အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း (၈၉) ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ

သူမက ကြေးနီရေနွေးအိုးပေါ်ရှိ ပုံစံများနှင့် အမှတ်အသားများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်ရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေသပ်လှပနေပြီး ချင်းမင်းဆက်ခေတ်မှ လက်မှုပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်၏။

"အဘိုး... ဒီကြေးနီရေနွေးအိုးက တကယ့်ကို လှပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း ပိုက်ဆံအများကြီး တန်တာမို့..."

လဲ့ချင်းက အကြပ်ရိုက်နေသည့် ပုံစံကို တမင်သက်သက် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... ကြေးနီရေနွေးအိုး တစ်လုံးတည်းနဲ့ မလောက်ဘူးထင်ရင် အဘိုး နောက်တစ်ခု ထပ်ထည့်ပေးပါ့မယ်..."

စကားပြောရင်းနှင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လှပစွာ ပန်းပုထွင်းထားသော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွား၏။ သစ်သားသေတ္တာပေါ်တွင် ထူထဲသော ကြေးညှော်များ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ပစ္စည်းဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အဘိုး… ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို ကျွန်မ ယူလိုက်ပါ့မယ်..."

လဲ့ချင်းက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်၏။

အဘိုးအို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ကေဒါဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။

အမျိုးသားက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အားလုံးကို သိမြင်နားလည်နေသည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... မင်းတော့ ရွှေတွင်းတူးမိပြီပဲ... ဒီကြေးနီရေနွေးအိုးက ချင်းမင်းဆက် ချန်းလုံခေတ်က ဟာဖြစ်ပြီး ဒီသစ်သားသေတ္တာက ဟွမ်ဟွာလီ သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာ... နှစ်ခုစလုံးက တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ..."

လဲ့ချင်းမှာ စိတ်ထဲမှ အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်နေဟန် ဆောင်ထားလိုက်သည်။

"ဟုတ်လို့လား... ကျွန်မက ပစ္စည်းဟောင်း တစ်ခုနဲ့ တူလို့ ယူလိုက်တာပါ... သူ့ရဲ့ အတိအကျ တန်ဖိုးကိုတော့ မသိပါဘူး..."

အမျိုးသားက ၎င်းကို သေချာစွာ ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

"အကယ်၍ ဒီကြေးနီရေနွေးအိုးကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားမယ်ဆိုရင် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် တန်နိုင်တယ်... ဒီသစ်သားသေတ္တာက ပိုပြီးတောင် တန်ဖိုးကြီးသေးတယ်... အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်ဆယ်လောက် တန်တယ်..."

လဲ့ချင်းမှာ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမက ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုင်ခန်း ဖွင့်ဖူးခြင်းဖြင့် ဤမျှလောက် ငွေအများကြီး ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

*အစ်ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ရတနာ အကဲဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ…*

အမျိုးသားက ဆက်ပြော၏။

"မိန်းကလေး... မင်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မျက်စိရှင်တယ်ဆိုတာကို ငါ ပြောနိုင်တယ်... အနာဂတ်မှာ ခုလို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမျိုးတွေ ထပ်တွေ့ရင် ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေ လာခဲ့လို့ ရတယ်... ငါ့နာမည်က အဘိုးကျန်း ပါ... ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အထူးလေ့လာသူ သဘောမျိုးပေါ့..."

လဲ့ချင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘိုးကျန်း... နောင်လည်း ကျွန်မကို လမ်းညွှန်မှုတွေ အများကြီး ပေးဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

အဘိုးကျန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကြိုးစားစမ်းပါ... ဒီခေတ်မှာ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုခု ရှိထားတာက ဘာထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်..."

အဘိုးကျန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လဲ့ချင်း၏ ဆိုင်လေးမှာ ပြန်လည် စည်ကားလာသည်။ တစ်နေ့တာ ပြီးဆုံးချိန်တွင် သူမ၏ အဝတ်အစားများအားလုံး ရောင်းထွက်သွားတော့၏။

သူမ၏ လက်ထဲမှ ထူထဲသော ငွေစက္ကူအုပ်ကြီးကို ရေတွက်ရင်း လဲ့ချင်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော ပထမဆုံး ငွေပမာဏ အများကြီးဖြစ်၏။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် လဲ့ချင်းက သီချင်းလေး တစ်အေးအေး ညည်းရင်း အလွတ်ဖြစ်နေသော လှည်းကို တွန်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

...

