အခန်း (၃၆၁-၃၆၂)

အခန်း (၃၆၁)မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ခရီးနှင်နိုင်သော နဂါးပျံကြီး မသေမျိုးနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခြင်း

ကျူးရွှမ်းကျိက "အကြောင်းအရာ အသေးစိတ်ကတော့ စွန်းလင်ထုံနဲ့ ယန်ချန်ယွီတို့အပေါ် ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ ဖမ်းဝရမ်းတွေကို ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်တာရယ်၊ စွန်းလင်ထုံကို နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက နှစ်သက်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ရွေးချယ်ခွင့်ပြုလိုက်တာရယ်ပဲ ဖြစ်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့မှာမူ မျှော်လင့်ချက်များစွာ ထားရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ သူသည် ပါးစပ်ကလေး အနည်းငယ် ဟလျက် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် "ဒါ... ဒါက... ဒါကတော့..." ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်ရှာတော့သည်။

သူသည် ယခင်က အမှန်တကယ်ပင် များစွာ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသော်လည်း တမ်းတခြင်းပြည်၏ ဘုရင့်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ဤမျှအထိ ပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ပေ။

တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်ဖြစ်စေ၊ လျှို့ဝှက် ဆုလာဘ်ပေးခြင်းဖြစ်စေ အရာရာမှာ ကွက်တိဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် နင်းကျော့ တစ်ယောက်ကိုသာ တမင်တကာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သတင်းစကားကို ပြောကြားပြီးသည်နှင့် ကျူးရွှမ်းကျိသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ကာ "နောက်ဆုံးတစ်ခု မှာလိုက်ဦးမယ်၊ ဝိညာဉ်သဘာဝကို ထုတ်ယူနိုင်တဲ့ အဲဒီကျမ်းစာကို မဆင်မခြင် ပျံ့နှံ့မသွားစေနဲ့၊ အဲဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာ တစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် လူအများ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းတယ်၊ ဝိညာဉ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဆင်တူနေတာကတော့ အသိသာကြီးပဲ" ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် လမ်းခုလတ်မှနေ၍ အလျင်အမြန်ပင် တားလိုက်ကာ "အကြီးအကဲကျူး၊ ဒီအတိုင်းကြီးပဲ ပြန်တော့မလို့လား၊ မပြန်ပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် အကြီးအကဲအတွက် စားသောက်ပွဲလေးတောင် ပြင်ဆင်ထားတာပါ" ဟု ခယတိုက်တွန်းလေသည်။

သို့သော် ကျူးရွှမ်းကျိကမူ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလျက် တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နင်းကျော့သည် နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ လက်ထဲသို့ မူလသန့်စင်ရတနာ တစ်ခုကို အတင်းထည့်ပေးလျက် "ဒါက ဂါရဝပြုတာလေးပါ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟီးဟီး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယင်းမှာ နဂါးစိမ်းမှန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုမှန်သည် သူပြန်လည် ယူဆောင်လာခဲ့သော ရွှေဖီးနစ်မှန်နှင့် တွဲလိုက်ပါက တစ်စုံ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မျိုးနွယ်စု သုံးခုကြား သဘောတူညီချက်အရ နန်းတော်မကြီးအတွင်း၌ လွင့်မျောနေသော မှော်ရတနာများကို ခွဲဝေယူကြရာတွင် နဂါးစိမ်းမှန်မှာ နင်းကျော့ ရရှိခဲ့သော ဝေစုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် လက်ကို အမြန်ပင် ရုတ်လိုက်ကာ "မင်းက ငါ့ကို လာဘ်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ ငါက နတ်ဘုရားမုဆိုး ကျူးရွှမ်းကျိကွ၊ မင်းရဲ့ လာဘ်ကို ငါလက်ခံမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား၊ ဟဲ့ လူကလေး... မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရဲတာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟွန်း... စွန်းလင်ထုံနဲ့ အတူတူပဲ၊ တကယ့် အပေါင်းအဖော်တွေ"

နင်းကျော့မှာမူ ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် "အကြီးအကဲကျူးရာ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်လေးပါ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပဲ သိမှာပါ..." ဟု ဆက်၍ စနောက်နေသေးသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ကောင်းကင်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံတက်သွားကာ ရောင်စုံအလင်းတန်း တစ်ခုအသွင်ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

ပျောက်ကွယ်သွားသော အလင်းတန်းကို ကြည့်ရင်း နင်းကျော့သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် "ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်သွားရတာလဲ၊ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး ရုပ်သေးအကြောင်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ညှိနှိုင်းချင်သေးတာကို" ဟု သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် နင်းကျော့၊ ကျူးရွှမ်းကျိနှင့် မုန့်ခွေတို့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ စက်မှုရုပ်သေး သုံးခုဖြစ်သော ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော်၊ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးနှင့် တာအိုဆရာတို့ကို ခွဲဝေယူခဲ့ကြလေသည်။

နင်းကျော့သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း "ကျူးရွှမ်းကျိက ငါ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ၊ သူ ထိတ်လန့်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်နော်" ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုသို့ ခံစားရခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ခေါင်းခါလိုက်တော့၏။

"တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ငါက ကျူးရွှမ်းကျိကို အနိုင်မတိုက်နိုင်သေးဘူး"

"ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေကလည်း အားလုံး ပေါ်သွားပြီ၊ ငါ့အမေရဲ့ ဝိညာဉ်သဘာဝက သိသိသာသာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း ငါ နတ်ဘုရား ပညာရပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးကို သုံးလိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်သဘာဝတွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားတယ်"

နင်းကျော့ ပိုင်ဆိုင်သမျှထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံး စက်မှုရုပ်သေးမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း သူသည် ထိုရုပ်သေးကို မဆင်မခြင် ဘယ်တော့မှ အသုံးချမည် မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်သဘာဝ များများရှိလေလေ သူ၏ မိခင်မှာ ကြာကြာ ခံနိုင်လေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်သဘာဝ အစအနကလေး တစ်ခု ကျန်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။

ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော ကျူးရွှမ်းကျိသည် အတွေးနက်နေသည့် မျက်နှာပေး ရှိနေ၏။ နင်းကျော့၏ ခံစားချက်မှာ မှားယွင်းမနေပေ။ ကျူးရွှမ်းကျိသည် နင်းကျော့နှင့် ထပ်မံ၍ မပတ်သက်လိုတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ သူက နင်းကျော့ကိုဖြစ်စေ၊ မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးကိုဖြစ်စေ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ဆုံး စကားများအရ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်သည် ဗုဒ္ဓနယ်မြေနှင့် မိစ္ဆာလောကကြားက ပဋိပက္ခများနှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး ဝဋ်ကြွေးကံတရားမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိအနေဖြင့် ထိုကိစ္စများထဲ၌ မပါဝင်လိုသဖြင့် အဝေးမှသာ ရှောင်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့ကို ဆုလာဘ်များ မပေးခြင်း သို့မဟုတ် ရာထူးမပေးခြင်းမှာလည်း ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားခြင်းကြောင့်ပင်။

အကယ်၍သာ သူသည် တမ်းတခြင်းပြည်၏ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပါက ဗုဒ္ဓနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ ဝဋ်ကြွေးကံတရားများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဘုရင့်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် နင်းကျော့နှင့် အလှမ်းဝေးဝေးနေ၍ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ ကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက တမ်းတခြင်းပြည် တစ်ခုလုံးအတွက်ပါ အကျိုးရှိစေပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် နင်းကျိုဖန်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

နင်းကျော့က "ဘိုးဘေးကြီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ နေ့ရောညပါ စောင့်နေခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ တွေ့ရတော့တယ်" ဟု ရိုးသားလှသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် နင်းချင်းရှောင်ကို အကြီးအကဲ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်းနှင့် မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ရန်အတွက် မိသားစုတွင်း အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် နင်းကျိုဖန်ကို များစွာ ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောကြားလေသည်။

နင်းကျိုဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ "ငါက တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ ပင်မမျိုးနွယ်စုက မင်းကို ဆက်ပြီး ပစ်မှတ်ထား နှိပ်ကွပ်နေတာကို လွှတ်ထားပြီးတော့ သူတို့ကို မျိုးဖြုတ်ဖို့အတွက် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ရမှာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် ထိုမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ မဟုတ်ပါကြောင်း ထိုနေရာ၌ပင် ကျိန်ဆိုလေတော့သည်။

ပင်မမျိုးနွယ်စုက သူ့အပေါ် လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် ပင်မမျိုးနွယ်စု၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပင် အောင်မြင်စွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ အဆုံးစွန်ထိ တစ်မြေတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ကို ထိုမျှအထိ ရက်ရက်စက်စက် မပြုမူနိုင်ပါကြောင်း ဆို၏။

"သူတို့က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပဲ မဟုတ်လား" ဟု နင်းကျော့က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

နင်းကျိုဖန်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်ပင် "နင်းရှောင်ဟွေ့တို့၊ နင်းရှောင်တို့ကရော... မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါက အသက်ကြီးပြီ ဆိုပေမယ့် သူငယ်ပြန်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်၊ မင်းမှာ စက်မှုလက်တံ တစ်စုံ ရှိတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် အလျင်အမြန်ပင် ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ "ဘိုးဘေးကြီးကိုလည်း ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ဘုရင့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုလည်း ရပြီဆိုတော့ မိစ္ဆာမျောက်ကြီးကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိတဲ့ အင်အားစုကြီး ဖြစ်လာပြီပေါ့" ဟု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အာ... ခုနလေးတင် အကြီးအကဲကျူးနဲ့ သီးသန့် ဆွေးနွေးကြည့်တော့ ဘုရင့်မျိုးနွယ်စုက ကျွန်တော့်ကို ဘာဆုလာဘ်မှ မပေးသလို ရာထူး အစအနလေးတောင် မပေးဘူးတဲ့"။

နင်းကျော့သည် သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ နာကျည်းမှုကို ဖော်ပြနေလေသည်။

