အခန်း (၃၅၃-၃၅၄)
Vol. 19 Ch. 353-554
အခန်း (၃၅၃) ကျန်းတန်လျန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအာဃာတ
ချီပိုင်နှင့် တိုက်ပွဲအပြီး နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်၌...
ဧရာမ လက်သီးတော်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာချေပြီ။ လေအေးများ တဝေါဝေါ တိုက်ခတ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များက လူကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်စေသည်။
နင်းကျော့သည် ခေါင်းမော့လျက် ငရဲဘုံစေတမန်၏ နွားခေါင်းသရဲစစ်သည်ကို မကြောက်မရွံ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်ကိုပဲ သုံးရတော့မှာလား”
ဝုန်း...
ထိုစဉ် နွားခေါင်းသရဲစစ်သည်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က တားဆီးလိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို နင်းကျော့၏ ရှေ့တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးပမာ ပုံရိပ်တစ်ခု မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်လိုက်ချေပြီ။
နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာပြီး ထိုသူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်မှာ “ယွမ်တာရှန့် ပါလား” ဟူ၍ ဖြစ်ပေရာ။
...
နင်းကျော့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော စက်မှုမျောက်ရုပ်သေး၏ ကိုယ်ထည်အတွင်းသို့ ‘မြေကမ္ဘာမီးဖို မီးလျှံဓာတ် စက်မှုနှလုံးသား’ ကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေမိချေသည်။
‘သာမန် မီးလျှံဓာတ်ကတော့ ဒီလောက် လေးလံတဲ့ မျောက်ရုပ်သေးယန္တရားကြီးကို မောင်းနှင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်’
‘မီးလျှံဓာတ်နဲ့ မီးလျှံသီးက သိပ်မခြားနားလှဘူး၊ ဒါဆိုရင် နှစ်တစ်ထောင် ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ မီးလျှံသီးတွေကို သုံးရင်ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား’
‘တော်သေးတာပေါ့… ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်က မြို့စားမင်းဂေဟာရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေတာဆိုတော့ မီးလျှံသီးတွေကို ခိုးယူဖို့က လွယ်ကူနေတာပဲ’
...
ကျူးရွှမ်းကျိသည် နန်းတွင်းမှ တွက်ချက်မှုရလဒ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ထိုသူမှာ ယွမ်တာရှန့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။
သူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အမိုးကို ဖောက်လျက် နင်းကျော့၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာချေပြီ။
“ပြောစမ်း… မင်း ဘာလို့ ယွမ်တာရှန့်ကို သတ်ချင်ရတာလဲ”
ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အသံမှာ သံမဏိပမာ အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး နွေးထွေးမှု အလျှင်းမရှိချေ။ မမြင်ရသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပိကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများက နင်းကျော့အပေါ် ကျရောက်လာလေသည်။
နင်းကျော့သည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကျောပြင်မှာ ကုန်းသွားရသော်လည်း ဒူးမထောက်ဘဲ အတင်းအကျပ် တောင့်ခံထားခဲ့သည်။ သူသည် ‘အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်’ ကို ထုတ်သုံးရန် အသင့်ပြင်လိုက်ချေပြီ။
...
ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေသည်။ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျော့သည် သူ၏ မူလအစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ချေသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်အနေဖြင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
ကျန်းတန်လျန်သည် ထျန်းချင်နန်းတော်၏ မျိုးဆက်ခံတပည့်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားချေပြီ။
မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးက ရုတ်တရက် အစွမ်းပြလိုက်ရာ ထျန်းချင်နန်းတော်၏ မျိုးဆက်ခံတပည့်မှာ အသက်ပျောက်သွားရလေတော့သည်။
...
မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်...
နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံထံသို့ လျှို့ဝှက်သတင်း ပေးပို့လိုက်သည်မှာ-
“အစ်ကိုစွန်း… နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ပြဿနာရှိနေပြီ၊ နောင်မှာ သူက အစ်ကို့ကို ဆက်သွယ်လာရင် တစ်ဖက်သတ် မယုံကြည်နဲ့ဦး”
“ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ စွမ်းအားကို စိုးရိမ်ရတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြောသမျှကို နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က ကြားဖြတ်နားထောင်နိုင်တယ်”
“နန်းတော်ထဲကို ရောက်တဲ့သူတိုင်းက ချော်ရည်နန်းတော်နဲ့ ဝိညာဉ်ကြိုး ချိတ်ဆက်ခံထားရတာလေ”
“နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က ကျွန်တော်တို့ သတင်းတွေကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မလား မသိဘူး”
“ဘေးကင်းဖို့အတွက် လူချင်းတွေ့တာကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်”
စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းညိတ်လျက် “အေးပါ… ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
...
