အခန်း (၃၆၅-၃၆၆)

အခန်း (၃၆၅) - မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ

မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်၏ ကျားနတ်မင်းမှာ ထိုသို့သော သာဓကတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ယင်းနတ်မင်းသည် လူတို့၏ ဆွမ်းကပ်ပူဇော်မှုများကို အလွန်အမင်း တောင့်တခြင်း မရှိဟန် တူပေရာ

မြေခွေးနတ်သမီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရွာလူကြီးများ၏ အဆိုအရ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဖြစ်တန်ရာသည်။

ယင်းမှာ တောရိုင်းမြေခွေး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ဖြင့် နတ်ဘုရားတာအိုလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းမြေခွေးနတ်သမီးမှာ မိမိ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို အလွန်ပင် လုံ့လဝီရိယရှိရှိ ဆောင်ရွက်သဖြင့် ကျားနတ်မင်းထက်ပင် ကြည်ညိုသူ ပိုမိုများပြားလေသည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက တစ်နေ့တွင် မြေခွေးနတ်သမီးသည် ကျားနတ်မင်း၏ နေရာကို အစားထိုးကာ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်၏ တောင်စောင့်နတ်မင်းအစစ် ဖြစ်လာဖွယ်ရှိပြီး ကျားနတ်မင်းမှာမူ ဒုတိယတောင်စောင့်နတ်အဆင့်သို့ လျှောကျသွားဖွယ် ရှိပေသည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ အဓိက ဆွေးနွေးဖြစ်သည်မှာ ထိုတောင်စောင့်နတ်မင်း နှစ်ပါး၏ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်ရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျားနတ်မင်း၏ စွမ်းအားမှာ အမြင့်ဆုံးရှိလှ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နိုင်ဖွယ် မရှိပေရာ အကယ်၍သာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် စွမ်းအားရှိခဲ့ပါက ယင်း၏ အုပ်စိုးမှုနယ်ပယ်မှာ ဤမြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်လေးအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

မြေခွေးနတ်သမီး၏ စွမ်းအားကိုမူ တိတိကျကျ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ယင်းသည် အရင်ဘဝက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်သည့်နောက်တွင်မှ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်သို့ စတင်ကူးပြောင်းခါစတွင်မူ ယင်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အားနည်းသော အဆင့်၌သာ ရှိတန်ရာသည်။

သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလာသည့်အခါတွင် လူတို့၏ ပူဇော်မှုများကို အမြောက်အမြား ရရှိလာပြီး မိမိ၏ နယ်မြေအတွင်း နတ်ဘုရားအာဏာကို ကျင့်သုံးနိုင်လာသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ တစ်ဆင့်မြင့်တက်လာသည်ဟု တွက်ဆရပေမည်။

သာမန်အားဖြင့် တွေးဆကြည့်လျှင် မြေခွေးနတ်သမီးသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတန်ရာသည်။

“အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ကျော့လေးရာ၊ အစ်ကိုက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်နှောင်းပိုင်းကို ရောက်နေပြီလေ၊ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက ပညာရပ်တွေလည်း ရှိသေးတာဆိုတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူနဲ့ တွေ့ရင်တောင် ထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တော့ အစ်ကို့မှာ ရှိပါတယ်” ဟု စွန်းလင်ထုံက ဆိုသည်။

“မင်းမှာက ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား သိပ်မရှိသေးဘူး၊ တကယ်လို့ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင်တော့ စက်မှုရုပ်သေးတွေကိုပဲ ထုတ်သုံးလိုက်ပေါ့၊ သွေးနီမျောက်ကြီး - တာရှန့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငရဲဘုံစေတမန် - ချီပိုင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရူတီပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့အားလုံးက ရွှေအမြုတေအဆင့်နီးပါး စွမ်းအားရှိကြတာပဲလေ”။

“ဗုဒ္ဓဘာသာသမားတော်နဲ့ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးတွေအကြောင်းကိုတော့ ပြောနေဖို့တောင် မလိုတော့ပါဘူး”။

သို့သော် နင်းကျော့ကမူ သတိကြီးစွာဖြင့် “အစ်ကိုစွန်း၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန်တော့ မတွေးနဲ့နော်” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

“မမေ့နဲ့ဦး၊ အခု ကျွန်တော်တို့က တောထဲမှာရှိနေတာ၊ မြို့ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မြို့ထဲမှာဆိုရင်တော့ မသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ အစီအရင်ကြီးက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားတာမို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကွာခြားချက်တွေက အများကြီး လျော့နည်းသွားတယ်၊ ငါတို့ဘာသာ ငါတို့တောင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်ကောင်း ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ”။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုတောတောင်ထဲမှာတော့ မသေမျိုးမြို့တော် အစီအရင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုမရှိဘူး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ အဆင့်တူနီးပါးကြားမှာတောင် ကွာခြားချက်က အကြီးကြီးပဲ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့”။

“ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”။

စွန်းလင်ထုံကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “မင်းကလည်း အတွေးလွန်နေပြန်ပြီ ကျော့လေးရာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ” ဟု ပြောလေသည်။

“ချော်ရည်နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ မင်းရော ငါ့အတွက်ပါ အရမ်းခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ကြီးပဲလေ”။

“အခုတော့ အဲဒါတွေကို ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်ပါဦး၊ ဒါက မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ပဲ ရှိသေးတာပါ”။

“သူတို့နှစ်ပါးလုံးက နတ်ဘုရားစစ်စစ်တွေပဲ၊ ငါတို့ကို ဘာအကြောင်းကြောင့်နဲ့မှ အလကားနေရင်း တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ငါတို့က ဒီတောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုလာရှာရုံတင်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ ပူဇော်စရာတွေကိုလည်း သေချာပြင်ဆင်လာတာပဲ၊ တိုက်ပွဲဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိတာ”။

