အခန်း (၈၃-၈၄)

အခန်း (၈၃)ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အကြီးဆုံးတပည့်၏ မနာလိုမှု

လင်ချိုက်လျန်က ဝါးခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လဲ့အားကော်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩဝမ်းသာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"အားကော်... ရှင် ဒီနေရာမှာ ကျွန်မကို စောင့်နေတာ အစောကြီး ရှိနေပြီလား..."

လဲ့အားကော်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ တောပန်းလေးကို ကမန်းကတန်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ချိုက်လျန်… ဒီ... ဒီဟာက မင်းအတွက်..."

လင်ချိုက်လျန်က ထိုတောပန်းလေးကို ယူ၍ သူမ၏ နှာခေါင်းနားသို့ တေ့ကာ ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ... အနံ့လေးက သိပ်မွှေးတာပဲ..."

"မင်း သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျားရည်စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်သွားကာ ရိုးသားအအအဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဆေးပင်ခူးဖို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ..."

လင်ချိုက်လျန်က မေးလိုက်၏။

"ဆေးပင်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်..."

လဲ့အားကော်က စကားမပြောမီ တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

"ဝေးလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါတို့ အမြန်ဆုံး သွားကြတာပေါ့..."

လင်ချိုက်လျန်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က တောင်ပေါ်သို့ ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားကြပြီး နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်၏ အလင်းအောက်တွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များက တောင်တက်လမ်း အဆုံး၌ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ ကျေးလက်ဆေးခန်း တံခါးနောက်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် အကြီးဆုံးတပည့်က ပုန်းကွယ်နေပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်နေကြောင်းပင်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဆေးထောင်းကျည်ပွေ့မှာ ကျွတ်ခနဲ အသံမည်အောင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ခံရ၏။

...

လဲ့အားကော်နှင့် လင်ချိုက်လျန်တို့က ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထူထပ်သော ချုံပုတ်များရှိပြီး အမည်မသိ တောပန်းတချို့က ရံဖန်ရံခါ ပွင့်လန်းနေကာ သင်းပျံ့သော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

လင်ချိုက်လျန်က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားကော်... ဘာလို့ ဒီနေ့မှ ရုတ်တရက် ကျွန်မကို ပန်းပေးဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ... အရင်က ရှင် ခုလိုလုပ်တာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး..."

လဲ့အားကော်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး စကားကို ထစ်အကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါက... အစ်ကိုချန် ပြောလို့လေ... မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက ပန်းကို သဘောကျကြတယ်တဲ့... သူက ငါ့ကို မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို အနိုင်ယူဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး သင်ပေးထားတာ..."

လင်ချိုက်လျန်က ပို၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုး... သူက ရှင့်ကို ဘာနည်းလမ်းတွေ သင်ပေးထားတာလဲ... ကျွန်မကို ပြောပြပါဦး..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး လဲ့ချန် သင်ပေးထားခဲ့သော စကားလုံးများ အားလုံးကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ပြလိုက်၏။

"ရေစင်နားကပ်ပြီး လမင်းကို အရင်ရယူခြင်း... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သံယောဇဉ်တိုးလာခြင်း... နဲ့ သကြားရည်စိမ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်များ တဲ့..."

လင်ချိုက်လျန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားကော်... ရှင်က ကျွန်မကို ချိုသာတဲ့ စကားတွေနဲ့ ဗုံးကြဲဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

လဲ့အားကော်မှာ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး မြေကြီးကို အက်ကြောင်းရှာကာ တိုးဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။

...

ကျေးလက်ဆေးခန်းထဲတွင် ဆရာဝန်လင်းက ဆေးပင်များကို စီစဉ်နေရင်း သူ၏ အကြီးဆုံးတပည့်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။

အကြီးဆုံးတပည့်မှာ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ ဆေးများကို ဆက်တိုက် ထောင်းနေ၏။ ဆေးထောင်းကျည်ပွေ့မှာ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ကျွတ်ခနဲ အသံမည်နေပြီး သူ၏ မကျေနပ်ချက်များ အားလုံးကို ဆေးပင်များအပေါ် ပုံချကာ ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဆရာဝန်လင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချ၍ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှန့်နန်... နှလုံးသားရေးရာကိစ္စတွေကို အတင်းအကျပ် လုပ်လို့ မရဘူး..."

