အခန်း (၃၆၇-၃၆၈)

အခန်း(၃၆၇)မဟူရာဓားချက်ဖြင့် နတ်ဘုရားအား ကွပ်မျက်ခြင်း

နှာတံချွန်သင်းခွေချပ်နှင့် နှာခေါင်းရှည်မြွေပါတို့မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု စွမ်းပကားများရှိကြသော်လည်း လူသားအသွင်သို့ ကူးပြောင်းနိုင်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

သင်းခွေချပ်၏ အရေခွံမှာ ကြမ်းတမ်းလှသကဲ့သို့ အသားမှာလည်း ထူထဲလှ၏။ စွန်းလင်ထုံ က သူ၏ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ လိပ်ပြာတောင်ပံများ လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သင်းခွေချပ်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

သင်းခွေချပ်မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘောလုံးကဲ့သို့ လိပ်ပတ်ကာ တောင်ပေါ်မြူထုထဲသို့ ပြန်လည်လိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် စွန်းလင်ထုံသည် စစ်သူကြီးနှစ်ဦးကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီး ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားပြန်၏။

ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီး၏ လှံသိုင်းမှာ မဆိုးလှပေ။ သူသည် စွန်းလင်ထုံနှင့် ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ်ခန့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ စွန်းလင်ထုံ၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ဓားမြှောင်ချက်များက အေးစက်သော အလင်းတန်းများသဖွယ် ဝေ့ဝဲသွားပြီး ကင်းမြီးကောက်၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ လှံရှည်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲ ကျသွားတော့သည်။

ကင်းမြီးကောက်လှံစွပ်စစ်သူကြီးသည် လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မူလသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်၏။

သူ၏ ကင်းမြီးကောက်အမြီးကို အထက်သို့ ထောင်မတ်လျက် အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်လိုက်ရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် လေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ရန်သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံတွင် အထင်အရှား မြင်နေရသော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မြေခွေးနတ်သမီး က နတ်ဘုရားပညာရပ် ကို ထုတ်ဖော်ကာ စွန်းလင်ထုံ၏ အာရုံကို နှောင့်ယှက်လိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အသာစောင်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ ကင်းမြီးကောက်အမြီးက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ထိမှန်သွားပြီး အဆိပ်များက ချက်ချင်းပင် လောင်စားတော့သည်။

ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အားနည်းသွားသဖြင့် စွန်းလင်ထုံသည် ဓားမြှောင်ကို လွှတ်ချလိုက်ကာ အစီအရင် ထဲသို့ အမြန်ဆုတ်ခွာခဲ့ရ၏။ ထို့နောက် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ပျံ့နှံ့မှုကို တားဆီးကာ ဒဏ်ရာကို ထိန်းချုပ်ရန် ဆေးလုံးအချို့ကို ဆက်တိုက် မျိုချလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုစွန်း...” နင်းကျော့ သည် စွန်းလင်ထုံ ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် ခါးပတ်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက် အကောင်သုံးဆယ်ကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမျောက်ရုပ်များသည် ကြိုးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အစီအရင်ထဲမှ ခုန်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ ကင်းမြီးကောက်နက်ကြီးထံသို့ ပြေးကပ်သွားကြတော့သည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကင်းမြီးကောက်နက်ကြီးမှာ အရေခွံများ ကွဲအက်ကာ အသားများ လန်ထွက်ကုန်ပြီး ခြေသည်းတစ်ဖက်လည်း လွင့်စင်သွားရ၏။

သူသည် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိကာ သေအံ့မူးမူး ဖြစ်နေရှာသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် တောင်ပေါ်မြူများကို အသုံးပြု၍ ကင်းမြီးကောက်နက်ကို ပြန်လည်ဆွဲယူရန် ယခင်နည်းလမ်းဟောင်းကိုပင် ထပ်မံအသုံးပြုပြန်၏။

နင်းကျော့က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကို ဆက်လက်စေခိုင်းလိုက်သည်။ စွန်းလင်ထုံမှာ ထိုမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ရဲသော်လည်း ဤစက်မှုမျောက်များမှာ အပိုပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားလည်း နှမြောစရာ မရှိပေ။