“ဒါက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး၊ အဲဒီမှာက မြေအောက်ထဲမှာ၊ အခုက ကောင်းကင်ပေါ်မှာလေ”။

“ကျော့လေး၊ မင်း စိတ်အရမ်းတင်းကြပ်နေပြီ၊ အနားယူဖို့လည်း လိုတယ်လေ၊ ဒါကို အပန်းဖြေခရီးတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါလား”။

နင်းကျော့ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “အပန်းဖြေခရီးလား...”။

ယင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “အစ်ကို၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း အစ်ကိုမျှော်လင့်သလိုမျိုးပဲ အရာရာက ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ ရွာလူကြီးများကို နှုတ်ဆက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်ခဲ့ကြလေသည်။

အရှေ့ဘက်မှ နေဝန်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်တို့မှာ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန့်ကျက်နေပေ၏။

တောင်ပေါ်မှ မြူနှင်းများမှာ နွားနို့ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပိုးဖဲကြိုးများအလား ထင်းရှူးပင်စိမ်းများအကြား ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့နေပြီး လေအဝေ့တွင် အတည်တကျမရှိဘဲ လွင့်မျောစုဝေးနေကြသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်စိမ်းများမှာလည်း နံနက်ခင်းနှင်းရည်စက်များကြောင့် ပိုမိုစိုပြည်နေပြီး သစ်ရွက်ဖျားများ၌ ခိုတွယ်နေသော ကြည်လင်သည့် နှင်းစက်ကလေးများမှာ လေအဝေ့တွင် လျှောကျကာ နံနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်၌ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေကြချေသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေရာ၊ ယင်းတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ တောရိုင်းသားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်အဆင့်နိမ့်သတ္တဝါများကို ခြောက်လှန့်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ယင်းတို့နှစ်ဦး တောင်မြောက်ဘက်ရှိ ကျားနတ်မင်းကျောင်းတော် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နေမှာ မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

တောင်ပေါ်မြူနှင်းများမှာ သိသိသာသာ ပါးလျသွားသဖြင့် အမြင်အာရုံမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြောလာသည်။ ငှက်ငယ်လေးများသည် တောင်တန်းများအကြား လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေကြပြီး ယင်းတို့၏ တေးဆိုသံများမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေပေ၏။

တောင်ခါးပန်းတွင်မူ အရောင်အသွေးစုံလင်သော တောင်ပန်းများမှာ ဝေဝေဆာဆာ ပွင့်လန်းနေကြချေသည်။

ကျားနတ်မင်းကျောင်းတော်မှာ အုတ်ခဲပြာနှင့် နံရံဖြူများဖြင့် ရိုးရှင်းသန့်ပြန့်လှသည်။ ကျောင်းတော်တံခါးမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလှဆင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း တံခါးအထက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါသော လက်ရေးဖြင့် “ညဉ့်ကျားတောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း ကျောင်းတော်” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ယင်းတို့နှစ်ဦး အရိုအသေပေးပြီးနောက် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းတော်၏ ရင်ပြင်ငယ်အတွင်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ရေညှိများ တက်နေသော ကြေးနီအမွှေးတိုင်အိုးကြီး တစ်လုံးကိုသာ တွေ့ရ၏။

ယင်းတို့သည် ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြရာ ကျားနတ်မင်း၏ ရုပ်တုတော်ကို ဖူးတွေ့ရလေသည်။ ယင်းမှာ ကျားခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး ဆယ်ပေကျော် မြင့်မားကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်နှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် ယောကျာ်းကြီးတစ်ဦးအလား ထုလုပ်ထားပေသည်။

သစ်သားစင်မှာလည်း အလွန်ပင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်။ စင်ပေါ်တွင်မူ အမွှေးတိုင်အိုးတစ်လုံးနှင့် တောင်ပေါ်မှ ရရှိသော သဘာဝသစ်သီးဝလံ ပူဇော်သကာအချို့ကို တွေ့ရလေသည်။

နံရံများပေါ်တွင်မူ ကျားနတ်မင်းမှ တောအုပ်ကို စောင့်ရှောက်ပုံနှင့် မိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်ပုံ ပန်းချီကားများကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ ရေးဆွဲထားပေ၏။

ကျောင်းတော်အတွင်း အနှံ့အပြား ကြည့်ရှုပြီးနောက် နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့မှာ ပြင်ဆင်လာသော ဖိတ်ကြားခြင်းအမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိကာ အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းသို့ စိုက်ထူလိုက်ကြသည်။

ထို့အပြင် အထူးရွေးချယ်ထားသော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ပူဇော်သကာ သုံးမျိုးကိုလည်း ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။

ရုပ်တုတော်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် နင်းကျော့သည် ဝတ်ရွတ်စဉ်ကို ထုတ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဖတ်ပူဇော်လေသည်။ “ကျားဖတ်နှစ်၊ နဝမလ၏ ဆောင်းဦးကာလ၊ ရှင်ဟိုင်းနေ့၏ နံနက်စောစော အချိန်ကာလတွင် ဖြစ်ပါသည်၊ နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မထိုက်တန်လှသော်လည်း ပူဇော်သကာ သုံးမျိုး၊ အမွှေးတိုင်နှင့် ငွေစက္ကူတို့ကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းကျောင်းတော်ရှေ့၌ ရိုသေစွာ ဝတ်ပြုပူဇော်အပ်ပါသည်”။

“တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း၏ မဟာစွမ်းအားတော်ဖြင့် ဤဒေသကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ၊ သတ္တဝါအပေါင်းကို ဘေးအန္တရာယ်ကင်းဝေးစေကာ ကောင်းချီးပေးသနားတော်မူပါ...”။

