အခန်း (၃၆၃-၃၆၄)

အခန်း (၃၆၃)မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး

ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွင်း၌ နင်းကျော့ သည် လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေလျက် ပေါလောမျောနေချေသည်။

သူ၏နောက်၌မူ စွန်းလင်ထုံ က ရပ်နေပြီး ဖူးဖူးယောင်ယောင် လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို နင်းကျော့၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ တင်ထား၏။

နင်းကျော့သည် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခု ၏ ကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှေးဦးစွာ နဂါးစိမ်းမှန် ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ် ကို ကျင့်ကြံပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာသွေးကြောဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်ကို အားထုတ်လေသည်။

ယင်းသို့ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ မျက်နှာတော်မှာ ဗုဒ္ဓ၏ရောင်ခြည်တော်များ လင်းလက်လျက် အံ့ဩဖွယ်ရာ ခန့်ညားလှသကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း နတ်ဒေဝါတစ်ပါးနှယ် ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေတတ်ပြန်သည်။

ထို့ပြင် တစ်ခါတစ်ရံ၌မူ သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတတ်ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို လွှတ်ကာ နင်းကျော့၏ တန်တျန် သုံးခုကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေ၏။

အထက်ပိုင်းတန်တျန်မှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ တိမ်ကင်းစင်နေသည့်အလား ကြည်လင်နေပြီး အထက်နှင့်အောက် ဧရိယာများသည် ပြန့်ပြူးချောမွေ့ကာ ဖန်သားပြင်ကြီးနှစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေရာ စကြဝဠာ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထိုမှန်သားပြင်နှစ်ချပ်ကြားတွင် မှန်သားငယ်လေးများစွာသည် ငြိမ်သက်စွာ ပေါလောမျောနေပြီး အတွေးစများသည် ယင်းမှန်သားများအတွင်း၌ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာလိုက်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည်ချုပ်ငြိမ်းသွားလိုက် ဖြစ်နေချေသည်။

ယင်းသည် တောက်ပသော မှန်သားဝိညာဉ်အလင်း တန်တျန်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

အလယ်ပိုင်းတန်တျန်အတွင်း၌မူ အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ဝဲဂယက်သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ လည်ပတ်နေပြီး ခိုင်ခံ့တည်ကြည်လှပေသည်။

ဓာတ်ငါးပါးဝိညာဉ်ဒီရေ များမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကွဲပြားနေသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတတ်ပြီး ဓာတ်ငါးပါး အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုခြင်းနှင့် အပြန်အလှန် ဖိနှိပ်ခြင်းတို့၏ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ဆောင်နေချေသည်။

ယင်းသည် ဓာတ်ငါးပါးထျန်းရှူးတန်တျန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အောက်ပိုင်းတန်တျန်အတွင်း၌မူ သွေးဓာတ်များက ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နီရဲသော မြေပြင်ကျယ်ကြီးအဖြစ် တည်ရှိနေပေသည်။

သွေးကြောလွှာများသည် နွယ်ပင်များကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လျက် ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြန့်ကျက်ထား၏။ ထိုသွေးကြောများအတွင်း၌ သွေးဓာတ်များသည် အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေချေသည်။

နင်းကျော့၏ နှလုံးခုန်သံတိုင်းတွင် သွေးကြောများကို မှီတွယ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဒီရေတက်သကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း လှုပ်ရှားနေပေသည်။

ယင်းသည် သွေးမြေပြင် မိစ္ဆာသွေးကြောတန်တျန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့သည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ တန်တျန်သုံးခုမှာလည်း ပုံဖော်ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း နက်နဲစွာ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကျင့်ကြံမှုပြီးဆုံးသောအခါ နင်းကျော့သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ စွန်းလင်ထုံသည်လည်း သူ၏လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေသည်။

အစီအရင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြေပြင်သို့ သာသာယာယာ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

စွန်းလင်ထုံက "ကောင်းလိုက်လေခြင်း၊ တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလှတယ်၊ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ။ ဘယ်ကျင့်စဉ်ကိုမဆို တစ်ခုတည်းယူပြီး ကျင့်ရင်တောင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်စဉ်တွေချည်းပဲ" ဟု အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်ချေသည်။

"ငါကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရင် ဒီလိုကျင့်စဉ်ကောင်းတွေကို တစ်ပြိုင်တည်း ကျင့်ကြံလို့ရမယ်လို့ ထင်တောင်မထင်မိဘူး။ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ တည်ထောင်သူတွေက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလိုအောင်မြင်မှုမျိုးက ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တာပေါ့"