စက်မှုမျောက်များသည် မြူထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ရုတ်တရက် မြူထုထဲမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ ပျံဝဲလာပြီး ကြိုးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း စက်မှုမျောက်များမှာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားကာ ကင်းမြီးကောက်နက်နှင့် တွေ့သည်နှင့် ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်ကြသည်။

ပေါက်ကွဲမှုများကြားတွင် ကင်းမြီးကောက်နက်မှာ တောင်ပေါ်မြူထုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ယင်းမှာ မြေခွေးနတ်သမီး၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထင်ယောင်ထင်မှား ပစ်မှတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ငါက ကြိုးတွေကို ဖြတ်လိုက်ပြီး မြူထုတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားတာလေ၊ ဒီစက်မှုမျောက်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေနိုင်ရတာလဲ” ဟု မြေခွေးနတ်သမီးက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

နင်းကျော့သည် နောက်ထပ် စက်မှုမျောက်တစ်အုပ်ကို ထပ်မံစေလွှတ်လိုက်ပြန်၏။ စက်မှုမျောက်များက ကန်နန်းဓားသမား ကို ဝိုင်းရံထားကြသဖြင့် သူသည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားကာ ပုဆိန်များကို လွှတ်ချပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကန်နန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလက်များဖြင့် တွားသွားလျက် ထူထပ်သော မြူထုထဲသို့ အမြန်ရှောင်တိမ်းသွားတော့သည်။

နင်းကျော့သည် စက်မှုမျောက်များကို အနီးကပ် လိုက်လံစေခိုင်းနေ၏။ မြေခွေးနတ်သမီးသည် ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပြီး နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း စက်မှုမျောက်များမှာမူ တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ လွန်စွာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

“အထူးပါရမီ - တိမ်မြူလွှမ်းခြုံခြင်း”

မြေခွေးနတ်သမီးက သူ၏ အထူးပါရမီကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော တောင်ပေါ်မြူထုမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဟင်...” နင်းကျော့သည် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကို ဖောက်ခွဲရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွား၏။

နင်းကျော့က သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် စက်မှုမျောက်များသည် မြူထုထဲမှ ပြန်လည်ပြေးထွက်လာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအရင်ကိုပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ အကယ်၍ သူသာ ခဏမျှ နောက်ကျသွားပါက မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

နင်းကျော့က စိတ်အာရုံဖြင့် စက်မှုမျောက်များကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ မြူထုထဲသို့ ထပ်မံစေလွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း မြူထုထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် စက်မှုမျောက်များသည် လားရာအရပ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားကြတော့၏။ သူတို့က တည့်တည့်သွားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် တစ်နေရာတည်း၌သာ ဝဲလည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် စက်မှုမျောက်များကို ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ ထွက်ပေါက်ရှာမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုစက်မှုမျောက်များကို ခဏအနားပေးလိုက်ပြီး စက်မှုပျံလွှားလက်များ ကို အသုံးပြုကာ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်တော့၏။

မီးလျှံ၊ ကျောက်တုံး၊ သစ်ရွက်ဓား၊ ရေမြားနှင့် ရွှေအပ် စသည့် မန္တန်များစွာကို မြူထုထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

“မြူတွေက တော်တော်ထူတာပဲ” ဟု နင်းကျော့က ရေရွတ်ရင်း စက်မှုစက်လုံး ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။ ယင်းမှာ ကောင်းကင်ရာသီဥတုလုံး - နှင်းပွင့်နှင်းခဲ ပင် ဖြစ်သည်။

နှင်းပွင့်နှင်းခဲရတနာမှ ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြူထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ မြူများမှာ နှင်းခဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကွဲအက်ကုန်သဖြင့် မြူထုမှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားလေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး “စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား သုံးပုံတစ်ပုံလောက် သုံးပြရတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ မြူထုကို ယခင်ထက် ပိုမိုထူထပ်အောင် ပြန်လည်ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။

နင်းကျော့က “ဒါနဲ့တင် ပြီးသွားမယ် ထင်နေလား” ဟု ဆိုကာ သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး နှင်းပွင့်နှင်းခဲရတနာထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

“အထူးပါရမီ - နှင်းဝိညာဉ်နှင်းခဲ”