“...တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း၏ မဟာဉာဏ်တော်သည် အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဤတောင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များကိုလည်း သိမြင်တော်မူပါသည်၊ နင်းမျိုးနွယ်စုတွင် တောင်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဘိုးဘေးတို့၏ ပစ္စည်းဟောင်းများကို ပြန်လည်ရှာဖွေလိုသည့် ဆန္ဒရှိပါသည်၊

ထို့ကြောင့် တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းအား ဝတ်ပြုပူဇော်ကာ သနားကရုဏာတော်ဖြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ငှားရမ်း၍ ထိုပစ္စည်းများရှိရာကို ပြသပေးသနားတော်မူပါရန်နှင့် နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ အမြန်ဆုံး တွေ့ရှိနိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါရန် လျှောက်ထားအပ်ပါသည်”။

“ဤပူဇော်သကာများကို တင်ဆက်အပ်ပါသည်၊ နတ်မင်းကြီး နှစ်သက်တော်မူပါစေသတည်း”။

“နင်းမိသားစုမှ ရိုသေစွာဖြင့် ထပ်မံဦးချ ကန်တော့အပ်ပါသည်”။

ဝတ်ရွတ်စဉ် ရွတ်ဆိုပြီးဆုံးသည်နှင့် တောင်ပေါ်တွင် လေပြင်းတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပမာ ဟည်းဟောက်နေသော ကျားဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျားခေါင်းနှင့် ဝိညာဉ်အရိပ်တစ်ခုမှာ ရုပ်တုတော်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်းတို့နှစ်ဦးကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို ဟ၍ ရှူသွင်းလိုက်ရာ နင်းကျော့ ပြင်ဆင်လာသော ပူဇော်သကာများမှာ ထိုစုပ်အားအတွင်းသို့ ပါဝင်သွားချေသည်။

ဖိတ်ကြားခြင်းအမွှေးတိုင်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဝလင်စွာ စားသုံးပြီးနောက် ကျားနတ်မင်းသည် အသာအယာလှည့်ကာ ရုပ်တုအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပျော်ဝင်သွားပြီး “လက်ခံလိုက်ပြီ၊ ငါ့ရဲ့ လက်ထောက် မြေခွေးနတ်သမီးဆီကို သွားပြီးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ အလိုဆန္ဒပဲလို့ ပြောလိုက်ပါ၊ သူ့ကို မင်းတို့အတွက် ရှာခိုင်းလိုက်” ဟူသော စကားကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုဝိညာဉ်အရိပ်မှာ ရုပ်တုအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ ထပ်မံမဖြစ်ပေါ်တော့ပေ။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။

အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ယင်းတို့သည် ထွက်ခွာခဲ့ကြရလေသည်။ ယင်းတို့ ကျောင်းတော်မှ ခြေတစ်လှမ်းအထွက်တွင် ကျောင်းတံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပိတ်သွားချေသည်။

နင်းကျော့သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါ စွန်းလင်ထုံထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ “ဒီကျားနတ်မင်းက ဒီလောက် ပျင်းရိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ သူက နေ့စဉ်ကိစ္စတွေကို သူ့လက်ထောက်နတ်မင်းဆီပဲ အကုန်လွှဲပေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း မြေခွေးနတ်သမီးက ပူဇော်ပွဲတွေကို အကုန်နီးပါး လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားနိုင်တာကိုး” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံကမူ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်၌ ပိုက်ကာ “ဟဲဟဲ၊ ကိစ္စမရှိရင် အိပ်နေမယ်၊ ကိစ္စရှိရင် စားမယ်၊ ပြီးရင် လက်ထောက်ကို အလုပ်ခိုင်းမယ်၊ ဒီလိုဘဝမျိုးကတော့ အားကျစရာပဲဗ” ဟု ရယ်မောကာ ဆိုသည်။

နင်းကျော့ကမူ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “အခုတော့ မြေခွေးနတ်သမီးကျောင်းတော်ကိုပဲ သွားရတော့မှာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

ယင်းတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ဘက်တောင်ကုန်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြပြီး မကြာမီတွင်ပင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ထိုကျောင်းတော်မှာ အဆင့်ဆင့်သော အဆောက်အအုံများဖြင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားလှပေသည်။

ပင်မတံခါးကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်ပုံစံများနှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲပုံစံများကို ထုလုပ်ထားသည့် အနီရောင်တိုင်ကြီးများဖြင့် ထောက်ကန်ထားလေသည်။

တံခါးအထက်တွင်မူ “မိုးတိမ်မြေခွေး မြေခွေးနတ်သမီးကျောင်းတော်” ဟူသော စာလုံးများကို ရွှေရောင်တောက်တောက်ဖြင့် ထွင်းထုထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို ခန့်ညားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့ ဝင်သွားချိန်တွင် တာအိုဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ နောက်ခြေထောက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသော မြေခွေးပုံစံ အစေခံနှစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုကာ အမွှေးတိုင်ပူဇော်ရန် လမ်းပြပေးလေသည်။

ပင်မကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရွှံ့စေးဖြင့် ထုလုပ်ထားသော နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး ရုပ်တုလေးခုကို တွေ့ရပေရာ၊ ယင်းတို့မှာ ကန်နန်းဓားသမား၊ ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီး၊ နှာတံချွန်သင်းခွေချပ်နှင့် နှာခေါင်းရှည် မြွေပါတို့ ဖြစ်ကြသည်။

“ဒါတွေကတော့ ငါတို့နတ်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်က နာမည်ကြီး စောင့်ရှောက်ရေး စစ်သူကြီးလေးပါးပါပဲ” ဟု စကားအပြောကောင်းသော မြေခွေးဧည့်သည်တော်က လိုလေသေးမရှိ ရှင်းပြလေသည်။

