အခန်း (၈၇-၈၈)

အခန်း (၈၇) အဘိုးလင် ဘေးကင်းသွားခြင်း

အားကော်က အမောပင် မဖြေနိုင်ဘဲ ဆေးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဆရာဝန်လင်း... ဆရာဝန်လင်း... ဒုက္ခရောက်ပါပြီ..."

ဆေးခန်းထဲတွင် လူငယ်တစ်ယောက်က မှန်ရှေ့၌ ထိုင်ကာ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်နေအောင် လုပ်နေပြီး ဘယ်ကရလာမှန်း မသိသော ဆံပင်လိမ်းဆီ တစ်မျိုးကို လိမ်းကျံနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပြောင်လက်နေသဖြင့် ယင်ကောင် နားလျှင်ပင် ခြေချော်သွားနိုင်လောက်၏။

ဤလူငယ်မှာ ဆရာဝန်လင်း၏ တပည့်ကြီး လော်ဖူကွေ့ ဖြစ်သည်။

အားကော်မှန်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လော်ဖူကွေ့က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆူပူလိုက်၏။

"ဘာတွေ အော်နေတာလဲ... မင်း ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ... ဒီဆေးခန်းက မင်းအပိုင် မဟုတ်ဘူးနော်..."

အားကော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"အဘိုးလင်လေ... တောင်စောင့် အဘိုးလင် ဒဏ်ရာရသွားလို့... သိပ်ကို ပြင်းထန်တယ်... ခင်ဗျား ချက်ချင်း သွားကြည့်ပေးမှရမယ်..."

လော်ဖူကွေ့က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

"တောင်စောင့် ဟုတ်လား... အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံမရှိရင် အိမ်ပြန်ပြီး လှဲနေလိုက်..."

အားကော်က သနားစဖွယ် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဆေးလာကုတာ မဟုတ်ဘူး... ဆရာဝန်လင်းကို လာပင့်တာ..."

လော်ဖူကွေ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ငါ့ဆရာ မရှိဘူး... ခရိုင်မှာ အစည်းအဝေး သွားတက်တယ်..."

သူက စကားပြောရင်း မှန်ရှေ့တွင် သူ၏ ဆံပင်များကို ဆက်၍ အလှပြင်နေသည်။

အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ အဘိုးလင်၏ အခြေအနေမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။ ဆရာဝန်လင်း ခရိုင်မှ ပြန်ရောက်လာမည့် အချိန်ဆိုလျှင် နောက်ကျသွားပေတော့မည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချိုက်လျန်... ချိုက်လျန်... နင် ရှိလား..."

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အားကော်က ချိုက်လျန်၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ လော်ဖူကွေ့မှာ ချက်ချင်း သတိဝင်သွား၏။ သူက အားကော်မှာ ချိုက်လျန်ကို ထပ်ရှာရန် လာသည်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး အားကော်ကို ဆွဲဖမ်းကာ ရန်လိုစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခွေးကောင်လေး... မင်းက ချိုက်လျန်ကို ထပ်ပြီး ပိုးပန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်းကို ငါပြောလိုက်မယ်... ချိုက်လျန်က မင်း လှမ်းမှီတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ထွက်သွားစမ်း..."

အားကော်မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ လော်ဖူကွေ့ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မင်းအလုပ် မင်းလုပ်စမ်းပါ... ငါ ချိုက်လျန်နဲ့ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့..."

လော်ဖူကွေ့ကလည်း အလွယ်တကူ အလျော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ရာ မကြာမီမှာပင် သူတို့ နှစ်ယောက် ရန်ပွဲ စတင်သွားတော့သည်။

ဆေးခန်းထဲတွင် စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ ပြုတ်ကျသံများ ဆူညံသွားပြီး တစ်ခန်းလုံး ဗြောင်းဆန်သွား၏။

အတွင်းဘက်မှ ဆူညံသံများက နောက်ဖေးခြံထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရေတွက်နေသော ဆရာဝန်လင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားစေသည်။

အရှေ့ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူက တုတ်ကောက်ကို အားပြု၍ ထွက်လာ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် လုံးထွေး သတ်ပုတ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်၍ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခွေးကောင်လေး နှစ်ယောက်... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

"ဆရာ... ဒီကောင်လေးကလေ..."

