အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အခန်း (၃၄၉) ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် - မုန့်ယာယောင်

လွန်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်က ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်ယာယောင်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်အချိန်၌ အသက်နှစ်နှစ်သားသာ ရှိသေးသော နင်းကျော့အား မှာတမ်းခြွေခဲ့လေသည်။

“မသေမျိုးမြို့တော်ကြီးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ယိုယွင်းပျက်စီးလာနေပြီ၊ အဲဒါကြောင့် ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်းတွေကိုလည်း လျှော့ချပေးလာလိမ့်မယ်။ သားလေးကျော့၊ သားအသက် ဆယ့်လေးနှစ် ပြည့်တဲ့အခါကျရင် စက်မှုမသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်းဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်အထိ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာ သားအတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။”

“သားအနေနဲ့ စက်မှုပညာရပ်တွေကို အသေအချာ လေ့လာထားရမယ်။ စက်မှုရတနာတွေကို ကိုယ်တိုင်ပုံစံထုတ်တာ၊ တပ်ဆင်တာနဲ့ ထိန်းချုပ်တာတွေဟာ စက်မှုမသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေထဲမှာ ပါဝင်နေလို့ပဲ။”

“နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကိုသုံးပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်အောင် လုံးဝမကျင့်ရဘူးနော်။”

“သား ဒီပညာရပ်တွေကို လေ့လာနေတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့။ ထူးထူးချွန်ချွန်ကြီးလည်း မလုပ်ပြနဲ့ဦး။ ဖေဖေနဲ့မေမေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ သားအနားမှာ တကယ်အားကိုးရမယ့်သူ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ အရမ်းညံ့နေဖို့လည်း မလိုပါဘူး၊ သာမန်လောက်ဆိုရင်ပဲ ဖြစ်ပြီ။ သူများတွေ သတိမထားမိအောင် သာမန်အတိုင်းပဲ ကြီးပြင်းလာပြီးတော့ အစွမ်းအစတွေကို တိတ်တိတ်လေး စုဆောင်းထားရမယ်။”

“မေမေဟာ ပါရမီရှင်တွေ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးသွားကြတာကို အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်...”

“မေမေ သားကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သံမဏိဟန် သံချပ်ကာကို ထားခဲ့ပေးမယ်။ အဲဒါဟာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စွမ်းအားရှိတယ်။”

“ပြီးတော့ ဒီရတနာ... ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ပဲ။ ဒါဟာ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲကနေ မေမေ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရရှိခဲ့တာ၊ အဲဒါကိုလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးရဘူး။”

မှာကြားစရာရှိသည်များကို မှာကြားပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မုန့်ယာယောင်သည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန်ဖြင့်—

“ဒါတွေ သင်ပေးလိုက်တာ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ မေမေလည်း မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ သားလေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ။ တကယ်လို့ သိပ်ခက်ခဲနေရင် ချော်ရည်နန်းတော်ကို လက်လွှတ်လိုက်ပါတော့။”

“အသက်ရှင်နေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ သားကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ အသက်ရှင်နေစေချင်တာ မေမေရဲ့ ဆန္ဒပါ။ သားသာ အသက်ရှင်နေမယ်ဆိုရင် မေမေ ပျော်နေမှာပါ။”

အသက်နှစ်နှစ်သားလေး နင်းကျော့သည် သွေးစွန်းနေသော မိခင်၏အင်္ကျီကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း—

“မေမေ... မေမေ၊ စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့တော့။ မေမေ သေသွားမှာကို သား ကြောက်တယ်၊ သားကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး၊ အဟင့်... အဟင့်...”