"ငါတို့တွေ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့တာက ဒီချော်ရည်နန်းတော် ကို ရဖို့အတွက်ပဲလေ။ အခုတော့ ငါတို့လုပ်ခဲ့တာတွေက တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီပေါ့"

"ကျော့လေး၊ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံသွားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေမှာ အသေအချာပဲ" ဟု စွန်းလင်ထုံက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်ပေသည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ရင်း "ပညာရပ်ဆက်ခံခြင်းခေါင်းလောင်းသံ က ကျွန်တော့်ကို အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အခန်းကိုပဲ ပေးခဲ့တာ နှမြောစရာပါပဲ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် အတွက် ကျင့်စဉ်တွေကိုတော့ ချော်ရည်နန်းတော်ကို ပြန်သွားပြီး ခေါင်းလောင်းဆီကနေ ထပ်ပြီး အမွေဆက်ခံရဦးမှာပါ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း "အဲဒါကတော့ တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ အဲဒီအတွက် ငါတို့တွေ မုန့်မျိုးနွယ်စု ကို အထူးသတိထားရလိမ့်မယ်" ဟု ထောက်ခံပြောဆိုချေသည်။

နင်းကျော့က "အကိုစွန်း၊ မိစ္ဆာသွေးကြောဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်ထဲက 'နှလုံးသားက ကျင့်စဉ်နဲ့ ပေါင်းစည်းပြီး ဝိညာဉ်က အသားနဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ်' ဆိုတဲ့ အပိုင်းကို ကျွန်တော် သိပ်နားမလည်လို့ပါ" ဟု လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း "ငါကိုယ်တိုင်က ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ စောစောကလည်း မင်းကျင့်နေတာကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ပဲ ကြည့်နေခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အမြင်ကိုပဲ ပြောပြနိုင်မယ်။ အဲဒါက မှန်ချင်မှလည်း မှန်မှာပေါ့"

"ပညာရပ်တစ်ခုကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီပညာရပ်ရဲ့ တာအိုနဲ့ နိယာမတွေကို စဉ်းစားနေရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခံစားဖို့လည်း လိုတယ်။ အဲဒါမှ ကျင့်စဉ်အပေါ်မှာ မင်းရဲ့ နားလည်မှုက ပိုပြီး နက်နဲလာမှာပေါ့"

"မင်းက အခု အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အကြံဉာဏ်က အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ အဲဒီထက် မြင့်သွားပြီဆိုရင်တော့ ကိုယ်တိုင် သိမြင်နားလည်မှုပေါ်မှာပဲ အဓိက အားကိုးရတော့မှာလေ"

"ကဲ... အခုရော ငါ့ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်သေးရဲ့လား"

နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားချေသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူများသည် ပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် မိမိကိုယ်မိမိသာ အဓိက အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် ကိုယ်တိုင်ဆင်ခြင် သိမြင်နိုင်စွမ်းကို မလေ့ကျင့်ထားပါက နောင်တွင် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ကိုယ်တိုင်ပဲ နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်" ဟု နင်းကျော့က ပြောလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောရင်း "ဟားဟား၊ တကယ့်ကို ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"လာ... ငါတို့ ဒီ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးကို သေချာလေး လေ့လာကြည့်ကြရအောင်"

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးသည် နဂါး၏ ကျောရိုးကို ဗဟိုဝင်ရိုးအဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အခန်းများစွာ တည်ရှိလေသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့ ယခုရှိနေသော ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းမှာလည်း အခန်းများစွာထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယင်း၏အနားတွင် နဂါးခေါင်းအခန်း၊ ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအခန်း၊ ဘဏ္ဍာတိုက်အခန်း၊ လှုပ်ရှားမီးဖိုအခန်း၊ ပျိုးထောင်ရေးအခန်း စသည်ဖြင့် အခန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေချေသည်။

သူတို့သည် အခန်းအားလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘဏ္ဍာတိုက်အခန်းအတွင်း၌ မီးလျှံဓာတ် အနှစ်သာရများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရပေသည်။ လှုပ်ရှားမီးဖိုအခန်းမှာမူ အပူရှိန်များလွန်းလှသဖြင့် အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ချေ။

