အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း (၄၃) - တစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူ

လျူယန်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ချူလုံနှင့် မုရုံရွှယ်တို့မှာ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲကြတော့ပေ။

ဤကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ အမှောင်ထုသည် နိုးထသူများအတွက် တစ်ခုတည်းသော အကာအကွယ် ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသရွေ့ သားရဲများ၏ တွေ့ရှိခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်စက္ကန့်မျှ သတိလက်လွတ်ဖြစ်၍ တည်နေရာ ပေါ်သွားသည်နှင့် အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းအုံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း နေရာအနှံ့တွင် သားရဲများစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးရှိ 'ယင်' ရေကန်ဆီမှ အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေးအချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ သိပ်မလင်းသော်လည်း ဤမှောင်မိုက်နေသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင်မူ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။

ပုန်းအောင်းနေသော နိုးထသူအားလုံး ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျူယန်၏ [အရာခပ်သိမ်း သိမြင်ခြင်းအာရုံ] တွင် အမြင်အာရုံ မြှင့်တင်မှု ပါဝင်သဖြင့် ထိုအရာမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် သိမြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ရေခူ အုပ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျှော်စင်၏ တတိယအဆင့် အချက်အလက်များအရ ၎င်းတို့မှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆင့် (၂) သို့မဟုတ် (၃) ခန့်သာ ရှိသဖြင့် အားနည်းလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူများသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး ဒေလီယာ ပန်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ တစ်စစီ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လမ်းဘေးမီးတိုင်များကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိန်လင်းသွားစေတော့သည်။

လျူယန် ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။

"အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး"

ဤရေမှိုများသည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အားနည်းသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အလင်းရောင်မှာမူ အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူထားသော နိုးထသူများအတွက် သေမင်းတမန်ပင် ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင် ကျရောက်သွားသော နေရာတိုင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသူများမှာ ဗလာကျင်းသွားကာ သားရဲများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရေမှိုအုပ်စုနှင့် အနီးဆုံးရှိ နိုးထသူအသင်း သုံးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် တွေ့ရှိခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ချုံပုတ်ထဲတွင် ပုန်းနေကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း အလင်းရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ တည်နေရာမှာ အထင်းသား ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသော သားရဲများသည် ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။ သူတို့သည် အော်ဟစ်ကာ ခုခံသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အရေအတွက် များပြားလှသော သားရဲအုပ်စုကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်ရှိနေသော နိုးထသူများမှာ ပိုမို ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ 'ယင်' ရေကန်ဘက်မှ ရေခူများမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံတော့မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လျူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်ပုန်းနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

အကယ်၍ သူတို့ တွေ့ရှိခံရပါက လျူယန်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း လွတ်အောင်ပြေးနိုင်သော်လည်း မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံကိုပါ ဘေးကင်းအောင် ခေါ်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ရေခူအချို့သည် သူတို့ရှိရာ သစ်ပင်ဆီသို့ ဦးတည်လာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံတို့လည်း ၎င်းကို သတိထားမိကြသည်။ အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသော မုရုံရွှယ်ပင် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာ ပျက်နေချေပြီ။ သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီကို သူမ နိုင်သော်လည်း အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းတိုက်ခံရပါက သူမအတွက် သေတွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရေခူများ နီးကပ်လာသောအခါ လျူယန်သည် သူ၏ လေးနှင့် မြားကို ထုတ်ယူကာ အသံမထွက်စေရန် အထူးသတိထား၍ တစ်ကောင်ချင်းစီကို ပစ်သတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်အမြင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် မြားပစ်သံမှာ သားရဲများ၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းသွားသော်လည်း ၎င်းမှာ ရေရှည်အတွက် မဟုတ်ပေ။ နောက်ထပ် ရေခူများစွာ ရောက်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်ပင်။ သို့သော် ညဘက်တွင် သားရဲများ ပြည့်နှက်နေသော 'ယင်' နယ်မြေအတွင်း မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်နည်း။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဒီနေရာကနေ ထွက်ရတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားရဲတွေကလည်း အများကြီးပဲ... အဓိကက သွားစရာ ဘေးကင်းတဲ့နေရာ မရှိတာပဲ"