မုန့်ယာယောင်သည် နင်းကျော့အား နောက်ဆုံးစကား မှာကြားလိုက်လေသည်။

“သားလေးကျော့... မကြောက်ပါနဲ့၊ မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ မေမေ ဒီမှာရှိတယ်၊ မေမေ မြေအောက်ကနေ သားကို ကာကွယ်ပေးနေမှာပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ရပ်တန့်သွားကာ နင်းကျော့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ကလေးသည်လည်း အားမဲ့စွာ လျောကျသွားတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေရင်းမှ “မေမေ... မေမေ၊ နိုးပါဦး၊ နိုးပါဦး” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်ကြည့်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် ကျယ်လောင်လာကာ မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်၍ အသည်းအသန် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

သူသည် သတိလစ်မေ့မြောသွားသည်အထိ ငိုယိုနေခဲ့ပေသည်။

မုန့်ယာယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချရင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် နင်းကျော့အား ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ ထိတွေ့၍မရခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် မုန့်ယာယောင်သည် လက်ကွက်အစီအရင်များ ပြုလုပ်၍ ရုပ်သေးထိန်းချုပ်သည့် ပညာရပ်ဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ကလာပ်အား ထရပ်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သိုလှောင်လက်ကောက်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အစားထိုးရုပ်ခန္ဓာကို ထုတ်ယူ၍ မူလနေရာတွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။

သူမသည် မထွက်ခွာမီ ငုံ့ကြည့်၍ နင်းကျော့၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် နှမြောတသဖြစ်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ စိတ်ကိုတင်း၍ သူမ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မြေအောက်ခန်းသို့ ဆင်းသွားပြီး နေရာပြောင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူမသည် ဦးစွာ မြေအောက်လျှို့ဝှက်စခန်းတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မီးလျှံတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လမ်းကြောင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ချော်ရည်နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နန်းတော်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မသေမျိုးအလင်းတန်းများ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူမသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဒါဟာ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် နန်းတော်ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ဝင်လာတာပဲ ဖြစ်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာလည်း ခံစားချက်တွေ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေမိတာပေါ့။

သူမသည် သူမ၌ရှိသော အခွင့်အာဏာဖြင့် ဘူးသီးပုံစံ ဆေးဖိုတောအုပ်ထဲသို့ လွယ်လင့်တကူ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်မှ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာရာ မုန့်ယာယောင်က “သေသွားတာတောင် ဒီတာအိုဒဏ်ရာက ပါလာတုန်းပါလား။ အခုတော့ ဝိညာဉ်သဘာဝကို သန့်စင်လိုက်တာနဲ့ ဒီဒဏ်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ” ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

တာအိုဒဏ်ရာကြောင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ပိုမိုအားနည်းလာရာ သူမသည် အားတင်း၍ သူမ၏ ရုပ်ကလာပ်အား ရွှေမီးဖိုအတွင်းသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ပညာမီးလျှံဖြင့် ဝိညာဉ်ချေဖျက် လွတ်မြောက်ရာကျမ်း။

မီးတောက်များ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်လာပြီး မုန့်ယာယောင်သည် ဝိညာဉ်လောင်မြိုက်ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်း၏ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အလူးအလဲ ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မီးဖိုအတွင်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်စင်းလျက် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ အံတုနေခဲ့ပေသည်။

“သားလေးကျော့... ဒါသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် မေမေ သားကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ အနားမှာ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ဦးမှာပါ။”

“တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်လည်း...”

သူမသည် ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကမူ လုံးဝတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ ကျိန်းသေပေါက် ကြေမွသွားတော့မှာပဲ။ ငရဲဘုံမှာ နေရမယ့် သက်တမ်းက အများကြီး ကျန်သေးတာကို သူမကတော့ သူမသားလေးအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သန့်စင်ဖို့ စွန့်စားနေတာပဲ” ဟု အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူမဟာ တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ၊ ဒီမိန်းမဟာ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်”

ရွှေမီးဖိုကြီး ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော်သည် ဆင်းသက်လာခဲ့ကာ မုန့်ယာယောင်၏ သန့်စင်ပြီးသား ဝိညာဉ်သည် စက်မှုကိုယ်ထည်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က “သူမ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သန့်စင်နိုင်ခဲ့တာလား” ဟု အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။

“ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရတာတောင် အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ဘူး။ ငါတုန်းကဆိုရင် အစကနေ အဆုံးထိ အော်ဟစ်နေခဲ့ရတာ... မဟုတ်ဘူး၊ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့ရတာ။”

“တကယ်ပါပဲ၊ မရက်စက်ဘဲနဲ့တော့ မိစ္ဆာတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးထည့်ပါရဲ့။”

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် မသေမျိုးနန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က ကျေနပ်နေမိသည်။

“ဒီမုန့်ယာယောင်ဟာ ငါ့အတွက်တော့ တကယ်ကို ကျေးဇူးရှင်မပါပဲ။”

“သူမဟာ ဟာကွက်ကို အသုံးချပြီး ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်လို အရာတွေကို ယူသွားရုံတင်မကဘူး။ သေပြီးတာတောင် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော်ရဲ့ ခန္ဓာကို ယူနိုင်သေးတယ်၊ သူမဟာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတာပဲ။”

“နောင်မှာ ဒီလိုလူမျိုးတွေ အများကြီး ထပ်ပေါ်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။”

“ဒီလိုလူမျိုး နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်သာ ရှိရင် ငါ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကတော့ ကျိန်းသေနေပြီ”

...

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ပြီး နင်းကျော့ကို ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမသည် စက်မှုလက်တံကို ဆန့်ထုတ်၍ နင်းကျော့၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စက်မှုယန္တရားများကို စတင်ချိန်ညှိလေတော့သည်။

လိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်းနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ နွေးထွေးသည့် ဗုဒ္ဓ၏ စွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ နင်းကျော့၏ အထက်ပိုင်း တန်တျန် အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

“သားလေးကျော့... မေမေ သားအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်။”

“ဒါဟာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ပညာရပ်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ မှန်ဝိညာဉ် ဆက်သွယ်ခြင်းပညာရပ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကျမ်းစာပဲ။”

“မေမေ ဒီကျမ်းစာတစ်စောင်လုံးကို သားရဲ့ အသိဉာဏ်ပင်လယ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားပေးမယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သား ဒီပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ဘာအခက်အခဲမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် အမှောင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

...

ဝတ်စုံလဲခြင်း၊ နန်းတော်သို့ သတင်းပို့ခြင်း၊ နာရေးသတင်းထုတ်ပြန်ခြင်း၊ နာရေးခန်းမ ပြင်ဆင်ခြင်း... အခေါင်းသွင်းခြင်း၊ အောက်မေ့ဖွယ်အခမ်းအနား ကျင်းပခြင်း၊ ညစောင့်ခြင်း၊ စျာပနအခမ်းအနားနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း...

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် အမှောင်ထဲမှနေ၍ “သူမ၏ကိုယ်ပိုင်စျာပန” ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

အရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်သက်နေသော နင်းကျော့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထိခိုက်ခံစားရလေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် လူလုံးမပြဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ တာအိုဒဏ်ရာကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမအနေဖြင့် တာအိုဒဏ်ရာမှ ကင်းဝေးသွားပြီဆိုသည်ကို အရင်ဆုံး အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းသည် ခွဲခွာခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေမည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

...

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံမှုကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ချက်မျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“တာအိုဒဏ်ရာပဲ...” သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။

ဝိညာဉ်သဘာဝအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သန့်စင်ခဲ့သော်လည်း ကံကြမ္မာဆိုးကဲ့သို့သော ထိုဒဏ်ရာမှ သူမ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှင်သန်နိုင်ဦးမှာလဲ။”

သူမသည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချရင်း နင်းကျော့ရှေ့တွင် လူလုံးမပြခဲ့မိသည်ကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်မိသည်။

...