လော်ဖူကွေ့က အားကော်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ တိုင်တောရန် ပြင်လိုက်၏။

အားကော်က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝန်လင်း... ကျွန်တော်တို့ရွာက တောင်စောင့် အဘိုးလင် ဒဏ်ရာရသွားလို့... အရမ်းကို ပြင်းထန်တယ်... ခင်ဗျား လိုက်ကြည့်ပေးမှရမယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်လင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"အဘိုးလင် ဒဏ်ရာရတယ် ဟုတ်လား... ဘာဖြစ်တာလဲ..."

အားကော်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အလျင်အမြန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဆရာဝန်လင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့၏။

“ဖူကွေ့... မြန်မြန် လှည်းပြင်လိုက်စမ်း..."

လော်ဖူကွေ့က တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသော်လည်း ဆရာဝန်လင်း၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် နာခံစွာဖြင့် လှည်းသွားပြင်ရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဆရာဝန်လင်းက အဘိုးလင်ကို ကယ်တင်ရန် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ အားကော်က သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

သူက ချိုက်လျန်ကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ ဆရာဝန်လင်း၏ နောက်မှ လိုက်ထွက်သွား၏။

လော်ဖူကွေ့ မြည်းလှည်းကို တပ်ဆင်ပြီးသောအခါ ဆရာဝန်လင်းနှင့် အားကော်တို့က လှည်းပေါ်တက်၍ အနောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အားကော်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အဘိုးလင် ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိနေမည်ကို သူ မသိသဖြင့် ဆရာဝန်လင်း အချိန်မီ ရောက်ရှိကာ အဘိုးလင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

အဘိုးလင်၏ သစ်လုံးအိမ်ငယ်သို့ ရောက်သောအခါ အားကော်က ဆရာဝန်လင်းကို ကျောပိုး၍ တောင်ပေါ်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးတက်သွားသည်။

ဆရာဝန်လင်းမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတော်လေး ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အားကော်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ပိုးချီသွားနိုင်၏။

...

အိမ်ထဲတွင်မူ လဲ့ချန်တစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

မီးဖိုပေါ်ရှိ အစွန်းပဲ့နေသော သံအိုးတစ်လုံးထဲမှ ရေများ ပွက်ပွက်ဆူ၍ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ အနံ့သဲ့သဲ့က အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက နံရံထောင့်တွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်ရာ အကြမ်းထည် ကြွေပန်းကန်လုံး အကြီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ၎င်းထဲသို့ ရေနွေးပူများ လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘီရိုတစ်လုံးထဲမှ အရောင်ဝါနေသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။ သူက ပုဝါကို ရေစိမ်၍ အရည်ညှစ်ကာ အဘိုးလင်၏ နဖူးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အဘိုးလင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

လင်ပေါ်မှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အက်ကွဲနေကာ အသက်ရှူသံများ အားနည်းနေသော်လည်း ဤရောဂါမှာ ထိုမျှလောက်အထိ ပြင်းထန်မည်ဟု လဲ့ချန် မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ့ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာပုံရပြီး မိုးမိသွားတာနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားလို့ အဖျားဝင်သွားတာ ဖြစ်ရမည်။

ဤခေတ်တွင် မိသားစုထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် ခေါင်းကိုက် သို့မဟုတ် ဖျားနာလျှင် သူတို့က အံကြိတ်၍သာ ခံစားလေ့ရှိကြ၏။

လူများက အမှန်တကယ် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှသာ ဆေးခန်းသွားရန် တွေးမိတတ်ကြရာ သာမန်ရောဂါငယ်လေးများကနေ ကြီးမားသော ရောဂါကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

လဲ့ချန်က သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်လင်း ဘယ်တော့လောက် ရောက်လာမလဲ မသိဘူး... တောင်ပေါ်လမ်းက ကြမ်းတော့ မြည်းလှည်း သွားရတာ ခက်ခဲမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ထိ အဘိုးလင် တောင့်ခံနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ထိုသို့တွေးနေရင်းနှင့် မီးတောက်များ ပိုမို တောက်လောင်လာစေရန် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်၏။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ယံက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး အခန်းထဲတွင်လည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ လင်းနေကာ မီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်နေသော တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများနှင့် အဘိုးလင်၏ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့များသာ ရှိလေသည်။

လဲ့ချန်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်၍ မီးဖိုထဲမှ မီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးဆွနေ၏။ အဘိုးလင် နိုးလာသောအခါ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း မနေရန် သေချာ ပြောဆိုရမည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူပင် ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ဆရာဝန်လင်းက အားကော်၏ ကျောပေါ်မှ လိုက်ပါလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခလုတ်တိုက်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ အနံ့ကြောင့် သူ လှည့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သူက နှာခေါင်းကို ပိတ်၍ အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ... ဒီအိမ်ထဲမှာ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ... အနံ့က သိပ်ပြင်းတာပဲ..."