ဟင်းလင်းပြင်သန့်စင်ခြင်းအခန်းကိုမူ သူတို့ဖွင့်နိုင်သော်လည်း မည်သူမျှ စွန့်စားခြင်း မပြုဝံ့ကြပေ။ ပျိုးထောင်ရေးအခန်းမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့သည် နဂါးခေါင်းအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နဂါးလိပ်မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် တွေ့ဆုံလေသည်။ ယင်းမှာ ခရုကမာပုလဲကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ခွေလျက် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုခရုကမာပုလဲမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးခန့် ရှိပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေကာ လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးသော ပုလဲကြီးတစ်လုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပုလဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ ထိုအခါ နက်နဲလှသော အစီအရင်အင်းကွက် များသည် ပုလဲပေါ်မှတစ်ဆင့် စားပွဲပေါ်သို့၊ ထို့နောက် နံရံများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ နဂါးကျောရိုးတစ်လျှောက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး စက်မှုနဂါးတစ်ကိုယ်လုံးရှိ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို နိုးထလာစေချေသည်။

နင်းကျော့သည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် အပေါက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာလေသည်။

ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် လေစီးကြောင်းများစွာမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများနှင့်အတူ အပြင်သို့ စုပ်ထုတ်ခံရလိုက်၊ နဂါးခေါင်းအခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခံရလိုက် ဖြစ်နေချေသည်။

ယင်းမှာ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားညှိနှိုင်းမှု အဆို့ရှင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ အခန်းအသီးသီးရှိ လေစီးကြောင်းများကို ထိန်းညှိပေးနိုင်ပေသည်။

မီးလောင်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုအခန်းအတွင်းရှိ လေကို ချက်ချင်းကုန်အောင် စုပ်ထုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မီးလျှံများကို လျင်မြန်စွာ ငြှိမ်းသတ်နိုင်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ပျော်စရာကြီးပါလား၊ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ မြန်မြန်၊ ငါ့ကိုလည်း စမ်းကြည့်ခွင့်ပေးဦး" ဟု ဆိုကာ နင်းကျော့ စမ်းသပ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေချေသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးမှာ စက်မှုပညာရပ် ၏ စံပြလက်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယင်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများ ခရီးဝေးသွားလာရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

စက်မှုနဂါးကြီးပေါ်ရှိ အခန်းအသီးသီးသည် လိုအပ်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ရုံသာမက ကျင့်ကြံသူများအတွက်လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးထားချေသည်။

စွန်းလင်ထုံက အကဲခတ်စောင့်ကြည့်ရေး စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများကို အသက်သွင်းလိုက်သောအခါ အခန်းအတွင်း၌ ပုံရိပ်အစီအစဉ်များကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

ယင်းတို့မှာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီး လက်ရှိရောက်ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်၏ ပုံရိပ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုကြီး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ငွေရောင်မျဉ်းတန်းများမှာ အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းကာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီး၏ အနားမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားနေကြ၏။

ထိုငွေရောင်မျဉ်းတန်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျဲသွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိပ်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ၌မူ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ စုစည်းကာ အလင်းတုံးကြီးများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေတတ်ချေသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား" ဟု သူတို့ယောက်မှာ ခေတ္တမျှ ငေးမောသွားကြလေသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ စက်မှုရုပ်သေးတစ်ခု ဖြစ်ပေရာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပြီး ခရီးဝေးကို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူတို့ သွားလိုသည့် နေရာသို့ နီးကပ်လာသောအခါ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီး၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာချေသည်။ ငွေရောင်မျဉ်းတန်းများသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်ပါးလွှာသော အနေအထားမှ လျင်မြန်စွာ ထူထဲလာလေသည်။

ထိုမျဉ်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ လက်တွေ့လောက၏ ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေတော့သည်။

ထိုဖြစ်စဉ်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် စက်မှုနဂါးကြီး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ခေတ္တမျှ မျက်စိလည်သွားကာ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးမှာ တောင်တန်းများကြားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရချေသည်။

နင်းကျော့သည် မြေပုံကျောက်ပြားကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေလိုက်၏။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ မြေပုံပေါ်ရှိ ဖော်ပြချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးမှာ အသစ်စက်စက် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခရီးလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ မရှိသေးဘဲ မြေပုံများပေါ်၌သာ အဓိက အားကိုးနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမြေပုံကျောက်ပြားကို နင်းကျိုဖန် ထံမှ တောင်းခံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု ပြောင်းရွှေ့လာစဉ်အတွင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရသော နယ်မြေဒေသများကို အသေးစိတ် ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မြေပုံမှာ တိကျမှု မရှိလှသဖြင့် နင်းကျော့အနေဖြင့် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရပေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဟင်းလင်းပြင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးမှာ တီကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်လျက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေပေရာ မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်ချေ။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ နင်းကျော့သည် သူသွားလိုသော နေရာဖြစ်သည့် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်သို့ ရောက်ရှိသွားပေတော့သည်။

