အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း (၈၁)လင်ချိုက်လျန်

'ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့အားကော်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။

ထိုဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အလွန်ပင်ပန်းကြီးစွာ ရှာဖွေစုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်း အလဟဿ ဆုံးရှုံးသွားမည်ဆိုလျှင် အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ..."

လဲ့အားကော်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။

လင်ချိုက်လျန်မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး လဲ့အားကော်၏ ကျောပေါ်သို့ အမြန်တက်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ ပိန်ပါးသော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်က အလွန် သန်မာသောကြောင့် သူမကို ကုန်းပိုးရန် သိပ်မခက်ခဲလှချေ။

တောင်တက်လမ်းလေးက ကွေ့ကောက်နေပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြ၏။

"လဲ့အားကော်... ရှင် ဆေးပင်ရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို ခဏခဏ တက်လေ့ရှိတာလား..."

လင်ချိုက်လျန်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

လဲ့အားကော်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါဆို ရှင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီးကို သိမှာပေါ့နော်..."

လင်ချိုက်လျန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

"ဒါက ဘာပင်လဲဆိုတာ ရှင် သိလား..."

လင်ချိုက်လျန်က လမ်းဘေးရှိ အဝါရောင် ပန်းပွင့်လေးများ ပွင့်နေသော အပင်တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ထိုအပင်ကို ကြည့်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက တောမုန်ညင်းပင်လေ... သူက အပူငြိမ်းစေတယ်... အဆိပ်ပြေစေပြီး အအေးမိတာကိုလည်း ပျောက်ကင်းစေနိုင်တယ်..."

"ဝါး... ရှင် တော်တော် တော်တာပဲ..."

လင်ချိုက်လျန်က လဲ့အားကော်ကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင်က ဆေးပင် ရှာတတ်ရုံပဲ ထင်နေတာ… ဒီလောက်တောင် သိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

လဲ့အားကော်မှာ သူမ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်အစ်ကိုက သင်ပေးထားတာပါ..."

"ရှင့်အစ်ကို..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်အစ်ကို နာမည်က လဲ့ချန်တဲ့... သူက အရာအားလုံးကို သိတယ်..."

လဲ့အားကော်၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

ညင်သာသော တောင်လေပြေက လင်ချိုက်လျန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဆပ်ပြာသီးနံ့ သင်းသင်းလေးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဆေးရနံ့များနှင့် ရောယှက်သွားကာ လဲ့အားကော်ကို သတိလက်လွတ်ဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူရှိုက်မိသွားစေသည်။

ထိုရနံ့က လတ်ဆတ်ပြီး ထူးခြားလှကာ နွေဦးရာသီတွင် ပေါက်ရောက်လာသော မြက်နုလေးများကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အမြစ်တွယ်သွား၏။

လင်ချိုက်လျန်က လဲ့အားကော်၏ ကျောပေါ်တွင် မှီတွယ်နေရင်း အစပိုင်း၌ အနည်းငယ် ဣန္ဒြေဆယ်နေသော်လည်း တောင်တက်လမ်းက ကြမ်းတမ်းလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာပြီး လဲ့အားကော်အား စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောလာတော့သည်။

"ဟေး... အဲ့တောမုန်ညင်းကိုလေ... ကျွန်မတို့ဆီမှာဆို 'အဘွားရဲ့ လက်သည်း'လို့ ခေါ်တယ် သိလား... အဲ့တာကို ရေနွေးကြမ်း လုပ်သောက်ရင် အပူကျစေတယ်..."

လင်ချိုက်လျန်က စာကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တတွတ်တွတ်နှင့် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေ၏။

"ဒါလည်း ရှိသေးတယ်... ဒါကို မှန်ညိုပင်လို့ ခေါ်တယ်... သူကလည်း ကောင်းတဲ့အရာပဲ... ဆီးရွှင်စေပြီး ရောင်ရမ်းတာကို ကျစေတယ်..."

လဲ့အားကော်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ "အင်း" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူက ဆေးဖက်ဝင်အပင် အများအပြားကို သိထားသော်လည်း လင်ချိုက်လျန်ကဲ့သို့ အပင်များအကြောင်းကို သေချာသိရှိပြီး အရပ်သုံး ဆေးမြီးတို နာမည်များကိုပင် ခေါ်ဝေါ်နိုင်သည့်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးချေ။

ဤမိန်းကလေးက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ပေါက်သော်လည်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအကြောင်း ဤမျှလောက်အထိ သိထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါနဲ့ လဲ့အားကော်... ရှင့်အစ်ကို နာမည်က လဲ့ချန်လို့ ခုနက ပြောလိုက်တာလား..."

