အခန်း (၃၅၇-၃၅၈)

အခန်း (၃၅၇)သူတော်စင်တို့လမ်းစဉ်ဟူသည် ဤသို့သာ ဖြစ်ချေသည်

နင်းကျော့၏ ဝန်းကျင်အေးချမ်းလှသော ခြံငယ်လေးအတွင်းဝယ်။

ကျောက်စိမ်းနှင်းခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေသော စက်မှုလက်တံတစ်စုံသည် အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှပလျက် ရှိပေသည်။

သွယ်လျနွဲ့နှောင်းသော လက်ချောင်းလေးများမှာ ပုလဲလုံးလေးများကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ချောမွေ့နေကာ လက်ဖဝါးနှင့် လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အင်းကွက်များမှာလည်း နှင်းပွင့်များပမာ အေးစက်စင်ကြယ်သော အဆင်းကို ဆောင်နေကြချေသည်။

ယင်းတို့မှာ အခြားမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီ လက်ပညာရပ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ‘လွင့်မျောနှင်းခဲ ကျောက်စိမ်းလက်တံ’ များပင် ဖြစ်တော့သည်။

အေးစက်လှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတို့သည် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်အား ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက် မကြာမီပင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေခဲတုံးကြီးအတွင်း ပိတ်မိသွားတော့၏။

နင်းကျော့သည် မိမိ၏စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ယာယီအစီအရင်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုအစီအရင်၏ အဓိကဗဟိုချက်မှာ ဘိုးဘေးနင်းကျိုဖန်ထံမှ အထူးတလည် ငှားရမ်းလာခဲ့သော ‘နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုး’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီ လက်ပညာရပ်နှင့် နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုးတို့၏ ပေါင်းစပ်အားကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်မှာ ရေခဲတုံးကြီးအတွင်း အေးခဲသွားရုံမျှမက သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရေခဲတုံးကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်အရည်ပျော်သွားပြီးနောက် မုန့်ယာယောင်သည် ငြိမ်သက်စွာပင် ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လာနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

“ဘယ်လိုနေလဲ”

အစီအရင်ကို ကူညီထိန်းကျောင်းပေးနေသော စွန်းလင်ထုံက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနီးသို့ တိုးကပ်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် မုန့်ယာယောင်၏ စက်မှုရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝအတွင်းဝယ် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့ပြင် သူမ၏ ရွှေအမြုတေ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်း ခရမ်းရောင်သန်းနေသော တိမ်တိုက်အင်းကွက်များ လွင့်ပျံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

စွန်းလင်ထုံလည်း စိတ်မသက်မသာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့က ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်သည်မှာ

“အစ်ကိုစွန်း... ဒီရလဒ်က ကျွန်တော်တို့ အစောကြီးကတည်းက ခန့်မှန်းထားပြီးသားပဲ မဟုတ်လား”

“ကျွန်တော့်အမေက အသက်ရှိစဉ်တုန်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ။ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ရုပ်သေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျူးရွှမ်းကျိလို လူမျိုးကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ သာမန်စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး မဟုတ်တာတော့ အမှန်ပဲပေါ့”

“အမေက ဒီဒဏ်ရာတွေကြောင့်ပဲ ကွယ်လွန်ခဲ့ရတာ။ အခုမှ ရလာတဲ့ ရတနာတစ် ခု၊ ပညာရပ်တစ်ခုလောက်နဲ့ အမေ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားခဲ့တဲ့ ဝေဒနာကို အမြစ်ပြတ်ကုသနိုင်မယ်ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ”

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း -

“အေးလေ... တကယ်လို့ အဲဒါက ထိရောက်မယ်ဆိုရင် မင်းအမေကလည်း အစောကြီးကတည်းက နင်းကျိုဖန်ဆီက နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုးကို လုယူပြီး ကုသမှာပေါ့”

သို့သော် နင်းကျော့က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး. အမေက သူတော်စင်လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အကြောင်းမဲ့နဲ့ သူတစ်ပါးပစ္စည်းကို ဘယ်လိုလုပ် လုယူမလဲ။ မျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲတွေနဲ့ တရားဝင် ညှိနှိုင်းလဲလှယ်မှာပေါ့”

စွန်းလင်ထုံမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ‘ချော်ရည်နန်းတော်ထဲမှာ မင်းအမေ လုပ်သွားတာတွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတော်စင်ကောင်းတစ်ယောက်လို့ မထင်ရဘူး’ ဟု ကျိတ်၍ တွေးနေမိသည်။

သို့သော် သူသည် နင်းကျော့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်ရာ နင်းကျော့၏ မျက်စိထဲတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူမှာ အမြဲတမ်းပင် မြင့်မြတ်လှပနေမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းလင်ထုံကလည်း ခပ်အေးအေးပင် ထောက်ခံစကား ဆိုလိုက်၏။

“မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်တာပါပဲ”

နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံအား အားနာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး -

“အစ်ကိုစွန်း... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်ကို့အပေါ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်... ကျွန်တော်...”