ပင်မကျောင်းဆောင်ကို ဖြတ်၍ ရင်ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့သည် ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်တွင် တစ်ပင်စီရှိနေသော ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကြီး နှစ်ပင်ကို တွေ့ရပေရာ၊ ယင်းတို့၏ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ ဝေဆာလျက် အသက်ဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရှေ့သို့ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်လျှင် ရွှေရောင်အုတ်ကြွပ်များ မိုးထားပြီး အစွန်းများမှာ အပေါ်သို့ ကော့တက်နေသော ပင်မဆောင်ကြီးကို တွေ့ရမည် ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လေတိုက်ခေါင်းလောင်းသံများမှာ နတ်သံသာများအလား အလွန်ပင် သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိလှပေသည်။

ပင်မဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အလွန်ကျယ်ပြောသော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် စားဖွယ်စုံတို့ကို တင်ဆက်ထားသည်ကို တွေ့ရပေရာ၊ အမွှေးတိုင်အိုးများနှင့် ဖယောင်းတိုင်ခုံများမှာ စင်စစ် ရွှေစင်ရွှေသားဖြင့် အနုစိတ် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင်မူ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်ရှည်ကြီးများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းထိန်နေပြီး အမွှေးတိုင်နံ့သာများမှာလည်း လွင့်ပျံနေကြသည်။

နံရံများပေါ်တွင်မူ မြေခွေးနတ်သမီးမှ အံ့ဖွယ်စောင့်ရှောက်ပုံနှင့် ကောင်းချီးပေးပုံ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို ပန်းချီကားများဖြင့် ရေးဆွဲထားချေသည်။

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ “နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တော့မှ ပိုသိသာသွားတာပဲ” ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် “လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကသာ အမှန်တရားဆိုတာ တကယ်ပဲ၊ ဒီနေ့ တွေ့ကြုံရတာတွေက စာအုပ်ထဲက အသိပညာတွေနဲ့ ထပ်တူကျနေတော့ ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစေတယ်၊ နတ်ဘုရားတာအို ကျင့်ကြံမှုဆိုတာ လူသားတွေရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို လိုအပ်တာပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲကို ငါဦးဆောင်တဲ့အခါ ဒီနေရာကို နမူနာယူရမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည် ဖိတ်ကြားခြင်းအမွှေးတိုင်နှင့် ပူဇော်သကာအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်နှင့် မြေခွေးနတ်သမီး၏ ရွှံ့စေးရုပ်တုမှာ အသက်ဝင်လာပြီး “ဧည့်သည်တော်နှစ်ဦး ဒီနေ့ ဘာကိစ္စများ ရှိကြပါသလဲ” ဟူသော နူးညံ့သည့် အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နင်းကျော့သည် မိမိ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ညဉ့်ကျားတောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းကျောင်းတော်၌ ဝတ်ပြုပူဇော်စဉ်က တောင်စောင့်နတ်မင်းအစစ်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ကတိစကားကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်လေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ကာ “အရှင်ညဉ့်ကျားက သဘောမတူခဲ့ရင်တောင်မှ သင်တို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ရင်းကြောင့် ကျွန်မ ကူညီပေးမှာပါ၊ အခု ပြောပြပါဦး၊ ဘာကို အတိအကျ ရှာချင်တာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဤသို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုသော သဘောထားမှာ ကျားနတ်မင်းနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့ကမူ “တိကျတဲ့ ပစ္စည်းကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုက လာတာပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တုန်းက ကျွန်တော့်မိသားစုက နေရာပြောင်းရွှေ့ရင်းနဲ့ ဒီမြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ မြူတွေကြားမှာ ရက်အတော်ကြာ ပိတ်မိခဲ့ဖူးပါတယ်” ဟု လျှောက်ထားလေသည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက နင်းမိသားစုက ဒီဒေသမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်ရှာချင်တာပါ၊ နတ်မင်းကြီး ခွင့်ပြုပေးပါဦး”။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် စဉ်းစားဟန်ပြုကာ “ဆယ့်ခြောက်နှစ်တုန်းကလား... ကျွန်မ အဲဒီအချိန်ကို ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ ရှိသေးတာ၊ တောင်ပေါ်က မြူတွေကို သုံးပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ပါရမီတွေကို လေ့ကျင့်နေတုန်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ အစ်မတော်တစ်ဦးဆီကနေ အကူအညီ ရခဲ့ဖူးတယ်”။

“သူ့ဆီကနေ ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် တိမ်တိုက်မျိုးစေ့ကရတဲ့ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်တွေရဲ့ သဘောတရားကို နားလည်လာလို့ ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအားတွေ အများကြီး တိုးတက်ခဲ့ရတာပါ”။

“လူငယ်လေး၊ သင့်ဆီကနေ ရတဲ့ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါက အဲဒီအစ်မတော်နဲ့ တော်တော်လေး တူနေတာပဲ၊ မေးပါရစေ၊ သင်က သူနဲ့ ဘာတော်စပ်သလဲ”။

နင်းကျော့သည် အံ့အားသင့်သွားကာ “ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နာမည်က မုန့်ယာယောင်ပါ၊ နတ်မင်းကြီး ပြောနေတာ ကျွန်တော့်အမေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ နတ်မင်းကြီးကြားမှာ ဒီလို ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိခဲ့မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် “မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ သားပဲကိုး၊ ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်၊ ဒါနဲ့ သင့်အမေ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ” ဟု မေးလေသည်။

နင်းကျော့ကမူ “အမေက အဝေးကို ခရီးထွက်သွားပါပြီ၊ အခု ကျွန်တော်က အမေခိုင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ရင်းနဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပစ္စည်းဟောင်းတွေကို ပြန်စုဆောင်းနေတာပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက “ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ” ဟု ဆိုကာ ခေါင်းညိတ်လေသည်။