နှင်းပွင့်နှင်းခဲရတနာထဲတွင် ရှိသော ဝိညာဉ်သဘာဝမှာ နင်းယဲ့ ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤအထူးပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်မှာ လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အအေးဓာတ်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်လာကာ မြူထုများကို နှင်းခဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြန်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သူမ၏ စွမ်းအားကို ထပ်မံမြှင့်တင်လိုက်၏။ မြူထုများ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် နင်းကျော့သည် ခါးပတ်အိတ်ကို ပုတ်ကာ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော အေးစက်သော တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ယင်းမှာ အေးစက်သော နှင်းတိမ်တိုက် ပင် ဖြစ်၏။

ထိုတိမ်တိုက်သည် နှင်းပွင့်နှင်းခဲရတနာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ယင်း၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုအားကောင်းစေသဖြင့် မြူထုများမှာ နှင်းပွင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာတော့သည်။

“အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က စက်မှုပစ္စည်းလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ မှော်မြူထုကို ဖယ်ရှားချင်တာလား” ဟု မြေခွေးနတ်သမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရာ မြူထုများမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လိမ့်တက်လာတော့သည်။

ဂျိန်း..

ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံတစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားပြီး တိမ်တိုက်ထဲမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟားဟား... မိပြီဟေ့” စွန်းလင်ထုံက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဓားမြှောင်ကို ယူသွားတာဆိုတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ယူလို့ရမယ် ထင်နေလား၊ ဟားဟား...”

သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် ဖူးရောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“မဟူရာဓားချက်ဖြင့် နတ်ဘုရားအား ကွပ်မျက်ခြင်း”

သူ၏ ဓားမြှောင်ကို မြေခွေးနတ်သမီးက ကောက်ယူသွားခဲ့သဖြင့် စွန်းလင်ထုံသည် ထိုဓားမြှောင်မှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဓားသိုင်းသည် နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန်ထိရောက်လှ၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်သဘာဝ ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ဓားသိုင်းကို တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမြူတွေက တော်တော် ဒုက္ခပေးတာပဲ” ဟု စွန်းလင်ထုံက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အထူးပါရမီကို အသုံးပြုထားသော်လည်း မြူများ ထူထပ်လွန်းသဖြင့် ရှေ့သုံးပေခန့်သာ မြင်နေရ၏။

“မင်း... ငါ့ကို... တကယ်... ဒေါသထွက်အောင်... လုပ်လိုက်တာပဲ” မြေခွေးနတ်သမီးက အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ တိုက်ကွက်က သူမကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ စွန်းလင်ထုံကလည်း တိုက်ပွဲအတွက် အဆင့်သင့် ပြင်ထားလိုက်ပြီး နင်းကျော့ကလည်း မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီး ကို ထုတ်ကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မြူထုများ ပိုမိုမြင့်တက်လာပြီး နေရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားစဉ် မြေခွေးနတ်သမီးက “မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးလား” ဟု အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြူများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မြေခွေးနတ်သမီးက “နင်းကျော့လေး... မင်းအမေက ဒီတံစဉ်ကြီးကိုတောင် မင်းကို ပေးခဲ့တာလား၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို အပြင်ထွက်ဖို့ စိတ်ချလက်ချ ခွင့်ပြုခဲ့တာကိုး” ဟု လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် မြူထုများမှာ ဒီရေများ ဆုတ်သွားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် နေရောင်ကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူတို့မှာ မြေခွေးနတ်သမီးကျောင်းတော် တွင် ရှိမနေတော့ဘဲ တောင်စောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မြူထုများက သူတို့ကို တောင်ပြင်ပသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် သူမ၏ မူလအသွင်ဖြင့် မြူထုထဲမှ ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူမ၏ ဆံပင်များမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လှပလွန်းလှသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောတွင်လည်း မြေခွေးအမြီးများမှာ တိမ်တိုက်များသဖွယ် လှုပ်ရှားနေ၏။

သို့သော် သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင်မူ ဓားမြှောင်တစ်လက် စိုက်ဝင်နေသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်အနာအဆာ ဖြစ်နေသည်။