နင်းရှောင်ဟွေ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်သေတ္တာကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ချေသည်။ ထိုအခါ ဝိညာဉ်သဘာဝတချို့မှာ ပိုးစုန်းကြူးများပမာ လွင့်ပျံလာပြီး ‘လွင့်မျောတိမ်တိုက် စီးဆင်းရေပြင် အဆောင်လက်ဖွဲ့’ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားလေသည်။
နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး “တကယ် ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်မိချေသည်။
သူသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝေ့သီလာရသည်။ ယခင်ကမူ ယင်းမှာ သူ၏ တွေးထင်ချက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လက်တွေ့စမ်းသပ်မှုက သူ၏ အတွေးကို အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေ၏။
အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ဝိညာဉ်သဘာဝကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှ စတင်နိုင်သည်။ နင်းရှောင်ဟွေ့သည် အသက်ရှိစဉ်က ဤအဆောင်ကို အမြဲသုံးစွဲခဲ့ပြီး အလွန်ပင် မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော ပတ်သက်မှုကြောင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝကို မီးဖြင့် သန့်စင်လိုက်သောအခါ အဆောင်လက်ဖွဲ့က လက်ခံရယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်သေတ္တာကို အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ‘လွင့်မျောတိမ်တိုက် စီးဆင်းရေပြင် အဆောင်လက်ဖွဲ့’ ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိလေသည်။
...
နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် နင်းကျော့အား ထပ်မံ ရှာတွေ့သွားပြန်သည်။
“သခင်လေး… ကျွန်တော်က… နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ပါ” ၎င်း၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေချေသည်။
“ဟို ကျူးရွှမ်းကျိက ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာချင်နေပြန်ပြီ”
“အခု သူက နတ်ဆိုးသားရဲအုပ်ကြီးကို သုံးပြီး ဘူးသီးပုံစံ ဆေးဖိုတောအုပ်ထဲက ရွှေမီးဖိုကို စမ်းသပ်ချင်နေတာ”
“သခင်လေးကို ကျွန်တော် ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ယွမ်တာရှန့်ကို စက်မှုရုပ်သေးလုပ်တုန်းက ရွှေမီးဖို တစ်ခုကို သုံးခဲ့ရတယ်လို့လေ”
“အဲဒါကို ကျူးရွှမ်းကျိသာ သိသွားရင်တော့…”
နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ အားနည်းသော အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီး “သခင်လေးက ပြတ်သားတဲ့သူပဲ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ‘ဓာတ်ငါးပါး အမြောက်မျှော်စင်’ ကို သုံးရအောင်၊ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြစို့” ဟု ဆိုလာသည်။
နင်းကျော့သည် စိတ်ထဲမှ တလှုပ်လှုပ် ခံစားလိုက်ရပြီး ‘နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေရတာလဲ’ ဟု တွေးတောနေမိသည်။
‘ရွှေမီးဖို…’
‘အမှတ် (၅) ရွှေမီးဖိုကို ယွမ်တာရှန့်အတွက် သုံးခဲ့တယ်၊ အမှတ် (၃) က မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီး၊ အမှတ် (၄) ကိုတော့ အမေ့အတွက် သုံးခဲ့တာ၊ ဒါဆို ပြဿနာက အမှတ် (၁) နဲ့ (၂) ရွှေမီးဖိုတွေမှာပဲ ရှိရမယ်’
‘ဒီမှာ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်’
...