လင်ချိုက်လျန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"အင်း..."

"သူကရော ဆေးပင်ရှာတဲ့သူပဲလား..."

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုက... သူက အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်တယ်..."

လဲ့အားကော်၏ လေသံက လဲ့ချန်အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"သူက ဆေးပင်ရှာတာ၊ အမဲလိုက်တာ၊ ပစ္စည်းတွေ ပြင်တာ... အကုန်လုံးကို သူ လုပ်တတ်တယ်..."

"ဝါး... တော်တော် မိုက်တာပဲ..."

လင်ချိုက်လျန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"သူက ရွာထဲက မိန်းကလေးတွေကြားမှာ တော်တော် ရေပန်းစားမှာပဲနော်..."

လဲ့အားကော်မှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွား၏။ ဤမေးခွန်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ချေ။

သူ၏ အစ်ကိုမှာ တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသော်လည်း ထိုမျှလောက်အထိ ရေပန်းစားပုံ မရပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး..."

လဲ့အားကော်က ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အိုး... ရှင် သိမှာပါ..."

လင်ချိုက်လျန်က ပြုံး၍ သူ့ကို စနောက်လိုက်၏။

"မြန်မြန် ပြောပြပါ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လက်ကိုင်ပုဝါတို့၊ ပိုက်ဆံအိတ်တို့ ပေးဖူးလား..."

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက မှည့်နေသော ရှန်းကျာသီးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်ချိုက်လျန်က ပို၍ပင် ရယ်မောလိုက်၏။

"အမယ်လေး... ရှင်ကိုယ်ရှင် ပြန်ကြည့်ပါဦး... မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံး နီရဲနေတာပဲ... ရှင့်အစ်ကိုက ကျွန်မကို မသိစေချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုများ ဖုံးကွယ်ထားလို့လား..."

လဲ့အားကော်က ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ..."

လင်ချိုက်လျန်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှင့်အစ်ကိုက မိန်းမချောလေးတွေ အသည်းစွဲများလားလို့ ထင်နေတာ..."

လဲ့အားကော်မှာ ပို၍ပင် နေရခက်လာသည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟုသာ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

တောင်တက်လမ်းက ကြမ်းတမ်းနေပြီး လဲ့အားကော်က လင်ချိုက်လျန်ကို သတိထား၍ ကုန်းပိုးလာခဲ့သည်။ သူတို့ တောနှင်းဆီပင် အုပ်စုတစ်စုကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လင်ချိုက်လျန်က လှမ်း၍ နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို ခူးလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ ကော်လာစွန်းတွင် ပန်ပေးလိုက်၏။

"ရော့... ထားလိုက်..."

လင်ချိုက်လျန်က လင်းလက်တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကုန်းပိုးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ကော်လာစွန်းမှ ပန်းရောင် တောနှင်းဆီပန်းလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ရင်ခုန်သံတို့ကို မြန်ဆန်သွားစေသည်။

"ဟေး... အရှေ့မှာ ရှီရွှေရွာရောက်ပြီ... ဟိုက ရှားစေးပင်ကြီးကို မြင်လား... အဲ့နေရာမှာ တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်... ကျွန်မ မိသားစု ဖွင့်ထားတာလေ... အဲ့နေရာက ဆရာဝန်တွေက တကယ့်ကို တော်တာ..."

လင်ချိုက်လျန်က အရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

သူမ၏ လက်ညှိုးထိုးရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရွက်များ ဝေဆာနေသည့် ကျိုင်းပင်ကြီးတစ်ပင်ကို လဲ့အားကော် တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ အောက်တွင် အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်နိမ့်လေး တစ်လုံးကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

"ရွာထဲရောက်ရင် ကျွန်မကို ကုန်းမပိုးနဲ့တော့နော်... တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် အမြင်မတော်လို့..."

လင်ချိုက်လျန်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်ချိုက်လျန်ကို ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ရွာထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် လူများက သူတို့ကို သတိထားမိသွားကြ၏။

"အိုး... ချိုက်လျန်... ဘာတွေဖြစ်လာတာလဲ..."

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမကို မျက်စိမှိတ်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး မြေကြီး အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

"အဒေါ်ကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

လဲ့အားကော်က စကားထစ်နေပြီး ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။

လင်ချိုက်လျန်က ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဒေါ်ကြီး... ကျွန်မ... ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ခြေမျက်စိ လွဲသွားလို့ ဒီရဲဘော်က သဘောကောင်းပြီး အောက်ကို ကုန်းပိုးချပေးတာပါ..."