“သင့်အမေရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်မ မှတ်မိနေဆဲပါ... သူခိုင်းတာဆိုတော့ ကျွန်မ အခုချက်ချင်းပဲ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးကို ရှာပေးပါ့မယ်”။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ဘေးက ကျောင်းဆောင်မှာ ခဏနားပြီး သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါဦး”။

ပြောသည့်အတိုင်းပင် မြေခွေးနတ်သမီးမှာ ချက်ချင်းပင် စတင်ဆောင်ရွက်လေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် တောင်ပေါ်ရှိ မြူနှင်းများမှာ သိသိသာသာ ထူထပ်လာပြီး မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြူဖွေးနေသော မြူများကို ကြည့်ကာ “ဒီမြေခွေးနတ်သမီးက တကယ်ပဲ ရွှေအမြုတေအဆင့် စွမ်းအားရှိတာပဲ၊ အံ့သြစရာပါလား” ဟု လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့ကမူ “မြေခွေးနတ်သမီးက အမေနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ၊ ဒါက တကယ်ပဲ သတင်းကောင်းပါပဲ၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် ငါ ထပ်မေးကြည့်ဦးမယ်...” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင် ထူထပ်လှသော မြူများမှာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်ကြားမှတစ်ဆင့် ယင်းတို့ရှိရာသို့ တိုးဝင်လာပေ၏။

ထို့နောက် မြေခွေးနတ်သမီး၏ လွင့်မျောနေသော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည် “သူငယ်ချင်းလေး၊ ဟိုးအရင်တုန်းက သင့်အမေက ကျွန်မကို ပွင့်ချပ်ကလေးတစ်ခုနဲ့ တူတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ပါရမီတွေ အများကြီး တိုးတက်ခဲ့ရတာ၊ အခု သင်က သူ့ကိုယ်စား ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အဲဒီလို ပွင့်ချပ်တစ်ခုလောက် ကျွန်မကို ထပ်ပေးနိုင်မလား”။

အခန်း(၃၆၆)

မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်၏ မြေခွေးနတ်သမီးနှင့် စစ်သူကြီးလေးပါး

အပြင်ဘက်မှ လိပ်တက်လာသော မြူဖြူများသည် အိမ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာပြီး စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့နှစ်ဦးအား လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက ပွင့်ချပ်ကလေးကို တောင်းဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလျှင်ပင် စွန်းလင်ထုံသည် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်သွားကာ “ဒီမြေခွေးအိုကြီးက တော်တော်ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ ငါတို့ကို အထဲကို မျှားခေါ်ပြီးမှ ဈေးတင်တာလား၊ အင်အားသုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်တာလား” ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ငါတို့ကို ရွှံ့ရုပ်တွေများ မှတ်နေသလား”

“လာလေ၊ မင်းရဲ့ ခေါင်းနဲ့တင်ပါးကို ပန်းပွင့်တွေလို ပွင့်ထွက်သွားအောင် ငါ မထိုးရရင် ဒီကျောင်းကြီးကိုပါ ဖြိုချပစ်မယ်။ မင်းက ဒုတိယတောင်စောင့်နတ် ဖြစ်လာတာနဲ့ သူတပါးအပေါ် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနိုင်ပြီ ထင်နေတာလား”။

စွန်းလင်ထုံသည် လက်မောင်းရင်းအထိ အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတုတ်သော လက်မောင်းလေးများကို ထုတ်ဖော်ကာ ရန်လိုသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ရာ မြေခွေးနတ်သမီးက “ဒီကလေးလေးကတော့ တော်တော်မာန်ပါတာပဲ” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

နင်းကျော့ကမူ ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် “မြေခွေးနတ်သမီးကလည်း တော်တော် မာန်ပါတာပဲနော်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုမှာ ရွှေအမြုတေနှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာကို သိပါလျက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့”။

“ခင်ဗျားက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ထားပါတော့၊ အခုတော့ ခင်ဗျားက တောင်စောင့်နတ်တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲ ရောက်လာပြီး သင်ခန်းစာပေးတာကိုသာ စောင့်နေလိုက်ပါ။ တတ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီမြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ကိုပါ သယ်ပြီး ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေလိုက်ပေါ့”။

“ဪ... ကျွန်တော် မေ့သွားလို့၊ ခင်ဗျားက ဒုတိယတောင်စောင့်နတ်ပဲလေ၊ တောင်စောင့်နတ်မင်း အစစ်မှ မဟုတ်တာ”

“တောင်စောင့်နတ်မင်း အစစ်က သဘောတူရင်တောင်မှ ခင်ဗျားမှာ တောင်ကို ရွှေ့နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား ပညာရပ်တွေ ရှိလို့လား”။

ထိုအခါ မြူဖြူများသည် ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြုံးလျက် “သင် က ငါ့ကို တကယ်ပဲ အထင်လွဲနေတာပါ။ ငါက သင်တို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နည်းနည်းလေး လောသွားတာပါ” ဟု ပြောဆိုလာ၏။

“သင်တို့ နားလည်ထားဖို့က ဒီမြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ သိပ်ပြီး နုနယ်သိမ်မွေ့တဲ့ ကိစ္စပါ။ အပေါ်ယံကြည့်ရုံပဲဆိုရင်တော့ ရိုးရိုးငှက်တစ်ကောင်ကတောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ်တောတွေ၊ ချုံနွယ်တွေနဲ့ စမ်းချောင်းတွေကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုဖို့ကျတော့ နတ်ဘုရား စွမ်းအားတွေ အများကြီး သုံးရမှာပါ၊