နင်းကျိုဖန်မှာမူ နင်းကျော့သည် ဤအချက်ကို အသုံးချကာ သူ့ထံမှ တစ်ခုခုကို ပြန်လည် တောင်းဆိုရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ရတော့၏။

နင်းကျိုဖန်သည် သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်ကာ နင်းကျော့ကို ကြည့်လျက် "ပြီးခဲ့တာတွေကတော့ ရှုပ်ထွေးလွန်းပါတယ်၊ အဲဒါတွေကို ပြန်ဖော်နေလို့လည်း အခုချိန်မှာ ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့ကလည်း ထိုစကားကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် ထောက်ခံလေ၏။

သို့ဖြစ်၍ နင်းရှောင်ဟွေ့နှင့် အခြားသူများအပေါ် သူပြုမူခဲ့သော အမှုများမှာ နင်းကျိုဖန်၏ လျစ်လျူရှုမှုဖြင့်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

နင်းကျိုဖန်က "မင်း ပို့ထားတဲ့ သတင်းအရဆိုရင် မင်းက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားချင်တာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ "ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် ဒီမြို့မှာ နေလာတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ရှိပါပြီ၊ အခုတော့ လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ချင်ပါတယ်၊ စာအုပ်ပေါင်း ထောင်ချီဖတ်တာထက် ခရီးမိုင်ပေါင်း ထောင်ချီသွားတာက ပိုပြီး အသိပညာ တိုးစေတယ်လို့ ဆိုရိုးရှိတယ် မဟုတ်လား၊ လောကကြီးက အကျယ်ကြီးပါ၊ ကျွန်တော့် စိတ်ကလည်း အပြင်ကိုပဲ အသည်းအသန် ရောက်နေမိတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

နင်းကျိုဖန်သည် မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း စဉ်းစားကာ "မင်းက လူအများ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတာ ဆိုတော့လည်း အခုလို အေးအေးဆေးဆေး ခဏလောက် ရှောင်နေတာက ကောင်းပါတယ်" ဟု ဆို၏။

နင်းကျိုဖန်သည် နင်းကျော့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး လုံခြုံမှုအတွက်မူ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း နင်းကျော့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သူ့ထက်ပင် ပို၍ သာလွန်နေခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်၍ ရွှေအမြုတေအဆင့် စွမ်းအားရှိသူ တစ်ယောက်ကတောင် လောကကြီးကို လှည့်လည်မကြည့်နိုင်ဘူး ဆိုပါက ဤကမ္ဘာလောကကြီးမှာ အလွန်ပင် ဘေးအန္တရာယ် များလှပေလိမ့်မည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နင်းကျိုဖန်သည် နင်းကျော့၏ အရည်အချင်းနှင့် ပရိယာယ်များကို ပို၍ ယုံကြည်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် နင်းကျော့၏ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

"ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ" ဟု နင်းကျိုဖန်က မေးလိုက်၏။ နင်းကျော့က "မလောပါဘူး၊ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်လခွဲလောက်တော့ ကြာဦးမှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်များကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်ကြောင်းနှင့် မျိုးနွယ်စု အသစ် ခွဲထွက်ခြင်းကိုလည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

နင်းကျိုဖန်က "မင်းမသွားခင်မှာ မျိုးနွယ်စုကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် စက်မှုရုပ်သေး တစ်ခုခု ထားခဲ့ဦး၊ အဲဒီ မီးမှုတ်စက်မှုမျောက်ကတော့ အသင့်တော်ဆုံးပဲလို့ ငါထင်တယ်" ဟု မှာကြားလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် နင်းကျိုဖန်၏ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိရန်အတွက် အချက်အလက်များစွာကို ဖွင့်ဟခဲ့ရပေသည်။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သုံးမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် နင်းကျိုဖန်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ အခြေအနေကို သိရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

နင်းကျော့က မပြောလျှင်တောင် ကျူးရွှမ်းကျိက ပြောပြလိမ့်မည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့သည် တစ်သီးပုဂ္ဂလ နေထိုင်မှု ဘဝကို စတင်လိုက်လေတော့၏။

ပျံသန်းနေသော ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း စုန့်ဖူလီသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်လာကာ အနီးနားရှိ တောင်တန်းများတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြလေသည်။

လော့ရှန်သည်လည်း သရဲစစ်သည်တော်များနှင့် သရဲစစ်သူကြီးများကို အရပ်ရပ်သို့ ဖြန့်ကြက်ထားလျက် ဟန်မင်နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာမူ စွန်းလင်ထုံကို နင်းကျော့နှင့် နှုတ်ဆက်ခိုင်းကာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရန်အတွက် တိုက်တွန်းနေတော့၏။

သူမသည် ဤတစ်ခေါက်တွင် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိခဲ့ပေသည်။

နင်းကျော့သည် မုန့်ခွေ၊ ကျူးရွှမ်းကျိတို့နှင့် သဘောတူညီချက်များ ရယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် နန်းတော်ရှိ ရတနာများစွာကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ်များနှင့် မျိုးနွယ်စုခွဲထွက်ခြင်းအတွက် လက်ဆောင်များစွာကိုလည်း ရရှိခဲ့ပေသည်။