နင်းကျော့သည် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးစပ်ပြီး ကျူးရွှမ်းကျိထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ကျူးရွှမ်းကျိက သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော သဲလွန်စများကို နင်းကျော့အား မပြောပြခဲ့သော်လည်း ယင်းမှာ အရေးမကြီးလှပေ။
ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် ကျူးကျန်းနောက်သို့ ခြေရာခံ လိုက်နေသဖြင့် နင်းကျော့အနေဖြင့် တိကျသော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိနိုင်ပေသည်။
‘သူတို့ ဘာကို ရှာနေကြတာလဲ’
‘နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား’
ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်လောက်အောင် ဝိညာဉ်သဘာဝ ကြွယ်ဝနေပြီ ဖြစ်သည်။
နင်းကျော့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေစဉ်အတွင်း သူမက အမြဲတစေ ကင်းထောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
...
နန်းတွင်းစာမေးပွဲ တတိယအဆင့်တွင် မုန့်ခွေသည် မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရေဓာတ်ဖြင့် လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ရာ ချော်ရည်နန်းတော်၏ တားမြစ်ချက်များစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် ကြားစခန်းဆောင်၏ လျှို့ဝှက်ခန်းသို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။
နင်းကျော့မှာ ဝဋ်မီးများ၏ လောင်မြိုက်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မထနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ယာယောင်သည် မှတ်ဉာဏ်များ မရှိသော်လည်း စိတ်ထဲမှ အတိုင်းအထက်အလွန် ဒေါသထွက်လာရသည်။
သူမသည် နင်းရှောင်ဟွေ့၏ ဘိုးဘွားနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
သူမ သတ်ဖြတ်လိုက်ချေပြီ။
စွန်းလင်ထုံသည် သူမကို ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား မဝေခွဲနိုင်ဘဲ နင်းကျော့ကို ကာကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ မုန့်ယာယောင်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွန်းလင်ထုံမှာ လဲကျသွားရလေသည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝမှာ တုန်လှုပ်လျက် မေတ္တာတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နင်းကျော့ကို ထူမပေးလိုက်ချေသည်။
“အမေ…” ဟု နင်းကျော့က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားပြီး “ငါ ဘာကြားလိုက်တာလဲ” ဟု စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
နင်းကျော့၏ ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲမှ မီးများကိုလည်း ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းဖြင့် သန့်စင်လိုက်ချေပြီ။
သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ကျော့လေး… မင်း ဒါကို သေချာ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ” ဟု စွန်းလင်ထုံက အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဆိုလေသည်။
နင်းကျော့က ခါးသက်သက် ပြုံးလျက် ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စွန်းလင်ထုံက “သတိထား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ချေပြီ။
ကျူးရွှမ်းကျိသည် နင်းကျော့၏ နောက်ကွယ်မှ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။
နင်းကျော့မှာ ဒဏ်ရာမှ ပြန်ကောင်းစဖြစ်သလို မီးအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသေးသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ သုံးပေထက် ပိုမို၍ မခံစားနိုင်သေးချေ။
နားစည်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော လေတိုက်သံ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျူးရွှမ်းကျိမှာ သူ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားပညာရပ် — ရွှေတောင်ပမာ ကျင့်စဉ်
နတ်ဘုရားပညာရပ် — ကျောက်စိမ်းတိုင်သဖွယ် ကျင့်စဉ်
ကျူးရွှမ်းကျိသည် တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပိကျလာသကဲ့သို့ အတားအဆီးမဲ့သော စွမ်းအားကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်လာချေပြီ။ စွန်းလင်ထုံမှာ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်ဓာတ်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်
သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ကျူးရွှမ်းကျိနှင့် ယှဉ်လျှင် ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်မှာ အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းနွဲ့နှောင်းနေသယောင် ရှိချေသည်။