လဲ့ချန် ယူလာပေးသော ဆေးကို သောက်ပြီးနောက် အဘိုးလင်၏ အဖျားမှာ ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသွေးရောင်မှာလည်း သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာ၏။

သူက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီ၍ အလုပ်ရှုပ်နေသော လဲ့ချန်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရှောင်ချန်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ငါ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ အရိုးဆွေးကြီးတော့ တောင့်ခံနိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

အဘိုးလင်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း ၎င်းတွင် နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေ၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ စောင့်ရှောက်သူ နတ်ဘုရားပါ... သေချာပေါက် အသက်တစ်ရာထိ နေရဦးမှာ..."

ဤခေတ်တွင် ဆေးဝါးနှင့် ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုများ ရှားပါးလှသည်။ သာမန် အအေးမိ၊ ဖျားနာခြင်းလေးကပင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ရာ အဘိုးလင် ကဲ့သို့သော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

"ရှောင်ချန်... ငါလည်း အသက်ကြီးလာပြီ... တောင်စောင့်တဲ့ အလုပ်ကို အကြာကြီး ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး..."

လင်ပေါ်က စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင် အချို့ လင်းလက်သွား၏။

"မင်း ငါ့အလုပ်ကို ဆက်ခံပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလား..."

လဲ့ချန်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ အဘိုးလင်က ရုတ်တရက် ဤတောင်းဆိုမှုမျိုး ပြုလုပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

တောင်စောင့်ဆိုသည်မှာ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဤတောင်ကြီးကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ရသူ ဖြစ်၏။

သူတို့၏ တာဝန်များတွင် မီးဘေးနှင့် တရားမဝင် သစ်ခုတ်မှုများကို ကာကွယ်ရန် တောင်များနှင့် သစ်တောများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်းအပြင် တောင်ပေါ်ရှိ ဘိုးဘေးခန်းမများနှင့် ဘုရားကျောင်းများကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ဤအလုပ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းခက်ခဲသော်လည်း ၎င်းသည် ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် လဲ့ချန်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော အန္တရာယ်များသည့် စစ်ဆင်ရေးများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရပြီး အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤဘဝတွင် သူ လိုချင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လယ်စိုက်၊ ကြက်မွေးပြီး မြို့ပြ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများနှင့် ဝေးရာတွင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သွားရန်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အဘိုးလင်၏ မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ ငြင်းဆန်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော်..."

"ရှောင်ချန်... မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်..."

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက် မြင်နေရသည့်အလား ပြောလိုက်၏။

"တောင်စောင့်အလုပ်က ပင်ပန်းတယ် ဆိုပေမဲ့ သက်တောင့်သက်သာလည်း ရှိပါတယ်... မင်း အချိန်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီစဉ်လို့ ရတယ်... နောက်ပြီး လယ်စိုက်တာ၊ ကြက်မွေးတာတွေကိုလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ လုပ်နိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤတောင်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းတွင် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရှိချေ။

*ဒါပေမဲ့ အခုတော့...အဘိုးလင်က ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ... သူ အသက်ရှင်နေစဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာ သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ…*

"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ် အဘိုးလင်..."

လင်ပေါ်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်းက ကလေးကောင်း တစ်ယောက်မှန်း ငါသိသားပဲ..."

...

ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လဲ့ချန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းထဲတွင် ခါးကိုကိုင်း၍ အလုပ်ရှုပ်နေသော ချီလန်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရောင်ခြည်များက သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို ပုံဖော်ပေးနေ၏။ ရှောင်ရှောင်လေးက ကြက်ခြံဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြေခွေးမြီးမြက် အနည်းငယ်ကို ကိုင်လျက် အမွေးပွ ကြက်ပေါက်စလေးများကို နောက်ပြောင် ကစားနေသည်။

"ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ..."

လဲ့ချန်က သူ ကိုင်လာသောအရာများကို ချထားလိုက်ပြီး ချီလန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချီလန်က ခါးမတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို လက်ခုံဖြင့် သုတ်လိုက်၏။

"ပြန်ရောက်ပြီလား... အဘိုးလင် ဘယ်လို နေသေးလဲ..."

"အဖျားကျသွားပြီ... အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ..."

လဲ့ချန်က စကားကို ခဏရပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်က ကိုယ့်ကို သူ့အလုပ်ကို ဆက်ခံပြီး တောင်စောင့် လုပ်စေချင်နေတယ်..."