"ချိုက်လျန်နဲ့ အားကော်တို့ ဆေးပင်ခူးဖို့ တောင်ပေါ်ကို အတူတူသွားကြတာ မင်း မြင်သားပဲ... လူငယ်တွေ အချင်းချင်း စိတ်ဝင်စားကြတာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

အကြီးဆုံးတပည့်က သူ၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတရားများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဆရာ... အဲဒီလဲ့အားကော်ကို မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လူအ တစ်ယောက်လို့ လူသိများနေတာလေ... သူက ချိုက်လျန်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ..."

ဆရာဝန်လင်းက ခေါင်းခါမ်းလိုက်သည်။

"လူအတွေက တစ်ခါတလေ ကံကောင်းတတ်ကြတယ်... ဒါ့အပြင် အားကော်က မအပါဘူး... သူက နည်းနည်း ရိုးအနေရုံလေးပါ... ချိုက်လျန်က သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုတော့လည်း သူမ အကြောင်းနဲ့သူ ရှိမှာပေါ့..."

"ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ကြိတ်ခံစားနေမယ့်အစား ချိုက်လျန်နဲ့ သွားပြီး စကားပိုပြောကြည့်ပါလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တရားမျှတတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုပဲလေ..."

"တရားမျှတတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှု..."

အကြီးဆုံးတပည့်က သရော်လိုက်၏။

"လဲ့အားကော်က ခွန်အားကြီးတာကလွဲရင် ဘာရှိလို့လဲ... သူက ကျွန်တော် ဆေးကျမ်းတွေကို နှံ့စပ်သလိုမျိုး နှံ့စပ်နိုင်မှာတဲ့လား... အနာဂတ်မှာ ဆရာ့ရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံနိုင်မှာတဲ့လား..."

အကြီးဆုံးတပည့်၏ စိတ်တွင်း ဗြောင်းဆန်မှုကို သိနေသော ဆရာဝန်လင်းက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ပခုံးကိုသာ ပုတ်၍ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်တော့သည်။

...

လဲ့အားကော်နှင့် လင်ချိုက်လျန်တို့က တောင်လယ်ခေါင်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် အနားယူရန် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လင်ချိုက်လျန်က သူမ၏ အဝတ်အိတ်ထဲမှ ရေဘူး နှစ်ဘူး ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်ထံတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး..."

လဲ့အားကော်က ရေဘူးကို ယူ၍ ခပ်မြန်မြန် ခွပ်ခနဲ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချိုက်လျန်... ငါ ပြောခဲ့တဲ့ နေရာကို ရောက်တော့မယ်... အဲဒီမှာ ဆေးပင်တွေ အများကြီးပဲ... နင် ခုလိုမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အလောင်းအစား လုပ်ရဲတယ်..."

လင်ချိုက်လျန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် မလှမ်းမကမ်းမှ လေချွန်သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သစ်တောထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေခွေးမြီးမြက်တစ်ပင်ကို ကိုင်ကာ အေးအေးလူလူ လှုပ်ရမ်းလာသည်။

"အစ်ကိုချန်..”

လဲ့အားကော်က အံ့ဩဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

လင်ချိုက်လျန်က သူမရှေ့ရှိ ပိုလီအက်စတာ ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

*ဒီလူက အစ်ကိုအားကော် ပြောပြခဲ့ဖူးတဲ့ အစ်ကိုချန်ဆိုတာလား... သူက ငါ စိတ်ကူးထားတာနဲ့ သိပ်မတူဘူးပဲ…*

"ဒါက နင် ပြောနေတဲ့ အစ်ကိုချန် ဆိုတာလား..."