ညနက်ပိုင်းအချိန်။

“မေမေ... မေမေ၊ ဘယ်မှာလဲဟင်။ သားကို ထားမသွားပါနဲ့...” အသက်နှစ်နှစ်သားလေး နင်းကျော့သည် စောင်ပုံထဲတွင် ကွေကွေလေးအိပ်ရင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရှာသည်။

ထိုအခါ မုန့်ယာယောင်သည် လူလုံးပြလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဝမ်းနည်းမှုများကို အောင့်အည်းရင်း ကုတင်နားသို့ အသာအယာ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်၍ နင်းကျော့၏ လက်ကလေးကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် တိုးတိုးလေး သီချင်းဆိုပေးလိုက်လေသည်။

တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... မြစ်ရေပြင်နဲ့ တောင်တန်းတွေပေါ်မှာ ပျံလွင့်နေတယ်... စမ်းချောင်းလေးတွေဟာ သစ်ပင်ကြီးတွေကို ဝန်းရံပြီး စီးဆင်းနေသလို... နေရောင်ခြည်လေးတွေဟာလည်း စိမ်းလန်းတဲ့ မြက်ခင်းပြင်လေးပေါ်မှာ ဖြာကျနေတယ်...

တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... လေပြည်ညင်းတွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပါလို့... မြစ်ပြင်ကျယ်နဲ့ ကြယ်ရောင်တွေအောက်မှာ ပျံလွင့်နေတယ်... မြင့်မားတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ ကျယ်ပြောတဲ့ မြေပြင်ကြီးဟာ လှပလွန်းတယ်... တိမ်လွှာတွေဟာ လေတိုက်ရာကို လွင့်မျောနေကြတယ်...

တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... စိတ်ပန်းလူပန်း ဖြစ်နေချိန်မှာ... သက်တံတွေနဲ့ ရောင်စုံတိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာ ပျံလွင့်နေတယ်... ကောင်းကင်ယံက အရောင်အသွေးတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး... လရောင်လေးကတော့ အမှောင်ထုကို တိတ်တဆိတ် အလင်းပေးနေတယ်...

တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... အိပ်မက်ထဲကို ပြန်လာခဲ့ပါ... လွမ်းဆွတ်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေပေါ်မှာ ပျံလွင့်နေတယ်... မေမေဟာ အိပ်မက်ထဲကနေ သားကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်... သားရဲ့ ဇာတိမြေလေးမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်စက်လိုက်ပါတော့...

ရင်းနှီးနေသော ထိုချော့တေးသံကြောင့် နင်းကျော့၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများ ပြေလျော့သွားကာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုအဖြစ်အပျက်သည် မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။

တစ်ညတွင်မူ မုန့်ယာယောင် သီချင်းမဆိုရသေးမီမှာပင် နင်းကျော့သည် အိပ်မက်ဆိုးမှ လန့်နိုးလာကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ပေါ်လာသော ရုပ်သေးရုပ်ကြီးကို မြင်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လေတော့သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့... မကြောက်ပါနဲ့၊ မေမေပါ... သားရဲ့ မေမေပါ” ဟု ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်က နွေးထွေးသော အသံဖြင့် အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ကုတင်ထောင့် နံရံနားသို့ ဆုတ်သွားကာ စောင်ကို တင်းတင်းခြုံ၍ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကွေကွေလေး ဝပ်နေမိသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းသွားကာ နင်းကျော့အား ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စက်မှုလက်တံကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်း၍ ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သီချင်းကို တိုးတိုးလေး စတင်သီဆိုလေတော့သည်။

“တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်... တိမ်လွှာတွေ ပျံလွင့်နေတယ်...”

ထိုသီချင်းသံကြောင့် နင်းကျော့သည် သတိပြုမိသွားကာ သတ္တိမွေး၍ စောင်ကြားမှနေ၍ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခေါင်းလေးကို အပြင်သို့ ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်အား ငေးကြည့်နေမိရင်းမှ သူမသည် သူ၏မိခင်ဖြစ်ကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ သီချင်းသံဆုံးသည်နှင့် စောင်ကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြေးတိုးဝင်လိုက်လေသည်။

သူသည် မျက်ရည်များကြားမှ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်— “မေမေ—”

“သားလေးကျော့... မေမေ့ရဲ့ သားလိမ္မာလေး” ဟု မုန့်ယာယောင်က နင်းကျော့ကို ထွေးပွေ့ကာ သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသော်လည်း မျက်ရည်ကမူ ကျမလာခဲ့ပေ။

...