ချီလန်မှာ အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ပေါက်ပြားမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွား၏။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တောင်စောင့် လုပ်ရတာက... သိပ်ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်ပဲ..."

ချီလန် ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ကို လဲ့ချန်သိ၏။

တောင်စောင့်များမှာ အများအားဖြင့် လူအများနှင့် ဝေးကွာစွာ တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်ရပြီး ရိုးရှင်းကာ ချို့တဲ့သောဘဝကို ဖြတ်သန်းရလေ့ ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်မိသားစုနှင့်အတူ တောနက်တောင်ကြီးထဲတွင် ဘယ်သူကများ နေထိုင်ချင်မည်နည်း။

"မင်း ဘာတွေးနေတယ် ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးလင်က ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာလေ... အခု သူက အသက်ကြီးပြီး ဖျားနာနေချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဆန္ဒလေးကို ကိုယ် တကယ် မငြင်းရက်ဘူး..."

ချီလန်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လဲ့ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်နေသည်။

"ငါတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး တောင်ပေါ် ပြောင်းသွားရင် ဘယ်လိုလဲ... အဘိုးလင်ကို ပြုစုပေးဖို့ ရှင့်ကို ငါ ကူညီပေးမယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်လို့ ရသလို ကြက်တွေလည်း မွေးလို့ရတာပဲ... အခု ငါတို့ ရှိနေတာထက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ချီလန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်၏။

"ချီလန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုစဉ် ရှောင်ရှောင်လေးက သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် အပြေးကလေး ရောက်လာပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေက သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အဖေက တောင်တွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်လာတော့မှာ..."

ရှောင်ရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါ့အဖေက သူရဲကောင်းကြီးကွ..."

မိသားစုသုံးယောက် စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် လဲ့ချင်းက လှည်းကို တွန်းကာ ပြန်ရောက်လာ၏။

ယနေ့တွင် သူမက ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက် ကျစ်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လူငယ်တို့၏ တက်ကြွမှုများက ဖြာထွက်နေသည်။

သူမက ယနေ့အတွက် သူမ၏ ရိတ်သိမ်းမှုများကို မျှဝေရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သော်လည်း လဲ့ချန် တစ်ယောက် တောင်စောင့် ဖြစ်လာတော့မည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို ရူးနေပြီလား... တောင်စောင့် ဟုတ်လား... အဲဒါက ဘာအနာဂတ် ရှိလို့လဲ..."

လဲ့ချင်းမှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူ အောင်မြင်လာမည်ဟု နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် သူက တောင်ပေါ်သို့ သွား၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲသော ဘဝကို ထပ်မံ ဖြတ်သန်းရမည်နည်း။

"ချင်းချင်း... အဘိုးလင်က ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာလေ... အခု သူက ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ လိုအပ်နေလို့ပါ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"အဘိုးလင်က ငါတို့အပေါ် ကောင်းတယ် ဆိုတာကို သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ခုလိုမျိုး စွန့်စားလို့ မရဘူးလေ... ယောင်းမနဲ့ ရှောင်ရှောင်ကိုလည်း စဉ်းစားဦး... တောင်ပေါ်က ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို သူတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား..."

လဲ့ချင်းက သဘောမတူသေးချေ။

လဲ့ချင်းက သူ ကောင်းစေရန်အတွက် ဤသို့ လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လဲ့ချန် သိသဖြင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... တောင်စောင့် လုပ်ရတာက ပင်ပန်းတဲ့အလုပ် ဆိုပေမဲ့ သက်တောင့်သက်သာလည်း ရှိပါတယ်... ငါ့အချိန်တွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီစဉ်လို့ ရတယ်... နောက်ပြီး လယ်စိုက်တာ၊ ကြက်မွေးတာတွေကိုလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ လုပ်နိုင်တယ်... ဒါ့အပြင် အဘိုးလင်က သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို အနာဂတ်ကျရင် ငါတို့အတွက် ထားခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတယ်..."

လဲ့ချင်းက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အလျော့ပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုရယ်... အစ်ကိုက ဆုံးဖြတ်ပြီးနေပြီဆိုမှတော့ ကျွန်မ ထောက်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ယောင်းမနဲ့ ရှောင်ရှောင်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်စေရဘူးလို့ အစ်ကို ကျွန်မကို ကတိပေးရမယ်..."