အဲဒါက နည်းတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ဘူးနော်။ မြေအောက် ရှစ်ပေအထိ တူးဆွရှာဖွေမယ်ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှုက အင်မတန် ကြီးမားလှသလို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ အနည်းဆုံး သုံးလကနေ ငါးလလောက်အထိ ကြာနိုင်ပါတယ်”။

“ဘယ်လိုမျိုး ရှာဖွေချင်တာလဲဆိုတာ ပြောပါဦး”

စွန်းလင်ထုံက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဈေးဆစ်ချင်တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

နင်းကျော့ကမူ စွန်းလင်ထုံကို လက်ကာပြ၍ စိတ်အေးအေးထားရန် အမူအရာ ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အမေက ဒီအလုပ်ကို အပ်နှံတုန်းက ဒေသအသီးသီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာတဲ့အခါ အဆင်ပြေစေဖို့ အရာဝတ္ထု တချို့ကို ပေးခဲ့ပါတယ်”။

“ခင်ဗျားပြောတဲ့ ပွင့်ချပ်ကလေးက ဒါကို ဆိုလိုတာလား”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နင်းကျော့သည် သူ၏ လျှာကို လိပ်လိုက်ရာ လျှာရင်း၌ အဖူးအငုံပုံစံ အင်းကွက်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအင်းကွက်သည် ပုံပေါ်လာပြီးနောက် သေးငယ်သော ပန်းဖူးလေးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွား၏။ အစွန်းတစ်ဖက်၌ မြူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဖြူစင်သည့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ခြင်း အဖူးအငုံပင် ဖြစ်ပေ၏။

နင်းကျော့သည် လျှာဖြင့် ထိုအဖူးလေးအား လိပ်ငုံကာ ပန်းဖတ်ကလေး တစ်ခုကို ဆွတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လျှာကို ပြန်လည် ဖိချလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ခြင်း အဖူးအငုံသည် လျှာရင်းရှိ အင်းကွက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး လျှာဖျားတွင်မူ ပန်းဖတ်ကလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ပန်းဖတ်ကလေးကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

မြူဖြူများသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး မြေခွေးနတ်သမီးက “ဒါပဲ... ဒါပဲဟေ့” ဟု လောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပန်းဖတ်ကလေးအား သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်ကာ “မြေခွေးနတ်သမီး... တောင်ကို သွားရှာလိုက်ပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် “သခင်လေးရယ်... ပန်းဖတ်ကလေးကို အရင်ပေးလိုက်ပါလား၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မက သခင်လေးအတွက် အစွမ်းကုန် အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်ပေးမှာပေါ့” ဟု ရယ်မောကာ ပြောဆိုလာ၏။

ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်ခြင်း ပန်းဖတ်ကလေး ပေါ်လာသည်နှင့် မြေခွေးနတ်သမီး၏ အမူအရာနှင့် လေယူလေသိမ်းသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် မနေနိုင်ဘဲ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားကာ သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း “စကားကို ကောင်းကောင်း ပြောစမ်းပါ” ဟု လေသံအေးအေးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

နင်းကျော့ကမူ ပြုံးလျက်ပင် “မြေခွေးနတ်သမီး စိတ်မပူပါနဲ့၊ အလုပ်ပြီးသွားတာနဲ့ ဒီပန်းဖတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အပ်နှံမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်က နင်း ဖြစ်ပြီး အမည်က ကျော့ ပါ၊

ဒါမှ ကျွန်တော်က မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိထားမှာပါ။ ကျွန်တော် နာမည်လည်း မပြောင်းသလို ကတိလည်း မဖျက်ပါဘူး။

နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရင်းပြုပြီး ကတိတည်ပါမယ်။ မြေခွေးနတ်သမီးသာ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အကြွေးတင်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကောင်းပါပြီ၊သခင်လေးပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

အခန်းတွင်းရှိ မြူများသည် တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားသော်လည်း တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကိုမူ ပိတ်ဆို့ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် မည်သို့မျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ အခန်းတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ပြင်ဆင်ကာ စွန်းလင်ထုံအား ဖိတ်ခေါ်၍ လက်ဖက်ရည် ကြိုချက်လေတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေပုံမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသဖြင့် မြေခွေးနတ်သမီးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ အတိမ်အနက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် သူမ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို အသုံးချလိုက်ရာ မြူများက တောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သူမသည် ယခင်က မုန့်ယာယောင်နှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသဖြင့် နင်းမျိုးနွယ်စု ကုန်သည်အဖွဲ့၏ လမ်းကြောင်းကို သိရှိထားလေသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရှာဖွေရာတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အရာအချို့ကို တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့၏။

“သခင်လေး... နင်ရှာနေတာတွေကို ကျွန်မ ယူလာခဲ့ပါပြီ၊ ကြည့်လိုက်ပါဦး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မြေခွေးနတ်သမီးသည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မြူများ ကင်းစင်သွားပြီး နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောင်းတော်ဝင်းအတွင်း၌ အသုံးအဆောင် အဟောင်းအမြောက်အမြား စုပုံနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ထိုအထဲတွင် သံချေးတက်နေသော အိုးများ၊ မှိုတက်နေသော စောင်များ၊ တဲ အစအနများနှင့် စွန့်ပစ်ထားသော ဘီးဟောင်းများ ပါဝင်နေပေ၏။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ထိုအရာများကို စစ်ဆေးကြည့်သည့်အမူအရာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုအမှိုက်သရိုက်များကို သိမ်းဆည်းကာ “မလုံလောက်သေးဘူး၊ မလုံလောက်သေးဘူး။ မြေခွေးနတ်သမီး ဆက်ပြီး ရှာဖွေပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက ချိုသာစွာ ရယ်မောလျက် “ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပါဦး သခင်လေး” ဟု ဆို၏

