၏ အလုပ်အကျွေးပြုမှုကိုလည်း လက်မခံခဲ့ဘဲ သူမ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့လေ၏။

အတင်းအဖျင်းစကားများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ရှာချင်ခယ်သည် သူမထံသို့ လက်ဆောင်များ မကြာခဏ ပေးပို့လေ့ရှိသော်လည်း ကျိုးရူရှီးက တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းများကို အများအားဖြင့် ငြင်းပယ်လေ့ရှိပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှာချင်ခယ်က မုန့်အချို့နှင့် ပိုးထည်များကိုသာ ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်မကြီးကို လျှောက်တင်ပါရစေ။ တတိယသခင်မက ပစ္စည်းတွေကို လက်ခံလိုက်ပြီး သခင်မကြီးကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်" ဟု ဟွမ်ရင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"နောက်ဆို တတိယသခင်မ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် အိမ်တော်ကလူတွေကို သူကျေနပ်အောင် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးဖို့ ပြောထားလိုက်။ ကြားလား" ဟု ရှာချင်ခယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကြားပါတယ် သခင်မကြီး" ဟွမ်ရင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ "ဪ သခင်မကြီး... ဒါက တျဲကိုယ်လုပ်တော် ပို့လိုက်တဲ့ စာပါ။ ကြည့်ပါဦး"

ရှာချင်ခယ်က စာအိတ်ကိုယူကာ ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုနေခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများက အလိုအလျောက် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပေသည်။

"သခင်မကြီး... နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား" ဟု ဟွမ်ရင်းက မေးလိုက်သည်။

နန်းတော်ထဲရှိ တျဲကိုယ်လုပ်တော်သည် သူမ၏ သခင်မကြီးနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ညီအစ်မကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဟွမ်ရင်း သိရှိထားပေသည်။

သခင်မကြီးသည် နန်းတော်ထဲသို့သွားကာ တျဲကိုယ်လုပ်တော်ထံ မကြာခဏ လည်ပတ်လေ့ရှိ၏။

အလားတူပင် တျဲကိုယ်လုပ်တော်ကလည်း ပထမသခင်မကြီးထံသို့ စာများ မကြာခဏ ရေးလေ့ရှိပြီး နန်းတွင်း သတင်းများကို မျှဝေလေ့ရှိပေသည်။

"မင်းသားကြီး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ" ရှာချင်ခယ်က စာကိုချထားလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "မင်းသားကြီး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကြီးကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီးပေးပြီး ဝေ့တိုင်းပြည်ကို စစ်ချီဖို့ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေကို ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်တယ်"

"သခင်မကြီး... မင်းသားကြီး စစ်ထွက်တာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီတစ်ခေါက် စစ်ထွက်တာက တစ်ခုခု ထူးခြားလို့လား" ဟွမ်ရင်းက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားကြီးက တိုင်းတစ်ပါးမှာ စစ်တိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒါက တကယ်ကို ပုံမှန်ပါပဲ" ရှာချင်ခယ်က သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အရှင်မင်းကြီးက ဝေ့တိုင်းပြည်ကို အောင်နိုင်ဖို့အတွက် မင်းသားကြီးကို ကူညီပေးဖို့ ရှောင်မိုကို နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေဆီ စေလွှတ်လိုက်တယ်"

"ဟင်"

ဟွမ်ရင်းမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ အများဆုံး ကြားနေရသော အမည်မှာ တတိယသခင်လေး ရှောင်မိုပင် ဖြစ်လေ၏။

တတိယသခင်လေး ရှောင်မိုသည် ဝေ့တိုင်းပြည်ရှိ မြို့ပေါင်း နှစ်ဆယ့်တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့ကာ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ်ပင် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ခံခဲ့ရပေသည်။ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သော ကျိုးရူရှီးပင်လျှင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သေး၏။

ယခုအခြေအနေတွင် ကျိုးရူရှီးသည် သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူမ၏ သခင်မကြီးနှင့် တန်းတူပင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် ကိုယ်လုပ်တော်၏သား ရှူကျီတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။