လင်ချိုက်လျန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် နောက်ပြောင်နေ၏။

လဲ့အားကော်မှာ ခေါင်းကုတ်၍ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... သူက ဆရာဝန်လင်းရဲ့ မြေးမလေး ချိုက်လျန်တဲ့... ချိုက်လျန်... သူက ငါ့အစ်ကိုချန်... လဲ့ချန်လေ..."

လဲ့ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများ ပေါ်လာ၏။

"မင်္ဂလာပါ... ရဲဘော်ချိုက်လျန်..."

သူက စကားပြောနေရင်း သူ၏လက်ကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြို့ကြီးသူမြို့ကြီးသားများကဲ့သို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်ချိုက်လျန်ကလည်း သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လဲ့ချန်အား ညင်သာစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

*ဒီလဲ့ချန်က တောသားတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူးပဲ... သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက... ဘယ်လို ပြောရမလဲ... လောကဓံကို နားလည်ပြီး ရင့်ကျက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်…*

လဲ့ချန်က သူတို့၏ ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းများကို လှမ်းကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဆေးပင်ခူးဖို့ တောင်ပေါ် သွားကြမလို့လား..."

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ရာသီဥတု သာယာတော့ ဆေးပင်တွေ ပိုခူးချင်လို့..."

လဲ့အားကော်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အင်း... ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်တွေ အများကြီး ရှိတာတော့ သေချာတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးပင်တချို့က ပုံစံတူပြီး ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်တွေကတော့ လုံးဝ ကွာခြားတယ်... ဆေးပင်ခူးတဲ့အခါ အမှားမဖြစ်ရအောင် သေချာ ခွဲခြားဖို့ ဂရုစိုက်ရမယ်..."

လဲ့ချန်က စကားပြောနေရင်း လမ်းဘေးမှ အပင်တစ်ပင်ကို အမှတ်တမဲ့ ခူးလိုက်၏။

"ဥပမာ... ဒီအပင်ကို လိုဘယ်လီယာ ဆေးပင် လို့ ခေါ်တယ်... သူက အပူကျစေပြီး အဆိပ်ပြေစေတယ်၊ ရောင်ရမ်းတာကို ကျစေပြီး နာကျင်မှုကို သက်သာစေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ပန်နက်စ် နိုတိုဂျင်ဆင်းလို့ ခေါ်တဲ့ နောက်ထပ်ဆေးပင်တစ်မျိုးနဲ့ အရမ်း တူတယ်... အဲဒီပန်နက်စ် နိုတိုဂျင်ဆင်းက အဆိပ်ရှိတယ်... မတော်တဆ စားမိရင် ဝမ်းလျှောပြီး အန်တတ်တယ်..."

လဲ့အားကော်နှင့် လင်ချိုက်လျန်တို့က နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်ကြသည်။ လင်ချိုက်လျန်မှာ လဲ့ချန်အပေါ် ပို၍ပင် အထင်ကြီးသွား၏။ လဲ့ချန်က ဆေးပင်များအကြောင်း ဤမျှလောက် သိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ရယ်လိုက်သည်။

*ဘယ်သူကများ တောတွင်းရှင်သန်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုတချို့ မရှိဘဲ နေပါ့မလဲ…*

ဤအရာတွေ အားလုံးက အခြေခံ လုပ်ငန်းစဉ်တွေချည်းပါပဲ။

သူက ဤစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုကို ပြသရန် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သကဲ့သို့ လက်ရှိ ကိစ္စရပ်ကို မိတ်ဆက်ရန်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်ပေသည်။

"တကယ်တော့... ဒီတစ်ခေါက် ငါ လာတာ ဆရာဝန်လင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခု ရှိလို့..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်၍ လင်ချိုက်လျန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"လတ်တလောမှာ ဆေးဖက်ဝင် ဖော်စပ်နည်း အသစ်တစ်ခုကို သုတေသန လုပ်နေတာ... အဲဒါကို ပွန်းပဲ့တာတွေနဲ့ အကြောလွဲတာတွေ ကုသဖို့ အထူးသီးသန့် လိမ်းဆေးတစ်မျိုး အဖြစ် ဖော်စပ်ချင်လို့..."