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြေခွေးနတ်သမီးသည် သူမ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ နင်းမျိုးနွယ်စု ကုန်သည်အဖွဲ့ သွားလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် မြေအောက် ရှစ်ပေအထိ တူးဆွ၍ အသုံးအဆောင် အဟောင်းများကို ထပ်မံ ရှာဖွေပေးလေသည်။

ထူထပ်သော မြူများအတွင်းမှ ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသည် နတ်ဘုရား ကျောင်းတော်၏ ဝင်းအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“သခင်လေး... ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု မြေခွေးနတ်သမီးက မောဟိုက်သံဖြင့် ပြောဆို၏။ “အခုတော့ ကျွန်မကို အဲဒီ ပွင့်ချပ်ကလေး ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား”

နင်းကျော့သည် ထိုပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အိတ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း “နည်းနည်းတော့ လိုနေသေးတယ်၊ မြေခွေးနတ်သမီး နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး အားထုတ်ပေးပါဦးလို့ နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “သခင်လေး ရှာနေတာက ဘာလဲဆိုတာကို အတိအကျသာ ပြောပြပါတော့” ဟု တိုက်တွန်းလေသည်။

နင်းကျော့က စိတ်မကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် “ကျွန်တော်က အတိအကျ ပြောနိုင်မယ်ဆိုရင် ပြောလိုက်တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်က သိပ်ပြီး ထူးခြားနေလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် မြေခွေးနတ်သမီးအနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်” ဟု ဆို၏။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် သူမ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်ရာ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် လိပ်တက်လာသော မြူများသည် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် မြူလျှပ်တိမ်ဖုံးရွာမှ ရွာသားများသည် အံ့အားသင့်ကာ ဒူးထောက်၍ မြေခွေးနတ်သမီး၏ ဘွဲ့တော်ကို တိုင်တည်၍ အဆက်မပြတ် ပူဇော်ပသနေကြလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြေခွေးနတ်သမီး ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများက နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူမ၏ အသံတွင်လည်း မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

“ကျွန်မ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပြီးပါပြီ၊ နတ်ဘုရား စွမ်းအားတွေလည်း အတော်လေး ကုန်ခမ်းသွားပြီ။ တောင်စောင့်နတ်မင်း အစစ်ကိုယ်တိုင် လုပ်ရင်တောင်မှ ဒီလောက်ပဲ ရမှာပါ။ ပွင့်ချပ်ကလေးကို ကျွန်မကို ပေးတော့”။

နင်းကျော့သည် ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပဲ့ကြွေနေသော မြေအိုးများ၊ ပျက်စီးနေသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၊ ပျက်စီးနေသော စက်မှုပစ္စည်းများနှင့် ရွှေ၊ ငွေ၊ နီလာတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဝတ်ရတနာ အမျိုးမျိုးကို တွေ့ရှိရလေသည်။

“မြေခွေးနတ်သမီး... ကျွန်တော် ရှာနေတဲ့ အရာက ဒီအထဲမှာ မပါသေးဘူး” ဟု နင်းကျော့က ဆိုလိုက်သည်။

“ဟင်...” မြေခွေးနတ်သမီး၏ အသံသည် အေးစက်သွားကာ “မင်း ခုနက ငါပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူးလား” ဟု မေး၏။

နင်းကျော့ကမူ ဇွဲမလျှော့ဘဲ “ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အရာဝတ္ထုတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အရာကတော့ မပါသေးဘူး” ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် အင်မတန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ “မင်းအမေက မင်းကို ဘာယူခိုင်းလိုက်တာလဲ။ မင်းက မပြောပြရင် ငါက ဘယ်လို ကူညီနိုင်မှာလဲ။ အခုထိတောင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ထားနေတုန်းလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းလျက် “မြေခွေးနတ်သမီး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မလိမ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အမေက အတိအကျ မပြောခဲ့ဘူး၊ အဲဒီအရာနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် အာရုံခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။

မြေခွေးနတ်သမီး နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ကြိုးစားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အမေဆီကို ပြန်ပြီး သတင်းပို့တဲ့အခါ ခင်ဗျားကို ကျိန်းသေ ပေါက် ပြန်လည် ပေးဆပ်ပါ့မယ်” ဟု ဆို၏။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းက ငါ့ကို ကစားနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒီအမှိုက်သရိုက်တွေကြားထဲမှာ မင်းအတွက် ဘယ်သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှာပေးနေမှာလဲ”

“ပွင့်ချပ်ကလေးကို မြန်မြန် ပေးလိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အမှားတွေကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်”

“မင်းတို့သာ မပေးရင်တော့... ဟဲဟဲ... ငါက မင်းတို့အပေါ် ကြမ်းတမ်းမိရင်လည်း အပြစ်မတင်နဲ့တော့”

စွန်းလင်ထုံက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် မြူများကို ဝေ့ယမ်းပြကာ “လာလေ... ခင်ဗျားက တောင်စောင့်နတ် အမည်ခံလေး ဖြစ်နေရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး အထင်ကြီးနေတာပဲ” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ဒေါသအမျက် ခြောင်းခြောင်းထွက်သွားကာ “ဆုံးမသွန်သင်မှု မရှိတဲ့ ကလေး... မင်းတို့ရဲ့ လူကြီးတွေကိုယ်စား ငါကပဲ ဆုံးမပေးရတော့မှာပေါ့” ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်လေသည်။

တိမ်တိုက်များသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း နင်းကျော့က လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လွင့်စင်သွားကြ၏။