ထိုတောင်ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး မြူခိုးမြူနွယ်များက ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားချေသည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင်မူ မြူခိုးများကြားမှ စိမ်းလန်းသော ထင်ရှူးပင်များကို တွေ့မြင်နိုင်ပြီး စမ်းချောင်းလေးများ၏ စီးဆင်းသံမှာလည်း သာယာနာပျော်ဖွယ် ကြားနေရပေသည်။

နင်းမျိုးနွယ်စုသည် ခရီးဝေးမှ ပြောင်းရွှေ့လာစဉ် ဤနေရာ၌ ထူထပ်လှသော မြူခိုးများကြောင့် လမ်းပျောက်ကာ သုံးရက်နှင့် လေးညတိုင်တိုင် ပိတ်မိနေခဲ့ဖူးချေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော် မုန့်ယာယောင် ၏ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် နင်းကျော့အနေဖြင့် ရောဂါလက္ခဏာရော ရောဂါမြစ်ဖျားခံရာကိုပါ ကုသရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရောဂါမြစ်ဖျားခံရာအတွက်မူ သူယခုအချိန်အထိ မည်သို့မျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် ရောဂါလက္ခဏာအတွက်မူ သူ့တွင် အစီအစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းမှာ နင်းမျိုးနွယ်စု ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်လိုက်လံကာ မုန့်ယာယောင်၏ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို လိုက်လံစုဆောင်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပစ္စည်းများမှတစ်ဆင့် မုန့်ယာယောင်၏ မူလအမည်နှင့် ဒဏ်ရာရရခြင်း အကြောင်းရင်းများကို ရှာဖွေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုပစ္စည်းများကို ပညာမီးလျှံဖြင့် ဝိညာဉ်ချေဖျက် လွတ်မြောက်ရာကျမ်း အရ မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်သဘာဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အကူအညီရမည့်အချိန်အထိ ဆက်လက်ရှင်သန်နေနိုင်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ တိမ်ဖုံးတောင်အထက်မှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေ၏။

တီကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှပြီး အရှိန်အဝါကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြချေ။

တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့သည် တောင်ခြေရွာလေးတစ်ရွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

ခဏအကြာတွင်မူ သူသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးကို အနည်းငယ် ကြီးထွားစေကာ ခါးပတ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ခါးတွင် ပတ်လိုက်လေသည်။

သူနှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် ရုပ်ဖျက်ထားကြပြီး ထိုရွာလေးအတွင်းသို့ တမင်တကာ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ကင်းလှည့်နေသော ရွာသားများမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၂ဦးမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်ကြ၏။

ကင်းလှည့်နေသော ရွာသားမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် မျှသာ ရှိသဖြင့် ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဇွဲမလျှော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်လက်တားဆီးနေလေသည်။

နင်းကျော့ကမူ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ပေရာ ထိုရွာသားမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးသွားပြီး "အော်... မငါးတို့က တောင်ပိုင်စိုး နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကျောင်းတော်ကို သွားချင်တာကိုး။ အဲဒါ ကျောင်းတော်အစစ်ကို သွားချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတော်အတုကို သွားချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့မှာ အံ့ဩသွားပြီး "ဒီ တမ်းတခြင်းပြည် ထဲမှာက ကျောင်းကန်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ထားတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ အခုထိ ကျောင်းတော်အတုတွေ ရှိနေသေးတာလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။

နင်းကျော့သည် သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသုံးအဆောင်များကို ရှာဖွေရန်အတွက် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကြီးအပေါ်မှာသာ အားကိုးနေ၍ မရပေ။

တိမ်ဖုံးတောင်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သူနှင့် စွန်းလင်ထုံ နှစ်ယောက်တည်းဖြင့် ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူလှချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုနယ်မြေရှိ နတ်မင်းကြီးများကို မေးမြန်းခြင်းက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွာသားက "ကျောင်းတော်အတုဆိုတာလည်း အစစ်ပါပဲဗျာ၊ အဲဒီမှာ ကိုးကွယ်ထားတဲ့ နတ်မင်းကြီးကို ဘုရင့်မိသားစုကလည်း အသိအမှတ်ပြုထားတာဆိုတော့ မင်းတို့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ကျောင်းတော်တစ်ခုက ပိုပြီး တန်ခိုးထက်မြက်တယ်ဆိုတာကို ခွဲခြားချင်ရုံနဲ့ အစစ်နဲ့ အတုဆိုပြီး ခေါ်နေကြတာပါ" ဟု ရှင်းပြလေသည်။