"ဪ... အဲ့လိုကိုး..."

အမျိုးသမီးက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်၏။

"ရဲဘော်က တကယ့်ကို အကူအညီ ပေးတတ်တာပဲ..."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကလည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဝင်ရောက်လာကြပြီး လဲ့အားကော်မှာ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့သာ ဝင်ပျောက်သွားချင်တော့သည်။

လင်ချိုက်လျန်လည်း အနည်းငယ် ရှက်နေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းနေကြောင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် တိုင်းရင်းဆေးဆိုင် အပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သော ဆရာဝန်တစ်ဦးက ထွက်၍ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"အမယ်လေး... ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ..."

အဘိုးအို ဆရာဝန်က လဲ့အားကော်နှင့် လင်ချိုက်လျန်တို့၏ ဒဏ်ရာများကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွား၏။

"မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ကြ..."

အဘိုးအိုဆရာဝန်က သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒဏ်ရာများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်လင်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူတို့ နှစ်ယောက်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်၏။

"ကျွတ် ကျွတ်... ဒီဒဏ်ရာက တော်တော် ပြင်းထန်တာပဲ... လူငယ်လေး... မင်းလက်မောင်းက အခြစ်ရာက တောခွေး ကိုက်ခံထားရတာလား..."

"ချိုက်လျန်... သမီး ခြေမျက်စိ လွဲထားတာ တော်တော် ဆိုးပုံရတယ်... သေချာ ကြည့်ပေးမှရမယ်..."

သူက တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကာ အိမ်ခန်းထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်၏။

"တပည့်ကြီး... မြန်မြန် ထွက်ခဲ့... အလုပ်လုပ်စရာ ရှိတယ်..."

မျက်ခုံးမွေး ထူထူ၊ မျက်လုံး ပြူးပြူးနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူရွယ်တစ်ဦးက အသံပြုရင်း ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက လင်ချိုက်လျန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်စိ မလွှဲနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ အကြည့်က ဆူဖြိုးနေသော သိုးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

ဆရာဝန်လင်က သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိမထားမိဘဲ ညွှန်ကြားချက် ပေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

"တပည့်ကြီး... ငါ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ခြေထောက်ကို ကြည့်ပေးမယ်... မင်းက ဒီလူငယ်လေးရဲ့ လက်မောင်းကို သွားကုပေးလိုက်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပည့်ကြီးမှာ လွန်စွာ ဆန္ဒမပါဖြစ်သွားပြီး လင်ချိုက်လျန်ကို တပ်မက်သော မျက်လုံးများဖြင့်ကြည့်ကာ သူမထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး မျက်နှာချိုသွေးချင်နေတော့၏။

သူ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ဆရာဝန်လင်က သူ့ကို လဲ့အားကော်၏ အရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"မင်း ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... မြန်မြန်လုပ်... ဒီလူငယ်လေး ဒဏ်ရာက တော်တော် ပြင်းထန်နေတယ်..."

တပည့်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေပြီး လဲ့အားကော်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကိုပင် သတိမထားမိတော့ချေ။ လဲ့အားကော်မှာ အလွန်တရာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာတော့၏။

"အား... ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်နေတာလား..."

အခန်း (၈၂) ပထမဆုံးအချစ်

လဲ့အားကော်က တမင်သက်သက် လုပ်တာများလားဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးမှ ဆရာဝန်လင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာဝန်လင်းက လင်ချိုက်လျန်၏ အကြောလွဲနေသော ဒဏ်ရာကို တန်ဖိုးကြီးသည့် ကြွေထည်ပစ္စည်းတစ်ခုအား ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ညင်သာစွာ ကုသပေးနေ၏။

"ချိုက်လျန်... မင်း ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ... တောင်ပေါ်ကို ဆေးပင်ရှာဖို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရတယ်လို့ မင်းက သိပ်သတ္တိကောင်းနေတာပဲ..."

လင်ချိုက်လျန်၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး လဲ့အားကော်ကို ခိုးကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... သမီး တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်ခူးနေတုန်း တောခွေးတွေနဲ့ တိုးတာ... ရဲဘော်လဲ့အားကော်က ကယ်ပေးခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်လင်းက လဲ့အားကော်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်၍ လက်အုပ်ချီကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ... မင်းသာမရှိရင် ချိုက်လျန်တော့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတော့မှာ..."

"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ လေလွင့်ခွေးတွေက ဝံပုလွေတွေထက်တောင် ပိုဆိုးနေတာ... မင်းက တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့ ရဲဘော်ပါပဲ..."