ယခုအခါ မိခင်နှင့်သား ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မုန့်ယာယောင်သည် ခွဲခွာရခြင်း၏ နာကျင်မှုကို မတွေးတော့ဘဲ နေ့စဉ် နင်းကျော့ကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ ပညာရပ်များကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် စက်မှုပညာရပ်များကို သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှသာ တန်ဖိုးကို သိရတတ်သည် မဟုတ်လော။

နင်းကျော့သည် မုန့်ယာယောင်၏ အနားတွင် ကပ်နေကာ သူမပြောသမျှ စကားတိုင်းကို အသေအချာ နားထောင်နေမိသည်။

“မေမေ... မေမေ” ဟု နင်းကျော့က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

မုန့်ယာယောင်သည် အတွေးများထဲမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

နင်းကျော့သည် မုန့်ယာယောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်ရင်း ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ ကလေးသံလေးဖြင့်— “မေမေ... စာသင်နေတဲ့အချိန်မှာ စိတ်မလွင့်ရဘူးလေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ယာယောင်သည် နင်းကျော့အား ငုံ့ကြည့်ကာ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုရိပ်များ တိတ်တဆိတ် ပိုမိုကြီးထွားလာနေမိသည်။

ဒါဟာ တာအိုဒဏ်ရာ ထပ်မံထကြွလာတာဆိုတာကို သူမ သိနေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝထဲ၌ ထိုဒဏ်ရာကို မသိသာခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ခရမ်းရောင်အရိပ်အယောင်လေးများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုအရိပ်အယောင်များသည် ကြိုးမျှင်များအလား ဖြစ်ပေါ်နေလေပြီ။

အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရရာ မုန့်ယာယောင်သည် သူမ၏ အချိန်များ ပြန်လည်ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ နင်းကျော့ကို အမှန်တရားအား မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။

...

နင်းမျိုးနွယ်စုဂေဟာ အနီးအနားတွင် လူတစ်ယောက်သည် မသင်္ကာဖွယ်ရာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မုန့်ယာယောင်သည် ချက်ချင်းပင် အရေးယူလိုက်လေသည်။

ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားကာ “မေမေ... မေမေ၊ မေမေ လူ... လူသတ်လိုက်တာလား” ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေးရှာသည်။

မုန့်ယာယောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး— “သူက မသင်္ကာစရာ လှုပ်ရှားနေတာ၊ ကျင့်စဉ်လည်း ရှိနေတော့ သူခိုးဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မသေသေးပါဘူး၊ မေမေ အပြစ်ပေးလိုက်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း နင်းကျော့သည် အံ့အားသင့်သွားသလို သနားစိတ်လည်း ဝင်လာမိသည်။ “သူက သားလိုပဲ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာကို။”

“မေမေ... တကယ်လို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရင် သွေးလွန်ပြီး သေသွားမှာပေါ့နော်။”

မုန့်ယာယောင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး— “သား သူ့ကို ကယ်ချင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ” နင်းကျော့က ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ အချိန်သည်လည်း အကန့်အသတ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအဖြစ်အပျက်ကို နင်းကျော့အား သင်ခန်းစာကောင်းတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး— “ဒါဆိုရင်တော့ သားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သားက သူ့ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကယ်ရမယ်နော်၊ မေမေ့ကို အားမကိုးရဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကာ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ” ဟု အော်လိုက်လေသည်။

မိခင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် သူသည် စွန်းလင်ထုံအား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အမြန်ပင် ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၅၀) မိခင်မေတ္တာငတ်မွတ်နေသော ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်