အခန်း (၉၀) ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ သွားရောက်စုဆောင်းခြင်း

ထို့နောက် လဲ့ချင်းက ထိုနေ့ မြို့ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်ကို သတိရသွား၏။ သူမက အဘိုးကျန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရောင်းချခဲ့ရပုံတို့ကို လဲ့ချန်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို... အဘိုးကျန်းက ကျွန်မကို စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သေးတယ်... မကြာသေးခင်က ခရိုင်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အထူးပြု စုဆောင်းနေတဲ့ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်တဲ့... သူက ဈေးကောင်းကောင်းပေးပြီး ဝယ်ချင်နေတာတဲ့..."

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။ သူ့အတိတ်ဘဝက နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးသို့ ခရီးလှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး ပစ္စည်းကောင်း အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရတနာအကဲဖြတ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု အချို့ကိုလည်း သိထားပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ စစ်မှန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဆိုပါက ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ပြီး သူတို့ မိသားစု၏ ဘဝကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

"ချင်းချင်း... နင် အရမ်းတော်တာပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက်ကျရင် တခြားရွာတွေကို ငါ နင့်ကို ခေါ်သွားမယ်... ငါတို့ ရတနာအချို့များ ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်က တောင်ပေါ်သို့ စောစောစီးစီး တက်သွား၏။

အဘိုးလင်၏ သစ်လုံးအိမ်ငယ်လေးမှာ တောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိသည်။ သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လတ်ဆတ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့သင်းသင်းလေးက လွင့်ပျံ့လာ၏။

"မင်း ရောက်လာပြီကိုး..."

အဘိုးလင်က ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ပြောလိုက်ရာ မနေ့ကထက် များစွာ ကြည့်ကောင်းနေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး တောင်စောင့်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို မင်းကို ငါ သင်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က ရိုသေလေးစားစွာ အရိုအသေပေး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး သင်ယူပါ့မယ်..."

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်အား အရောင်ဝါနေသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ဘိုးဘွားတွေ လက်ထက်ကတည်းက ဆင်းသက်လာတဲ့ တောင်စောင့် လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းပဲ... ဒီထဲမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးမျိုးအကြောင်း၊ တောင်ပေါ်နေ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အလေ့အထတွေနဲ့ ကိုယ်ခံပညာ နည်းလမ်းအချို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်..."

လဲ့ချန်က စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ မှိုတက်နေသော မင်နံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာ၏။

သူက စာမျက်နှာများကို ဂရုတစိုက် လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗဟုသုတများက သူ၏ အမြင်များကို ကျယ်ပြန့်သွားစေသည်။

အဘိုးလင်က ထူထပ်သော မျဉ်းကြောင်းများနှင့် သင်္ကေတများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နံရံပေါ်ရှိ မြေပုံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့တောင်တွေရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံပဲ... လမ်းတိုင်း သစ်ပင်တိုင်းကို ငါ့လက်ခုံလို ငါ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သိထားတယ်... တောင်တွေထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်အောင် ဒီမြေပုံကို မင်း အလွတ်ကျက်ထားရမယ်..."

လဲ့ချန်က မြေပုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ အံ့သြသွားသည်။

ဤမြေပုံမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝ စစ်တပ်ထဲတွင်ရှိစဉ်က မြင်ဖူးခဲ့သမျှ စစ်ရေးမြေပုံတိုင်းထက်ပင် ပို၍ အသေးစိတ်ကျနေ၏။

နောက်ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် လဲ့ချန်က အဘိုးလင်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်ရန်၊ တိရစ္ဆာန်များကို ခြေရာခံရန်နှင့် ရိုးရှင်းသော ဆေးပညာနှင့် ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်အချို့ကို သင်ယူခဲ့သည်။

အဘိုးလင်ကို ပို၍ အံ့သြသွားစေသည်မှာ လဲ့ချန်၏ သင်ယူမှု အလွန်မြန်ဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော ဗဟုသုတများနှင့် ပတ်သက်၍ သူက မွေးရာပါ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေပုံရပြီး မကြာခဏဆိုသလို ချက်ချင်းပင် နားလည် သဘောပေါက်သွားလေ့ ရှိသည်။

လင်ပေါ် မသိခဲ့သည်မှာ လဲ့ချန်သည် အတိတ်ဘဝက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တို့၏ စစါဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး ဤစွမ်းရည်များမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ ကလေးရေ..."

အဘိုးလင်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ့အရင်တုန်းကထက် မင်းက အများကြီး ပိုတော်တာပဲ..."

လဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလင်ကလည်း မြှောက်ပြောနေပြန်ပါပြီ... ကျွန်တော် အများကြီး လိုပါသေးတယ်..."

နေ့ခင်းဘက်တွင် လဲ့ချန်က အဘိုးလင်ထံမှ သင်ယူခဲ့ပြီး ညဘက်တွင် တောင်စောင့် တစ်ယောက်၏ အလုပ်နှင့် ဘဝအစီအစဉ်များကို မည်သို့ ပေါင်းစပ်ရမည်ကို စတင် စဉ်းစားလေသည်။

တောင်စောင့်တစ်ယောက်၏ ဘဝမှာ ပင်ပန်းခက်ခဲသော်လည်း ပြည့်စုံမှု ရှိပေသည်။ သူ၏ မိသားစုဘဝကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အားလပ်ချိန်များကို အသုံးပြု၍ မြေရိုင်းများကို ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ ရစ်ငှက်များနှင့် ယုန်များ မွေးမြူခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူက ဤအချိန်များကို အသုံးပြု၍ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များ အဆိုးရွားဆုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် ကာလဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ တန်ဖိုးကြီး ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ မိသားစုဘဝကို မြှင့်တင်နိုင်ရုံသာမက နိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွင်လည်း တစ်တပ်တစ်အား ပါဝင်ကူညီနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ညနေစောင်းသောအခါ လဲ့ချန်က တောင်အောက်သို့ ဆင်း၍ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လဲ့ချင်းက သူ့ကို အိမ်တွင် စောင့်နေသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်၏။

"အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား..."

လဲ့ချင်းက ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အစ်ကို တတ်သွားပြီလား..."

"အဆင်ပြေပါတယ်လေ..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်၏။

“အဘိုးလင်က ငါ့ကို အများကြီး သင်ပေးခဲ့တယ်..."

"ငါတို့ တခြားရွာတွေကို ဘယ်တော့လောက် သွားကြမလဲ..."

လဲ့ချင်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ပေါ့..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ နားလိုက်ကြဦးစို့... မနက်ဖြန် မနက်စောစော ထွက်ကြတာပေါ့..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က အစားအစာခြောက် အချို့နှင့် သောက်ရေများကို ထုပ်ပိုး၍ အနီးအနားရှိ ရွာတစ်ရွာဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ချင်းက မြို့ထဲ၌ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အရာများကို လဲ့ချန်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုခေတ်က နာမည်ကြီး သီချင်းများကိုလည်း တအေးအေး ညည်းဆိုနေ၏။

လဲ့ချန်ကမူ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ ညီမတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ အနီးဆုံးရွာ ဖြစ်သည့် ဟွိုင်ရှူးဝမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

ဤခေတ်အခါတွင် သွားလာရေးအတွက် အဓိကအားဖြင့် လမ်းလျှောက်ခြင်းကိုသာ အားထားရသဖြင့် အပြင်သွားရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ဖာရာများ အထပ်ထပ် ပါနေသော အဝတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လဲ့ချင်းက အရှေ့မှနေ၍ ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားသွားနေ၏။

"အစ်ကို... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ အစ်ကို ထင်လား..."

လဲ့ချင်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှည်လျားမည်းနက်သော ကျစ်ဆံမြီးက လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဝဲပျံသွားသည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ... ငါတို့ ကံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... ဒီခေတ်မှာ လူတိုင်းက စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲနေကြတာဆိုတော့ ရှေးဟောင်းရတနာတွေကို သိမ်းထားနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူများ ရှိဦးမှာလဲ..."

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြား အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။ ဟွိုင်ရှူးဝမ်၏ နောက်ဘက်တွင် တောင်များ ရှိနေသဖြင့် အချိန်၏ ဖုန်မှုန့်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသော ပစ္စည်းကောင်း အချို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကောင်း တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

"အကယ်၍ ရှိနေခဲ့ရင်ကော..."

လဲ့ချင်းက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့သာ ရွှေတုံးတစ်တုံးလောက် ရှာတွေ့နိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲနော်..."

လဲ့ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရွှေတုံး ဟုတ်လား... နင် သိပ်တွေးလွန်းနေပြီ ထင်တယ်... တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲဒါတွေက မြေရှင်တွေနဲ့ သူဌေးတွေ ပိုင်တာလေ... သူတို့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက သိမ်းဆည်းခံထားရတာ ကြာလှပေါ့..."