စွန်းလင်ထုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ -

“မင်း တောင်းပန်ပြီးပြီပဲဟာ... ရပါတယ်ကွာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

သူက ခေါင်းနောက်သို့ လက်တင်ကာ ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အရင်တုန်းက ငါဒဏ်ရာရခဲ့တာ မင်းအမေကြောင့်မှန်း ငါလည်း မသိခဲ့ဘူးလေ။ မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလည်း အကြောင်းရှိလို့ကိုး”

“မင်းအမေကတော့ တကယ့်ကို လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိတာပဲ”

“ဒါပေမဲ့လည်း သူလုပ်တာ မှန်ပါတယ်လေ။ ငါကလည်း မင်းတို့အိမ်နားမှာ သွားပြီး လျှောက်စပ်စုနေမိတာကိုး”

“မသေမျိုးနန်းတော်ကို လုကြတဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါတွေက မင်းအပေါ်မှာ ဘာလို့ အမုန်းပွားစေခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်”

နင်းကျော့သည် မသေမျိုးနန်းတော်၏ သခင်နေရာကို မုန့်ခွေအား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည့်နေ့တွင် စွန်းလင်ထုံအား အကြောင်းစုံကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်က စွန်းလင်ထုံမှာ အကြောင်းစုံကို သိလိုက်ရသောအခါ -

“မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ပဲ။ ငါ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ အကြာကြီး ဖုံးထားတယ်၊ ငါ့မှာတော့ မင်းအတွက် စိုးရိမ်နေလိုက်ရတာ” ဟု စိတ်တိုတိုဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သေး၏။

သို့သော် နင်းကျော့၏ ရိုးသားလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေပုံကို မြင်ရသောအခါ စွန်းလင်ထုံအနေဖြင့် အပြစ်မယူဘဲ ခွင့်လွှတ်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

ယခုလည်း နင်းကျော့က ထပ်မံတောင်းပန်နေပြန်ရာ စွန်းလင်ထုံကပင် ပြန်လည်၍ နှစ်သိမ့်ပေးနေရတော့သည်။

“ဒါတွေက ကိစ္စအသေးအမွှားတွေပါကွာ... မင်းကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေထားဖို့၊ ငါ့ကိုတောင် မပြောပြဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲလေ”

“မင်း တော်ပါတယ် ကျော့လေးရာ”

“လျှို့ဝှက်တဲ့ အလုပ်တွေက လုပ်ရတာ လွယ်ကူပေမဲ့ အထင်အရှား လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေကတော့ အောင်မြင်ဖို့ ခဲယဉ်းလှတယ်။ မင်း ခုလို အောင်မြင်မှုရတာဟာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လို့ပဲ။ ငါ့ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လို့သာ မင်းရဲ့ အားနည်းတဲ့ အနေအထားကနေ နောက်ဆုံးမှာ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့”

“ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အလေ့အကျင့်ကို ဆက်ပြီးတော့သာ ထိန်းသိမ်းထားပါ”

နင်းကျော့လည်း ထိုအတိုင်း ဆက်လက်ပြုမူပါမည်ဟု ကတိပေးလိုက်ကာ စွန်းလင်ထုံ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ခါးထောက်လျက် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာဖြင့် -

“မင်းကတော့ ငါ့ကို မြှောက်ပြောပြီး ပျော်အောင် လုပ်နေပြန်ပြီပေါ့လေ... ဒီကောင်လေးကတော့” ဟု ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်ပြန်၏။

သူသည် နင်းကျော့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်သပ်မွေးမြူလာခဲ့သူ ဖြစ်ပေရာ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ခံစားချက် ရှိနေချေပြီ။

နင်းကျော့၏ အောင်မြင်မှုတိုင်းအတွက် သူသည် မနာလိုခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ ရိုးသားစွာပင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေမိတော့သည်။

ထိုစဉ် နင်းချန် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေများ လွှဲပြောင်းယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့လေသည်။

စွန်းလင်ထုံက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း အလုပ်စလုပ်ရတော့မယ်။ ယန်ချန်ယွီနဲ့အတူ ကျန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေထဲကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပြီး လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်တွေ ရှိမရှိ ထပ်ရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့ရင် ငါပြန်လာပြောပြမယ်” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

နင်းကျော့နှင့် မုန့်ခွေ၊ ကျူးရွှမ်းကျိတို့အကြား သဘောတူညီချက်အရ ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေများကို ခွဲဝေယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသဘောတူညီချက်အရ ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်နက်နယ်မြေများကို နင်းကျော့ထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေခွဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

စွန်းလင်ထုံသည် တိတ်တဆိတ်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင်မူ နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံအပါအဝင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားပြီး ဖြစ်ရာ လူမသိသူမသိ လျှို့ဝှက်စွာသာ ဆက်သွယ်နေရခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

ဤသို့သော ခွဲခြားထားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန်မှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အာမခံချက်ပေးမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ‘ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်း’ ပိုင်ရှင်မှာ စွန်းလင်ထုံသာ ဖြစ်သည်ဟု အများက ယူဆထားကြရာ နင်းကျော့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှပင် မထင်မှတ်ထားကြချေ။

ထို့ပြင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာလည်း ကြားစခန်းဆောင်အတွင်းဝယ် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ချီတွန်းနှင့် ကျိုးနုန်းယင်းတို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပင်မဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် နန်းတော်မဆောင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြချေသည်။

ဤအချက်များကြောင့်ပင် နင်းကျော့နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို လုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

စင်စစ်အားဖြင့်မူ အားနည်းချက်အချို့တော့ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မုန့်ခွေက နန်းတော်မဆောင်၏ အမိုးကို လွှင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်စဉ်က အတွင်းပိုင်းအခြေအနေများကို အပြင်လူအချို့ မြင်တွေ့သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သို့သော် ယင်းမှာ အရေးကြီးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းစုံကို သိသွားသည့်တိုင် အဘယ်သို့ ပြုနိုင်ဦးမည်နည်း။

အဓိက ပါဝင်ပတ်သက်သူ သုံးဦးစလုံးက ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်ပြီး တစ်မျိုးတည်းသော အဖြေကိုသာ ပေးကြမည် ဖြစ်ရာ အများပြည်သူတို့က မည်သူ့ကို ယုံကြည်ကြမည်နည်း။