ခေတ္တမျှ ငိုင်တွေသွားပြီးနောက် မုန့်ယာယောင်သည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိမှာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် အတွင်း၌ ရှိမနေတော့ဘဲ မီးလျှံတောင်တန်း ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချေသည်။

သူမသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝ ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်း၌ ခရမ်းရောင်အနှစ်သာရများ ခဲယဉ်းစွာ စုစည်းနေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

"ဒဏ်ရာက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပြင်းထန်လာပြန်ပြီ"

သူမသည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ မြို့တော်သို့ ချက်ချင်းပြန်မသွားဘဲ တောင်အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ပြီး ချော်ရည်နန်းတော် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

"တာအိုဒဏ်ရာတွေက မှတ်ဉာဏ်တွေကို တိုက်စားနေပြီ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဝိညာဉ်သဘာဝလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး ဒီချော်ရည်နန်းတော်ဆီကိုပဲ အလိုအလျောက် ပြန်လာမိတော့မှာပါလား"

ထိုအချိန်မှစ၍ မုန့်ယာယောင်သည် နင်းကျော့ နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချလိုက်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့ချေသည်။

နင်းကျော့လေးမှာမူ စောင်ပုံထဲတွင် ကွေးကွေးလေးဝပ်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပေသည်။

စွန်းလင်ထုံ သည် ကုတင်ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ—

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ အခုထိ မအိပ်သေးဘူးလား"

နင်းကျော့လေး သည် စောင်ထဲမှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ—

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အမေကို လွမ်းလို့ပါ။ အိပ်လို့လည်း မရဘူး။ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်တဲ့အခါတိုင်း အမေက သီချင်းဆိုပြလေ့ရှိတယ်။ အစ်ကိုစွန်း ကျွန်တော့်ကို သီချင်းဆိုပြလို့ ရမလားဟင်"

စွန်းလင်ထုံသည်လည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် သီချင်းကို အားနာပါးနာ ဆိုပြလိုက်ရပေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင် သည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်၍ ထိုမြင်ကွင်းကို နောက်ကွယ်မှ ကြည့်ရှုနေရင်း စိတ်နှလုံးထဲ၌ ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

မိမိတိုက်ဆိုင်စွာ ကယ်တင်ခဲ့ရသော ထိုသူသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းမျိုးနွယ်စု ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းထောက်လှမ်းကာ ဆွေမျိုးများက နင်းကျော့၏ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကျူးကျော်စော်ကားခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မုန့်ယာယောင် တစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်သိရှိနေခဲ့သည်။

အချိန်ကာလတို့သည် အဟုန်ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

"ညဉ့်နက်နေပြီ။ ကောင်းကောင်းအိပ်မှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် အရပ်မရှည်ဘဲ ကျော့လေး ရဲ့ ဦးနှောက်က ထုံထိုင်းသွားလိမ့်မယ်နော်"

မုန့်ယာယောင်သည် ပေါ်လာပြီး မီးအိမ်အောက်၌ စာဖတ်နေသော နင်းကျော့ကို နူးညံ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မော့ကြည့်ကာ—

"အမေ ပြန်လာပြီပဲ။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ကုသပေးနိုင်ဖို့ စက်မှုပညာရပ် တွေကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသင်ယူနေတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က အမေ ပြန်လာတုန်းက လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာရထားတယ်မဟုတ်လား"

မုန့်ယာယောင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်မောင်းကို သိသိသာသာ နောက်သို့ ဖုံးကွယ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ သားလေးမှာ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ယခင်ကထက် ပို၍ ဂရုတစိုက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာမှာ မီးလျှံတောင်တန်းအတွင်းရှိ မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲ တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် သတိလွတ်နေပြီး မှတ်ဉာဏ်လည်း မရှိတော့ဘဲ ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော်တစ်ဦး၏ သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်အတိုင်း ချော်ရည်နန်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း နတ်ဆိုးသားရဲများကို သုတ်သင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့သားလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာပါပေတယ်"