ရှောင်မိုက ကိုယ်လုပ်တော်၏သား မဟုတ်တော့သဖြင့် သူသည် ကျန်းပေမင်းသားဘွဲ့ကို အမွေဆက်ခံခွင့် အရည်အချင်းကို သဘာဝကျကျပင် ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက ယခုအခါတွင် မြို့စားတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်ငြား ချင်တိုင်းပြည်တွင် နယ်စပ်စောင့်မင်းသား လေးပါးနှင့် တိုင်းပြည်၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးတို့က ဆီးနှင်းမင်းသားထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဩဇာအာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေသည်။

ထို့အပြင် နယ်စပ်စောင့်မင်းသား လေးပါးတွင် ကျန်းပေမင်းသားက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ထည့်ပြောနေရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။

အရင်ကဆိုလျှင် ရှောင်မိုသည် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် ငါးထောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒုတိယသခင်လေးကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်ဟုပင် သူမ ကြားသိခဲ့ရလေ၏။

ယခုမူ ရှောင်မိုသည် မင်းသားကြီးကို ကူညီ၍ ဝေ့တိုင်းပြည်အား အောင်နိုင်ရန် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များနှင့်အတူ မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသသို့ သွားရောက်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များသည် ရှောင်အိမ်တော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ရှောင်မိုက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များကြားတွင် ခိုင်မာသော ခြေကုပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည်ဆိုပါက...

ထို့အပြင် အရှင်မင်းကြီးကလည်း ရှောင်မိုအပေါ် အလွန်အမင်း မျက်နှာသာပေးထားခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ပထမသခင်လေးနှင့် ဒုတိယသခင်လေးတို့အတွက် ရာထူးအမွေဆက်ခံခွင့်အရည်အချင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်ပေသည်။

"မင်းသားကြီးက ဒီည အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်မယ်။ နောက်ကျရင် သူ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းတချို့ကို ငါ ကိုယ်တိုင် ချက်ပေးမယ်"

ရှာချင်ခယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

" ငါ ယီချွမ်ဆီကိုလည်း စာတစ်စောင် ရေးလိုက်မယ်။ သူ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၌ ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ အတွေးများ နက်ရှိုင်းနေခဲ့ပေသည်။

မကြာမီက ချင်စီယောင် ပြောသွားခဲ့သော စကားများနှင့် သူမ ပြေးထွက်သွားစဉ်က ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာအမူအရာတို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသောအခါ ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ချင်စီယောင်၏ အမေးအတွက် ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်လေ၏။

သို့သော် စီယောင်၏ လက်ရှိ စရိုက်လက္ခဏာအရ သူမက သူ့ကို ရက်အတော်ကြာ ရှောင်ဖယ်နေမည်မှာ သေချာပေသည်။

စီယောင်ကို သွားတွေ့ရန် မင်းသမီးအိမ်တော်သို့ သွားသင့်မသွားသင့် ရှောင်မို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အစေခံမလေးတစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှောင်မိုကို အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ "မင်းသား... နန်းတော်ထဲက မိန်းမစိုးလီ ရောက်ရှိလာပါတယ်"

"မိန်းမစိုးလီကို ဝင်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မိန်းမစိုးလီ ရောက်လာသည်ဆိုလျှင် အရှင်မင်းကြီး၌ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အစေခံမလေးက ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် မိန်းမစိုးလီသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်မိုက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ "မိန်းမစိုးလီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"ဆီးနှင်းမင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ ဒီအစေခံကသာ ဆီးနှင်းမင်းသားကို နှုတ်ဆက်ရမှာပါ" မိန်းမစိုးလီက ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်လေ၏။ "မိန်းမစိုးလီ ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မေးလို့ရမလား"

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်" မိန်းမစိုးလီက အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ မိန်းမစိုးတစ်ဦးက အနီရောင် ဗန်းတစ်ဗန်းကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မိန်းမစိုးလီက အနီရောင်အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို ကောက်ယူကာ ရှောင်မိုအား ကြေညာလိုက်လေ၏။ "ဆီးနှင်းမင်းသား ရှောင်မို... အမိန့်တော်ကို ခံယူလော့"