နင်းကျော့က ဆက်လက်ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုလိုက်သောအခါ ရွာသားက ဤသို့ ပြောပြ၏။

ကျောင်းတော်အစစ်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း၏ လက်ထောက်ဖြစ်သော မြေခွေးနတ်သမီးကျောင်းတော် ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းတော်အတုမှာမူ တောင်စောင့်နတ်မင်းအစစ် ဖြစ်သော ကျားနတ်မင်းကျောင်းတော် ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းတို့မှာ တိမ်ဖုံးတောင်၏ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင် အသီးသီး တည်ရှိကြပေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး "ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ 'မြေခွေးက ကျားရဲ့ အရှိန်အဝါကို ငှားတယ်' လို့ ပြောလေ့ရှိကြပေမယ့် ဒီတိမ်ဖုံးတောင်မှာတော့ မြေခွေးနတ်သမီးက တန်ခိုးထက်ပြီး ကျားနတ်မင်းက တန်ခိုးမရှိဘူးဆိုတော့ ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

"သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့" ဟု နင်းကျော့က ပြောလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ထိုရွာသားထံ ပေးလိုက်လေသည်။

"အခုလို ပြောပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု နင်းကျော့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ရွာသားသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ တွေဝေသွားပြီးမှ အလျင်အမြန် တားလိုက်လေသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။ ကျွန်တော် ရွာလူကြီးဆီကို သွားပြီး ခင်ဗျားတို့ ဒီရွာမှာ တစ်ညလောက် တည်းခိုလို့ ရမလားဆိုတာ မေးပေးပါရစေ"

"ခင်ဗျားတို့ ညဘက်ကြီး တောင်ပေါ်ကို မတက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"

"ညဘက်ဆိုရင် တောင်ပေါ်မှာ မြူခိုးတွေက ပိုပြီး ထူထပ်တတ်တာ။ ရွာသားတော်တော်များများလည်း မြူတွေကြားမှာ လမ်းပျောက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာပဲ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရတာလေ"

"မနက်လင်းမှ တောင်ပေါ်တက်တာက ခင်ဗျားတို့အတွက် ပိုပြီး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်"

အခန်း (၃၆၄) - ဝိညာဉ်အာရုံ စမ်းသပ်ခြင်း

နင်းကျော့သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အကြား ထိုးထွက်နေသော မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ဘေးတွင်ရှိသော စွန်းလင်ထုံကို တစ်ချက်ကြည့်ရာ သူကလည်း အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့်သာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရွာကင်းလှည့်အဖွဲ့သားအား ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

ယခုအခါ နင်းကျော့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်သော်လည်း ချော်ရည်နန်းတော်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ မကြာသေးလှသေးသဖြင့် ယင်းမှရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာများကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်၏။

သူသည် မွေးရာပါပင် အရာရာကို သတိကြီးစွာ ထားတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ တောင်ပေါ်တွင် ညအချိန် သွားလာခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု သူတစ်ပါးက သတိပေးလာသည့်အခါတွင်တော့ အခြေအနေနှင့်အညီ လိုက်လျောကာ တောင်ခြေရွာလေး၌ပင် တစ်ညတာ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေရာ ထိုသို့ပြုမူခြင်းက သူ့အတွက် အဘယ်နစ်နာမှု ရှိအံ့နည်း။

“ဧည့်သည်တော်တို့... ဒီဘက်က ကြွကြပါခင်ဗျာ” ဟု ကင်းလှည့်သမားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွား၏။ နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့လည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြရာ မကြာမီမှာပင် ရွာလူကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရလေသည်။

ရွာလူကြီးကလည်း ဧည့်သည်နှစ်ဦးအတွက် ရွာလယ်ရှိ အဆောင်ဆောင်များ၌ အခန်းနှစ်ခန်း စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

နင်းကျော့က အခန်းခအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး ညအချိန်တွင် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးရင်း မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်၏ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးလိုကြောင်း ရွာလူကြီးကို အသိပေးထားလိုက်သည်။