“မြေခွေးနတ်သမီး... ဒေါသကို ထိန်းပါဦး။ ကျွန်တော်တို့က အသုံးအဆောင်ဟောင်း တစ်ခုကိုပဲ ရှာနေတာပါ၊ ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး” ဟု နင်းကျော့က ဆိုလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက “ဒါဆိုရင်လည်း ပွင့်ချပ်ကလေးကို ထုတ်ပေးလေ” ဟု ပြန်ပြော၏။

နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းကာ မလိုက်လျောနိုင်ကြောင်း ပြလိုက်ရာ မြေခွေးနတ်သမီးသည် ဒေါသတကြီး သွားကြိတ်လျက် “မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က နတ်ဘုရားတွေကို မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက ခိုင်းစေလို့ ရတဲ့ အစေခံတွေလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီနေ့တော့ နတ်ဘုရားတွေကို ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို ခင်ဗျားတို့ကို အပိုင်ပေးရတော့မှာပဲ” ဟု အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး မြူများသည် ကျောင်းတော်ဝင်းအတွင်းရှိ နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ၏။ ထိုအခိုက်တွင် ရူတီ ပေါ်လာပြီး သာယာသော အသံလေးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူမ၏ လိပ်ပြာတောင်ပံလေးများ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်သွားကာ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်တစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်လိုက်လေသည်။

မြူများမှာ ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသော်လည်း မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းတစ်ခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။

ထို့ပြင် အစီအရင်သည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာသဖြင့် တိမ်တိုက်များသည်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရလေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို ချက်ချင်း အသုံးချကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အင်အားများကို စုစည်းလိုက်၏။

ဒုတိယတောင်စောင့်နတ် ဖြစ်သည့်အလျောက် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်သည် သူမ၏ နယ်မြေဖြစ်ပေရာ သူမအတွက် များစွာ အားသာချက် ရှိနေပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖိအားများသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အစီအရင်ကို လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။ အစီအရင်၏ ကျယ်ပြန့်မှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရူတီ၏ ကိုယ်လေးသည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်လာလေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အားပြိုင်နေကြရာ အေးစက်သော မြေခွေးနတ်သမီး၏ အသံမှာ မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော စစ်တလင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အစေခံတွေ ဘယ်မှာလဲ”

“ဝူအိုကြီး ဒီမှာ ရှိတယ်၊ သူခိုးနှစ်ယောက်... ငါ့ရဲ့ ပုဆိန်ဒဏ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်ကာ အရှေ့ဘက်မှ အရပ် ကိုးပေကျော် မြင့်သော၊ လူလက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များ ရှိသည့် ကန်နန်းဓားသမားသည် ပုဆိန်နှစ်လက်ကို ဝေ့ယမ်းလျက် မြူများအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုတ်ပိုင်း တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

အနောက်ဘက်မှလည်း သံနက်ရောင် စစ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီး ပေါ်လာပြီး သံမဏိလှံဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်၏။

မြောက်ဘက်မှမူ ရထားလုံးတစ်စီးခန့်ရှိသော၊ ငွေရောင်ကိုယ်ထည်ရှိသည့် နှာတံချွန်သင်းခွေချပ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

တောင်ဘက်မှမူ သွားများကို ဖြဲပြလျက် ယုတ်မာသော အမူအရာရှိသည့် သာမန်အရွယ်အစား မြွေပါတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လျက် ပညာရပ်များကို အသုံးပြုကာ ကျောက်တုံးများကို မြှောက်တင်၍ ပက်ဖြန်း တိုက်ခိုက်လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ကန်နန်းဓားသမား၊ ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီး၊ နှာတံချွန်သင်းခွေချပ်နှင့် နှာခေါင်းရှည်မြွေပါတို့ ဖြစ်ကြပြီး နင်းကျော့ ယခင်က ကျောင်းတော်၏ ရှေ့ခန်းမတွင် တွေ့ခဲ့ရသော စစ်သူကြီးလေးပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် မြေခွေးနတ်သမီး၏ အစွမ်းထက်သော လက်ထောက်လေးဦး ဖြစ်ကြ၏။ စစ်သူကြီးလေးပါးသည် ရူတီ တည်ဆောက်ထားသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ခုတ်ပိုင်း ထိုးနှက်ကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြရာ ရူတီ၏ တုန်ယင်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အစီအရင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ခက်ခဲလာလေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည်လည်း ငြိမ်မနေဘဲ လက်နှစ်ဖက်တွင် ဓားမြှောင်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲအလယ်သို့ တိုးဝင်သွား၏။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် တစ်ချက်တစ်ချက် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး နှာခေါင်းရှည်မြွေပါ စစ်သူကြီးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် နှာခေါင်းရှည်မြွေပါသည် ၎င်း၏ ပညာရပ်များကို အားကိုးကာ စွန်းလင်ထုံကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ မြွေပါစစ်သူကြီး၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဓားမြှောင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်လေသည်။

နှာခေါင်းရှည်မြွေပါသည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီးနောက် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရကာ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေ၏။

စွန်းလင်ထုံသည် လွှတ်မပေးဘဲ နောက်ဆုံးတစ်ချက် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် မြူများမှာ ရုတ်တရက် လိပ်တက်လာပြီး မြွေပါစစ်သူကြီးအား လွှမ်းခြုံကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း မြူများအတွင်းသို့မူ သတိထားကာ ထပ်မတိုးတော့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ နှာတံချွန်သင်းခွေချပ်အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ မြေခွေးနတ်သမီး၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးလေးပါးလုံးမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကန်နန်းဓားသမားနှင့် ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီးတို့မှာ လူပုံစံသို့ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပိုမို အောင်မြင်ထားသဖြင့် ကျန်ရှိသော စစ်သူကြီးနှစ်ဦးထက် စွမ်းအား ပိုမို ကြီးမားကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။