"ငါကိုယ်တော်သည် ကြီးမြတ်လှသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုတို့ကို လွှဲအပ်ခံရပြီး ပင်လယ်လေးစင်းကို အုပ်စိုးကာ လူထုတစ်ရပ်လုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရပေသည်။

မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အရိုင်းအစိုင်း မြင်းသည်တော်များသည် ငါတို့၏ နယ်စပ်များကို ထောက်လှမ်းနေကြကာ ဝေ့အရိုင်းအစိုင်းများသည် ဘွဲ့အမည်များကို လုယူပြီး ငါတို့၏ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေကြသည်။

နယ်စပ်အစီရင်ခံစာများကို ကြည့်ရှုရတိုင်း ငါကိုယ်တော်သည် နေ့ရောညပါ သတိဝီရိယရှိနေရပေသည်။

ဆီးနှင်းမင်းသား ရှောင်မိုသည် မြောက်ပိုင်း သဲကန္တာရများအထက်၌ ပျံသန်းနေသော လင်းယုန်တစ်ကောင်ပမာ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို ဖြိုခွဲရန် ရွှေရောင်လှံကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး ခိုင်မာသော တပ်မတော်များကို ဆန့်ကျင်၍ သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သင်၏ အောင်မြင်မှုများကို အလံတော်များထက်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး သင့်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းများကို ကြေးခရားများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် အသင့်ကို နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များ၏ လက်ဝဲစစ်သူကြီးအဖြစ် အထူး ခန့်အပ်လိုက်သည်။ ယနေ့မှစ၍ နှစ်ရက်အကြာတွင် မင်းသည် ကျန်းပေမင်းသား ရှောင်ရှီအား ဝေ့တိုင်းပြည်ကို စစ်ချီရာတွင် ကူညီရန် မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသသို့ သွားရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်၏ အင်အားကို ပြသရမည်ဖြစ်သည်"

"ကျွန်တော်မျိုး ရှောင်မို အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်"

ရှောင်မိုက ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို လက်ခံယူလိုက်လေ၏။

မိန်းမစိုးလီက ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဆီးနှင်းမင်းသား... ဒီဝေ့တိုင်းပြည်ကို စစ်ချီမယ့်ကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးပါတယ်။ ပြီးတော့ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တွေက တခြားတပ်မတော်တွေနဲ့ အနည်းငယ် ကွာခြားတယ်လေ။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအစေခံအိုကြီးကို ဆီးနှင်းမင်းသားကို ပြောပြခိုင်းလိုက်တာ ရှိတယ်။ သေချာ စဉ်းစားပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ပါတဲ့"

"ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို သေချာပေါက် ပြည့်မီအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား လျှောက်တင်ပေးပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ" မိန်းမစိုးလီသည် သူ၏ရှေ့ရှိ လူငယ်ပါရမီရှင်ကို ကြည့်ကာ အရှင်မင်းကြီးက ဆီးနှင်းမင်းသားကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သဘောကျနေသနည်း ဆိုသည်ကို အနည်းငယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။ "ဒါဆိုလည်း ဒီအစေခံက သတင်းပို့ဖို့ နန်းတော်ကို ပြန်သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

"မိန်းမစိုးလီ ဂရုစိုက်သွားပါဦး။ ရှင်းအာ... မိန်းမစိုးလီကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး"

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

မိန်းမစိုးလီသည် အစေခံမလေး၏ လိုက်ပို့မှုဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ အမိန့်တော်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံမှ ရာထူးခန့်အပ်မှု အမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များထံသို့ ဝင်ရောက်ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုသည်ကို ရှောင်မို မည်သို့မသိဘဲ နေမည်နည်း။

"တကယ်တော့ ဒီဆီးနှင်းမင်းသားဖြစ်ရတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူးပဲ"

