အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) - မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်မှန်

လျူယန်သည် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားရသည်။

မုရုံရွှယ်မှာ အိပ်ပျော်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ထိတွေ့နှိုက်ချွတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လျူယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် "ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ သူမမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်ကာ ကျောခိုင်း၍ ဆက်လက် အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်နေတော့သည်။

လျူယန် ရယ်ချင်သွားမိသည်။

'သူမက ငါ့ကို အိပ်ပျော်နေတယ် ထင်လို့ ခိုးပြီး အခွင့်အရေး ယူနေတာပေါ့လေ... မိသွားတော့လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်သေးတယ်'

လျူယန်သည် ဘေးနားရှိ ချူလုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေချေပြီ။ လျူယန်သည် အားနာမနေတော့ဘဲ မုရုံရွှယ်ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်တော့သည်။ သူမက အရင်စခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

မုရုံရွှယ်မှာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ရှက်လွန်းလှသဖြင့် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ အိပ်ချင်ယောင် ဆက်ဆောင်နေရရှာသည်။ သူမသည် လျူယန်၏ လက်များ သူမအပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတော့သည်။

နက်ရှိုင်းသော ညဉ့်ဦးယံတွင် အပြင်ဘက်၌ သားရဲများ သွားလာနေကြသော်လည်း ဤဂူငယ်လေးအတွင်း၌မူ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ လျူယန်သည် ညဉ့်နက်မှသာ ချူလုံကို အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ရန် နှိုးကာ သူကိုယ်တိုင် အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။ မူရုံရွှေးမှာမူ ထိုအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ရန်တွေ့ရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လျူယန်သည် [ရေခဲနှင့် မီးတောက် ဝံပုလွေနှစ်ခေါင်း] ၏ လျှာဖြင့် လျက်ခြင်းကို ခံရကာ နိုးလာခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ငါ့အိပ်တာကို လာနှောင့်ယှက်တာလဲ"

လျူယန်က မျက်နှာပေါ်မှ တံတွေးများကို သုတ်ရင်း စိတ်တိုတိုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေကြီးက လျူယန်ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေသဖြင့် ဝံပုလွေ၏ အတွေးကို လျူယန် သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် မနေ့ညက လရိပ်တောကြောင်နှင့် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းသင်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြွားဝါနေပြီး လျူယန်မှာမူ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အတူအိပ်သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည်ကို အထင်သေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖယ်စမ်း... မင်းလို သားရဲက ဘာသိမှာလဲ"

လျူယန်က ဝံပုလွေကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

သို့သော် ဝံပုလွေမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေဆဲပင်။ ၎င်းက လရိပ်တောကြောင်ထံမှ အမှတ်တရလက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိထားသော မေးစေ့အောက်မှ အဖိုးတန်အမွှေးအမျှင်လေးကို ပြသနေသေးသည်။ ထို့နောက် ဝံပုလွေက လျူယန်အား အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခု ပေးလာသည်။

လရိပ်တောကြောင်သည် မူလက သာမန်သားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း 'ယင်' နယ်မြေရှိ ချောက်ကမ်းပါးယံမှ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်သော "ရွှေရောင်အသီး"ကို စားသုံးခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အသီးများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဝံပုလွေက လမ်းပြပေးမည်ဟု ဆိုလာသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းမှာ ချစ်သူရပေမဲ့ သခင်ကိုတော့ မေ့မသွားဘူးပဲ"

လျူယန်က ဝံပုလွေကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဂူထဲမှ အသံများကြောင့် ချူလုံနှင့် မူရုံရွှေးတို့လည်း နိုးလာကြသည်။ မုရုံရွှယ်သည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်လွင်သွားပြီး လျူယန်၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။ လျူယန်က ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ ဆူပူရန် ပြင်သော်လည်း မနေ့ညက ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

"နေ့ခင်းဘက်က သားရဲတွေ နည်းတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ငါတို့ လှုပ်ရှားရတာ ပိုလွယ်တယ်... ဒီနေ့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ချူလုံက မေးသည်။

လျူယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မနေ့က ရထားတဲ့ အသားတွေကို ကင်စားကြမယ်... ပြီးရင် ငါတို့ တစ်နေရာကို သွားကြရအောင်.. ဝံပုလွေက ငါ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးထားတယ်"

သူတို့သည် ထင်းများ စုဆောင်းကြသည်။ မုရုံရွှယ်က မီးခတ်ကျောက်ဖြင့် မီးမွှေးရန် ပြင်စဉ် လျူယန်က တားမြစ်လိုက်သည်။ သူသည် A-အဆင့် စွမ်းရည်ဖြစ်သော [မီးတောက်ထိန်းချုပ်ခြင်း] ကို အသုံးပြုကာ လက်ညှိုးထိပ်မှ မီးတောက်လေးတစ်ခုဖြင့် ထင်းများကို ချက်ချင်း မီးတောက်စေခဲ့သည်။

မုရုံရွှယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

"နင့်မှာ နှင်းခဲထိန်းချုပ်တဲ့ စွမ်းရည်လည်း ရှိတာမဟုတ်လား... အခု ဘာလို့ မီးဓာတ်ပါ သုံးနိုင်နေတာလဲ... နင့်မှာ ပါရမီ ဘယ်နှစ်မျိုးရှိတာလဲ"