သူမသည် ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ရှောင်ထွက်လိုက်ပြီး နင်းကျော့ကို ကာကွယ်ရန် လက်ဝါးတစ်ချက် ထုတ်လိုက်လေသည်။
နတ်ဘုရားပညာရပ် — ကျောက်စိမ်းပန်းအိ
နတ်ဘုရားပညာရပ် — တိမ်တိုက်ချည်မျှင် ဟိန်းသံ
ကျောက်စိမ်းပန်းတစ်ပွင့်မှာ လှပနူးညံ့စွာ ပွင့်လန်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိမ်တိုက်များ အလျှင်အမြန် ဖြစ်ပေါ်လာကာ လှိမ့်ဝင်လာချေပြီ။
ကျူးရွှမ်းကျိ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမှာ မုန့်ယာယောင်၏ ရှေ့တွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအားအင်များမှာ တိမ်တိုက်ထဲတွင် စုစည်းသွားလေသည်။
နောက်တစ်ခဏ၌ တိမ်တိုက်များမှာ တုန်ခါသွားပြီး ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြီးမှာ ကျူးရွှမ်းကျိထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။
ထိုသို့သော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ကျူးရွှမ်းကျိမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းမှ ပြန်ထွက်သွားရချေပြီ။
“ပျော့ပျောင်းခြင်းဖြင့် မာကျောခြင်းကို အနိုင်ယူတာပဲ” ဟု ကျူးရွှမ်းကျိက အံ့အားသင့်စွာ ဆိုလေသည်။ စက်မှုရုပ်သေးတစ်ခုက နတ်ဘုရားပညာရပ် နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်တည်း သုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့ပြင် ထိုပညာရပ်နှစ်ခုမှာ ကျောက်စိမ်းတိုင်နှင့် ရွှေတောင်ထက်ပင် ပိုမို၍ ဟန်ချက်ညီနေသေးသည်။
“သတ်မယ်… သတ်ရမယ်” ကျန်းတန်လျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ မီးလျှံပမာ နီရဲနေချေပြီ။ သူသည် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော အခြေအနေတွင် နင်းကျော့အား သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာသည်။
ကျူးရွှမ်းကျိက “မသွားနဲ့” ဟု ထိတ်လန့်တကြား တားမြစ်လိုက်သော်လည်း မရတော့ချေ။
ကျန်းတန်လျန်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စက်မှုတံစဉ်ကို ကိုင်လျက် တံခါးဝသို့ အတင်းတိုးဝင်လာသည်။
သူ မြှောက်ကိုင်ထားသော စက်မှုတံစဉ်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တံစဉ်သွားမှာ လျှပ်စီးပမာ ရှည်ထွက်လာကာ ကျန်းတန်လျန်၏ နဖူးကို ထိုးဖောက်လျက် ဦးခေါင်းနောက်သို့ ပွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။
ကျန်းတန်လျန်၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးသွားပြီး နင်းကျော့၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားရချေပြီ။ သူသည် စက်မှုတံစဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလျက် အသက်ဝိညာဉ် မရှိတော့ချေ။
ကလစ်… ကလစ်…
စက်မှုတံစဉ်မှာ ပုံစံပြောင်းလဲသွားပြီး ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားချေပြီ။ ထိုမြွေကြီးက ပါးစပ်ကို ဟလျက် ကျန်းတန်လျန်၏ အလောင်းကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမြိုလိုက်လေသည်။
၎င်းက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အသံပြုပြီးနောက် မုန့်ယာယောင်၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့လျက် ဝပ်စင်းနေခဲ့သည်။ မုန့်ယာယောင်က ဘေးတိုက်ရပ်လျက် မြွေကြီး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေချေသည်။
မြွေနဂါးကြီးမှာ လျှာကို ထုတ်ကာ အမြီးကို လှုပ်ယမ်းလျက် အလွန်ပင် သိတတ်နူးညံ့နေပေ၏။
ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ရသော ချီတွန်း၊ ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြီးမားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြလေသည်။
ယန်ချန်ယွီမှာမူ ‘နင်းကျော့ရဲ့ အကြံအစည်တွေက တကယ်ကို နက်နဲလှပါလား၊ ဒါကြောင့်ပဲ သူက နန်းတော်သခင်နေရာကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာကိုး’ ဟု တွေးတောရင်း ထိတ်လန့်နေမိချေသည်။
ချက်ချင်းပင် မြွေနဂါးကြီးမှာ တံစဉ်အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန့်ယာယောင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် တံခါးဝသို့ ချိန်ရွယ်လျက် အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချေပြီ။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချီတွန်း၊ ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် ကျူးရွှမ်းကျိတို့မှာ မှောင်မည်းသော မိုးညတစ်ညအတွင်း ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အားကိုးရာမဲ့ခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း...