ရွာလူကြီးကလည်း ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို လိုလိုလားလားပင် လက်ခံလေ၏။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း နင်းကျော့က လမ်းတွင် သတင်းအချက်အလက် ပေးခဲ့သော ကင်းလှည့်သမားကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူတို့နှစ်ဦးကို ရွာထဲတွင် တည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေရာ ယခုကဲ့သို့ လက်ခံခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

“ဧည့်သည်တော်တို့... ဒါကတော့ ကျုပ်တို့တောင်က ထွက်တဲ့ မြူလျှပ်တိမ်ဖုံး လက်ဖက်ရည်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နာမည်ကြီး လက်ဖက်ရည်တွေလောက် မကောင်းပေမယ့် သူ့အရသာနဲ့သူတော့ ထူးခြားပါတယ်” ဟု ရွာလူကြီးက ဧည့်ဝတ်ကျေစွာဖြင့် ဧည့်ခံလေ၏။

နင်းကျော့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မလိုက်ရာ နက်မှောင်သော လက်ဖက်ခြောက်ကလေးများပေါ်တွင် ဖြူလွလွ အမွေးအမျှင်ကလေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ခွက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များမှာ တိမ်တိုက်ကလေးများအလား အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲတက်နေပေသည်။ တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ အစပိုင်း၌ ခါးသက်သက် အရသာက လျှာဖျားတွင် မြူထူများပမာ ရစ်ဝိုင်းသွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ထိုခါးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လန်းဆန်းအေးမြသော အရသာက ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ယင်းအရသာမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် မြူထူများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ငြိမ်းချမ်းသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားရစေပေသည်။

“ကိုယ်ပိုင်ဟန်လေးနဲ့ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ” ဟု နင်းကျော့က ချီးကျူးလိုက်၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ စွန်းလင်ထုံမှာ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံမျှပင် မသောက်ချေ။

သူသည် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးခြင်း၏ အနုပညာကို ဝါသနာပါသူ မဟုတ်သလို ရေငတ်ပြေရုံလောက်သာ သဘောထားသူဖြစ်၏။

ထို့ပြင် နင်းကျော့ သောက်သုံးနေလျှင် သူက သတိဝီရိယဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခြင်းက သူတို့နှစ်ဦးအကြား မပြောဘဲ နားလည်ထားကြသော စည်းကမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ သုံးဦးသား စကားစမြည်ပြောရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြစဉ်မှာပင် နင်းကျော့တို့သည် ရွာလေး၏ အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိလာရ၏။

ရွာလေးတွင် အိမ်ခြေ သုံးရာခန့်ရှိပြီး လူဦးရေ တစ်ထောင့်ငါးရာခန့် နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆို၏။ ရွာထဲတွင် ကျင့်ကြံမှု အမြင့်ဆုံးသူမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ရွာသူကြီးဖြစ်ပြီး အခြားသော အကြီးအကဲ ခြောက်ဦးမှာလည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိဖူးသူများ ဖြစ်ကြ၏။

အချို့မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ အတွေ့အကြုံနှင့် စွမ်းဆောင်ချက်များကြောင့် ရွာသားများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားကြဆဲ ဖြစ်ပေရာသည်။

စွန်းလင်ထုံက ရွာသူကြီး မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်၏။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ကဲ့သို့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရွာသူကြီးကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ကြိုဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်ထိ ပေါ်မလာသေးခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရွာလူကြီးကမူ ရွာသူကြီးမှာ ရွာသားများကို ဦးဆောင်၍ စားနပ်ရိက္ခာများ သွားရောက် ပို့ဆောင်နေကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်မှ လီရှစ်ရာခန့် အကွာတွင် ရုကန်းတောင်ဟူ၍ ရှိပေရာ ထိုတောင်မှာ ကျောက်စိမ်းနက်သံရိုင်းများ ကြွယ်ဝသဖြင့် တမ်းတခြင်းပြည် အစိုးရက မိုင်းတွင်းများ ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ကာ အစောင့်အကြပ်များဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုနေရာ၌ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ရုကန်းတောင်မှာ အလွန်ပင် ဖုန်းဆိုးသဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာများ မထုတ်လုပ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် တမ်းတခြင်းပြည် အစိုးရက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများမှ စားနပ်ရိက္ခာများကို ထိုမြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွာသားများမှာလည်း ယင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပို့ဆောင်လိုက်သော ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ငွေကြေးနှင့် အခြားသော လိုအပ်သည့် လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အမြတ်အစွန်း အများအပြား မရရှိသော်လည်း ရွာလေး၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ နင်းကျော့က ဆွေးနွေးပွဲကို ရပ်နားလိုက်၏။ ရွာလူကြီး ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် သူနှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ရွာရိုးကို ကျော်ဖြတ်လျက် အသာအယာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ တည်းခိုရာအနီးတွင် ကင်းစောင့်သမားများ ရှိသော်လည်း ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ တိတ်တဆိတ် သွားလာတတ်သော ပညာရှင် စွန်းလင်ထုံနှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုပင် လှည့်စားနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ခြင်း အဖူးအငုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော နင်းကျော့ကိုမူ ထိုရွာသားများ မည်သို့မျှ မသိနိုင်ကြပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမိုးများပေါ်တွင် လိပ်ပြာလေးများအလား အသာအယာ ခုန်ပျံသွားလာနေကြ၏။