"ငါ ကိုယ်တိုင် အဲ့လိမ်းဆေးကို စမ်းကြည့်ပြီးပြီ... အာနိသင်က ချက်ချင်းကို ထိရောက်တာ... ဒါပေမဲ့..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်မနေပါနဲ့တော့... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက... အဲ့လိမ်းဆေးရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ်က တော်တော်လေး မြင့်တယ်... ပြီးတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း အများကြီး မထုတ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါကြောင့်... ငါ ဆရာဝန်လင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ်... သူက ဆေးပင်တွေနဲ့ နေရာ ပံ့ပိုးပေးရမယ်... ငါက ထုတ်လုပ်ဖို့ တာဝန်ယူမယ်... အမြတ်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲကြမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

အခန်း (၈၄) အပ်ချုပ်စက်ရုံ

လဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများ အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေ၏။ ဤဆေးဆီမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝက စစ်တပ်ထဲတွင် သင်ယူခဲ့ရသောအရာဖြစ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်မှာ ပြားအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆရာဝန်လင်းနှင့် အမှန်တကယ် ပူးပေါင်းနိုင်မည်ဆိုပါက သူ ငွေတွေအများကြီး ဝင်လာတော့မည်ဖြစ်၏။

လဲ့အားကော်က အလုပ်လုပ်စရာ ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူနဲ့... ကျွန်တော့်မှာ တခြား ကျွမ်းကျင်တာတွေ သိပ်မရှိပေမဲ့ တောင်တက်ပြီး ဆေးပင်ရှာတဲ့ နေရာမှာတော့ ဆရာတစ်ဆူပဲ... ဘာဆေးပင် လိုချင်သလဲသာ ပြောလိုက်... အစ်ကို့အတွက် သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်..."

လင်ချိုက်လျန်ကလည်း သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော် လဲ့ချန်... ကျွန်မရဲ့ အဘိုးက ဒီဒေသမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်မို့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေအတွက် သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ဤစကားကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့... ဆရာဝန်လင်းနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ..."

သူတို့သုံးယောက် ဆရာဝန်လင်း၏ ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ လွင့်ပျံ့လာ၏။

ဆေးခန်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး နံရံများပေါ်တွင် စာလုံးလှပညာနှင့် ပန်းချီကားအချို့ကို ချိတ်ဆွဲထားရာ ပညာတတ်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဆရာဝန်လင်းက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးကို သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပေးနေစဉ် လဲ့ချန်တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်၏။ သူက လဲ့ချန်ကို ခဏစောင့်ရန် အမူအရာပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ လဲ့ချန်ကလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ခွေးခြေခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆရာဝန်လင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးအား သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်၍ ဆေးစာ ရေးပေးပြီးသောအခါ ဆရာဝန်လင်းက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်၍ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရှင်းပြလိုက်၏။

နားထောင်ပြီးသွားသောအခါ ဆရာဝန်လင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆေးဆီက မင်းပြောသလောက် တကယ် အစွမ်းထက်ရဲ့လား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြွေပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ဆရာဝန်လင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဆရာဝန်လင်း... ခင်ဗျားက အတွေ့အကြုံရင့် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို လိမ်ပါ့မလား... စမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသွားမှာပါ..."

ဆရာဝန်လင်းက ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ အေးမြသော ဆေးနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့ထွက်လာသည်။

သူက ဆေးဆီထဲသို့ လက်ချောင်းကို နှစ်၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အနံ့ခံကြည့်လိုက်၏။ သူက အံ့သြချီးကျူးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

"ဟင်း... ဒီဆေးဆီက သေချာ ဖော်စပ်ထားပြီး အရည်အသွေးမြင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာပဲ..."