နင်းကျော့ကို မယုံကြည်ကြသည့်တိုင် မြို့စားမင်းဂေဟာကိုမူ ယုံကြည်ကြရမည် မဟုတ်လော။

မြို့စားမင်းဂေဟာကို မယုံကြည်လျှင်ပင် နန်းတော်တွင်းမှ လာသော နတ်ဘုရားမုဆိုး ကျူးရွှမ်းကျိကိုတော့ ယုံကြည်ကြရပေလိမ့်မည်။

တစ်ကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မယုံကြည်ကြလျှင်ပင် ထိုအချက်က အင်အားကြီး သုံးဦး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ချေ။

သူတော်စင်တို့လမ်းစဉ်... သူတော်စင်တို့လမ်းစဉ်... ဤသည်မှာလည်း သူတော်စင်တို့၏ လမ်းစဉ်တစ်မျိုးသာ ဖြစ်ချေသည်တကား။

စွန်းလင်ထုံနှင့် ယန်ချန်ယွီတို့သည် လူမမြင်အောင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိသွားကြစဉ် နင်းယုံနှင့် အခြားသူများက အိမ်ရှေ့ဆိုင်းဘုတ်ကို အသစ်လဲလှယ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ဆိုင်းဘုတ်အသစ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြချေပြီ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော လမ်းသွားလမ်းလာများအကြားတွင်လည်း ပြောစမှတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

“ဟော... ကြည့်စမ်းပါဦး၊ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ဖြစ်သွားပြီပဲ”

ထိုသို့သော ကောလာဟလများကိုလည်း နင်းကျော့ကိုယ်တိုင်ကပင် စနစ်တကျ ပြန့်နှံ့အောင် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါကြားတာတော့ ဒါက နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေခွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားတာတဲ့။ အဲဒီ နယ်မြေခွဲရဲ့ ခေါင်းဆောင်က နင်းကျော့ဆိုပဲ”

“နင်းကျော့ အဲဒီနာမည်ကို ငါကြားဖူးသလိုပဲ”

“သူက နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်လေးလေ၊ အသက်က တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ”

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ဆယ့်ခြောက်နှစ်သားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်ရှိမှာမလို့လဲ”

“ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာပါ”

“အဲဒီအဆင့်လေးနဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲရဲ့ ခေါင်းဆောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား၊ သူ့နောက်ခံကရော ဘာလဲ”

“သူက သာမန်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက်တောင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသေးတာ။ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်မမျိုးနွယ်စုနဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲတွေကြားက ပြဿနာတွေကို မင်းလည်း ကြားဖူးမှာပေါ့”

“ဒါဆို သူက ဘယ်လိုလုပ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်တာလဲ”

“အဲဒါက နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ အကွက်ပေါ့ကွာ။ ကျန်းမျိုးနွယ်စု ပြိုလဲသွားတော့ နယ်မြေတွေက အလကား ဖြစ်နေတာလေ။ နင်းမျိုးနွယ်စုက အဲဒီနယ်မြေတွေကို လိုချင်ပေမဲ့ သူတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတွေ ရှိပြီးသားဆိုတော့ အကြောင်းမဲ့ သွားလုလို့မှ မရတာ”

“ဒါနဲ့ပဲ မျိုးနွယ်စုကို ခွဲလိုက်တာပေါ့... အဲဒီလိုမျိုး ခွဲထွက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဒီနယ်မြေတွေကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာပေါ့။ ဒါကြောင့် နင်းကျော့ဆိုတာက နင်းမျိုးနွယ်စုက ကြိုးဆွဲတဲ့ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ပဲ ဖြစ်မှာပါ”

“ဟုတ်တယ်... မင်းပြောတာ တကယ်မှန်တယ်။ အရင်တုန်းကလည်း သူ့ကို မှောင်ခိုဈေးကွက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့တာလည်း ဒီသဘောပဲ မဟုတ်လား”

“ကျိုးမျိုးနွယ်စုကတော့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြပါလိမ့်”

“ဟင်း... သူတို့ကတော့ နှေးတာပေါ့ကွာ၊ နင်းမျိုးနွယ်စုက အကွက်စောသွားတာလေ။ ကျိုးမျိုးနွယ်စုက ကျင့်ကြံသူတွေက နည်းနည်း ရှေးရိုးစွဲဆန်တာ မင်းလည်း သိသားပဲ”

လမ်းသွားလမ်းလာတို့သည် မိမိတို့ သိရှိထားသော အချက်အလက်များအပေါ် အမှန်တရားဟု ယူဆကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်မူ ထိုသူတို့ သိရှိထားသော အချက်အလက်များမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်ပြီး တကယ့်အရှိတရားနှင့်မူ အလွန်ပင် ကွာခြားလှပေသည်။

အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေမှုများမှာ လူအများ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမို၍ ရက်စက်အေးစက်လှပေသည်။ လူအများ သိရှိခွင့်ရသော သတင်းအချက်အလက်ဟူသည်မှာ အထက်တန်းလွှာ သူတော်စင်တို့က စနစ်တကျ ပုံဖော်ပေးထားသော အချက်အလက်များသာ ဖြစ်ချေတော့သည်။

သူတော်စင်တို့လမ်းစဉ်...

တေ5ဝယ် နင်းကျော့သည် လူအများရှေ့တွင် ဝတ်ပြုဆုတောင်းပွဲတစ်ခုကို ဦးဆောင် ကျင်းပလိုက်၏။

သူသည် ဆုတောင်းစာကို ဖတ်ကြားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ -

“ကောင်းကင်ကြီးကလည်း ငိုကြွေးနေတယ်၊ မိုးတိမ်တွေကလည်း မှေးမှိန်နေရတယ်။ ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ကွယ်လွန်သွားကြတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖို့ စုဝေးခဲ့ကြတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“နင်းရှောင်၊ နင်းကျဲ၊ နင်းရှန့်ကော်...”