အေးမြသော ညလေညင်းက သူတို့၏ မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေစဉ်မှာပင် စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ထံသို့ ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် စကားပါးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... တော်တော်လေးကို ဇိမ်ရှိတာပဲကွာ၊ ကျော့လေး... ဒါဟာ လွတ်လပ်မှုရဲ့ အရသာပဲ”

သူသည် ချော်ရည်နန်းတော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရသဖြင့် ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူ၏ ဆရာနှင့် နင်းကျော့အတွက် စိုးရိမ်စိတ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူ၏ မွေးရာပါ စရိုက်အတိုင်း လောကအလယ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း ပြုံးလျက် ရှိနေ၏။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချော်ရည်နန်းတော်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး ထိုနေရာ၌ ခြေကုပ်ရရှိရန်အတွက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် ကြံစည်ခဲ့ရသူ ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင်မူ နန်းတော်တွင်း ကိစ္စများ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ညကောင်းကင်အောက်တွင် ပျံသန်းနေရခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်ပင် ကြည်နူးစရာ ဖြစ်နေပေရာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ စွန်းလင်ထုံက တစ်ဖန် စကားဆိုလာပြန်သည် ။

“ကျော့လေး... ငါတို့ ဝိညာဉ်အာရုံ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်၊ ငါ မင်းကို အသာမယူပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်လောက်အထိပဲ လျှော့ထားလိုက်မယ်”

နင်းကျော့ကလည်း “အစ်ကိုစွန်းက ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေမှတော့ ကျွန်တော်ကလည်း မငြင်းတော့ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဖြန့်ကြက်လိုက်လေသည်။

တာ တစ်ဆယ်၊ တာ သုံးဆယ်၊ တာ ခြောက်ဆယ်... သူ၏ အာရုံမှာ တာ နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွား၏။

ထိုအာရုံမှာ ရွာလေး၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်ပြီး ခဏမျှ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်တော့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံ ရုပ်သိမ်းနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှရာ သုံးကြိမ်မျှ အသက်ရှူသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် အကုန်လုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခြင်းပင် ဖြစ်၏။ နင်းကျော့က သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုကိုမျှ မခံစားလိုက်ရချေ။

ယခုမူ နင်းကျော့၏ အလှည့် ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ကြက်လိုက်၏။ တာ တစ်ဆယ်၊ တာ နှစ်ဆယ်၊ တာ လေးဆယ်... သူ၏ အာရုံမှာ တာ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင်တော့ ဆက်၍ မတိုးနိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နင်းကျော့၏ အာရုံသည် ရွာလေး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရွာသားများမှာမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြဘဲ သူတို့၏ နေအိမ်များအတွင်းရှိ ပြင်ဆင်ထားမှုများနှင့် ညအချိန် လှုပ်ရှားမှုများကို နင်းကျော့က ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။

ရွာသားအများစုမှာ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းကို ကိုးကွယ်ကြသည်ကို သူ တွေ့ရှိရ၏။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သော နတ်စင်များနှင့် ပုံတူများမှာ မြေခွေးနတ်သမီး၏ ပုံများသာ ဖြစ်နေပြီး ကျားနတ်မင်း၏ ပုံများမှာမူ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှသာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထဲတွင်ပင် မြေခွေးနတ်သမီး၏ ပုံများကို ထည့်သွင်းထားကြရာ ကျားနတ်မင်းမှာ အမည်ခံမျှသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ၏ ဖြန့်ကြက်နှုန်းမှာ စွန်းလင်ထုံထက် အဆပေါင်းများစွာ နှေးကွေးသလို ရုပ်သိမ်းသည့်အခါတွင်လည်း ပို၍ပင် နှေးကွေးလှပေသည်။