မုန့်ယာယောင်သည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နင်းကျော့ကို မသိမသာ ဆွဲပွေ့လိုက်မိသည်။

နင်းကျော့သည်လည်း မိခင်ဖြစ်သူကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်သော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးမဲ့သော နူးညံ့မှုကို ခံစားနေရပေသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်မှ မီးအိမ်ကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်မှာ—

"အမေ... ကျွန်တော် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံး စက်မှုကျင့်ကြံသူ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာပါ။ အမေ့ရဲ့ ဝေဒနာတွေကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း အတူတူနေကြမယ်နော်"

မုန့်ယာယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ရင်သွားရပေသည်။ ခဏတာမျှ အတိုင်းအဆမဲ့သော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားရာ အံကြိတ်၍ အောင့်အီးထားရရှာသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်မျှ ကျမလာခဲ့ပေ။

"ဒါ စီယိုဥယျာဥ် လားဟင်"

နင်းကျော့လေးသည် မြင့်မားလှသော အဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သို့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူကို တွေးတောကာ အံကြိတ်၍ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်လျက် စင်ပေါ်မှ စက်မှုကျင့်ကြံသူက ရုပ်သေးထိန်းချုပ်မှု ပညာရပ်ကို သင်ကြားပေးနေသည်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသင်ယူနေမိသည်။

သူသည် စက်မှုပညာဆိုင်ရာ သီအိုရီများကို များစွာသိရှိထားသော်လည်း လက်တွေ့ထိန်းချုပ်မှုအတွက် ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ယာယောင်၏ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် သတိပြန်ဝင်လာသည့် အချိန်လေးများကို တန်ဖိုးထားနေရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို သင်ကြားပေးရန် အချိန်မပေးနိုင်တော့ပေ။

နင်းကျော့သည် လီလိုင်ဖုန်း ၏ ထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်များကို အသည်းအသန် လေ့လာနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် အင်္ကျီလက်စအတွင်း၌ မပြတ်လှုပ်ရှားနေကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်လုပ်နေရသဖြင့် ရုပ်သေးပြပွဲ ပြီးဆုံးချိန်တွင် အလွန်တရာ ဆာလောင်နေပြီး မျက်လုံးများပင် ဝေဝါးကာ နားထဲ၌လည်း အူဟောက်သံများ ကြားနေရပေသည်။

သူသည် ဧည့်သည်များ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော မုန့်များကို ကောက်ယူစားသောက်လိုက်ရင်း—

"တကယ်... တကယ် အရသာရှိတာပဲ" ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်းကျော့သည် သူ၏ဦးလေးဖြစ်သူ နင်းကျဲ ၏ မွေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူ ကျောင်းတက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေအနေကို သိရှိထားကြသော အတန်းဖော်များက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ကြသည်မှာ—

"လမ်းဘေးက ကလေး... ခေါင်းကြီးတဲ့ လူဆန်းလေး"

"အမေမွေးပြီး အမေမကျွေးတဲ့ မိဘမဲ့ကလေးလေး... ဟားဟားဟား"

နင်းကျော့သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်မှာ

"ငါ့မှာ အမေရှိတယ်"

အတန်းဖော်များသည် အစပိုင်းတွင် လန့်သွားကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ လှောင်ပြောင်ကြပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် အသံကုန်အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ပြေးထွက်ပြီး အတန်းဖော်များနှင့် လုံးထွေးသတ်ပုဒ်ကြတော့သည်။

သူသည် မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့ရသည်။

သူနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သော ကျောင်းသားများ၏ မိဘများက လာရောက်တိုင်တန်းကြရာ ဦးလေးနင်းကျဲမှာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရပေသည်။ ထို့နောက်တွင် နင်းကျဲသည် နင်းကျော့ကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးကာ ဒူးထောက်ခိုင်းထားလေတော့သည်။

"မင်းက မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲရဲ့ မြေးကိုတောင် ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းလှချေလား"