ထိုလက်ဆောင်များထဲမှ နင်းကျော့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ခုနစ်ရောင်ခြယ် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ကို ယန်ချန်ယွီအား ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

ယန်ချန်ယွီမှာ ယင်းအတွက် များစွာ စိတ်ကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း အပြန်ခရီးအတွက်မူ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။ သူမသည် စုန့်ဖူလီနှင့် လော့ရှန်တို့ကို မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းမှာ ထိုအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုလုံးနှင့် ရန်သူတော်များ ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် အပြန်လမ်းမှာ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့သည် မြေအောက်စခန်း၌ စွန်းလင်ထုံနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။ စွန်းလင်ထုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ "နောက်ပိုင်း နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ ဒီမြေအောက်စခန်းတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့" ဟု ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ မြို့စောင့်အစီအရင်တွင် ဟာကွက်များစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်းမှာ ချော်ရည်နန်းတော်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ မုန့်ခွေသည် နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မသေမျိုးနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို မြို့စောင့်အစီအရင်၏ အဓိက အနှစ်သာရအဖြစ် ပေါင်းစပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟာကွက်များကို ရှာဖွေရန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

နင်းကျော့ကမူ ထိုမြေအောက်စခန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ "သွားကြစို့ အကိုကြီး" ဟုသာ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရှိနေမှုကို ဖုံးကွယ်လျက် စခန်း၏ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် မီးလျှံတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုအတွင်း၌ နင်းကျော့သည် ရပ်တန့်လိုက်ကာ "ဒီနေရာပဲ" ဟု ဆိုလျက် မီးမှုတ်စက်မှုမျောက် တစ်ကောင်ကို အသုံးပြု၍ မြေကြီးကို တူးခိုင်းလိုက်လေသည်။

များမကြာမီမှာပင် မျောက်ကလေးသည် သေးငယ်လှပသော စက်မှုနဂါးကလေး တစ်ကောင်ကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပေတော့သည်။

ထိုစက်မှုနဂါးကလေးမှာ နင်းကျော့၏ လက်ဖဝါးခန့်သာ ရှိသော်လည်း ယင်းမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ အဆင့်မြင့် စက်မှုလက်ရာ တစ်ခုဖြစ်သော ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် "ကောင်းပြီ၊ ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကလည်း အထဲမှာ ရှိနေတာပဲ" ဟု ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းလင်ထုံကလည်း "နန်းတော်ဝိညာဉ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတာ၊ ငါတို့ကို လူအလို့ မှတ်နေတာလား၊ ဟားဟား... ကျော့လေး မင်းကတော့ ရှာတွေ့သွားပြန်ပြီပဲ" ဟု ဆိုကာ ဝမ်းမြောက်နေလေသည်။

"ဒါပေမယ့် အဲဒါက ငါတို့မျက်စိရှေ့တင် ဘယ်လိုများ လွတ်သွားပြီး ဒီစက်မှုနဂါးထဲ ရောက်နေတာလဲ"။

နင်းကျော့က "ဝိညာဉ်သဘာဝမှာ သေကွက်မရှိဘူးလေ၊ အဲဒါက နန်းတော်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေကို အသုံးချပြီး သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ပိုင်း ခွဲလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ပင်မကိုယ်ထည်က ခန်းမထဲမှာ ကျန်နေခဲ့ပြီး ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ပြခဲ့တာပေါ့၊ အဲဒီ ကိုယ်ထည် ပျက်စီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီခွဲထွက်ထားတဲ့ အပိုင်းက တစ်ခုတည်းသော ဝိညာဉ်ဖြစ်လာပြီး သေရာကနေ ပြန်နိုးထလာတာပေါ့" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် ငြိမ်သက်စွာပင် ဆေးကုသမှု ခံယူနေရရှာပေသည်။

ခဏအကြာတွင် စွန်းလင်ထုံသည် စက်မှုနဂါးကို အောင်မြင်စွာ နှိုးဆော်လိုက်နိုင်လေသည်။ နဂါး၏ အရွယ်အစားမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို အထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပို့ဆောင်လိုက်တော့၏။

"တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ" ဟု စွန်းလင်ထုံက စက်မှုနဂါးကို ထိန်းချုပ်ရင်း အားရပါးရ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ ဒီမြို့ကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလို့ရပြီ၊ မုန့်ခွေကိုတော့ ခဏလောက် နန်းတော်သခင် လုပ်ခိုင်းပြီး နန်းတော်ကို ပြုပြင်ခိုင်းထားလိုက်ရအောင် ဟားဟား"။

နင်းကျော့ကလည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် ခန်းမထဲတွင် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို တွေ့လိုက်ကတည်းက ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"နန်းတော်မှာ အခွင့်အာဏာ သုံးခုရှိတဲ့အနက် အခုဆိုရင် ငါက ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်နဲ့ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ" ဟု သူက တွေးတောလိုက်သည်။

ကျူးမျိုးနွယ်စုက နင်းကျိုဖန်အပေါ် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အတွင်း၌ပင် ရှိနေချေသည်။