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလာသည် ။

“ကျော့လေး... ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေက ကွာခြားတယ်ဆိုပေမယ့်လည်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို သုံးထားတာတောင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက တာ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ပဲ ရှိတာလား”

“မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းလျက် “အစ်ကိုစွန်းရာ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန် လုပ်လိုက်တာပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။ “ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ပုံမှန် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် တာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်အထိ ရောက်နိုင်တာပဲ၊ အဲဒီမှန်ပြကွက် ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်း ပညာရပ်က တာ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည် - “အစ်ကိုစွန်း. ဒါက ဒီလိုရှိတယ်၊ အဲဒီပညာရပ်ရဲ့ အားသာချက်က ပြင်ပပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုတဲ့အခါမှ ပေါ်လာတာပါ”

“ခေါင်းလောင်းသံကတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်အရ ကျွန်တော်က မှန်ငယ်ကလေးတွေကို သန့်စင်ရဦးမှာ၊ အဲဒီမှန်ငယ်လေးတွေကတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိုပြီး ဝေးဝေးရောက်အောင် ပို့လွှတ်နိုင်တာဗျ၊ အဲဒီမှန်တွေရဲ့ အရည်အသွေးပေါ် မူတည်ပြီး အကွာအဝေးက ကွာသွားလိမ့်မယ်”

“အကယ်၍ ကျွန်တော့်မှာသာ မှန်တွေ အလုံအလောက်ရှိရင် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးကိုတောင် လွှမ်းခြုံထားနိုင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မှန်တွေ အဆင့်ဆင့် ခံလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဝိညာဉ်အာရုံက အားနည်းသွားပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းလည်း လျော့နည်းသွားတတ်တယ်”

ထိုအခါမှ စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားတော့၏။ သူသည် နင်းကျော့အား ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိုမို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ယခုကဲ့သို့ စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြင်ပသို့ ဖြန့်ကြက်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ ထိုအာရုံမှာ ပိုမို သန့်စင်သွားပြီး အပြင်သို့ ဖြန့်ကြက်နိုင်စွမ်း ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

ကျင့်စဉ် ကောင်းမွန်လေလေ၊ အကွာအဝေး ပိုမို ရောက်ရှိလေလေ ဖြစ်ပေရာသည်။

ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် ထူးဆန်းသော ကျင့်စဉ်များစွာ ရှိပေရာ အချို့မှာ ဝိညာဉ်အာရုံကို မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး အချို့မှာမူ တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်တစ်ခုအဖြစ်ပင် အသုံးပြုနိုင်ကြ၏။

နင်းကျော့၏ ကျင့်စဉ်မှာ ပြင်ပပစ္စည်းများကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်ရာ စက်မှုပညာရပ်၏ သဘောတရားကို ကောင်းစွာ ထင်ဟပ်နေပေသည်။

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် တည်းခိုရာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့ကြ၏။ ရွာသားများမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမထားမိကြချေ။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ဝိညာဉ်အာရုံမှတစ်ဆင့် စကားပြောဆိုလျက် သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အချက်အလက်များကို နှိုင်းယှဉ်နေကြ၏။

ကျားနတ်မင်းနှင့် မြေခွေးနတ်သမီးတို့၏ နတ်စင်များအကြောင်းကို ပြောရင်း စွန်းလင်ထုံက သုံးသပ်လိုက်သည် - “နတ်မင်းနှစ်ပါးလုံးဟာ တမ်းတခြင်းပြည်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံထားရတဲ့ နတ်မင်းတွေပဲ၊ လူတွေရဲ့ ကိုးကွယ်မှုကို ရရှိလေလေ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းက ပိုကြီးမားလေလေပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ကျားနတ်မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ၊ မြေခွေးနတ်သမီးက လူတွေရဲ့ ကိုးကွယ်မှုကို လုယူနေတာကို သူက ဘာလို့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရတာလဲ၊ ဒါဟာ တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတယ်”

“သူ မြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရတာလား”

မျက်မှောက်ခေတ် ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် လူသားများနှင့် နတ်မင်းများမှာ အတူတကွ အုပ်ချုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံမှု နိုင်ငံတော်များ ပေါ်ထွန်းလာသည့်အခါတွင်တော့ အစိုးရက နတ်မင်းများကို ထိန်းချုပ်ကာ အမိန့်နာခံသော နတ်မင်းများကိုသာ ရာထူးနှင့် လစာများ ပေးအပ်၍ ခန့်အပ်ထားလေ့ ရှိပေသည်။

ယင်းမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေရာသတည်း။