မြေခွေးနတ်သမီးသည် ဓားမြှောင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများက သူမ၏ ဒဏ်ရာကို စုပ်ယူထားသဖြင့် ပြင်းထန်သော ဆွဲအားကို ခံစားနေရ၏။

သို့သော် သူမက စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ စွန်းလင်ထုံထံသို့ ပြန်လည်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာလည်း မြူထုများဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားတော့၏။

စွန်းလင်ထုံမှာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ မြေခွေးနတ်သမီးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် စွမ်းအား ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်မှာပင် အရာမထင်လှပေ။

မြေခွေးနတ်သမီးက နင်းကျော့၏ လက်ထဲရှိ တံစဉ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် “မုန့်ယာယောင် ရဲ့ သားပီသပါပေတယ်၊ ခုနကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံပါ၊ တကယ် ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်၏။

“ဪ... ဒါဆိုရင် ဒီမြူမြေပုံကိုလည်း မလိုချင်တော့ဘူးပေါ့” ဟု နင်းကျော့က ပြောလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားဟန်တူပြီး “မင်းကလည်း အတည်ကြီး ယူလိုက်တာကိုး၊ ဟားဟား...” ဟု ရယ်မောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤမြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးက မြေခွေးနတ်သမီးကို ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦးမယ်” ဟု နင်းကျော့က ဆိုလိုက်သည်။

မြေခွေးနတ်သမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း နင်းကျော့ မြူခိုးဝှက်ပွင့်ချပ်ကလေးကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်သည်ကို ကြည့်ကာ “သွားကြတော့လေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ် မြေခွေးနတ်သမီးက “ခဏလေး နင်းကျော့လေး” ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မြေခွေးနတ်သမီးက “မကြောက်ပါနဲ့၊ ငါ သိထားတဲ့ အချက်အလက်အချို့ကို ဝေမျှချင်လို့ပါ၊ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တစ်ခုလုံးမှာ ငါ ရှာမတွေ့တာဆိုလို့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်၊ အကယ်၍ မင်းတို့ ရှာနေတာကို မတွေ့သေးဘူးဆိုရင် အဲဒီမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်” ဟု ပြောကာ မြူထုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် သူတို့၏ စက်မှုရုပ်သေးများကို အသုံးပြုကာ ကျောင်းတော်မှ ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ အတော်ဝေးဝေး ရောက်မှသာ နင်းကျော့သည် သူ၏ တံစဉ်ကြီးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရ၏။ “ဒီမိစ္ဆာလက်နက်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ သုံးတောင်မသုံးရသေးဘူး လူကို သတ်ချင်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ” ဟု နင်းကျော့က တွေးမိသည်။

စွန်းလင်ထုံက “ကျော့လေး... ငါတို့ အဲဒီချိုင့်ဝှမ်းကို သွားကြမလား၊ မြေခွေးနတ်သမီးက တစ်ခုခု ကြံစည်ထားသလိုပဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

နင်းကျော့လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မိခင်နှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ထောင်ချောက်ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူသည် အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၆၈) မိစ္ဆာကောင်

နင်းကျော့သည် ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ သွားရောက်စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည်လည်း စွန့်စားရမည့်အနံ့အသက်ကို ရလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် “ကျော့လေး... ငါ့ကို အကာအကွယ်ပေးထားဦး၊ ငါကိုယ်တိုင်သွားပြီး စုံစမ်းလိုက်မယ်” ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုလေတော့သည်။

ယင်းနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

တောင်ခြေတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ နင်းကျော့သည် သူ၏ခါးကြားမှ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထုတ်ယူလိုက်ပေရာ ထိုခရီးသွားနဂါး၏ မျက်လုံးများမှ ထူးဆန်းသောအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားချေသည်။

ထိုထူးဆန်းသောအလင်းတန်းများအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီးနောက် အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

မကြာမီအချိန်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခရီးသွားနဂါးကို မောင်းနှင်လျက် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။