ချူလုံက အသံတိုးတိုးဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာသည်။

"တခြားနည်း မရှိတော့ရင် 'ယန်'နယ်မြေဘက်ကိုပဲ သွားကြတာပေါ့... သားရဲတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း တိုက်ပွဲကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရုံရှိတာပဲ"

မုရုံရွှယ်က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လျူယန်က မုရုံရွှယ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုလုပ်ရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်"

သူက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် နင့်မှာ ဘာအကြံရှိလဲ"

မုရုံရွှယ်က လျူယန်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

လျူယန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ရပြီ... အကြံရပြီ"

အခန်း (၄၄) - ခံ့ညားထည်ဝါသော လရိပ်တောကြောင်

လျူယန်သည် အဝေးမှ တရိပ်ရိပ် နီးကပ်လာနေသော တစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူ အုပ်စုကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါ့မြားတွေနဲ့ ခဏတဖြုတ်တော့ ခုခံထားလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ ရေမှိုတွေက နောက်မှာ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ ငါတို့ တွေ့ရှိခံရမှာပဲ... ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဆက်နေတာက ရေရှည်အတွက် မကောင်းဘူး... တစ်ဖက်မှာလည်း အပြင်ထွက်ပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သားရဲတွေ အရမ်းများနေတော့ မဖြစ်နိုင်ပြန်ဘူး"

"အဲဒီတော့ ငါတို့ ညဘက်အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့... အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို ရှာရမယ်... ငါတို့ သုံးယောက် ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီကောင်ကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်မယ်... ပြီးရင် သူ့ရဲ့ အသိုက်ကို သိမ်းပိုက်ရမှာပဲ... သားရဲတွေက များသောအားဖြင့် အချင်းချင်း ပြန်မတိုက်ခိုက်ကြဘူး... အထူးသဖြင့် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်တဲ့ သားရဲတွေရဲ့ အသိုက်နားကိုဆိုရင် သာမန်သားရဲတွေက အနားတောင် မကပ်ရဲကြဘူး"

လျူယန်၏ အကြံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုရုံရွှယ် နှင့် ချူလုံတို့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကြသည်။

အစွမ်းထက်သော သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါ ကျန်ရှိနေသော အသိုက်တွင် ခိုအောင်းခြင်းဖြင့် အခြားသားရဲများ၏ ရန်မှ ကင်းဝေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သင့်တော်သော ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသားရဲသည် အခြားသားရဲများ ကြောက်လန့်လောက်အောင် သန်မာရမည်ဖြစ်သလို သူတို့ သုံးဦး အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်သော အဆင့်တွင်လည်း ရှိရပေမည်။

"သင့်တော်တဲ့ သားရဲ ရှိမလားဆိုတာ ငါတို့ ခွဲပြီး ရှာကြည့်ကြရအောင်"

မုရုံရွှယ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် အရပ်သုံးမျက်နှာသို့ ခွဲ၍ ရှာဖွေကြသော်လည်း ဤမှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံတို့မှာ သားရဲများ၏ ပုံရိပ်လွှာကိုသာ ဝေဝါးစွာ မြင်ကြရသည်။ လျူယန်ကမူ [အရာခပ်သိမ်း သိမြင်ခြင်းအာရုံ] ကြောင့် အရာအားလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရ၏။

သိပ်မကြာမီမှာပင် လျူယန်၏ အကြည့်သည် အဝေးမှ တောင်တန်းပေါ်မှ ဆင်းလာသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ထံ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ပါရှန်းကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ လူသားတစ်ယောက်ထက် သုံးလေးဆမျှ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ အလွန်နူးညံ့ချောမွေ့ကာ ငွေရောင်အဆင်း တောက်ပနေပြီး မြင့်မြတ်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။