လျူယန်က ပြုံးကာစလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရင် ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်လေ"

"မနေ့ညက ကိစ္စ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချူလုံက ဘာမှမသိဘဲ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။

အခန်း (၅၀) - ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှ ရွှေရောင်အသီး

မနေ့ညက ကိစ္စကို တွေးမိသည်နှင့် မုရုံရွှယ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် နီမြန်းသွားရသည်။ သူမက အလျှင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ချူလုံမှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေရှာသည်။ လျူယန်ကတော့ တစ်ကိုယ်တည်း ကျိတ်ရယ်ရင်း အသားကင်များကို ပြင်ဆင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြစို့... စားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ရမယ်... ဒီ 'ယင်' နယ်မြေမှာ နေ့ခင်းဘက်ပဲ လှုပ်ရှားလို့ရတာဆိုတော့ အချိန်က သိပ်မရှိဘူး"

သူတို့ အစာစားပြီးနောက် လျူယန်၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် ဝံပုလွေကြီးမှာ ၎င်း၏ မူလ [အရိပ်ဝံပုလွေ] အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် ဧရာမကိုယ်ထည်မှာ လူအများအာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လွန်းသဖြင့် လျူယန်က အသွင်ပြောင်းခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရိပ်ဝံပုလွေ အသွင်မှာ လူတစ်ဝက်ခန့် အမြင့်သာ ရှိတော့သဖြင့် သွားလာရ ပိုမိုလွယ်ကူသွားသည်။

"သူက အသွင်တောင် ပြောင်းနိုင်တာလား... အခုတော့ ချစ်စရာလေးနော်"

ချူလုံက ဆိုကာ အနားတိုးသွားသော်လည်း ဝံပုလွေ၏ ရန်လိုသော မျက်လုံးများကြောင့် အမြန်ပင် ပြန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် အရိပ်ဝံပုလွေ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးယံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဝံပုလွေက ချောက်ကမ်းပါးကို ညွှန်ပြကာ ဤနေရာတွင် ရွှေရောင်အသီးများ ရှိကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပဲဟာ"

ချူလုံက ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ လျူယန်ကိုယ်တိုင်လည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ [အရာခပ်သိမ်း သိမြင်ခြင်းအာရုံ] ကမူ ချောက်အောက်တွင် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း အာရုံရနေသည်။

"ငါ အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လျူယန်သည် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုကာ လက်ဗလာဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးယံရှိ အပေါက်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော၊ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသော ရွှေရောင်အသီး (၆) လုံး တွဲလောင်းကျနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

လျူယန်သည် အပေါ်သို့ ပြန်တက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့ပြီ... ချောက်အောက် သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာပဲ"

ဝံပုလွေက လျူယန်အား စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလာသည်။ အသီးကို ခူးလိုက်သည်နှင့် အလွန်ပြင်းထန်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းရနံ့က သားရဲများနှင့် နိုးထသူများကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အသီးကို ခူးပြီးလျှင် ချက်ချင်းစားရမည်ဖြစ်ကာ အချိန်ဆွဲပါက အာနိသင် လျော့ပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။

လျူယန်က မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အောက်ဆင်းပြီး အဲဒီအသီးကို စားရမယ်... အဲဒီအချိန်မှာ ထွက်လာမယ့် ရနံ့ကြောင့် သားရဲတွေ ရောက်လာနိုင်တယ်... ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ နင်တို့ကို အားကိုးရမယ်နော်"

"စိတ်မပူနဲ့၊ ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးထားမယ်"

ချူလုံက ခေါင်းညိတ်သည်။ မုရုံရွှယ်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လျူယန်သည် ဝံပုလွေကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ ကူညီရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်များကို ထုတ်သုံးနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သဖြင့် အခုမှ မသုံးလိုသေးပေ။ ထို့အပြင် ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ချူလုံနှင့် မုရုံရွှယ်တို့၏ အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်ကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူယန်သည် ချောက်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းကာ သစ်ပင်ဘေးရှိ မြေကွက်လပ်လေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ရွှေရောင်အသီးတစ်လုံးကို ခူးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အလွန်မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုမှာ လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ရနံ့မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးအပေါ်ရှိ မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံတို့ဆီသို့ပါ ရောက်ရှိလာသည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ... ဒါ ဘာလဲ"

ချူလုံ အံ့ဩသွားသည်။

မုရုံရွှယ်ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တွေးနေမိသည်။

"ဒါက ရှားပါးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အသီးပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေက ဒီအတိုင်းစားရင် စုပ်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... လျူယန်က တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း စားတော့မလို့လား... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလို့လဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုရနံ့မှာ ဝေးလံသော နေရာများအထိ ပျံ့နှံ့သွားရာ အနီးအနားရှိ သားရဲများနှင့် နိုးထသူများအားလုံးမှာ ရတနာတစ်ခုခု ရှိနေပြီဟု ယူဆကာ ချောက်ကမ်းပါးရှိရာသို့ ဦးတည် လာနေကြတော့သည်။