ထိုထင်ယောင်ထင်မှားမှုမှာ ခဏချင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ချီတွန်း၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ခေါင်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်လျက် အပြင်းအထန် နောက်ဆုတ်ကာ ကုသမှု ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြုနေရချေပြီ။ ကျိုးနုန်းယင်းမှာလည်း လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ကာကွယ်ရေးရတနာမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရသည်။
ကျူးရွှမ်းကျိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေတောင်ကြီးမှာလည်း လေးခြမ်း ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
သူသည် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခရမ်းရောင် အရိပ်အယောင်များ ပျံ့နှံ့နေချေပြီ။
ကျူးရွှမ်းကျိမှာ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော်နှင့် မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရရုံဖြင့် သူ ဤမျှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ အဓိကအချက်မှာ အတွင်းစွမ်းအားနှင့် အပြင်စွမ်းအား ပေါင်းစပ်သွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။
‘ငါ ဘယ်တုန်းက ထိခိုက်သွားတာလဲ’
သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်မှာ ‘ငါ ရွှေမီးဖိုရဲ့ အတိတ်ကို ခြေရာခံတုန်းက ခရမ်းရောင် အရိပ်အယောင်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရတာလား’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ယန်ချန်ယွီမှာ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဖြူလျော့လျက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူမမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသော်လည်း အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေမိချေပြီ။
“အစ်ကိုစွန်း… သွားရအောင်” ဟု နင်းကျော့က အားနည်းသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ သမားတော် မုန့်ယာယောင်က သူတို့နှစ်ဦးကို တံခါးဝအထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုတိုက်ကွက်ကြောင့် ကြောင်အမ်းနေကြပြီး တချို့မှာ ကုသနေရကာ တချို့မှာလည်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
နင်းကျော့သည် သူ၏ အခြေအနေကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ မုန့်ယာယောင်၏ ဝိညာဉ်သဘာဝမှာ နတ်ဘုရားပညာရပ် နှစ်ခုကို သုံးလိုက်သဖြင့် အားအင်များစွာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ ခြောက်လှန့်သည့် နည်းဗျူဟာက ထိရောက်ခဲ့သဖြင့် ရန်သူများမှာ မလှုပ်ရဲဘဲ ရှိနေကြပေ၏။
“ဒီတံခါးကို ဝင်လာတဲ့သူတိုင်း အသေပဲ”
တံခါးကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့က နောက်သို့ အသာအယာ လှည့်ကြည့်လျက် ဤစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေတော့သည်။
ပရိသတ်အပေါင်းမှာမူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
အခန်း(၃၅၄)
နင်းကျော့၊ စွန်းလင်ထုံနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်တို့သည် ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။
ထိုအခိုက်၌ မုန့်ချုံနှင့် ကျန်ရှိနေသူများမှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ဘဲ ကျောက်ရုပ်ပမာ အားလုံး ရပ်တန့်နေကြရရှာလေသည်။
ကျိုးကျဲရှန်နှင့် ကျိုးကျူတို့မှာမူကား အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းခဲ့ချေပြီ။
မုန့်ချုံမှာကား ရာဇပလ္လင်တော်ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။
ယင်းနေရာ၌ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။
နင်းရှောင်နှင့် နင်းကျဲတို့မှာမူကား မုန့်ယာယောင်၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုမူ ထိုသူအားလုံးသည်လည်း ရုပ်တုဆင်းတုများကဲ့သို့ပင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြရလေပြီ။
မုန့်ချုံသည် ရာဇပလ္လင်တော်သို့ မျက်နှာမူလျက် ထိုင်ရန်အလို့ငှာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သော်လည်း ထိုမပြောပလောက်သော အကွာအဝေးမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်၌ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးသဖွယ် ဆီးတားလျက် ရှိနေပေတော့သည်။
“နတ်ဘုရားပညာရပ် — ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်”
နင်းကျော့သည် အနည်းငယ် အားအင်ပြန်လည်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ယင်းနတ်ဘုရားပညာရပ်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။
ဤနေရာရှိ လူများထဲမှ သူ၏ဝိညာဉ်ကြိုးမျှင် မစိုက်ထူထားမိသူ မည်သူရှိပါအံ့နည်း။ မုန့်ချုံပင်လျှင် ထိုဝိညာဉ်ကြိုးမျှင်မှ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိပေ။