"ဟွန့်... ညီမက ဒီအတိုင်း တွေးကြည့်တာပါ..."

လဲ့ချင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် ထိုခေတ်က နာမည်ကြီး တော်လှန်ရေး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုလိုက်၏။

"အရှေ့အရပ်မှ နီရဲနေပြီ... နေမင်းကြီး ထွက်လာပြီ..."

နှစ်နာရီနီးပါးခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဟွိုင်ရှူးဝမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် သက်တမ်းရင့် ဟွိုင်သစ်ပင်ကြီး အချို့က အရွက်များ ဝေဆာစွာဖြင့် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြပြီး နေရောင်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ဧရာမ အစိမ်းရောင် ထီးကြီးများကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

မောင်နှမနှစ်ယောက် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မည်သူ့ထံတွင်မဆို ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်များ ရှိ၊ မရှိကို တစ်အိမ်တက်ဆင်း မေးမြန်းကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ရွာသားအများစု၏ အိမ်များမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြကာ အနည်းငယ်ပင် သတိထားသွားဟန် ပေါ်ကြ၏။

"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား... အဲဒါတွေက အရင်းရှင်တွေပိုင်တဲ့ အရာတွေလေ... ငါတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ လယ်သမားတွေဆီမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ ဆေးတံကို ဖွာရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ လိုချင်နေတာလဲ..."

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့က ကြွေထည်တွေ၊ စာလုံးလှပညာနဲ့ ပန်းချီကားတွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေ စတဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ ရှိမရှိ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ... ကျွန်တော်တို့က အဲဒါတွေကို ကောက်နှံကူပွန် ဒါမှမဟုတ် အဝတ်အစား ကူပွန်တွေနဲ့ လဲလှယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ကောက်နှံကူပွန် ဟုတ်လား... အဝတ်အစား ကူပွန်..."

အဘိုးအိုက မျက်စိမှေး၍ လဲ့ချန်ကို အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က မှောင်ခိုသမားတွေ မဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွား၏။ 'မှောင်ခိုကူးခြင်းနှင့် အမြတ်ထုတ်ခြင်း' မှာ ကြီးလေးသော ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူက အလျင်အမြန် ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ခင်ဗျား နားလည်မှုလွဲနေပြီ... ကျွန်တော်တို့က အဲ့ပစ္စည်းဟောင်းလေးတွေကို သဘောကျလို့ စုဆောင်းချင်ရုံသက်သက်ပါ..."

အခြားအဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ပစ္စည်းဟောင်းတွေ အကြောင်း ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့... ရွာအနောက်ဘက်စွန်းက အဘိုးလျို မိသားစုမှာ သူ့ဘိုးဘွားတွေဆီက ဆင်းသက်လာတဲ့ဟာတွေ အတော်များများ ရှိတယ်... အဲဒါတွေက ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးတွေလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူးပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။

"အဒေါ်... အဘိုးလျိုရဲ့ အိမ်ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ သိလားဗျ..."

ထိုအဒေါ်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ ညီမတို့မှာ အဘိုးလျို၏ အိမ်ကို ရှာတွေ့သွားကြ၏။

အဘိုးလျိုမှာ အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင် အရွယ်ရှိပြီး ပိန်ပါးကာ အသားမည်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်က သူ၏ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းဟောင်းများကို ကြည့်ချင်သည်ဟု ကြားသောအခါ အဘိုးလျိုမှာ အစပိုင်းတွင် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသော်လည်း လဲ့ချန်က သူ့ကို တိုင်တောမည်မဟုတ်ကြောင်း အထပ်ထပ်အခါခါ အာမခံပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

အဘိုးလျို မိသားစုတွင် အခန်းတစ်ခန်းလုံး ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နိုင်လောက်သည့် ပစ္စည်းဟောင်း အတော်များများ ရှိနေ၏။

ဟောင်းနွမ်းနေသော ကြွေထည် အပိုင်းအစများ၊ သံချေးတက်နေသည့် ကြေးထည်များနှင့် ပန်းချီကား၊ စာလုံးလှပညာ အချို့ ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ ထူထဲသော ဖုန်တထပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လဲ့ချန်က အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းအိုးများထဲမှ တစ်လုံးမှာ စစ်မှန်ပြီး မင်မင်းဆက်ခေတ်က တရားဝင်ကြွေဖုတ်ဖိုထုတ် ကြွေထည် တစ်ခု ဖြစ်ကာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် သိမြင်လိုက်လေသည်။