စွန်းလင်ထုံက နဖူးကို အသာအယာတွန့်လျက် “ဒါက လုံးဝမပျော်ဖို့ကောင်းဘူးပဲ” ဟု ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် စက်ယန္တရားကို အလေးအနက် ထိန်းချုပ်နေသော နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ “ကျော့လေးက အစစအရာရာ တော်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့ ဂရုစိုက်လွန်းတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းပေါ်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြပေရာ နေရောင်ခြည်သည် မြင့်မားလှသော ကျောက်ကမ်းပါးယံကြီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အေးစိမ့်လာချေသည်။

ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်တုံးများ၊ စိမ့်စိုနေသော လေထုနှင့် အရောင်အဆင်းကင်းမဲ့နေသော မြေဆီလွှာများ ရှိနေသည့်အပြင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ယှက်နွယ်နေကြ၏။

တောင်လေညင်း တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသောအခါ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ကတ်သီးကတ်သတ် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ မှောင်မည်းလာပြီး မြေဆီလွှာ၏ အနံ့အသက်ဆိုးမှာလည်း အသက်ရှူရခက်ခဲစေကာ အသက်ရှူကျပ်စေမည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေချေသည်။

သစ်ပင်ရိပ်များမှာလည်း ပို၍ ထူးဆန်းလာကာ မြူခိုးများ ရစ်ခွေနေမှုကြောင့် တစ်ခွင်တစ်ပြင်လုံးမှာ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများ ပုန်းအောင်းနေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး” ဟု စွန်းလင်ထုံက ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အင်းကွက်များဖြင့် ဖော်ဆောင်ထားသော ပုံရိပ်ထဲတွင် ဖြူဖွေးနေသော မြေပြင်ကွက်လပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် ထိုနေရာသို့ အသာအယာ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားတို့၏ အရိုးစုများ အစီအစဉ်မရှိ စုပုံနေသော အရိုးပုံကြီးကို တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။

နင်းကျော့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လူသားအရိုးစု ရာပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

ယင်းသည် အရိုးပုံကြီး၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းသာ ရှိသေးပေရာ အတွင်းပိုင်း၌ လူသားအလောင်းများ မည်မျှပင် ရှိနေဦးမည်နည်း။

“ဒါက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို ဖော်ဆောင်ထားတဲ့ လက္ခဏာပဲ၊ ဒီနေရာမှာ အနည်းဆုံး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တော့ ရှိနေမှာ သေချာတယ်” ဟု အရိုးများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် နင်းကျော့က ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း “ဒီအရိုးတွေထဲမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အရိုးတွေ အများကြီးပဲ၊ ဒီက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက အနည်းဆုံးတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်” ဟု သုံးသပ်ပြလေသည်။

နင်းကျော့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး “တကယ်လို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ဒီမှာ ပုန်းနေတာဆိုရင် မြေခွေးနတ်သမီးက တစ်ယောက်တည်း မဖြေရှင်းနိုင်ရင်တောင်မှ သတင်းပို့သင့်တာပေါ့၊ သူက ဘာလို့ သတင်းမပို့ဘဲ ငါတို့ကို ဒီသဲလွန်စတွေ ပေးခဲ့တာလဲ” ဟု တွေးတောမိလေသည်။

သူသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ယင်ကောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မမြင်နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ မြက်ပင်များကို ဝေ့ဝဲလျက် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ခဲ့ချေသည်။

ချိုင့်ဝှမ်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကင်းစောင့်နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ဦးမှာ ခွေနေသော မြွေကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အနားယူနေသော ဝံပုလွေမီးခိုးရောင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးထံမှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။ ဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး မြွေကြီးမှာမူ သူ၏လျှာကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် ပြုလုပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းရန် မိစ္ဆာအတတ်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုနေချေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်မိစ္ဆာသားရဲများ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အပြုအမူများ ဖြစ်ပေရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြချေသည်။

လူသားအသွင် မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း မိစ္ဆာအတတ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် သာမန်မိစ္ဆာသားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အန္တရာယ်ရှိပေသည်။

နင်းကျော့သည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ရုပ်ဖျက်ထားလျက် ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ ဘေးမှ သတ္တိရှိရှိ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ မြောက်မြားစွာသည် လေ့ကျင့်နေကြခြင်း၊ ဆော့ကစားနေကြခြင်းနှင့် အစာစားနေကြခြင်းတို့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