မုန့်ချုံသည် ချော်ရည်နန်းတော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကပင် ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့်အတွက် နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ယခင် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် နင်းကျော့သည် မုန့်ချုံ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အတိအကျ သိမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပေ၏။
နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်ကလည်း မုန့်ချုံအနေဖြင့် နင်းကျော့ကို မည်သို့မျှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားလေသည်။
ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်မှာ မိမိထက် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်မားသူကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိပေရာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၌သာ ရှိသေးသော နင်းကျော့သည် သီအိုရီအရ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။
သို့ဖြစ်ပါလျှင် မုန့်ချုံအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာကား ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။
“အသက်ချမ်းသာပေးပါ ကျော့လေးရာ၊ ငါမှားသွားပါပြီ၊ ငါ့မျက်စိကို အဆီဖုံးခဲ့လို့ပါ၊ နောင်ကို မင်းအလိုကျ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နာခံပါ့မယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်” ဟု နင်းရှောင်က ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်တောင်းပန်ရှာလေသည်။
“ကျော့လေး... ကျော့လေး... ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေးအရင်းခေါက်ခေါက်ကြီးပါ၊ ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်တာကို မကြောက်ဘူးလား” ဟု နင်းကျဲကလည်း အသံထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်မရဘဲ ငေါ့တော့တော့ ပြောဆိုလေသည်။
နင်းကျော့သည် ထိုသူတို့၏ စကားကို အရေးမစိုက်ဘဲ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များသာ ဝေ့သီနေပေရာ။ ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည်လည်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ညှိုးကို ခါထုတ်လိုက်လေသည်။
ထိုခဏ၌ တဖြောင်းဖြောင်းဟူသော အသံနှစ်သံသည် တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နင်းရှောင်နှင့် နင်းကျဲတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ဖရဲသီးများကဲ့သို့ပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားပေတော့သည်။
မုန့်ချုံသည် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် နင်းကျော့နှင့် ကျန်သူများ တိုးကပ်လာသည်ကို မျက်လုံးအစုံဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေနိုင်ရှာလေသည်။ ငရဲဘုံစေတမန် ချီပိုင်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်၍ မုန့်ချုံ၏ ကျောပြင်သို့ ဦးစွာ ရောက်ရှိလာလေသည်။
သူသည် မုန့်ချုံ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ မုန့်ချုံ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြုတ်ထွက်လာပေတော့သည်။
ချီပိုင်သည် ထိုဝိညာဉ်ကို လုံးချေ၍ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားပြီးနောက် နင်းကျော့ လျှောက်လှမ်းရန် လမ်းဖွင့်ပေးသောအားဖြင့် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်လေသည်။
နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်မှာကား ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ကျူးကျန်း၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ တိမ်းရှောင်ရန် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို အဝေးမှ ထိန်းချုပ်ကာ အစွမ်းကုန် ပုန်းကွယ်နေလေသည်။
ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကိုမူကား ၎င်း သိမြင်နေပေ၏။ သို့သော်လည်း အဘယ်သို့ တတ်နိုင်ပါအံ့နည်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ဝေဒနာသည် ၎င်းအား ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဆွဲချနေသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရရှာလေသည်။
ထိုစဉ် “ဒုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ လူတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျူးရွှမ်းကျိမှာ ဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်လျက် အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့မြင်ကြရလေသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် မြွေနဂါးတံစဉ်ကြီးကို ဆွဲကိုင်လျက် ကျူးရွှမ်းကျိအား ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်လေသည်။
သူမ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်၌လည်း ငရဲဘုံစေတမန် ချီပိုင်နှင့် ကောင်းကင်ရာသီဥတုလုံးတို့က အသင့်အနေအထားဖြင့် ကူညီရန် ပြင်ဆင်ထားကြလေရာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ခဏချင်းပင် စတင်လေတော့သည်။