အမိန့်တော်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာ၍ မင်းသမီးအိမ်တော်ဆီသို့ မြင်းလှည်းဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေ၏။

စီယောင်ကို သွားတွေ့သင့်မတွေ့သင့် သူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူ တွေဝေနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူမကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အကြာတွင် ရှောင်မိုသည် မင်းသမီးအိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၃၆၈)

"ဆီးနှင်းမင်းသားကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

ပင်မတံခါးဝရှိ အစောင့်များက ရှောင်မိုအား အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေ၏။

"အင်း"

ရှောင်မိုက တိုတုတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ရှိသကဲ့သို့ ရှောင်မိုသည်လည်း ချင်စီယောင်၏ မင်းသမီးအိမ်တော်သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခင်ကဆိုလျှင် ရှောင်မိုသည် တံခါးစောင့်များကို အမြဲတမ်း ကြိုတင်အကြောင်းကြားခိုင်းလေ့ရှိ၏။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌ စီယောင်သည် စိတ်ကောက်နေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် သူ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားခြင်းကသာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မင်းသမီးအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် အစေခံမလေး ဟွာရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"အစ်မဟွာရှန်း" ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူငယ်စဉ်ကတည်းက ရှောင်မိုသည် အစ်မဟွာရှန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခု သူ ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် အချိန်တွင်ပင် အစ်မဟွာရှန်း၏ အဆင့်ကို ထိုးထွင်းမသိမြင်နိုင်သေးပေ။

"ဆီးနှင်းမင်းသားကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်" အစ်မဟွာရှန်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။ "ဆီးနှင်းမင်းသားက ကျွန်မတို့ မင်းသမီးလေးကို ဘယ်လိုများ အနိုင်ကျင့်လိုက်ပြန်ပြီလဲ။ မင်းသမီးလေးက သူ့အခန်းထဲမှာ အောင်းနေတာ နေ့တစ်ဝက်တောင် ရှိနေပြီ"

"ဒါက..." ရှောင်မို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားပြီး ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲဆိုတာ မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး" ဟွာရှန်းက ရယ်မောလိုက်လေ၏။ "ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ဆီးနှင်းမင်းသား မြန်မြန်သွားပါတော့။ ကျွန်မတို့ မင်းသမီးလေးရဲ့ စရိုက်ကို ဆီးနှင်းမင်းသားလည်း သိသားပဲ။ သူ့ဒေါသက မြန်မြန်လာပြီး မြန်မြန်ပျောက်သွားတတ်တာမျိုးပါ။ မင်းသမီးလေးက ချော့ရတာ အရမ်းလွယ်တယ်။ အထူးသဖြင့် ဆီးနှင်းမင်းသားနဲ့ ဆိုရင်ပေါ့။ မင်းသားက စကားကောင်းလေး အနည်းငယ် ပြောလိုက်တာနဲ့ မင်းသမီးလေးက ပြန်ပြီး ပြုံးလာမှာပါ"

"ဪ ဒါနဲ့" ဟွာရှန်းက မုန့်များထည့်ထားသော ကျောက်စိမ်းလင်ပန်းကို ရှောင်မို၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ "ဆီးနှင်းမင်းသား... ဒီမုန့်တွေကို မင်းသမီးလေးဆီ ပို့ပေးပါဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ဟွာရှန်းက လက်နှစ်ဖက်ကိုယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက မုန့်များကိုသယ်ကာ စီယောင်၏ ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အခန်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မိုက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"အစ်မဟွာရှန်း... ဒီနေ့ သမီး မုန့်မစားချင်ဘူး"

အခန်းထဲမှနေ၍ ချင်စီယောင်၏ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ငါပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟင် ရှောင်မိုလား"

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ချင်စီယောင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပေသည်။ သူမက ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများက ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြစ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေခဲ့လေ၏။

"ရှောင်မို... နင်... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ချင်စီယောင်က စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမ နွေဦးကော်ပြန့်လေးတစ်ခုလို ရစ်ပတ်လိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်လျက် တံခါးဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