"ကောင်းပြီ... ဒီပူးပေါင်းမှုကို ငါ သဘောတူတယ်... အမြတ်ကို ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းစီ ခွဲယူကြတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းယမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

"ဆရာဝန်လင်း... ခင်ဗျားက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... လေးဆယ် ခြောက်ဆယ်ခွဲရင် ဘယ်လိုလဲ... ခင်ဗျားက ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းယူပြီး ကျွန်တော်က လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူမယ်..."

ဆရာဝန်လင်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ့် စီးပွားရေးသမားပဲ... ကောင်းပြီလေ... မင်းပြောသလိုပဲ လေးဆယ် ခြောက်ဆယ် ခွဲကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ နေရာကို ငါက စီစဉ်ပေးမယ်... မင်းက ဆေးဆီဖော်စပ်တဲ့ နေရာမှာပဲ အာရုံစိုက်လုပ်..."

"ကောင်းပြီ..."

...

လဲ့ချန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးဝသို့ပင် မဝင်ရသေးမီ အစားအသောက်နံ့များ၊ သဲ့သဲ့ လွင့်ပျံ့နေသော အဝတ်အထည် အသစ်နံ့များနှင့် ရောပြွမ်း၍ ရနေသည်။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လဲ့ချင်းက သူမ၏ လက်ထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားနှစ်စုံကို ကိုင်လျက် ဆီးကြိုရန် လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား... ကြည့်ပါဦး... အစ်ကိုနဲ့ ယောင်းမအတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေ ချုပ်ထားတယ်..."

လဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ညကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

လဲ့ချန်က အဝတ်အစားများကို ယူ၍ ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အပြာရင့်ရောင် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံဖြစ်ပြီး သပ်ရပ်သော အပ်ချည်ကြောင်းများဖြင့် သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားရာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမတွင် ရောင်းချနေသည်များထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဝါး... ချင်းချင်း... နင့်လက်ရာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါလား... ကျွမ်းကျင်တဲ့ အပ်ချုပ်ဆရာတစ်ယောက်လောက်ကို ကောင်းနေတာပဲ..."

လဲ့ချင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အပ်ချုပ်သင်တန်းမှာ အများကြီး သင်ခဲ့ရတယ်လေ... အချိန်ဖြုန်းတာတော့ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ချီလန်ကလည်း ချက်ပြုတ်ပြီးခါစ ဟင်းလျာပန်းကန် တစ်ချပ်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာ၏။ သူမက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းချင်းရဲ့ လက်ရာနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် အလုပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ရနိုင်မှာပါ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တော့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ... တစ်လကို ယွမ်ငွေ ဆယ်ဂဏန်းလောက်အတွက် အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်ရမှာလေ... ချင်းချင်း... အစ်ကို့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်... နင် နားထောင်ချင်လား..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လဲ့ချင်းက တစ်မုဟုတ်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"အစ်ကို... ဘာအကြံကောင်းလဲ... မြန်မြန်ပြောပြပါဦး..."

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒီခေတ်မှာ ပစ္စည်းချင်း လဲလှယ်တာက ခေတ်စားနေတယ် မဟုတ်လား... နင့်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ဆိုရင် ကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားတွေချုပ်ပြီး ဈေးမှာ ဆိုင်ခန်း သွားဖွင့်လို့ ရတယ်... အဲဒီကနေ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ပြန်ရလာနိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မကို နောက်နေတာလား... ဒ္အဝတ်စုတ်လေးတွေနဲ့ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ရနိုင်မှာလဲ..."