လဲ့အားကော်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်ကြီးကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ..."

"လမ်းမှာ မတရားတာကို မြင်ရင် ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ကူညီရမှာပေါ့... အရင်တုန်းက အနီရောင်တပ်မတော်နီတွေလည်း အဲ့လိုပဲ လုပ်ခဲ့ကြတာ..."

အကြီးဆုံး တပည့်ဖြစ်သူက ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

*ဒီကောင်လေးက အပြောသာ ရှိတာ... ဘာတောခွေးတွေနဲ့ တိုက်ရမှာလဲ... သူက တောခွေးတွေ လိုက်ဆွဲတာကို ခံရတာ အသိသာကြီးကို... ချိုက်လျန်သာ တောခွေးတွေရဲ့ အာရုံကို မလွှဲပေးခဲ့ရင် သူက တောခွေးတွေ ကိုက်သတ်တာ ခံရလို့ သေနေလောက်ပြီ…*

ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီးနောက် ဆရာဝန်လင်းက လဲ့အားကော်အား ရေမထိစေရန်နှင့် အစပ် သို့မဟုတ် အပူအစပ် အစားအစာများ မစားရန် သေချာစွာ အကြံပြု မှာကြားလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ ဆရာဝန်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ငိုက်မျဉ်းလာသော်လည်း ဆရာဝန်လင်း စကားပြောအပြီးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချ၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"ရဲဘော်လဲ့အားကော်... ဒီနေ့အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်ချိုက်လျန်က ကျေးဇူးတင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်သာမရှိရင် ကျွန်မ တကယ့်ကို ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး..."

လင်ချိုက်လျန်၏ ရွှန်းလဲ့နေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း လဲ့အားကော်၏ စိတ်ထဲတွင် ပျားရည်စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်သွား၏။ သူက ကမန်းကတန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲဘော်လင်ချိုက်လျန်... ခင်ဗျား သိပ်အားနာလွန်းနေပြီ... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ..."

"နောက်တစ်ခါ ဆေးပင်ခူးဖို့ တောင်ပေါ်သွားရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ဖို့ သတိရပါ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လဲ့အားကော်မှာ မျက်နှာကြီး နီရဲကာ တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းသော ခံစားချက်ဖြင့် ခပ်ရွရွ ပြေးသွား၏။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ရွာအဝင်ဝသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ ဤနေ့အတွက် ဆေးပင်များ တစ်ပင်မှ မရောင်းရသေးကြောင်း သူ သတိရသွား၏။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချ၍ နောက်သို့ လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် ညနေခင်း အလင်းရောင်က ကောင်းကင်ယံကို နီရဲစွာ ဆေးခြယ်ထားသည်။ လဲ့အားကော်က ဆေးပင်များ အပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းကို လွယ်၍ ကျေးလက်လမ်းလေးအတိုင်း ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့၏။

သူ လဲ့ချန်၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

လဲ့ချန်၏ တက်ကြွသော အသံက အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်ပါ... အားကော်ပါ..."

တံခါးက ကျွိခနဲ ပွင့်သွားပြီး လဲ့ချန်က ခေါင်းပြူထွက်လာကာ လဲ့အားကော်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ဟေ့... အားကော်... မင်းပုံစံက ဘာဖြစ်လာတာလဲ... ပိုက်ဆံအိတ် ပျောက်လာလို့လား..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေအကြွေစ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ လဲ့ချန်အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်... ဒီဟာက ဒီနေ့ ဆေးပင်ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံပါ... ရော့..."

လဲ့ချန်က ထိုငွေများကို ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ... မင်းဘာသာ သကြားလုံးပဲ ဝယ်စားလိုက်... ငါက ဒီငွေအကြွေစလေးတွေကို လိုချင်နေမယ် ထင်နေတာလား... ပြောစမ်းပါဦး... ဘာဖြစ်လာတာလဲ... မင်းပုံစံက စိတ်လွင့်နေသလိုပဲ... ဝိညာဉ် လွင့်သွားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

ထိုအခါ လဲ့အားကော်က ဤနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လဲ့ချန်အား တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။ တောခွေးများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းမှစ၍ လင်ချိုက်လျန်၏ ကျေးဇူးတင်စကားများ အထိပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ခေါင်းကုတ်၍ အခက်တွေ့နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ကျွန်တော် ချိုက်လျန်ကို သဘောကျတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လူအ တစ်ယောက်လေ... စကားပြောလည်း အ... ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီပဲ... ငါက မင်းကို တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး လုပ်တော့မယ် ထင်နေတာ... ဒီကိစ္စက ဘာခက်လို့လဲ... ငါ မင်းကို နည်းလမ်းတချို့ သင်ပေးမယ်... ချိုက်လျန် မင်းကို ကြွေသွားစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

လဲ့ချန်က လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အချစ် လျှို့ဝှက်ချက်များကို စတင် ဝေမျှလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းက ချိုက်လျန်ရဲ့ရှေ့မှာ ခဏခဏ သွားပေါ်ရမယ်... သူ့ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြသရမယ်... သူ့ဘဝကို ဂရုစိုက်ရမယ်..."