စောင်လေးက သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

"ငါ နင့်ကို ပြောစရာရှိလို့" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာ... ဘာကိစ္စလဲ" ချင်စီယောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ မြို့တော်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်လား။ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်၏။

"ငါ... ငါ အိပ်ချင်နေလို့... အပြင် သိပ်မထွက်ချင်ဘူး" ချင်စီယောင်က စောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ချင်စီယောင်ကလည်း ရှောင်မိုကို အရမ်း တွေ့ချင်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကို သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်တွေးမိလိုက်တိုင်း သူမမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး သူ့ကို ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရရုံဖြင့် သူမက အလိုအလျောက် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ချင်နေမိသော်ငြား သူမ၏ နှလုံးသားကမူ သူ သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေစေရန် တမ်းတနေခဲ့ပေသည်။

"ဒါဆို ငါ ဝင်လာခဲ့မယ်နော်" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"မ... မဝင်လာနဲ့" ချင်စီယောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေ၏။ "ငါ့အခန်းက အရမ်းရှုပ်ပွနေတယ်။ ပြီးတော့ ငါ မိတ်ကပ်လည်း မလိမ်းရသေးဘူး... ငါ... ငါ..."

"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက သူမကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ "ဒါဆို ငါ မုန့်တွေကို တံခါးအပြင်ဘက်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်မယ်။ ပြီးတော့ နန်းတော်ထဲကနေ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော် ရောက်လာတယ်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်နေရင် ငါ မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသကို သွားရမယ်။ ဒီနေ့ ငါလာတာ နင့်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ပါ"

ရှောင်မို၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲမှ မိန်းမပျိုလေး၏ ခြေဗလာလေး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော "ဖတ်" ဟူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မိန်းမပျိုလေး၏ အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် ချင်စီယောင်သည် သူ၏ရှေ့၌ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူမသည် ပန်းနုရောင် ဂါဝန်ရှည်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လှဲနေခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေကျင်းဝတ်လေးများက ကြမ်းပြင်၏ အေးစက်မှုကိုပင် မေ့လျော့နေသည့်အလား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

"နင်... နင်က မြောက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ဒေသကို သွားမှာလား" ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုကို ငေးမောစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အင်း" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော် ထွက်လာပြီ။ ငါ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ထွက်သွားရတော့မယ်"

"ဒါဆို... နင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ သွားရမှာလဲ" ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

"နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

ရှောင်မိုက အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"လောလောဆယ် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက တက်ကြွနေပြီး မဟာဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အုပ်စိုးရှင်က အရည်အချင်းမရှိတဲ့အပြင် မတရားဘူးဖြစ်နေတယ်။ နန်းတွင်းမှာလည်း ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတယ်။ ဒါက ရဖို့ခဲယဉ်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။

အရှင်မင်းကြီးက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မဟာဝေ့တိုင်းပြည်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်။

မဟာဝေ့တိုင်းပြည်ကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်လိုက်ရင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ မြောက်ဘက်နယ်စပ်က စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအခါကျရင် ချီတိုင်းပြည်နဲ့ ချူတိုင်းပြည်လို အင်အားကြီး နိုင်ငံတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်ပြီလေ"

"ငါ... ငါ ခမည်းတော်ဆီ သွားလိုက်မယ်။ ခမည်းတော်ကို ငါ သွားပြောမယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်စီယောင်က အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် သူမ၏ နူးညံ့သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ရှောင်မိုက ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးဆီ သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်၏။

"ငါ... ခမည်းတော်ကို နင့်ကို စစ်မထွက်ခိုင်းဖို့ သွားပြောမလို့" ချင်စီယောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရူးမလေး... အရှင်မင်းကြီးဆီ သွားပြီး မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ" ရှောင်မို၏ လေသံတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။ "ငါက စစ်သူကြီးမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်လေ။ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်ထွက်ရတာက ပုံမှန်ကိစ္စပဲ။ ငါသာ မြို့တော်မှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေမယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ဒီမင်းသားဘွဲ့ ချီးမြှင့်ရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့..."

ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေပြီး ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုရယ်... နင်ပြောသလို မဟာဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ နန်းတွင်းက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်တောင် မဟာဝေ့တိုင်းပြည်က အင်အားကြီးနိုင်ငံ တစ်ခုပဲလေ။ ဝေ့တိုင်းပြည်ထက်ကို နာမည်ကြီး စစ်သူကြီးတွေနဲ့ လက်ရွေးစင် စစ်သည်တွေ အများကြီး ပိုရှိတယ်။

ဒီစစ်ပွဲမှာ နင့်ကို တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားခဲ့ရင်..."

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေ၏။ "စစ်မြေပြင်ရောက်သွားရင် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ရှေ့တန်းက စစ်သည်တွေတောင် သေနိုင်သေးတာပဲ ငါက ဘာလို့ သေလို့မရမှာလဲ။ ငါက ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။

ပြီးတော့ စီယောင်... မင်း ဒါကို စဉ်းစားဖူးလား။

ဆိုလိုတာက မင်းက ဘာလို့ ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်ကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး ငါကရော မင်းဆီကို ဘာလို့ အချိန်မရွေး လာလို့ရနေတာလဲ။ အဲဒါကိုတောင် နန်းတော်က ဘာမှမပြောဘူးလေ။

အရှင်မင်းကြီးက မသိဘူးလို့ စီယောင် ထင်နေတာလား"

ရှောင်မိုက သူမ၏ နားရွက်နောက်သို့ ကျွံကျနေသော ဆံနွယ်အချို့ကို သပ်တင်ပေးလိုက်လေသည်။ "အခု ငါက မင်းသားဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခံရပြီ။ ငါ့အမေကလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ရသွားပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အကယ်၍ ငါသာ ဒီတစ်ခေါက် မဟာဝေ့တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ဆုချီးမြှင့်တဲ့အခါ အဲဒါက..."

ရှောင်မိုက စကားကို အဆုံးမသတ်လိုက်သော်လည်း ချင်စီယောင်က သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးများက နီရဲသွားခဲ့ပေသည်။

"ဒါကြောင့်..." ရှောင်မိုက လက်ကိုဆန့်တန်းကာ မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တောက်ပနေသော မျက်ရည်စလေးကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ ပိုပြီးတော့ သွားရမယ်"

"ဟင်"

ချင်စီယောင်က ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို ငေးမောစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမပျိုလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းသွေးရောင်လေးများမှာ နားရွက်ဖျားလေးများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ချေပြီ။

မကြာမီမှာပင် မိန်းမပျိုလေးက ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားကို ညင်သာစွာ ဆွဲကာ ခြင်တစ်ကောင်ပမာ တိုးဖျော့သောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "နင် မသွားရင်တောင်မှ အဲဒီဆုလာဘ်ကို နင် ရမှာပါ။ အဲဒီဆုလာဘ်က နင့်အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမှာလေ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ကို လောကကလူတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုတာကို ငါ မခံစေချင်ဘူး။ ငါက သူ့ကို တရားဝင် လက်ထပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးချင်တယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပန်းနုရောင် လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ထုနှက်လိုက်လေ၏။ "နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ... အရမ်း... အရမ်း ရှက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"ဒါကြောင့် စီယောင်... အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ... မင်း ငါ့ကို မေးခဲ့တဲ့ ကိစ္စ..."

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီစစ်ပွဲကနေ ပြန်လာခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ချစ်မယ်"

"အကယ်၍ ငါ ပြန်မလာခဲ့ရင်..."

ချင်စီယောင်က လက်ညှိုးလေးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်မို၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖိကပ်လိုက်သဖြင့် ရှောင်မို၏ စကားများ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

မိန်းမပျိုလေးက ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ နင် ပြန်မလာခဲ့ရင်...

ငါ နင့်ကို လိုက်ရှာမယ်။

ပြီးတော့ နင်လည်း ငါ့ကို ချစ်ရမယ်။

နင် ငါ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"