“သူတို့တွေဟာ အသက်ရှိစဉ်တုန်းက သတ္တိရှိပြီး ပညာအမြော်အမြင်နဲ့ ပြည့်စုံခဲ့ကြသူတွေပါ၊ မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိပြီး မိသားစုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးချမ်းစေခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်”

“နှမြောစရာပါပဲ... ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့တွေဟာ မြေကြီးထဲကို ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မြင့်မြတ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ငရဲဘုံကို ရောက်ရှိသွားကြပြီ... ကောင်းကင်ဘုံမှာ အေးချမ်းစွာ နားခိုနိုင်ပါစေ၊ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို စောင့်ရှောက်ပြီး ထာဝရ အေးချမ်းပါစေသား”

နင်းကျော့၏ ဆုတောင်းစာ ဖတ်ကြားမှုအပြီးတွင် ခမ်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား သွားကြတော့သည်။

လူအားလုံးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ ငိုကြွေးသံများနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းဖွယ် တေးဂီတသံများလည်း ပျံ့လွင့်လာခဲ့ချေပြီ။

“ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျား... ကျွန်မရဲ့ သားလေး”

ဝမ်လန်သည် အသည်းအသန် ငိုကြွေးရင်း သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့သည်။

နင်းကျော့မှာလည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ အနားသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မိမိ၏ သွေးကို ဖောက်ထုတ်၍ ဆေးလုံးများဖြင့် တိုက်ကျွေးကာ ပြုစုကုသပေးလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်လန် ပြန်လည် သတိရလာခဲ့ချေသည်။

နင်းကျော့၏ ထိုသို့သော မိဘအပေါ် သိတတ်လှသည့် စိတ်ထားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အားလုံးကပင် ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြတော့၏။

အကြောင်းစုံကို မသိရှိကြသော မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာလည်း နင်းကျော့ကို စတင် အသိအမှတ်ပြု လာကြချေပြီ။

ဤကဲ့သို့သော ကြင်နာတတ်သည့် စိတ်ထားရှိသူမျိုးမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးနေသည့်တိုင် မျိုးနွယ်စုခွဲ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ထိုက်တန်လှပေသည်ဟု ယူဆလိုက်ကြတော့သည်။

အိမ်တော်နံရံကို မှီကာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ ကြည့်နေသော ယန်ချန်ယွီကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း -

“အေးချမ်းစွာ နားခိုပါစေတဲ့လား... သူတို့ကို သတ်ခဲ့တာ သူကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးချမ်းနိုင်မှာလဲ”

“ဟန်ဆောင်လိုက်တာ... နင်ရဲ့ ညီလေးကတော့ တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ သူပဲ” ဟု မဲ့ကာရွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

အိမ်တော်နံရံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသော စွန်းလင်ထုံကမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးအစုံကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး -

“မင်း ဘာသိလို့လဲ... သူတော်စင်တို့လမ်းစဉ်ဆိုတာ ဤသို့သာ ဖြစ်ချေသည်” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်တော့သတည်း။

အခန်း(၃၅၈) မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်း အခမ်းအနား

နေ့ရက်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့လေပြီ။

ကျန်းမျိုးနွယ်စု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော နယ်မြေများ၊ မဟုတ်သေးပေ၊ အသစ်တဖန် ခွဲထွက်တည်ထောင်လိုက်သော နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲ၏ နယ်မြေများသည် ယခင်က ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း အထိမ်းအမှတ် အဖြူရောင် လွှမ်းမိုးရာမှ ယခုအခါ တက်ကြွလန်းဆန်းသော မီးလျှံရောင် အနီရောင်များဖြင့် ဝေေဝဆာဆာ ရှိနေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အငွေ့အသက်များမှာ သိသိသာသာ လွင့်ပြယ်သွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းသော မင်္ဂလာအရှိန်အဝါများက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက် ရှိချေသည်။

နင်းကျော့သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်လျက် ပထမဦးစွာ ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်၏၊ ထို့နောက် မြေစောင့်နတ်မင်းကို ကန်တော့၏၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်ငွေစက္ကူများကို မီးရှို့ကာ အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိလျက် ငရဲဘုံရှိ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့အား အသိပေး တိုင်တည်လေသည်။

ယင်းသို့ဖြင့် နင်းကျော့ကိုယ်တိုင် ရှေ့မှရပ်တည်လျက် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်းကို တရားဝင် ကြေညာလိုက်ပေတော့သည်။

“ဒီနေ့ ကျင်းပတဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်း အခမ်းအနားကို... ဒီနေရာကို ရောက်ရှိနေကြတဲ့ လူအားလုံးရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ထောက်ခံအားပေးမှုတွေကြောင့်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကျေးဇူးတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေရပါတယ်၊ ဒါကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒီနေ့ကစပြီး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဝီရိယရှိရှိနဲ့ တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်သွားမယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုကြီး ပွားများစည်ပင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာနဲ့ စိတ်ကို အစွမ်းကုန် မြှုပ်နှံသွားမှာပါ”

“ဒီနေ့ ရရှိလာတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာခဲ့တာ မဟုတ်သလို လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကြိုးစားမှုနဲ့လည်း မရနိုင်ပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် အထူးတလည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတင်လိုတာကတော့ နင်းရှောင်ဟွေ့၊ နင်းရှန့်ကော်၊ နင်းရှောင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုက တခြားသော အာဇာနည် သူရဲကောင်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ် မင်းတို့ဟာ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ သွေးမြေကျခံပြီး မိမိတို့ရဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာနဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ သိက္ခာနဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတာပါ။

မင်းတို့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ ခန္ဓာက ခွာသွားခဲ့ကြပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမှာပါ။မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း မှတ်ကျောက်တင်ထားမှာဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက ဝိညာဉ်တွေကို စိတ်အေးချမ်းစေရပါမယ်လို့ ကတိပြုပါတယ်...”