နင်းကျော့က "အကိုစွန်း.. ကျွန်တော်နဲ့အတူ ထွက်သွားတာက နောက်ပိုင်းမှာ အကိုကြီးအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံကမူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါက ဘယ်လောက်တောင် ပါးနပ်လဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ၊ ဟိုမိန်းမမိုက် ယန်ချန်ယွီကို နန်းတော်ကိစ္စပြီးရင် ဂိုဏ်းကို လိုက်ခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီကိစ္စက ပြီးသွားပြီလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မပြီးသေးဘူးလေ" ဟု သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ဆိုလိုက်ပြန်၏။ နင်းကျော့လည်း စိတ်အေးသွားရတော့သည်။

သူသည် သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ ဇာတိမြေဖြစ်သော မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို မော့ကြည့်လျက် "နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြေ" ဟု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးကလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို အစွမ်းကုန် နှိုးဆော်လိုက်တော့၏။

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ စွမ်းအင်များသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းပင် ရရှိသွားလေသည်။

နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"ဒီကောင်လေးကတော့ သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကိုတောင် လှည့်စားသွားတာပဲ" ဟု နင်းကျိုဖန်က ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့က သူ့ကို အနည်းဆုံး တစ်လခွဲလောက် စောင့်ဦးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လစ်ထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် နင်းကျိုဖန်၏ အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားကာ "နေဦး... ငါ့ရဲ့ နှင်းနှလုံးသား ကျောက်စိမ်းအိုးက သူ့ဆီမှာ ကျန်နေသေးတာပဲ၊ သူ ငါ့ကို ပြန်မပေးသေးဘူး" ဟု သတိရသွားကာ ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သတည်း။

အခန်း (၃၆၂) - အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းခြင်း

"ဒီကောင်လေးကတော့လေ... မင်းပြန်လာရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို တွဲလောင်းဆွဲပြီး ဖင်ပြောင်အောင် ရိုက်ဦးမယ်" ဟု နင်းကျိုဖန်က ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းလာသော သတင်းပေးစာလွှာလေးမှာ ပြတင်းပေါက်တံခါးတိုင်အား တစ်တောက်တောက်ဖြင့် လာရောက် တိုက်ခတ်နေလေရာ နင်းကျိုဖန်လည်း စိတ်အာရုံဖြင့် ပြတင်းတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။

ယင်းမှာ နင်းကျော့ ပေးပို့လိုက်သော စာပင် ဖြစ်ပေသည်။

"လေးစားရပါသော ဘိုးဘေးကြီးခင်ဗျား... ဘိုးဘေးကြီး ဒီစာကို ဖတ်နေရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်မှာပါ..."

စာ၏ အကြောင်းအရာအများစုမှာ နင်းမျိုးနွယ်စု၏ လက်ရှိအခြေအနေ၊ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်နှင့် ကျူးမျိုးနွယ်စု၊ မုန့်မျိုးနွယ်စုတို့အကြား ဖြစ်ပေါ်နေသော မဟာဗျူဟာမြောက် အခြေအနေများအပေါ် နင်းကျော့၏ အမြင်များပင် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က ရှေ့လျှောက် ချော်ရည်နန်းတော်ရှိ ရာထူးနေရာများနှင့် ပတ်သက်၍ နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုတို့သည် မုန့်မျိုးနွယ်စုနှင့် သိသိသာသာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အားပြိုင်ရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။

ယင်းကိစ္စတွင် ထျန်းချင်နန်းတော်ကိုလည်း မေ့ထား၍ မဖြစ်ပေရာ ထျန်းချင်နန်းတော်သည် ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ထိုသူများထဲမှ အချို့မှာ မသေမျိုးနန်းတော်တွင် ရာထူးနေရာများ ရရှိထားသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုသြဇာကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးသည် ကျန်းမျိုးနွယ်စုအား ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းမှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ချော်ရည်နန်းတော်အား လက်မလွှတ်သေးကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု နင်းကျော့က ယူဆထားသည်။

ယင်းမှာ အသုံးချနိုင်သော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် အရင်းအမြစ် အချို့ကိုလည်း တကူးတက ချန်ထားခဲ့ပြီး များမကြာမီ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက နင်းကျိုဖန်ထံ လာရောက် ပေးအပ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ မိမိအား နွေးထွေးစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော မိသားစုဝင်များအား ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းနှင့် လျော်ကြေးပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် နင်းကျော့က နင်းကျိုဖန်အား သတိပေးထားသည်မှာ ယခုအခါ မိမိသည် မည်သည့် စက်မှုပစ္စည်းမှ ချန်မထားခဲ့ဘဲ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ရာ နင်းကျိုဖန်အနေဖြင့် မျိုးနွယ်စုခွဲများကို အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိမျောက်ကြီးမှာ အရာရှိဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားပညာရပ်များနှင့် မူလသန့်စင်ရတနာများကို အသုံးပြု၍ အပြင်းအထန် ခုခံကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ယင်းကဲ့သို့ မပြုလုပ်ရန် နင်းကျော့က တိုက်တွန်းထားသည်။

သူဆိုသကဲ့သို့ပင် မေတ္တာတရားဖြင့် အုပ်ချုပ်ခြင်းကသာလျှင် အမှန်ကန်ဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေ၏။

စာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင်မူ နင်းကျိုဖန်၏ ဒေါသများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားပြီး "ဒီကောင်စုတ်လေးက မိသားစုအတွက်တော့ စဉ်းစားပေးသားပဲ" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက လူကြီးရာထူးနဲ့ ငါ့ကိုတောင် လာပြီး စီစဉ်နေသေးတာပဲ... ဟွန်း"။

"နေဦး... ဒီစာကလည်း သူခင်းထားတဲ့ အကွက်တွေထဲက တစ်ခုများလား... ငါစိတ်ဆိုးမှာကိုပါ သူက ကြိုတင်တွက်ချက်ထားတာလား..."။

နင်းကျိုဖန်၏ မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ နင်းကျော့သည် ချော်ရည်နန်းတော်ကို ရရှိရန်အတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ဇွဲလုံ့လနှင့် အစီအစဉ်များမှာ နင်းကျိုဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် တိုက်ပွဲစွမ်းရည် မြင့်မားလှသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးမှာ နင်းကျော့၏ လှည့်ကွက်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် ကျရောက်နေပြီလားဟု သံသယဝင်ကာ တွေးတောနေမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နင်းကျိုဖန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အများကြီး တွေးနေလို့လည်း ဘာမှ မထူးပါဘူး"။

"နင်းကျော့က သဘာဝအရတော့ မဆိုးပါဘူး... သူ့ရဲ့ စိတ်ရင်းက မိသားစုအတွက်ပဲ... သူက ဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်ပြီး ပါးနပ်ပါစေ... သူကိုယ်တိုင် စောင့်ထိန်းရမယ့် စည်းလေးတော့ ရှိပါတယ်... ဒီလောက် တော်တဲ့သူကိုတော့ ငါတို့ဘက်ပါအောင် ပိုပြီးတော့ ကြိုးစားရမှာပဲ"။

နင်းကျိုဖန်သည် နင်းကျော့၏ ဖခင်ဖြစ်သူ နင်းကျုံးအား မည်သို့ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ရမည်ကို စတင် စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘွဲ့တံဆိပ်တစ်ခု ချီးမြှင့်ခြင်းဖြင့် နင်းကျုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို နင်းကျော့၏ မိသားစုအပေါ် သံယောဇဉ်ကိုလည်း ပိုမို ခိုင်မြဲစေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ့အပြင်...ပွဲတော် အချိန်ကျရင်လည်း မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အခမ်းအနားက ငရဲဘုံနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မယ်... ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီပွဲကို တက်ရောက်ပြီး နင်းကျော့အတွက် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ အကူအညီတွေကို တောင်းခံပေးရမယ်"။

မြို့စားမင်းဂေဟာတွင်မူ။

"နင်းကျော့ ထွက်သွားပြီလား"။

"သူ့မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် စက်မှုပညာရပ်တွေ ရှိနေတော့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို တိမ်းရှောင်သွားနိုင်တာပေါ့... သူက ချော်ရည်နန်းတော်အကြောင်းကို တကယ်ပဲ အများကြီး သိထားတာပဲ"။

ဖေးစီသည် ထိုသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်သည်။ သူ၏ အနားတွင် မည်သူ့ကိုမှ စိတ်မချရသည့် အခြေအနေကို သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။

နင်းကျော့သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးသော်လည်း သူ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်နှင့် စီမံကိန်းများမှာ သိရှိသူတိုင်းအား ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ဖေးစီသည်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားရင်း နောက်သို့ ပြန်လည် ကြည့်မိသည်။

မီးလျှံတောင်တန်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေပြီး တောင်တန်းကြီးများ၏ အကြားတွင် နိုးထစပြုလာသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

ယခင်က မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မီးတောင်ထိပ်မှ အေးခဲသွားသော ချော်ရည်များမှာ တောင်စောင်းများပေါ်တွင် အနီရောင်နှင့် အမဲရောင် ကော်ဇောကြီးများ ခင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချော်ရည်များ စီးဆင်းခဲ့သည့် ခြေရာများမှာ သွေးကြောကြီးများအလား တောင်စောင်းတစ်လျှောက် ရစ်ပတ်နေပြီး သဘာဝတရား၏ တိတ်ဆိတ်သော ဟိန်းဟောက်သံများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

တောင်အလယ်ပိုင်းတွင်မူ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ အဆောက်အအုံများ စုဝေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ပျက်စီးမှုအချို့ ရှိနေသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့်မူ အကောင်းပကတိပင် ရှိနေသေးသည်။

မြို့တော်သည် တစ်ချိန်က နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း မြို့သူမြို့သားများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ကာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မီးတောင်ခြေတွင်မူ ကျယ်ပြောလှသော မီးလျှံသီးတောအုပ်ကြီး ရှိနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် မီးလျှံသီးပွဲတော်မှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကပင် ဖြစ်သော်လည်း မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြေအောက်အပူစွမ်းအင်များကို မြို့စောင့်အစီအရင်က စုပ်ယူခဲ့သည့်အတွက် မီးလျှံသီးများ ပိုမိုထွက်ရှိလာခဲ့သည်။