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်၏။

"ဆရာဝန်လင်း... ခင်ဗျား ရောက်လာပြီကိုး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဘိုးလင် နွေးသွားအောင် ဂျင်းပြုတ်ရည် နည်းနည်း လုပ်ထားတာပါ..."

ဆရာဝန်လင်းက လဲ့ချန်ကို လျစ်လျူရှု၍ ကုတင်ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ချထားလိုက်ပြီး သတိလစ်နေသော အဘိုးလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက လက်လှမ်း၍ လင်ပေါ်၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာ၏။

လော်ဖူကွေ့က နောက်မှ လိုက်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ် အမောတကော ဖြစ်နေသည်။ သူက အားကော်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ ညည်းညူလိုက်၏။

"ဆရာ... ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်... ဆရာ ကျွန်တော့်ဘက်က ရပ်တည်ပေးရမယ်နော်..."

ဆရာဝန်လင်းက ခေါင်းပင် မမော့တော့ဘဲ ရုတ်တရက် အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ငါ လူနာကုနေတာကို မမြင်ဘူးလား... မင်းက ပြဿနာရှာတဲ့သူ သက်သက်ပဲ... မင်းကိစ္စကို နောက်မှ ရှင်းမယ်..."

လော်ဖူကွေ့မှာ အရှက်ကွဲသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ချေ။ သူက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ဝင်ထိုင်ကာ အရိုက်ခံရသည့် နေရာကို ပွတ်သပ်ရင်း အားကော် ဤမျှ ရက်စက်ရသလားဟု ကျိန်ဆဲနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

ဆရာဝန်လင်းက အဘိုးလင်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရာတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သွေးခုန်နှုန်းက အားနည်းတယ်... အသက်ရှူသံက တိမ်တယ်... ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အအေးဓာတ် ဝင်သွားတယ်... ပြီးတော့..."

သူက ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားကာ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံ ရ၏။

လဲ့ချန်က ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။

သူက ဆေးပညာကို နားမလည်သော်လည်း အဘိုးလင်၏ အခြေအနေမှာ အကောင်းမြင်စရာ မရှိကြောင်းကိုတော့ သိနေ၏။

အတန်ကြာပြီးနောက် ဆရာဝန်လင်းက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်ရဲ့ ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာတာပဲ... မိုးမိပြီး အအေးပတ်သွားလို့ ပြန်ဖြစ်တာ... ကံကောင်းလို့ အချိန်မီ သိလိုက်ရတယ်... မဟုတ်ရင်တော့..."

လဲ့ချန်က ဆရာဝန်လင်း သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်အပြီး ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားတော့၏။

သူက အတင်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဆရာဝန်လင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... သူ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ဆရာဝန်လင်းက နှာခေါင်းရှုံ့၍ လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အရိုးထဲထိ အအေးဓာတ် စိမ့်ဝင်သွားလို့ ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာတာပါ... အကယ်၍ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ဆွဲထားရင် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်... ကံကောင်းလို့ မင်းတို့ ငါ့ကို စောစော လာခေါ်တာ... မဟုတ်ရင် ငရဲမင်းက သူ့ကို မခေါ်ရင်တောင် သူ အသက်ရှင်နေစဉ်မှာ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်..."

စကားပြောရင်းနှင့် သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ ယူလာသော ဆေးသေတ္တာထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ရာ ကြွေပုလင်းများ၊ ဆေးထုပ်များနှင့် မည်သည့်အပင်မှန်း မသိရသော မြက်ခြောက် အနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် တချွင်ချွင် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော အားကော်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အချိန်မီ ရောက်လာအောင် လာခေါ်တာ မြန်လို့လေ..."