ကျူးရွှမ်းကျိအား တားဆီးထားစဉ်အတွင်း နင်းကျော့သည် ရာဇပလ္လင်တော်ရှေ့မှောက်သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။
သူ၏ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော အကြည့်တစ်ချက်အောက်မှာပင် မုန့်ချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဘေးသို့ လဲကျသွားပေရာ နင်းကျော့သည် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်ဖြတ်၍ ရာဇပလ္လင်တော်သို့ မျက်နှာမူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။
ဤရိုးရှင်းလှသော အပြုအမူလေးသည်ကား အလွန်တရာ ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်လျက် ရှိပေသည်။
ချော်ရည်နန်းတော် သခင်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ယခုအခါ အပြီးအပိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်ချေပြီ။
“နန်းတော်တွင်း တတိယအကြိမ်မြောက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ၊ နန်းတော်သခင်သစ်မှာ ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်း ပြည့်မီသူ ဖြစ်ပါသည်၊ ကျန်ရှိသူအားလုံးမှာ အရည်အချင်း ပျက်ပြယ်သွားပါပြီ”
ထိုသတင်းစကားမှာ ပျံ့နှံ့သွားလေရာ ကျူးရွှမ်းကျိမှာ အံ့အားသင့်လျက် “နင်းကျော့က ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်း ပြည့်မီသူ ဖြစ်နေတာလား” ဟု တွေးတောမိလေသည်။
လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာဆောင်ရှေ့၌ ရှိနေကြသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားကြပေတော့သည်။
“နှမြောစရာပါပဲ၊ ကျူးရွှမ်းကျိလည်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီပေါ့”
“ချော်ရည်နန်းတော်ကို ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက သိမ်းပိုက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ”
“သူတို့ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေက သိပ်ကို နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်၊ ကျန်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးတောင် အသုံးချခံလိုက်ရတာပဲ၊ အဲ့ဒီ ညဉ့်မိုးစက် မိစ္ဆာလက်နက်က တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှတယ်”
လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များမှာ ကွယ်ပျောက်ကုန်ကြလေပြီ။ ရှုကျုံးကျွင်းမှာမူ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း တံခါးဝကို စိုက်ကြည့်လျက် ငိုင်မြိုင်နေရှာလေသည်။
သူသည်လည်း ယခင်က ဤတံခါးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသော်လည်း မိစ္ဆာစွမ်းအားသွင်းထားသော သွေးမျိုးဆက်ကျင့်စဉ်ကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရန်သာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။
“ငါက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာဆောင်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုခဲ့တာပါလား၊ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာသွေးမျိုးဆက်ကျင့်စဉ်ကို ငါ ဘာလို့ မရခဲ့တာလဲ” ဟု ရှုကျုံးကျွင်းမှာ အလွန်တရာ နောင်တရလျက် ရှိနေပေတော့သည်။
“ကျော့လေး... မင်း နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ၊ မင်း နန်းတော်သခင် ဖြစ်သွားပြီ” ဟု စွန်းလင်ထုံက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်လွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝေ့သီလာလေသည်။
“မင်း ဒီအခြေအနေထိ ရောက်ဖို့ တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရတာပါပဲ”
သို့သော်လည်း နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းလျက် “မဟုတ်သေးဘူး အစ်ကိုစွန်း၊ ကျွန်တော် လုံးဝ မအောင်မြင်သေးဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။
သူသည် ပလ္လင်လက်ရန်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူ စစ်သေနာပတိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း ဤရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ နန်းတော်သခင်၏ အာဏာအချို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ရယူခဲ့ပုံများကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေလေသည်။
ယခုအခါ နင်းကျော့သည် စစ်မှန်သော နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်းရှိ စက်မှုအဆောက်အအုံအားလုံးကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့လေပြီ။
သို့သော် ထိုသို့ အလုံးစုံ သိမြင်နိုင်ခြင်းကပင် ချော်ရည်နန်းတော်၏ အခြေအနေမှာ မည်မျှအထိ ဆိုးရွားပျက်စီးနေသည်ကို နားလည်စေခဲ့လေသည်။ အရေးကြီးသော စက်မှုတည်ဆောက်ပုံ အများစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပင်မခန်းမဆောင်သာလျှင် ကျန်ရှိတော့ပေသည်။