“...ကျွန်တော်ဟာ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို မယိမ်းမယိုင်ဘဲ သစ္စာရှိရှိ ဆက်ခံသွားမှာဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုရဲ့ အေးချမ်းသာယာမှုကို စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။ မကောင်းမှုတွေကြောင့် နာမည်ကျော်နေတဲ့ လှည့်ဖြားတတ်တဲ့ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းနဲ့ တခြားသော မိစ္ဆာကောင်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် နင်းကျော့အနေနဲ့ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

မကောင်းမှုမှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းသွားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ကနေ စံပြအနေနဲ့ ဦးဆောင်ကာ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားသွားမယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်”

“...ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ မေတ္တာတရားနဲ့ တရားမျှတမှုတွေ အပြည့်ရှိကြတဲ့ ဇာတိမြေက လူကြီးသူမတွေနဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအားလုံးကိုလည်း အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်လျက်ရှိပြီး ကျွန်တော်တို့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကို ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးစားသွားမှာပါ။

ဒါ့အပြင် မြို့စားမင်းဂေဟာနဲ့ တမ်းတခြင်းပြည်အပေါ်မှာလည်း သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုသွားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို စောင့်ရှောက်ဖို့ စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဆောင်ရွက်သွားပါမယ်”

“...အားလုံးရဲ့ ထောက်ခံအားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး စိတ်တူကိုယ်တူ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ပြီး မျိုးနွယ်စုကြီးကို အားကောင်းအောင် တည်ဆောက်ကာ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေဆီ လှမ်းလှမ်းကြရအောင်ပါ”

နင်းကျော့၏ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွဖွယ် မိန့်ခွန်းကြောင့် နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲမှ တပည့်အများအပြားမှာ အားတက်သရော ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။

ထိုသူတို့မှာ ပင်မမျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ကြရသူများ မဟုတ်လော။

စင်မြင့်ထက်ရှိ နင်းကျော့ကို ကြည့်နေကြသော ဖိတ်ကြားထားသည့် ဧည့်သည်တော်များ၏ မျက်နှာတွင်မူ အမျိုးအမည် မသိနိုင်သော ခံစားချက်ပေါင်းစုံ အရိပ်ထင်လျက် ရှိချေသည်။

အချို့က မနာလို ဖြစ်ကြ၏၊ အချို့က ငြူစူကြ၏၊ အချို့ကလည်း သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသလို အချို့ကမူ အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာများ ရှိကြပေသည်။

မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်း အခမ်းအနားပြီးနောက်တွင် ဧည့်သည်တော်များအား ဧည့်ခံကျွေးမွေးသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဂုဏ်ပြုစားပွဲကြီးကို ကျင်းပလေသည်။

တစ်ချိန်က ကျန်းမျိုးနွယ်စု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော နယ်မြေမှာ ယခုအခါ ခေါင်းဆောင်အသစ်၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ကျန်းမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာမူ အကျဉ်းချခံထားရခြင်း သို့မဟုတ် ထျန်းချင်နန်းတော်မှ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ကြရလေပြီ။

ထိုနေရာတွင် နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကောင်းမွန်သော ဝိုင်များနှင့် အစားအစာများကို သုံးဆောင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲနေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွက်ချင်းတိုက်လျက် နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိသော်လည်း လူတို့၏ ကံကြမ္မာ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျတို့၏ ရက်စက်မှုကို သတိပြုမိသူများအဖို့မူ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားစေတန်ရာ၏။

စားပွဲဝိုင်းများ စီစဉ်ထားမှုမှာလည်း အလွန်ပင် စနစ်ကျလှပေသည်။

အဓိက စားပွဲဝိုင်း၏ ဂုဏ်သရေရှိ နေရာတွင် ဝမ်လန်က ထိုင်နေ၏။

နင်းကျော့သည် သူမ၏ ဘေးတွင် အနီးကပ် လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်နေပြီး အစားအစာများကို ခဏခဏ ထည့်ပေးကာ အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေသည်။

ဝမ်လန်မှာမူ စိတ်ထဲတွင် ထုံထိုင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အစားစားနေရင်းမှ တစ်ခါတစ်ရံ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် အစားစားသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒေါ်ဒေါ် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဆင်မှ ပြေရဲ့လား”

ဝမ်လန်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရကာ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်လှသော အခိုက်အတန့်ကြီးမှာ အိမ်မက်ကဲ့သို့ ထူးဆန်း အံ့ဩဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း သူမ၏ ယောကျာ်းနှင့် ချစ်လှစွာသော သားဖြစ်သူတို့မှာမူ အရုဏ်ဦး မတိုင်မီ မှောင်မိုက်ချိန်တွင် ကျဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးကို မတွေ့ကြုံလိုက်ရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ဖြေမဆည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေရပေသည်။

နင်းကျော့သည် သူမကို လေပြေလေညင်းနှင့် မိုးဖွဲလေးများကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားလုံးများဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလေရာ ယင်းကို မြင်တွေ့ရသော ဧည့်သည်တော်များမှာလည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိကြသလို ကိုယ်ချင်းစာစိတ်များလည်း ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