"ဥပမာ... သူ တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်သွားခူးရင် မင်းက သူနဲ့အတူ လိုက်သွားပြီး ကာကွယ်ပေးရမယ်... ဒါကို ရေစင်နားကပ်ပြီး လမင်းကို အရင်ရယူခြင်းလို့ ခေါ်တယ်... ဒုတိယအနေနဲ့ မင်းရဲ့ ယောက်ျားပီသမှုကို ပြသရမယ်... ဒါမှ သူက မင်းကို အားကိုးရလောက်တယ်၊ ယုံကြည်ရတယ်လို့ ခံစားရမှာ..."

"ဥပမာ... သူ့ကို ရေခပ်ကူတာတို့၊ ထင်းခုတ်ပေးတာတို့၊ ခေါင်မိုးပြင်ပေးတာတို့ လုပ်ပေးရမယ်... ဒါကို အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သံယောဇဉ် တိုးလာခြင်း းလို့ ခေါ်တယ်... နောက်ဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးက သူပျော်အောင် ချိုသာတဲ့ စကားတွေ ပြောတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်..."

"ဥပမာ... သူလှကြောင်း ချီးမွမ်းတာတို့၊ သူ အရည်အချင်းရှိကြောင်း ချီးမွမ်းတာတို့၊ သူ့အသံ ကောင်းကြောင်း ချီးမွမ်းတာတို့ပေါ့... ဒါတွေကို သကြားရည်စိမ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်များလို့ ခေါ်တယ်..."

လဲ့ချန်က အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောဆိုနေစဉ် လဲ့အားကော်မှာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ငေးမော၍ နားထောင်နေ၏။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ လွတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သေချာစွာ မှတ်သားကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါတွေ အားလုံးကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်လာတာလဲ... အစ်ကိုက တကယ် တော်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်က အားကျလေးစားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အရေးအကြီးဆုံးက ရိုးသားမှုပဲ... ရိုးသားမှုကသာ ရိုးသားမှုကို အပြန်အလှန် ရရှိနိုင်တာ..."

လဲ့အားကော်မှာ မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်၏။

သူက လဲ့ချန်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကျေးဇူးပါပဲ... အစ်ကို ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် သေချာပေါက် လုပ်ပါ့မယ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားရာ လဲ့ချန်တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တိတ်တခိုး ရယ်မောနေတော့၏။

ထိုအခိုက်တွင် ဘေးနားရှိ နွားတင်းကုပ်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နွားတင်းကုပ်မှာ အသံလုံမှု အလွန်အားနည်းလှသဖြင့် ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က အထဲမှ လူများပြောသမျှကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရ၏။

"ဟေ့... နင် ကြားလိုက်လား... အားကော်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သဘောကျနေပုံရတယ်..."

ထိုအသံမှာ ချီလန်၏အသံ ဖြစ်သည်။

"တကယ်လား... အစ်ကိုအားကော်က တကယ့်ကို သဘောပေါက်သွားတာလား..."

ထိုအသံမှာ လဲ့ချင်း၏ အသံ ဖြစ်၏။

"ဟုတ်တယ်... ခုလေးတင် အားကော်က ချန်ဇီနဲ့ စကားပြောနေတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်... သူက အရမ်းကို ကျေနပ်နေပုံပဲ... သူ အစ်ကိုချန်ဆီကနေ သင်ယူနေတာ သေချာတယ်..."

လဲ့ချန်က သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူက ခေါင်းခါမ်း၍ သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“ဘာမှတောင် မဟုတ်သေးဘူး... နေရာအနှံ့ ပျံ့နေပြီ... ဒါပေမဲ့ အားကော်... အဲ့ကောင်လေးက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် လဲ့အားကော်မှာ လမ်းဘေးမှ ခူးလာသော တောပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျေးလက်ဆေးခန်းသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေ၏။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်နေပြီး ကျေးလက်ဆေးခန်း အဝင်ဝသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျေးလက်ဆေးခန်း၏ တံခါးက နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လာတော့၏။