နန်းတော်၏ အတွင်းအပြင် ပတ်လမ်းများမှာလည်း မိစ္ဆာသားရဲလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရပြီး ကျင့်ကြံသူများမှာ နောက်ဆုံးခံစစ်ကိုသာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခုခံနေကြရလေသည်။
“ဒီလောက်ထိ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားတာ မြင်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်မသက်သာစရာပဲ၊ ပြန်ပြင်နေမယ့်အစား အသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်” ဟု နင်းကျော့ တွေးတောမိလေသည်။
ကံကြမ္မာ၏ ပြက်ရယ်ပြုမှုပင် ဖြစ်ပေရာ၊ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းကာ ကြိတ်မှိတ်အစီအစဉ်ချခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ ရရှိလိုက်သည်မှာကား ပျက်စီးနေသော စက်မှုနန်းတော်ပျက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေသည်။
နင်းကျော့သည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် “ပညာမီးလျှံဖြင့် ဝိညာဉ်ချေဖျက် လွတ်မြောက်ရာကျမ်း
” ကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။
ရာဇပလ္လင်တော်ကို မီးလျှံများက ရုတ်ခြည်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေတော့ရာ စွန်းလင်ထုံက “ကျော့လေး၊ မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဟု လန့်ဖြန့်ကာ မေးမြန်းလေသည်။
နင်းကျော့သည် မုန့်ချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲယူကာ ရာဇပလ္လင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် “ချော်ရည်နန်းတော် ပျက်စီးဖို့က နီးနေပြီ အစ်ကိုစွန်း၊ ဒီရာဇပလ္လင်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ကသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ပဲ” ဟု ရှင်းပြလေသည်။
စွန်းလင်ထုံမှာကား နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာလေသည်။ နင်းရှောင်ဟွေ့အား မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ဝိညာဉ်သဘာဝကို တိုးမြင့်စေသကဲ့သို့ပင် မသေမျိုးနန်းတော်၏ ရာဇပလ္လင်တော်ကို အရည်ဖျော်လိုက်ခြင်းဖြင့်လည်း ဝိညာဉ်သဘာဝများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
နင်းကျော့သည် ရာဇပလ္လင်တော် အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် ပိုးစုန်းကြူးလေးများသဖွယ် ဝိညာဉ်သဘာဝများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားလေသည်။
ထိုအခါ ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ဆက်လက်၍ အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ “နင်းကျော့၊ ရပ်လိုက်စမ်း၊ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့၊ မင်း ရာဇပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် မင်းမိခင်ရဲ့ ဒုက္ခကို ခဏတာပဲ ဆွဲဆန့်လိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အခု ချော်ရည်နန်းတော် ပြိုလဲသွားရင် မိစ္ဆာသားရဲတွေက မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး လူတွေကို သတ်ဖြတ်ကြလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါ မင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကုသိုလ်တွေ ကျရောက်လာလိမ့်မယ်” ဟု အသံကုန် အော်ဟစ်တားဆီးလေသည်။
နင်းကျော့ကမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝ ပြန်လည်ရရှိရေးကိုသာ အာရုံစိုက်လျက် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ရှိနေပေ၏။
ကျူးရွှမ်းကျိသည်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် “နင်းကျော့၊ မင်းဘဝကို အပျက်စီးမခံပါနဲ့၊ မြို့သူမြို့သားတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ရာဇဝတ်သားအဖြစ်နဲ့ မင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးက လိုက်လံဖမ်းဆီးကြလိမ့်မယ်” ဟု ဟိန်းဟောက်တားဆီးလေသည်။
ကျူးရွှမ်းကျိသည် မုန့်ယာယောင်၏ တံစဉ်ကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းကာ နင်းကျော့ဆီသို့ အပြင်းအထန် တိုးဝင်လာလေသည်။
သူသည် ရွှေဖီးနစ်မှန်ကို ထုတ်ဖော်၍ မုန့်ယာယောင်အား ဟန့်တားကာ နင်းကျော့၏ အပြုအမူကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။
ထိုစဉ် နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်က “နင်းကျော့၊ မသေမျိုးနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ပါရဂူကြီးသုံးဦးရဲ့ စကားကို မင်း သိရဲ့လား၊
‘အတိတ်ကို တွယ်ကပ်မနေနဲ့၊ လောဘတွေက ရုပ်သေးကြိုးတွေလို မင်းကို ချည်နှောင်ထားလိမ့်မယ်၊ အစွဲအလမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာကမှ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်းပဲ’
လို့ ဆိုခဲ့တာ မင်းအတွက်လည်း ပါတယ်၊ ဒီတစ်ဆယ့်လေးနှစ်ပတ်လုံး မင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့တာတွေ မလုံလောက်သေးဘူးလား၊ အစွဲအလမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်စမ်းပါ” ဟု မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်အဆုံးအမ ပေးနေပေတော့သည်။