*ငါ့အစ်ကိုတော့ စီးပွားရေးတွေလုပ်ရင်း ရူးများ သွားပြီလား... ဒီခေတ်မှာ ဘယ်သူက အဝတ်အစား မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ... အကယ်၍ သူတို့ လိုချင်ရင်တောင် ငါ့လို လက်တည့်စမ်း အဝတ်ချုပ်သမားအလှည့် ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား…*

သူမက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။

လဲ့ချန်က လဲ့ချင်း၏ တွေဝေနေမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင် အဲ့အကြောင်းကို မသိဘူး မဟုတ်လား... အခုခေတ်မှာ မြို့ကလူတွေက ပိုလီအက်စတာကို ဝတ်ကြပြီး ငါတို့ ကျေးလက်က လူတွေကတော့ အကြမ်းထည် အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ဝတ်ကြတယ်..."

"နင့်အဝတ်အစားတွေရဲ့ အစအနက သာမန်ပဲဆိုပေမဲ့ ဆန်းသစ်တဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ သေသပ်တဲ့ လက်ရာက လူတွေကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ချီလန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ချင်းချင်း... နင့်အစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်..."

"အခုခေတ် မြို့သူမြို့သားတွေက ငါတို့ ကျေးလက်ဒေသက ထွက်တဲ့ ဒေသထွက်ကုန်တွေကို သိပ်သဘောကျကြတာ... ကောက်နှံကူပွန် တချို့နဲ့တောင် လဲလှယ်နိုင်ကောင်း လဲလှယ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ဆက်ပြောသည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ဒီခေတ်မှာ မိသားစု တော်တော်များများက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ၊ စာလုံးလှပညာနဲ့ ပန်းချီကားတွေ၊ ကြွေထည်တွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေလိုမျိုး ပစ္စည်းဟောင်း တချို့ကို ဖွက်ထားတတ်ကြတယ်... သူတို့က ကိုယ်တိုင်ထုတ်ရောင်းဖို့ မရဲကြပေမဲ့ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်တာကတော့ သိပ်ပြီး အန္တရာယ် မရှိဘူးလေ..."

ရှောင်ရှောင်လေးက အဝတ်အစားသစ်များအကြောင်း ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ လက်များကို အကျယ်ကြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

“အဒေါ်က အကောင်းဆုံးပဲ... အဒေါ်က အကောင်းဆုံးပဲ..."

လဲ့ချင်းက ထိုချီးကျူးစကားကြောင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးသွားပြီး ရှောင်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ သူမ၏ ပန်းနုရောင် ပါးပြင်လေးများကို နမ်းလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါ ရှောင်ရှောင်လေးအတွက် အလှဆုံး အဝတ်အစားသစ်တွေ ချုပ်ပေးမယ်နော်..."

ဤနွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ချင်းချင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ရတော့မှာပေါ့..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ... အကယ်၍ နင် ပြန်ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာမယ်ဆိုရင် ရတနာရှာဖွေတာနဲ့ မတူဘူးလား... ဥပမာအနေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အဆင့်အလိုက် ခွဲခြားကြမယ် ဆိုပါစို့... အဆင့်တစ်အတွက် အဆင့်နှစ်၊ အဆင့်နှစ်အတွက် အဆင့်သုံးပေါ့..."

သူက စကားစကို ရပ်၍ အသံကို နှိမ့်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ ရွှေချောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေတောင် ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ မိသားစု ချမ်းသာပြီပေါ့..."

လဲ့ချင်းက နားထောင်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရာ အခန်းထဲတွင် တောက်ပနေသော ရွှေချောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို့စကားကို ကျွန်မ နားထောင်ပါ့မယ်... ဒါက စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲ... တစ်လကို ယွမ်ငွေ ဆယ်ဂဏန်းလောက်အတွက် အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်ရတာက ဒီစိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ..."

ချီလန်က မောင်နှမနှစ်ယောက် တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမက ဤစီးပွားရေး ကိစ္စရပ်များကို သိပ်ပြီး နားမလည်သော်လည်း လဲ့ချန်က ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သိထားရာ သူ ဤသို့ ပြောနေမှတော့ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိရမည် ဖြစ်၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လဲ့ချန်က လဲ့ချင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့က ရွာထဲမှ အဘိုးလျူ၏ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်၍ မြို့ဆီသို့ လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြ၏။