ဝံပုလွေများ၊ မြွေများ၊ ကျားများ၊ ကျားသစ်များ၊ ဝက်ဝံများနှင့် တောဝက်များ စသည်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိနေကြချေသည်။

လေထုထဲတွင်လည်း ညှော်နံ့များ နံစော်နေလေသည်။

မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ဆင်တစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော ကျားနက်ကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကျားနက်ကြီးသည် သန်မာထွားကျိုင်းပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း လေပွေများ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ အားကောင်းလှပေသည်။

နဂါးနှင့်အတူ တိမ်တိုက်များ လိုက်ပါသကဲ့သို့ ကျားနှင့်အတူ လေညင်းများ ရှိနေတတ်ပေရာ ထိုလေပွေများမှာ ထိုကျားကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းသတ္တိကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

“ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျားနက်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူပါလား၊ သူက ဘာလို့ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု စွန်းလင်ထုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

နင်းကျော့က “ညဉ့်ကျားတောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းပဲ” ဟု ပြောလိုက်သောအခါ စွန်းလင်ထုံက “ဟုတ်သားပဲ... တော်တော်လေး တူတာပဲ” ဟု ရုတ်တရက် သတိရသွားချေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ကျားတစ်ကောင်တည်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ညဉ့်ကျားနတ်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီကတည်းက ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး လူ့လောကတွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် ဝိညာဉ်အသွင် ပြောင်းလဲခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုရှေ့မှ ကျားနက်ကြီးမှာမူ အသက်ဓာတ် အပြည့်ရှိနေပြီး အရွယ်ကောင်းကာလတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ကျားနက်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် “ငါ့ရဲ့ အသွေးအသား အစာတွေ ဘယ်မှာလဲ” ဟု အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“လာပါပြီ... လာပါပြီ အရှင်မင်းကြီး” ဟု ဆိုကာ ဂူတစ်ခုအတွင်းမှ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပြေးထွက်လာချေသည်။ သူသည် အသားညိုညိုနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလောင်းထည့်သည့် အိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ယင်းနောက် အိတ်ကို ဇောက်ထိုးလှန်ချလိုက်ရာ အလောင်း မြောက်မြားစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ကျားနက်ကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီးနောက် အားကောင်းလှသော စုပ်ယူမှုဖြင့် အလောင်းအများအပြားကို ဝါးမြိုလိုက်ကာ အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေလေတော့သည်။

သူ၏ မေးရိုးများ လှုပ်ခတ်နေပြီး သွားများက အသားနုများကို ကိုက်ဖြတ်ချေမွနေသည့်အသံမှာ အရိုးနှင့် အသားတို့ ပွတ်တိုက်သံများအဖြစ် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

သွားကြားမှ စီးကျလာသော သွေးများမှာလည်း မေးစေ့တစ်လျှောက် စီးကျနေ၏။

ပြင်းထန်လှသော သွေးညှော်နံ့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပေရာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ထိုသွေးအငွေ့အသက်ကို ရလိုက်သည်နှင့် စင်မြင့်နားသို့ စုရုံးလာကြပြီး ကျားနက်ကြီး အစာစားနေသည်ကို မက်မောစွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

ကျားနက်ကြီးသည် အလောင်းများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို စားသုံးပြီးသောအခါ ဗိုက်မှာ သိသိသာသာ ပူထွက်လာသဖြင့် သူ၏ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ အစာချေလိုက်လေသည်။

မိစ္ဆာအတတ်ပညာ — အသွေးအသားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုကျင့်စဉ်ကို မှတ်မိကြ၏။

ထိုကျင့်စဉ်မှာ အခြားသက်ရှိတို့၏ အသွေးအသားကို စားသုံးခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေသော လူသိများသည့် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ကျားနက်ကြီး၏ ဗိုက်မှာ မျက်ဝါးထင်ထင် ပြန်လည်ပြားချပ်သွားချေသည်။

သူသည် ဆက်လက်စားသုံးလိုက်၊ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်နှင့် အစာအားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်ပြီးသောအခါ အားရပါးရ လေတက်လိုက်ပြီး “ကဲ... အားလုံးကို ဝေပေးလိုက်တော့” ဟု ပျင်းရိစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ အလောင်းပုံကြီးပေါ်သို့ ဟိန်းဟောက်အော်ဟစ်လျက် အလုအယက် ခုန်အုပ်ကြလေတော့သည်။