အဓိက စားပွဲဝိုင်း၏ ဘေးရှိ စားပွဲတွင်မူ မုဆိုးမများနှင့် မိဘမဲ့ကလေး အများအပြား ထိုင်နေကြသည်။

ဝမ်လန်ကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက်တွင် နင်းကျော့သည် အဓိက စားပွဲဝိုင်းမှ ဆင်းလာကာ နင်းချန်၊ နင်းယုံတို့နှင့်အတူ စားပွဲတိုင်းကို လိုက်လံကာ ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လျက် နှုတ်ဆက်လေသည်။

ပထမဆုံး စားပွဲမှာ သူတို့နှင့် အနီးဆုံးရှိ စားပွဲပင် ဖြစ်၏။

မိဘမဲ့ကလေးများနှင့် မုဆိုးမများမှာ နင်းကျော့က သူတို့အား အများအရှေ့တွင် တရားဝင် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းတင်မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုကလေးများအတွက် အခမဲ့ ပညာသင်ကျောင်း တည်ထောင်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း မကြေညာမချင်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မူဝါဒကြောင့် မုဆိုးမများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။ အချို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ ကလေးများနှင့်အတူ ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ လူအားလုံးကလည်း ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြလေသည်။

“ဒီလို မလုပ်ကြပါနဲ့” ဟု နင်းကျော့ကလည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အော်ဟစ်ကာ သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပြန်လည် ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်လှသဖြင့် လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

ဧည့်သည်တော်များကလည်း နင်းကျော့သည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တွင် ရှိအပ်သော အရည်အချင်းများနှင့် ပြည့်စုံလှသည်ဟု တဖွဖွ ချီးကျူးနေကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အခမ်းအနားမှူးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။ “နင်းမျိုးနွယ်စု ပညာသင်ကျောင်းမှ ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲ ရောက်ရှိလာပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားပါလိမ့်မယ်”

ထို့နောက်တွင် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် စာရင်းကို ဖတ်ကြားလေသည်။ “အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း၊ ရွှေနီကြေးနီ ပေါင်သုံးထောင်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ မီးလျှံဓာတ် ၁၃၆ ထုတ်၊ နှစ်နှစ်ရာသက်တမ်းရှိ အားဖြည့်ဂျင်းစင်း ၈၀ မြစ်...”

ထိုစာရင်းမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကာ သူ့အား “ဆရာ” ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုလျက် ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲကို အဓိက စားပွဲဝိုင်းသို့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုလေသည်။

နင်းမျိုးနွယ်စု ပင်မမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများထဲတွင် ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲမှာ ထိုနှစ်တွင် ကျောင်းဆင်းခဲ့သော နင်းကျော့နှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲသည် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက်တွင် နင်းကျော့၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည်လည်း ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲ၏ ဘေးတွင် မထိုင်ဘဲ မနေသာတော့ဘဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် စကားများ ဖလှယ်နေရတော့သည်။

အကြောင်းစုံကို မသိသော သူများအဖို့မူ ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆက်ဆံရေး ရှိကြသည်ဟု ထင်မှတ်ဖွယ် ရှိပေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲမှာ စာသင်ကြားပေးခြင်း မရှိသလို နင်းကျော့သည်လည်း သူ့ကို တစ်နှစ်လျှင် ဆယ်ကြိမ်ထက် ပို၍ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ နင်းမျိုးနွယ်စု ပင်မမျိုးနွယ်စုဘက်မှ ပြသလိုက်သော စေတနာ အထိမ်းအမှတ်ပင် ဖြစ်၏။

ယင်းသည် နင်းကျော့အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှပြီး အသစ်တဖန် တည်ထောင်လိုက်သော မျိုးနွယ်စုခွဲ၏ အနာဂတ်အတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေတန်ရာ၏

နင်းကျော့သည် နင်းမျိုးနွယ်စု ပင်မမျိုးနွယ်စု၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။

သူသည် နင်းချင်းရှောင်အား အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် နင်းကျိုဖန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကိုမူ မသိရှိခဲ့ချေ။ ထိုနေရာတွင် နင်းကျိုဖန်သည် ပင်မမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများကို စံပြအနေဖြင့် အပြစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုဖြစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော အကြီးအကဲများမှာလည်း ကိစ္စကို တိတ်တဆိတ်သာ ထားခဲ့ကြသည်။ နင်းချင်းရှောင်ပင်လျှင် ခြွင်းချက် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း နင်းချင်းရှောင်ကို အကြီးအကဲ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းကိုမူ လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့လေသည်။

“အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ ဆိုတာ တခြား အကြီးအကဲတွေ စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရုံနဲ့ မရနိုင်ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နေရာက လစ်လပ်နေတာဆိုတော့ အကြီးအကဲ ရာထူးတွေမှာ ဒီလောက်အထိ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတာဟာ ဘိုးဘေးနင်းကျိုဖန်ကြောင့်ပါပဲ။ တခြား အကြောင်းပြချက် မရှိနိုင်ပါဘူး”

နင်းကျော့၏ မျိုးနွယ်စုခွဲမှာ အသစ်တဖန် တည်ထောင်ထားကာစ ဖြစ်သဖြင့် လက်ရှိတွင် ငြိမ်းချမ်းသော ပြင်ပ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် နင်းမျိုးနွယ်စု ပင်မမျိုးနွယ်စုကို စိန်ခေါ်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်မှာ မျိုးနွယ်စုခွဲအတွက် ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းတစ်ခု ရရှိရန် ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကြံစည်ထားလေသည်။

“ကျိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေး ကျိုးကျဲရှန် ရောက်ရှိလာပါပြီ” ဟု အခမ်းအနားမှူးက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်ပြန်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသူမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ ဒုတိယမြောက် မျိုးဆက် ဘိုးဘေးတစ်ဦးလည်း မဟုတ်လော။

နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲ တည်ထောင်ခြင်း အခမ်းအနားသို့ ဤကဲ့သို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားလှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ စားပွဲဝိုင်းရှိ လူအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး လူတိုင်းက ကျိုးကျဲရှန်ကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကြလေသည်။

အခမ်းအနားမှူးက ကျိုးကျဲရှန်ထံမှ ရရှိသော ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များကို ဆက်လက် ဖတ်ကြားလေသည်။

“အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မီးလျှံမြွေ ၄၀၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်ချပ် ၃၂ ချပ်၊ လရောင်အေးစက်သော သံပေါင် ၄၄၆ ပေါင်”

ကျိုးနုန်းယင်း၏ လက်ဆောင်စာရင်းမှာ နင်းမျိုးနွယ်စု ပင်မမျိုးနွယ်စု၏ စာရင်းထက် ပိုမို တိုတောင်းသော်လည်း လက်ဆောင်တစ်ခုချင်းစီမှာမူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ဤအချက်မှာ လူအားလုံးကို ပိုမို၍ အံ့ဩသွားစေသည်။ ကျိုးမျိုးနွယ်စုသည် နင်းကျော့၏ မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်းကို ဤမျှအထိ အရေးတယူ ရှိနေသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုရုံသာမက ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များကိုပါ ပေးအပ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤအခြေအနေမှာ မင်းညီမင်းသား တစ်ပါးက ငွေအမြောက်အမြား ယူဆောင်လာပြီး သူတောင်းစား တစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဂုဏ်ပြုပေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လူအများ၏ အမြင်တွင်မူ ကျိုးနုန်းယင်း ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ခြင်းသည်ပင် နင်းကျော့အတွက် တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်မက ကျိုးနုန်းယင်းသည် တက်ရောက်ရုံသာမက တန်ဖိုးကြီးလှသော လက်ဆောင်များကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။

“ဒါဟာ နင်းကျော့ကို မျက်နှာအသာပေးလွန်းရာ ကျတာပဲ၊ ဟားဟား၊ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုခွဲဟာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ကြီးပွားတိုးတက်လာတော့မှာပါ”

“ဟမ်... မင်း ဘာတွေ သိလို့လဲ၊ နင်းကျော့ဆိုတာ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လိုပါပဲ၊ ဟန်ပြအနေနဲ့ ထားထားရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါတွေ အားလုံးက ရယ်စရာကြီး၊ ကျိုးနုန်းယင်းက ဘိုးဘေးကြီး နင်းကျိုဖန်ကို မျက်နှာလုပ်နေတာ သိသာနေတာပဲကို”

“မင်းကတော့ အမြဲတမ်း အရာအားလုံးကို သိနေသလိုပဲနော်”

ဧည့်သည်တော်များက တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ကျိုးနုန်းယင်းမှာမူ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ယင်းအစား နင်းကျော့သည် အားနာဟန်ဖြင့် ပညာသင်ကျောင်း အကြီးအကဲကို ခွင့်ပန်ကာ စားပွဲဝိုင်းမှ ခပ်သွက်သွက် ထွက်ခွာသွားပြီး ကျိုးနုန်းယင်းကို ကြိုဆိုရန်အတွက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဧည့်သည်တော်များမှာမူ နင်းကျော့က ကျိုးနုန်းယင်းကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရရန်အတွက် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေသော်လည်း သူတို့ကို မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိဘဲ စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ နင်းကျော့သည် ကျိုးနုန်းယင်းကို သီးသန့် အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လူအများရှိရာ စားပွဲဝိုင်းသို့ လာရောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူအားလုံး၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သီးသန့်အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့နှင့် ကျိုးနုန်းယင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး နင်းကျော့သည် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်ကာ မျက်နှာအမူအရာကိုလည်း ပိုမို တည်ကြည်သွားစေသည်။

သူသည် ကျိုးနုန်းယင်း၏ ထောက်ခံအားပေးမှုအတွက် တန်းတူရည်တူ အနေအထားဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။

ကျိုးနုန်းယင်းသည် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ၏ တတိယမြောက် အဆင့်တွင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် နင်းကျော့၏ အစွမ်းအစကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

အခြားသော အချက်များကို ထားလိုက်လျှင်ပင် ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင်သည် မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းမှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ ဒုတိယမြောက် မျိုးဆက်များကိုပင် အလွန် သတိထားစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ကျိုးနုန်းယင်းက ပထမဦးစွာ ကျိုးကျဲရှန်နှင့် ကျိုးကျူတို့က နင်းကျော့ကို အလွန်ပင် ချီးကျူးထားကြောင်း ပြောကြားလိုက်ပြီး ယင်းကို အခြေခံလျက် ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ သဘောထားကို ပြောကြားလေသည်။