သစ်ပင်များပေါ်တွင် နီရဲပြီး လုံးဝန်းလှသော မီးလျှံသီးလေးများမှာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်များအလား ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်လည်း မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ အလားအလာမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်ထူထူကြီးများကဲ့သို့ပင် ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ကာ မီးတောင်ဝအတွင်းရှိ ချော်ရည်များအပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော ချော်ရည်နန်းတော်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်အား ပြန်လည် တည်ဆောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မုန့်ခွေကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးအား အသုံးပြု၍ ချော်ရည်များအတွင်း ကျရောက်နေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဆယ်ယူနေသည်။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများစွာသည်လည်း နန်းတော်၏ အက်ကွဲနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ဆက်စပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီနေကြပေသည်။

"ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ အကြီးအကဲတွေ..." ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်နှာတွင် သတိထားရမည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် သူ စိတ်အေးအေးထားလိုက်တိုင်း သူ၏ လက်နက်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ မုန့်ခွေအား ရင်ဆိုင်ရာတွင် နင်းကျော့ကို ကူညီခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအချိန်ကို မကြာခဏ သတိရနေမိသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်ကာ မုန့်ခွေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မကြီး၏ မိသားစုသည် မုန့်ခွေ၏ ရှေ့တွင် ရောက်ရှိသွားကာ နင်းကျော့အား တိုက်ခိုက်မည့်ရန်မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဲဒီအချိန်က နင်းကျော့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ... တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းချုပ်ထားတာလား..."။

ထိုဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးပြီးချင်းတွင် ကျူးရွှမ်းကျိက ထိုအရေးကြီးသော အချိန်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရုပ်သေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ပိုမို စဉ်းစားမိလေလေ သူ၏ ခံစားချက်များမှာ ဝေဝါးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်၏ စေခိုင်းမှုထက်ပင် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့သည့် ပင်ကိုဗီဇအရ ပြုမူမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်လာရသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် သံသယဝင်ကာ မသင်္ကာ ဖြစ်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာလာသောအခါတွင်မူ ကျူးရွှမ်းကျိသည် မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ လက်လှမ်းကြည့်မိသည်။

"ငါ့ခေါင်းပေါ်မှာ... ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း ပညာရပ်ရဲ့ အပ်ချည်မျှင်တွေ ချည်နှောင်ထားတာလား..."။

သူ ဘာကိုမျှ မထိတွေ့မိပေ။

တစ်ခါက သူ တမ်းတခြင်းပြည် မြို့တော်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။

ကျောင်းတော်ဆရာတော် သုံးဦး၏ စကားမှာ သူ ပြန်လည် တွေးတောမိလေလေ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ အေးစက်လာလေလေပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရွှေဖီးနစ်မှန်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းတော်ဆရာ သုံးဦးက သူမအား "ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသားပါ... မင်း ဒီရွှေဖီးနစ်မှန်ကို ယူသွားပြီဆိုမှတော့ အခုကစပြီး မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ငါတို့အတွက် ကာကွယ်ပေးပါတော့" ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။

မုန့်ခွေ၏ နေရာတွင် နင်းကျော့က မသေမျိုးနန်းတော်၏ အရှင်သခင်အဖြစ် ဆက်ခံပြီးနောက်တွင်မူ ကျူးရွှမ်းကျိသည် ထိုစကားများကို ပြန်လည် တွေးတောမိလေလေ ထိုစကားများမှာ တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မကြီးအတွက် ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ... သူ၏ အတွက် ပြောခဲ့ခြင်းလားဟု ခံစားလာရသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ရင်... ငါ မီးလျှံတောင်တန်းကို ခြေချလိုက်ကတည်းက နှာခေါင်းက အကွင်းစွပ်ခံထားရသလိုပဲ"။

"ငါက အမြဲတမ်း ဒါကို သတိထားပြီး မြို့စားမင်းဂေဟာနဲ့ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ... သဲလွန်စတွေ အများကြီးက သိသိသာသာ ရှိနေခဲ့ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ပဲ ဆက်လုပ်ခဲ့တာပါ"။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့... ငါ ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရဘဲ ပြန်လာခဲ့ရတယ်"။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုကတော့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဘုရင်မကြီးရဲ့ ကိုယ်စား ရွှေဖီးနစ်မှန်ကို အသုံးပြုပြီး မုန့်ခွေကို တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ နင်းကျော့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်မှာ"။

"ချော်ရည်နန်းတော်က ကျောင်းတော်ဆရာတွေ ခင်းထားတဲ့ ပြဇာတ်စင်တစ်ခုလား... ငါက သူတို့ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ ရုပ်သေးတွေထဲက တစ်ခုပဲလား..."။

"ပထမဆုံးအကြိမ် မူလခြေရာခံ ပညာရပ်ကို သုံးတုန်းက နင်းကျော့ကို တကယ့်တရားခံလို့ ငါမြင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ငါ အောင်မြင်မှုတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ရခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံး ရလဒ်တွေကတော့ နင်းကျော့က အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာကိုပဲ သက်သေပြနေခဲ့တယ်"။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ အရေးကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးနောက် သူသည် တမ်းတခြင်းပြည် မြို့တော်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေသည်။