မိစ္ဆာသားရဲများမှာ အစာအတွက် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တွန်းထိုးတိုက်ခိုက်နေကြပြီး သွေးညှော်နံ့များမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာချေသည်။

ကျားနက်ကြီးမှာမူ မျက်လုံးများကို မှေးလျက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်သံများကို နားထောင်ကာ သာယာနေလေသည်။

အားနည်းသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ အစာလုရင်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားကြပေရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားမိစ္ဆာများက ထိုသူတို့ကိုပါ သတ်ဖြတ်စားသောက်ကြပြန်သည်။

ထိုနေရာရှိ တစ်ဦးတည်းသော လူသားကျင့်ကြံသူမှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျားနက်ကြီး၏ ဘေးတွင် ကပ်ရပ်နေ၏။

ကျားနက်ကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်သည်းဖြင့် ရိုက်သတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရချေသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့သည် ဤအခြင်းအရာများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းနေကြသည်။

“ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျားနက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရယ်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အများကြီးရယ်ပေါ့” ဟု နင်းကျော့က ရန်သူ့အင်အားကို ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။

“သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လို့ရတယ်” ဟု စွန်းလင်ထုံက သွားကြိတ်လျက် ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ လျှံထွက်နေ၏။ “လူသားကို စားတဲ့ သားရဲတွေအားလုံး သေသင့်တယ်”

နင်းကျော့သည် အကြောင်းရင်းကို သိရှိပေသည်။ စွန်းလင်ထုံ၏ ကျေးရွာဟောင်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က သူသည် သူ၏ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သဖြင့်သာ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ဆက်လက်၍ “ဒီကျားနက်မိစ္ဆာက ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ ရှိနေပေမယ့် ငါ့မှာ ယန်ချန်ယွီဆီက ရထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်ပုလင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အရောင်အနံ့မရှိတဲ့ အဆိပ်ကို အလောင်းတွေထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် သူစားပြီး ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်တဲ့အချိန်မှာ ပွဲကောင်းကြည့်ရတော့မှာပဲ” ဟု ဆိုကာ “ငါတို့မှာ အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိတာမို့ အနိုင်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလေသည်။

နင်းကျော့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်လျက် “အကိုစွန်း... မလောပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး” ဟု ဆိုကာ ခရီးသွားနဂါး၏ ဦးခေါင်းပိုင်းအခန်းထဲတွင် လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“လောလောဆယ်တော့ ဒီမိစ္ဆာကောင်ရဲ့ အသက်ကို ချန်ထားပေးလိုက်ရအောင်၊ ကျွန်တော်တို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ လိုသေးတယ်”

“ဟမ်... မင်း ဘာကို တွေးနေတာလဲ” ဟု စွန်းလင်ထုံက မေးမြန်းလိုက်သည်။

နင်းကျော့က “အကိုစွန်း စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ ကျားနက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဒီလောက်ကြာအောင် ဘယ်လို ပုန်းနေနိုင်မှာလဲ၊ သူက တစ်နပ်စာတင် ဒီလောက်စားတာ၊ မိစ္ဆာကျင့်စဉ် ကျင့်ဖို့ဆိုရင်လည်း အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး လိုအပ်မှာပဲ၊ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာသာ သူက ရှာဖွေစားသောက်နေမယ်ဆိုရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက အကြီးကြီး ဖြစ်မှာပဲလေ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း နင်းကျော့ပြောလိုသည့် အချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး “ဟုတ်သားပဲ... မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်မှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေလည်း မရှိဘူး၊ အားလုံးက အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ၊ ငါတို့ မြူလျှပ်တိမ်ဖုံးရွာထဲကို ဝင်တုန်းကလည်း ရွာသားတွေ အသတ်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းမျိုး မကြားမိဘူး၊ ဆိုလိုတာက ဒီမိစ္ဆာအုပ်စုက သူတို့ရဲ့ အသိုက်အမြုံနားမှာ မစားသောက်ဘဲ တခြားနေရာတွေမှာ သွားပြီး အမဲလိုက်နေကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါကြောင့် သူတို့ တခြားနေရာတွေမှာ ပြဿနာရှာထားတာတွေ ရှိမှာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့က မသိသေးတာပဲ ရှိတာ၊ သူတို့တွေက ဝရမ်းထုတ်ခံထားရတဲ့ သူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အလျင်စလို တိုက်ခိုက်တာက အန္တရာယ်များတယ်၊ ဝရမ်းစာရင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းပြီးမှ လှုပ်ရှားတာက ပိုပြီးတော့ စိတ်ချရမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း “မင်းပြောတာ မှတ်သားစရာပဲ” ဟု ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်လေသည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များတွင် အမှားအယွင်း မခံနိုင်သည်ကို သိရှိပေသည်။