ဆရာဝန်လင်းက သူ၏ တွန့်လိပ်နေသော မျက်ခွံများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အားကော်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ခွေးဦးနှောက်က နောက်ဆုံးတော့ အသိဝင်လာပြီလား... ကြွားမနေနဲ့... မင်း ငါ့တပည့်ကြီးကို ရိုက်ထားတဲ့ ကိစ္စအတွက် စာရင်းမရှင်းရသေးဘူးနော်..."

သူက ဆူပူနေသော်လည်း သူ၏ လက်များကတော့ ရပ်တန့်မသွားပေ။ မကြာမီမှာပင် ဆေးတစ်အုပ်ကို ခွဲခြား၍ မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်၏။

အခန်း (၈၈) အဘိုးလင်၏ ဆန္ဒ

ဆရာဝန်လင်းက အဘိုးလင်ကို အပ်စိုက်ကုသမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်ပေးပြီးနောက် မည်းနက်နောက်ကျိနေသော ဆေးရည်တစ်ပန်းကန်ကို တိုက်လိုက်၏။

ထိုဆေးရည်၏ အနံ့မှာ လဲ့ချန် ကျိုထားသော ဂျင်းပြုတ်ရည်ထက်ပင် ပို၍ စူးရှနေပြီး သူ့ကို အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

အဘိုးလင်က ဖြည်းညင်းစွာ နိုးလာပြီး လဲ့ချန်ကို မူးဝေစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဆရာဝန်လင်းဘက်သို့ လှည့်၍ အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ငါ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ဆရာဝန်လင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်၍ တမင်သက်သက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးလင်... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာတာပဲ... အဲဒီအပြင် မိုးမိသွားတော့ အအေးဓာတ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်သွားပြီး ရောဂါဟောင်းကို ပြန်ဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ... ကံကောင်းလို့ အချိန်မီ သိလိုက်ရတယ်... မဟုတ်ရင်တော့..."

သူက တမင်သက်သက် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းရမ်းကာ 'ခင်ဗျား သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်' ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အဘိုးလင်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားသည်။

"အဘိုးလင် ဟုတ်လား... ငါက ငယ်ရွယ်ပြီး သန်စွမ်းနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်..."

ဆရာဝန်လင်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား မသေပါဘူး... ခင်ဗျားအတွက် ဆေးနည်းနည်း ဖော်ပေးခဲ့မယ်... အချိန်မှန် သောက်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ရင် ရက်အနည်းငယ်လောက်နေရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

စကားပြောနေရင်းနှင့် သူက လော်ဖူကွေ့ကို ဒေါသတကြီး ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဦးလေးကြီးကို ဘာလို့ သွားမထူတာလဲ... အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..."

ထိုအခါမှ လော်ဖူကွေ့ သတိဝင်လာပြီး အဘိုးလင်ကို အလျင်အမြန် သွားထူပေးလိုက်၏။

သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဆရာဝန်လင်းက ထပ်မံ၍ အနည်းငယ် မှာကြားခဲ့ပြီး လော်ဖူကွေ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

မထွက်ခွာမီ ဆရာဝန်လင်းက လော်ဖူကွေ့ကို ဆူပူနေသံကို ကြားနိုင်သေး၏။

"မင်း ခွေးကောင်လေး... မင်းလုပ်သမျှက ပြဿနာချည်းပဲ... ဒေါသကိုလည်း မထိန်းနိုင်ဘူး... သူတို့ကိုတောင် နှင်ထုတ်ရသလား... အရှက်ကွဲစရာပဲ..."

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အဘိုးလင်က အားယူ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ လဲ့ချန်က သူ့ကို ကူညီပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွား၏။

"အဘိုးလင်... ဘယ်လို နေသေးလဲ..."

လဲ့ချန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဟူး... ဒါက ရောဂါဟောင်းပါ... နှစ်တိုင်း အခေါက်ရေ အတော်များများ ပြန်ထတတ်တယ်... ဆရာဝန်လင်းရဲ့ ဆေးတွေကို သောက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုပေမဲ့ ဘာမှမထူးခြားလာပါဘူး..."