သူတို့သည် နင်းကျော့၏ မျိုးနွယ်စုခွဲနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံလိုကြောင်း၊ ပင်မမျိုးနွယ်စုထက်ပင် ပို၍ ရင်းနှီးလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျိုးကျဲရှန်နဲ့ ကျိုးကျူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို ပြန်မရခဲ့ဘူး” ဟု နင်းကျော့က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် နှမြောတသစွာ တွေးတောမိလေသည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ပါရမီရှင် ဤနှစ်ဦးစလုံးမှာ နင်းကျော့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အဓိက ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ်မှာပင် ကျိုးကျဲရှန်နှင့် ကျိုးကျူတို့မှာ ကျဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့ကို မုန့်ချုံက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့က စကားမပြောမီမှာပင် ကျိုးနုန်းယင်းက ကျိုးမျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ အကောင်းဆုံးသော အစီအရင် ကျင့်ကြံသူများကို စေလွှတ်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ယင်းတို့မှတစ်ဆင့် နင်းကျော့၏ မျိုးနွယ်စုခွဲရှိ လက်နက်သန့်စင်ခန်းမများတွင် ရှိသော အစီအရင်များအားလုံးကို ပိုမို ကောင်းမွန်အောင် မြှင့်တင်ပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း ကမ်းလှမ်းလာလေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် အနီးကပ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် မိမိတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကလည်း မျှော်လင့်နေကြကြောင်း ချက်ချင်းပင် ပြောကြားလိုက်သည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ အစီအရင် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်ကို လူတိုင်း သိရှိကြပေသည်။

ယခင်က ကျန်းမျိုးနွယ်စုသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုကို အဖိုးအခ အမြောက်အမြား ပေးလျက် သူတို့၏ အစီအရင်များကို ပြုပြင်မြှင့်တင်ပေးရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျိုးမျိုးနွယ်စုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုအဖို့မူ ယင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကို ကူညီပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်၊ အထူးသဖြင့် လက်နက်သန့်စင်ခန်းမရှိ အစီအရင်များမှာမူ အလွန် အရေးကြီးလှ၏။

ထိုအစီအရင်များကို မြှင့်တင်လိုက်ပါက ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုမို တက်လာစေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျိုးနုန်းယင်းသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အလျှော့ပေးကာ နင်းကျော့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ပြောဆိုလာခြင်းမှာ ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ စစ်မှန်သော စေတနာကို ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ကမူ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်မှာ “တစ်ဖက်မှာလည်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ဆံလို့ မရနိုင်တော့လောက်အောင် ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်သလို၊ နောက်တစ်ဖက်မှာလည်း မုန့်မျိုးနွယ်စုက ချော်ရည်နန်းတော်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဒါဟာ ကျိုးမျိုးနွယ်စုအပေါ်မှာ အကြီးမားဆုံး ဖိအား ဖြစ်နေစေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ မုန့်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် မဟာမိတ်တွေ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”

ချော်ရည်နန်းတော်၏ ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုသည် ရှေးကျသော မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် အပြောင်းအလဲများကို အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ဧည့်သည်တော်များအား ကြေညာပေးသူက အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်မှာ “မြို့စားမင်းဂေဟာမှ အကြီးအကဲဖေးစီ ရောက်ရှိလာပါပြီ”

ဖေးစီသည်လည်း လက်ဆောင်များစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ဧည့်ခံပွဲရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားကြပြန်သည်။

ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖေးစီသည် မြို့စားမင်း မုန့်ခွေ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ပြီး မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်နေသည့် အလွန်ပင် အရေးပါလှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အရေးပါလှသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ကာ ဂုဏ်ပြုပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ နားကြားမှားနေတာလား”

“ဒါဟာ တကယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာပဲ”

“နင်းကျော့လေးဟာ ဘယ်လို ကုသိုလ်ထူးတွေ လုပ်ခဲ့လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ”

ဖေးစီသည်လည်း ဧည့်ခံပွဲသို့ မတက်ရောက်ခဲ့ချေ။

နင်းကျော့သည် ကျိုးနုန်းယင်းနှင့် စကားပြောနေခြင်းကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းကာ ဖေးစီကို သွားရောက် ကြိုဆိုရပြန်သည်။

ကျိုးနုန်းယင်းသည်လည်း ပြုံးလျက် “အတူတူပဲ သွားကြိုဆိုကြတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ နင်းကျော့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

နင်းကျော့နှင့် ကျိုးနုန်းယင်းတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးစီသည်လည်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ပြီး “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နင်းကျော့... ကျွန်တော် နှောင့်ယှက်မိသွားသလိုပဲနော်” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည် ဖေးစီကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် ယခင်က ဖေးစီက မိမိအပေါ်တွင် များစွာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့မှုများအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

ဖေးစီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် နင်းကျော့က ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ၊ ကျွန်တော် မရှိဘဲနဲ့လည်း မင်းရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ ခက်ခဲမှုပေါင်းစုံကို ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော် ဖေးစီပဲ သူရဲကောင်းကို မမှတ်မိခဲ့တာပါ”

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

မုန့်ခွေထံမှ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩခဲ့ရသည်။

သူသည် နင်းကျော့ကဲ့သို့သော လူငယ်လေး တစ်ယောက်မှာ ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းလှပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အစီအစဉ်များကို ကြံစည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့မိချေ။

ကျန်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး ကျဆုံးသွားရခြင်းမှာလည်း နင်းကျော့တွင် တာဝန်အရှိဆုံး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။

ဖေးစီသည် နင်းကျော့ကို ပိုမို၍ တန်ဖိုးထားလာသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်အမင်း သတိထားကာ စောင့်ကြည့်လာမိတော့သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော ဤလူငယ်လေးသည် ဖေးစီကိုပင် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ဤကဲ့သို့သော အစီအစဉ်များ ကြံစည်နိုင်စွမ်းနှင့် အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှပေသည်။ သူ့ကို အထင်အမြင်သေးသော သူမှန်သမျှမှာလည်း ကြီးလေးသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ကြရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်ချေတော့သတည်း။