ယင်းနောက် သူတို့သည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို မောင်းနှင်လျက် ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

နင်းကျော့သည် စက်ယန္တရား၏ ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ ရုကန်းတောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိခဲ့ချေသည်။

ရုကန်းတောင်သည် မြင့်မားလှပပြီး ကျောက်စိမ်းများ ကြွယ်ဝသောကြောင့် မြေဆီလွှာမှာလည်း စိမ်းစိုသော အရောင်အဆင်း ရှိနေပေရာ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် လူသားဘီလူးကြီးတစ်ဦး ကျောက်စိမ်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေချေသည်။

တောင်ကြားရှိ ရေစမ်းချောင်းလေးများမှာလည်း ရှေးဟောင်းစောင်းကို တီးခတ်နေသည့်အလား ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများကို ပေးစွမ်းနေပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာလည်း ကျောက်စိမ်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေချေသည်။

ထိုတောင်သည် အကြိမ်ကြိမ် တူးဖော်ခံထားရသဖြင့် ကျောက်မျက်ရတနာ သိုက်များမှာ အလွှာလိုက် ပေါ်ထွက်နေ၏။

ခရီးသွားနဂါးအတွင်းမှ နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင် ကြိုးစားပမ်းစား တူးဖော်နေကြသော ကျောက်တွင်းလုပ်သားများကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

တောင်အောက်ခြေသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ထားသော လိုဏ်ဂူများမှာလည်း ပိုက်ကွန်တစ်ခုသဖွယ် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

တောင်လယ်ပိုင်းတွင် ရုကန်းမြို့ဟု ခေါ်သော မြို့လေးတစ်မြို့ ရှိချေသည်။ ထိုမြို့ကို မြင့်မားသော တံတိုင်းများဖြင့် ကာရံထားပြီး စက်မှုကင်းစောင့်မျှော်စင်များနှင့်အတူ ကျင့်ကြံသူ မြောက်မြားစွာကလည်း အချက်အချာကျသော နေရာများတွင် စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

မြို့တွင်းရှိ အရည်ကျိုဖိုကြီးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့များမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် အမြဲတစေ ဖုံးလွှမ်းနေချေသည်။

စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့သည် ခရီးသွားနဂါးအတွင်းမှ ထွက်ခွာကာ သူတို့၏ ရုပ်ရည်ကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် အရပ်အနိမ့်အမြင့် မတူညီသော လူလတ်ပိုင်း လေလွင့်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးအသွင်ဖြင့် မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြလေသည်။

မြို့တံခါးဝရှိ ကင်းစောင့်က သူတို့ကို တားဆီးကာ “ဟိုမှာ ဈေးနှုန်းစာရင်း ကပ်ထားတယ်၊ အဲဒါကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ဝင်ကြေးပေးပြီးမှ မြို့ထဲဝင်လို့ရမယ်” ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုကင်းစောင့်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရုကန်းတောင်သို့ ကျောက်မျက်တူးရန် လာရောက်သည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများဟု ထင်မှတ်နေပုံရချေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့တံတိုင်းခြေရင်းရှိ ကပ်ထားသော ဈေးနှုန်းစာရင်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ “ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခုငါးဆယ် ပေးဆောင်ပါက ပထမအဆင့် မြေအောက်ကျောက်မျက်သိုက်တွင် တစ်ရက်တာ တူးဖော်ခွင့်ပြုမည်...” ဟု အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေတော့သတည်း။