သူသည် ဘုရင်မကြီးကို တစ်ဖန်ပြန်လည် တွေ့ဆုံကာ သူ၏ သံသယများနှင့် ခန့်မှန်းချက်များကို လူချင်းတွေ့၍ ပြောပြချင်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ မီးလျှံတောင်တန်းနှင့် ဝေးကွာသွားလေလေ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်ကာ အေးချမ်းလာလေလေပင် ဖြစ်သည်။

ထိုခံစားချက်မှာ ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လာသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ခံစားချက်မှာ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်... ချော်ရည်နန်းတော်... အဲဒီမှာ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်"။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်အနာဂတ်၌ ထိုနေရာများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေရန် နိမိတ်တစ်ခု ရရှိနေသည်။

"ပြီးတော့ အဲဒီ နင်းကျော့လည်း ပါတာပေါ့!"။

"သူနဲ့ အဆက်အသွယ် လျှော့တာကလည်း ပညာရှိရာ ရောက်လိမ့်မယ်... သူက ကျောင်းတော်ဆရာတွေ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဆက်ခံသူ... ဗုဒ္ဓနဲ့ မိစ္ဆာ အားပြိုင်မှုကြားက ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်ပဲ"။

နင်းကျော့နှင့် ကျူးရွှမ်းကျိတို့ကဲ့သို့သော လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသောအခါတွင်မူ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

မီးလျှံနတ်ဆိုး သားရဲများ၏ ရန်လည်း မရှိတော့ဘဲ ချော်ရည်နန်းတော်တွင်လည်း အရှင်သခင် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း မီးလျှံတောင်တန်းမှ အုပ်စုလိုက် ထွက်ခွာသွားကြပေသည်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ ပျံလွှားဝိုင်း အလုပ်ရုံတွင်မူ။

အမည်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မွဲပြာရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးသည် စက်မှုထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုဆောင်းနေသည်။

စက်မှုထိုင်ခုံမှာ မြေပြင်မှ ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ပေါလောပေါ်နေသည်။

ထိုသူကြီး၏ မျက်တွင်းများမှာ နက်ဝင်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည်... သူမှာ ချန်ချာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ချာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဆန်းများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်တွင်းများထဲတွင် ထူးဆန်းလှသော မျက်ဖြူများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုမျက်ဖြူများထဲမှ ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချာမှာ တစ်ခြားတစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ချော်ရည်နန်းတော်ရှိရာ အရပ်သို့ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လေထဲတွင် လက်လှုပ်ရှားမှု ခြေရာများ ကျန်ရှိနေသည်။

သူ၏ တွက်ချက်မှုများနှင့်အတူ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာကာ ချန်ချာအား မြူများအကြားရှိ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အလား ဖြစ်စေသည်။

"ကျူးရွှမ်းကျိက ဒီမှာပဲ နေပြီး မသေမျိုးနန်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရမှာလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားနိုင်ရတာလဲ"။

"ပြီးတော့ အဲဒီ စွန်းလင်ထုံကလည်း ထွက်သွားပြီ!။

"ဒီပြိုင်ပွဲက ကျောင်းတော်ဆရာတော်တွေ ခင်းထားတာလေ... ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိသင့်ဘူး... ချော်ရည်နန်းတော်မှာလည်း ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ် ရှိနေတာပဲ... ဘာမှ မမှားသင့်ဘူးလေ... ဘယ်သူက ဒီအကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာလဲ"။

"ဒီနေရာက ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ တမ်းတခြင်းပြည်မှာ ငါခင်းထားတဲ့ အကွက်တွေလည်း အကုန်လုံးနီးပါး ပြိုလဲကုန်ပြီ... ခေါင်းကိုက်စရာပဲ... တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ... ဒါကို ဘယ်လို ပြန်ပြင်ရမလဲ"။

သူ၏ တွက်ချက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါတွင်မူ ချန်ချာ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီအကွက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာ... အဲဒီ နင်းကျော့များလား..."။

"အခု အရေးကြီးဆုံး လုပ်ရမှာက အရင်ဆုံး ရှာပြီးတော့ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားလဲဆိုတာကို ကြည့်ရမယ်"။

စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ချာသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းအတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်ချာ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်များကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေသည်။

မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဆန်းများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝသွားသောအခါ ချန်ချာသည် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာများကို စတင် လေ့လာတော့သည်။ ထိုကျမ်းစာများမှာ နင်းကျော့ မြို့မှ မထွက်ခွာမီက စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ချန်ချာအား အထူးလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင်းကျော့နဲ့ တွေ့ရတာ ငါ့အတွက်တော့ ကံကောင်းခြင်းပဲ" ဟု ချန်ချာက တွေးတောရင်း နင်းကျော့အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ အသိပညာများကို လေ့လာနေသည်။

သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသော အခြေအနေများကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ မှတ်မိခြင်းလည်း မရှိပေ။