နင်းကျော့သည် ညနေစောင်းသည်အထိ ညစာမစားရဘဲ ဒူးထောက်နေရရာ ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် မူးဝေနေပေသည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားထားသော နင်းကျိ သည် သူ့အနားသို့ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ အစားအစာနံ့များ ထွက်နေရင်း သူ့ဘေးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လှည့်ပတ်သွားလာနေပေသည်။

"အမေ... အမေ ဘယ်မှာလဲဟင်။ ဟီး... ဟီး... ဟီး..." နင်းကျော့မှာ စိတ်ထဲတွင်သာ ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် မီးလျှံတောင်တန်း၏ မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းများအတွင်း လျှောက်လှမ်းနေပေသည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မှန်ကန်တိကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဟန်ချက်ညီစွာ ရွေ့လျားနေကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ချေ။

ညနေကျောင်းဆင်းချိန်။

နင်းကျော့သည် ကျောင်းဆောင်မှ လူအုပ်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထောင့်သို့ အကွေ့တွင် အတန်းဖော်တစ်ဦးက မိဘများ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဟေ့... ခေါင်းကြီးတဲ့ လူဆန်းလေး" ဟု နောက်မှ အော်သံထွက်လာပြီးနောက် နင်းကျော့မှာ နောက်မှ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

သူသည် ဒေါသတကြီး ထရပ်ကာ လက်စားချေရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အတန်းဖော်အချို့မှာ ရယ်မောကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏတာမျှ သူသည် မည်သူ့နောက်သို့ လိုက်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေမိသည်။

သူတို့သည် အဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ ရပ်တန့်၍—

"အမေမရှိတဲ့ လမ်းဘေးကလေး... အမေမရှိတဲ့ ခေါင်းကြီး" ဟု လှောင်ပြောင်ကြပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးလေတော့သည်။ အဆုံးတွင် အိမ်သို့ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် ဝမ်လန် က သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ပေးမဝင်ဘဲ တံခါးပိတ်ထားလိုက်ချေသည်။

သူသည် စိတ်ကို တင်းထားကာ ဒေါသကို မျိုသိပ်လျက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နင်းကျဲ၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး မိမိ၏ အိမ်ဝင်းလေးဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ပေသည်။

မှောင်မည်းပြီး လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကလေးပေါ်တွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာချေသည်။

"အမေ"

နင်းကျော့သည် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ပုံရိပ်ဆီသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားမိသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် သူ့ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်နေပေသည်။

သူမသည် ညဘက် လှုပ်ရှားသွားလာရ လွယ်ကူစေရန်နှင့် ဒဏ်ရာများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံ ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။

မုန့်ယာယောင်သည် နင်းကျော့၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ကျောင်းမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဆရာတွေကလည်း ကြင်နာကြတယ်၊ အတန်းဖော်တွေကလည်း ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ကစားကြတယ်"

"မင်းဦးလေးအိမ်မှာ ဘာလို့ ညမအိပ်တာလဲ"

"ကျွန်တော်... အိမ်ကို ရုတ်တရက် လွမ်းလာလို့ပါ"

မုန့်ယာယောင်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူမသည် နင်းကျော့၏ အခြေအနေကို မသိဘဲ မဟုတ်သော်လည်း အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးမှသာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နင်းကျော့ အမှန်တကယ် ဘေးဒုက္ခရောက်မှသာ သူမ ဝင်ရောက်ကူညီပေလိမ့်မည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေသော်လည်း နင်းကျော့သည် မိခင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ယာယောင်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စည်းချက်ကျကျ တောက်တောက်... တောက်တောက်နှင့် ဖြစ်လာကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ဝေဝါးသွားချေပြီ။

နူးညံ့သော မိခင်မေတ္တာ အရိပ်အယောင်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

နင်းကျော့သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိလိုက်ရပေသည်။

သူသည် မိခင်၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ—

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့နော်"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ မိခင်မေတ္တာ ငတ်မွတ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး"