အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း (၄၁) - အမှောင်ထုထဲမှ သားရဲများ၏ အလေ့အထ

လျူယန် ၏ အသေးစိတ်ကျသော သုံးသပ်ချက်ကို ကြားသောအခါ ချူလုံမှာ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံမိသည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော အချက်အလက်လေးများကိုပင် သူ ကြိုတင်တွေးတောထားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ဘေးနားရှိ မုရုံရွှယ်ကမူ သိပ်ပြီး အလေးမထားဟန်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"သားရဲတွေ ဘယ်လောက်များများ ဆွဲဆောင်နိုင်မှာမို့လို့လဲ... ငါတို့အဖွဲ့က ဒီလောက်သန်မာနေတာပဲ... သားရဲတွေ ရောက်လာရင်လည်း အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ရုံပေါ့"

လျူယန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက် ညဘက်အနားယူမယ်၊ နင်ကတော့ နားစရာမလိုဘူးပေါ့... ရောက်လာသမျှ သားရဲတွေကို နင်ပဲ အကုန်ရှင်းပြီး ငါတို့ကို ကင်းစောင့်ပေးရမယ်"

"ဒါ့အပြင်..."

လျူယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"သားရဲတွေတင်မကဘူး၊ လူသားနိုးထသူတွေကိုလည်း ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်... တခြားလူတွေက ညဘက် ငါတို့အနားယူနေတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ယင်ကတ်နဲ့ ယန်ကတ်တွေကို လုဖို့ ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်တာမျိုးတွေက ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်..."

"အဲဒါဆိုရင်တော့... ထားလိုက်ပါတော့"

မုရုံရွှယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ခွန်အားကို သူမ ယုံကြည်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ အထူးသဖြင့် လူသားချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မည့် အရေးကို တွေးမိသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ လူသားများသည် သားရဲများကဲ့သို့ ခွန်အားမကြီးသော်လည်း ပိုမိုပါးနပ်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ယုတ်မာသည့် နည်းလမ်းများကို သုံးတတ်ကြသဖြင့် ပို၍ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

ထို့နောက် လျူယန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရေကန်ဘေးတွင် အစားအစာအချို့ ရှာဖွေပြီးနောက် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ရေကန်နှင့် အသင့်အတင့် ဝေးသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် သူတို့ သုံးဦး အနားယူရန် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ညဘက်တွင် အစာခြောက်များကိုသာ စားကြပြီး မနက်လင်းမှသာ ရေကန်ဘေးသို့ ပြန်သွားကာ မီးဖို၍ ငါးနှင့် ကမာများကို ကင်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အစာခြောက်မှာ အရသာမရှိသော်လည်း ဘေးကင်းမှုအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။

ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ လျူယန်သည် [အရာခပ်သိမ်း သိမြင်ခြင်းအာရုံ ] ကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သားရဲများစွာသည် ရေကန်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားနေကြသလို အချို့မှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်နေကြသည်။ ညဘက်တွင် ထွက်လာသော သားရဲအရေအတွက်မှာ လျူယန် ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေ၏။

"ညဘက်မှာ သားရဲတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ... သူတို့က မအိပ်ကြဘူးလား"

ချူလုံက တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။

လျူယန်သည် သူ၏ စမတ်လက်ပတ်ထဲမှ အချက်အလက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး သူဆွဲထားသော မြေပုံနှင့် တိုက်ဆိုင်ကြည့်ကာ သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ငါ အကြောင်းရင်းကို သိပြီ ထင်တယ်... ငါတို့ အခုရောက်နေတာ ထိုက်ကျိချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ 'ယင်' နယ်မြေထဲမှာ... ဒါကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့ သားရဲတွေက ညဘက်ကျမှ အပြင်ထွက်လှုပ်ရှားကြတာ ဖြစ်ရမယ်... တစ်ဖက်က 'ယန်' နယ်မြေထဲမှာဆိုရင်တော့ သားရဲတွေက နေ့ဘက်မှာပဲ လှုပ်ရှားကြလိမ့်မယ်"

"အဲဒီတော့ ငါတို့ ဒီည တစ်ညလုံး သတိထားနေရမယ်... အနားယူဖို့ကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ဒီနေရာက သိပ်ပြီး စိတ်မချရဘူး၊ ပိုကောင်းတဲ့ ခိုနားရာတစ်ခု ရှာရမယ်... မဟုတ်ရင် မနက်ကျရင် ငါတို့ အရမ်းပင်ပန်းပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်"

ချူလုံက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသော်လည်း လျူယန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲအရေအတွက်မှာ 'များပြားရုံ' တင်မကဘဲ 'အုံနဲ့ကျင်းနဲ့' ရှိနေကြောင်း သိနေသည်။

မျှော်စင် အဆင့် (၃) ရှိ သားရဲများသည် အနည်းဆုံး အဆင့် (၅) မှ စတင်ကြသည်။ မုရုံရွှယ် ယနေ့ သတ်ခဲ့သော မီးဖွတ်မှာ အဆင့် (၅) ရှိ အခြေခံအကျဆုံး သားရဲသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနိုင်တိုက်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ၎င်းထက် အဆင့်မြင့်သော သားရဲများစွာ ရှိနေသည့် ဤတောအုပ်ထဲတွင် အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းတိုက်ခံရပါက လျူယန်အတွက်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနိုင်ပေသည်။

သူတို့ သုံးဦး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် အဝေးတစ်နေရာ၌ မီးတောက်အချို့ လင်းထိန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အခြားနိုးထသူ အသင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျူယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တောက်... ဒီလူတွေက ဘာလို့ မီးဖိုရဲရတာလဲ... အသက်မရှင်ချင်ကြတော့ဘူးလား"

ထိုစကားအဆုံးမှာပင် သူတို့ရှိရာ သစ်ပင်အောက်မှ သားရဲများစွာသည် အလင်းရောင်နှင့် အပူရှိန်ရှိရာ ထိုမီးတောက်များဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားကြတော့သည်။

အခန်း (၄၂) - မှောင်မိုက်သော တောအုပ်

"မကောင်းတော့ဘူး... အဲဒီလူတွေ အန္တရာယ်ရှိနေပြီ"

ချူလုံသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသံတိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လျူယန်ကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြန်ပြောသည်။

"သူတို့ဘာသာ သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းတာပဲ... အထပ် (၃) အထိ ရောက်လာပြီးမှ ညဘက်မှာ မီးမဖိုရဘူး၊ သားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ဒီလို အရိုးရှင်းဆုံး အခြေခံသဘောတရားကိုတောင် သူတို့ မသိကြဘူးလား"

မုရုံရွှယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံ၏။

"အားကြီးသူက အားနည်းသူကို စားတဲ့လောကပဲ... သူတို့က အားလည်းနည်းသေးတယ်၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆလည်း နေသေးတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့တဲ့ ကံပဲ"

ချူလုံသည် ထိုသဘောတရားများကို နားလည်သော်လည်း စိတ်ထားနုနယ်သူ ဖြစ်သဖြင့် အခြားနိုးထသူများ အသက်ဆုံးရှုံးရမည့်အရေးကို ကြည့်မရက်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်များရှိရာသို့ သားရဲများစွာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အခုသွားကူညီပါက အခြားသူများကို မကယ်နိုင်သည့်အပြင် မိမိအသင်းသားများကိုပါ အန္တရာယ်တွင်းထဲ ဆွဲသွင်းသလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မီးတောက်များရှိရာနေရာတွင် နိုးထသူအချို့မှာ သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။ ထိုအသင်းထဲတွင် အသင့်အတင့် သန်မာသူများ ပါဝင်သော်လည်း ပြေးဝင်လာသော သားရဲများမှာ အရေအတွက် အလွန်များပြားလှသည်။ ပထမအသုတ်မှာတင် သားရဲအကောင်ရေ ဒါဇင်နှင့်ချီရှိပြီး နောက်ထပ်လည်း အုပ်စုလိုက် ရောက်ရှိလာနေသည်။

နိုးထသူများမှာ အဆင့် (၃) သို့မဟုတ် (၄) ခန့်သာ ရှိကြသဖြင့် အနည်းဆုံး အဆင့် (၅) ရှိသော သားရဲများကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားကြသည်။

မကြာမီပင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မီးတောက်များလည်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သားရဲများ၏ ကိုက်ခဲဝါးမြိုသံများကိုသာ အကြားအလပ်ကြား ကြားနေရတော့၏။ နိုးထသူများ သေဆုံးကာ သားရဲများ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ အော်ဟစ်သံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

အခြားနိုးထသူ အသင်းများသည် မီးမဖိုခဲ့ကြသော်လည်း အနားယူနေသည့် နေရာများသို့ သားရဲများ ဖြတ်သန်းသွားရာမှ အမှတ်မထင် တွေ့ရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သားရဲအုပ်စုများသည် နိုးထသူများကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

နိုးထသူများမှာ အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးကြရာမှ ဆူညံသံများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာပြီး သားရဲများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ အခြားပုန်းအောင်းနေသော နိုးထသူများကိုပါ ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် နိုးထသူအသင်းများ တစ်သင်းပြီးတစ်သင်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။ တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် တင်းမာပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လျူယန်တို့ဘက်တွင်လည်း သုံးယောက်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိကြသည်။ နေ့ဘက်တွင် သူတို့ သားရဲအနည်းငယ်နှင့်သာ တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အဆင့် (၃) ၏ အန္တရာယ်ကို လျှော့တွက်ခဲ့မိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ညဘက်ကျမှသာ စစ်မှန်သော ငရဲခန်းမှာ စတင်ခြင်းပင်။

ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆင့် (၅) ရှိ သားရဲများသာမက 'အထူးသားရဲ' နှင့် 'ခေါင်းဆောင်သားရဲ' များပါ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပထမအဆင့်တုန်းက ကြုံခဲ့ရသော သားရဲဒီရေလှိုင်းထက်ပင် ပိုမိုများပြားလှသည်။

နိုးထသူအသင်းတစ်ခု တွေ့ရှိခံရသည်နှင့် သားရဲအုပ်စုကြီးများမှာ အလုအယက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ တောအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သယောင်ရှိသော်လည်း အမှောင်ထုထဲတွင် သားရဲအနံ့အသက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤသည်မှာ "မှောင်မိုက်သော တောအုပ်"နှင့် တူလှသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က မိမိ၏ တည်နေရာကို ဖော်ပြမိသည်နှင့် မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ ပိုမိုသန်မာသော သားရဲများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နိုးထသူများမှာ ယခုမှပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ သတိပေးချက်ကို နားလည်သွားကြတော့သည်။ အဆင့် (၃) ၏ အန္တရာယ်မှာ ယခင်အဆင့်များနှင့် မတူဘဲ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားလှသည်။ အဖွဲ့လိုက် ဖွဲ့ခိုင်းခြင်းမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းရှိရန် ဖြစ်သော်လည်း လူအုပ်ကြီးနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ခြင်းကို အားမပေးခြင်းမှာ အတူတကွ သေတွင်းထဲ ဆင်းသလို ဖြစ်မည်စိုး၍ပင်။

ချူလုံနှင့် မုရုံရွှယ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး လျူယန်၏ စကားကို နားထောင်ကာ ရေကန်နှင့် ဝေးရာသို့ လာခဲ့မိခြင်းမှာ မည်မျှ ကံကောင်းကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ နေကြသဖြင့် သားရဲများ ဖြတ်သွားသော်လည်း သူတို့ကို သတိမထားမိကြပေ။

'ယင်' နယ်မြေ၏ နေ့ဘက်မှာ အေးချမ်းသော်လည်း ညဘက်မှာမူ အန္တရာယ်အပြည့် ရှိနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်နေသေးသော အသင်းများမှာလည်း လှုပ်ပင်မလှုပ်ရဲဘဲ အသက်ကို အောင့်ထားကြရသည်။

လျူယန်သည်လည်း အသက်ရှူပင် မပြင်းရဲပေ။ သူ၏ [အရာခပ်သိမ်း သိမြင်ခြင်းအာရုံ ] ကြောင့် သူသည် အခြားသူများထက် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ သူရွေးချယ်ထားသော သစ်ပင်ကြီးမှာ လူသူမနီးသော်လည်း ဤခဏလေးအတွင်းမှာတင် သစ်ပင်အောက်မှ ဖြတ်သွားသော သားရဲအရေအတွက်မှာ (၃၀) ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် သားရဲ ရာနှင့်ချီ ရှိနေကြောင်း သူ သိနေသည်။

အကယ်၍ သူတို့အဖွဲ့သာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ပြုလုပ်မိပါက သားရဲရာကျော်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အစွမ်းထက်သော လျူယန်ပင်လျှင် ဤအခြေအနေတွင် မျက်နှာထား တည်တင်းသွားခဲ့သည်။

ချူလုံနှင့် မုရုံရွှယ်တို့ စကားလှမ်းပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လျူယန်က သူတို့၏ ပါးစပ်များကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံကို ဖြတ်ကျော်နေကြရတော့သည်။