လျူယန်သည် သူ၏ စမတ်လက်ပတ်ကို ကြည့်ကာ သားရဲ၏ အချက်အလက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

[လရိပ်တောကြောင် ]

အဆင့်: ၁၅

ပါရမီအဆင့်: A-အဆင့်

ဤတောကြောင်သည် အဆင့် (၁၅) ရှိရာ အထပ် (၃) ရှိ သာမန်သားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသန်မာလှသည်။ ၎င်းသည် 'ယင်' ရေကန်ဘေးတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရေသောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူများနှင့် အခြားသားရဲများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိနေသည်။

လျူယန်က မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံကို အသာအယာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရောက်လာပြီး လရိပ်တောကြောင်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။

"ဒါ ဘာသားရဲလဲ... အရမ်းလှတာပဲ... ဒီလောက်ကြည့်ကောင်းတဲ့ သားရဲမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

မုရုံရွှယ်က အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ လရိပ်တောကြောင်ပဲ... အဆင့် ၁၅ ရှိတယ်"

လျူယန်က ဆိုသည်။

"အဆင့် ၁၅ ဟုတ်လား... အဲဒီလောက်တောင် မြင့်တာလား"

မုရုံရွှယ် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမနှင့် လျူယန်ပင်လျှင် အဆင့် (၅) သာ ရှိသေးရာ ၎င်းမှာ သူတို့ထက် ၁၀ ဆင့်မျှ ပိုမြင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လရိပ်တောကြောင်၏ အနားသို့ တစ္ဆေမျက်နှာ ရေခူတစ်ကောင်မျှ မကပ်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ ဤကောင်မှာ ဤဒေသ၏ ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်လား"

မုရုံရွှယ်က မေးသည်။ သူမသည် အဆင့်ကွာခြားသော်လည်း ကြောက်လန့်ဟန် မရှိပေ။ သူမ တစ်ကိုယ်တည်းဆိုလျှင် မနိုင်သော်လည်း သုံးယောက်ပေါင်းလျှင် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ယူဆထားသည်။

လျူယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောကြောင်ကို ၎င်း၏ အသိုက်အထိ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ [ရေခဲနှင့် မီးတောက် ဝံပုလွေနှစ်ခေါင်း] မှာ အပြင်သို့ ထွက်လိုဇောဖြင့် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဤတောကြောင်၏ အလောင်းကို စားသုံးပြီး ထပ်မံ အဆင့်တက်လိုသည့် ဆန္ဒ ရှိနေပုံရသည်။

လျူယန်သည် ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း ဝံပုလွေကို အပြင်သို့ ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေသည် အဆင့် (၇) သာ ရှိသော်လည်း S-အဆင့် ပါရမီရှိသဖြင့် အဆင့် (၁၅) ရှိသော တောကြောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လျူယန် ဝံပုလွေကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သောအခါ လူနှစ်ပြန်စာခန့် မြင့်မားသော ဝံပုလွေကြီးမှာ သစ်ပင်အောက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခြမ်းမှာ မီးတောက်အရောင်၊ အခြားတစ်ခြမ်းမှာ ခရမ်းပြာရောင် ရေခဲအဆင်းရှိရာ မှောင်မိုက်သော ညတွင် အလွန်ထင်ရှားလှသည်။

ဝံပုလွေကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများမှာ ဗီဇအရ ကြောက်လန့်ကာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော နိုးထသူများမှာမူ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။ 'ဒီလောက် သားရဲတွေ များနေတဲ့ကြားထဲမှာ အခု နောက်ထပ် အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီလား' ဟု သူတို့ တွေးနေကြသည်။

လျူယန်မှာ သားရဲများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားမိသည်။ ဝံပုလွေမှာ အဆင့် (၇) သာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ မြင့်မြတ်သော သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် သာမန်သားရဲများကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'တောကြောင်ကို သတ်စရာ တကယ်ပဲ လိုလို့လား... ဒီဝံပုလွေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့တင် ငါတို့ ဒီည ဘေးကင်းကင်း အနားယူလို့ ရနိုင်မလား'