ဤခေတ်တွင် လူအတော်များများက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးကို ယုံကြည်မှု မရှိကြဘဲ ၎င်းမှာ နှေးကွေးပြီး အကျိုးမရှိသော' နည်းလမ်းဟု ထင်မြင်ကြကာ မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားသော' အနောက်တိုင်းဆေးပညာ၏ နည်းလမ်းကိုသာ ပို၍ သဘောကျကြောင်း လဲ့ချန် သိထား၏။

ဆေးကျမ်းဟောင်းတစ်အုပ်တွင် သူတွေ့ဖူးခဲ့သော ဒေသသုံး ဆေးမြီးတို တစ်ခုကို သူ သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ အဘိုးလင်၏ ရောဂါအခြေအနေအတွက် အလွန် အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုထား၏။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော် ဆေးနည်းတစ်ခု သိတယ်... ရောဂါကို အမြစ်ပြတ် မကုသနိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ သက်သာစေနိုင်လောက်တယ်..."

လဲ့ချန်က စမ်းသပ်သည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးလင်က သူ့ကို သံသယဝင်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာဆေးနည်းလဲ... ငါ့ကို ပြောပြပါဦး..."

ထို့နောက် လဲ့ချန်က အဘိုးလင်ကို ထိုဒေသသုံး ဆေးမြီးတိုအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။

ဤဆေးနည်းတွင် တောင်ပေါ်၌ အလွယ်တကူ ရနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များစွာ လိုအပ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် စံပယ်ပန်းခြောက်၊ ဇီဖြူသီး၊ တောမုန်ညင်း အစရှိသည်တို့ ပါဝင်၏။

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဤအပင်များကို ဆေးဝါးဟု မသတ်မှတ်ကြဘဲ တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သို့မဟုတ် ပေါင်းပင်များအဖြစ်သာ ရှုမြင်ကြသည်။

လူများက ဆေးရုံများရှိ အင်္ကျီအဖြူဝတ် ဆရာဝန်များနှင့် ပုလင်းများ၊ ဖန်ဘူးများထဲမှ အနောက်တိုင်း ဆေးဝါးများကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်ကြ၏။

"အဲ့ဒါက... တကယ် အသုံးဝင်လို့လား..."

အဘိုးလင်က အနည်းငယ် သံသယ ဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ စမ်းမကြည့်ရမှာလဲ... အဲ့ဆေးပင်တွေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှာရလွယ်ပါတယ်... အကယ်၍ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာမှအန္တရာယ် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က အကြံပြုလိုက်၏။

အဘိုးလင်က စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆေးပင်များ သွားရှာရာတွင် သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဆေးနည်းအတိုင်း ဖော်စပ်ကာ အဘိုးလင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အဘိုးလင်... ဒီဆေးကို ပူနေတုန်း သောက်ရမယ်... တစ်နေ့ သုံးကြိမ် အစာစားပြီးတိုင်း သောက်ပါ..."

လဲ့ချန်က သေချာစွာ မှာကြားလိုက်သည်။

"အဲဒီအပြင် အနားယူဖို့လည်း ဂရုစိုက်ရမယ်... အအေးမပတ်စေနဲ့... ပြီးတော့ အစာအိမ်ကြေလွယ်တဲ့ အစားအစာတွေကိုပဲ စားပါ..."

အဘိုးလင်က ခေါင်းညိတ်၍ ဆေးပန်းကန်ကို ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ မော့သောက်လိုက်၏။

ဆေးအရသာမှာ အနည်းငယ် ခါးသက်သော်လည်း အဘိုးလင်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည်။

"ရှောင်ချန်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းတို့ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ..."

အဘိုးလင်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အကယ်၍ မင်းတို့သာ မရှိခဲ့ရင် ငါတော့..."

"အဘိုးလင်... အဲဒီလိုမပြောပါနဲ့... ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါ..."

လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ရှောင်ချန်... မင်း ဒီမှာပဲ နေပြီး တောင်စောင့် လုပ်ပေးချင်လား..."

လဲ့ချန်မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။ အဘိုးလင်က ဤကိစ္စကို ထပ်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော်..."

လဲ့ချန်မှာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွား၏။

"မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်ကို ခုလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်ပေါ်တောရိုင်းထဲမှာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာက မတရားဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်..."

အဘိုးလင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကျန်းမာရေးကလည်း ဆုတ်ယုတ်လာပြီ... ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ဦးမလဲ မသိတော့ဘူး... ဒီတောင်ပေါ် သစ်တောက ငါ့ဘိုးဘွားတွေ ထားရစ်ခဲ့တဲ့အရာမို့လို့ ငါ ဒီတိုင်း ပစ်မထားချင်ဘူး..."

...

ဈေးထဲတွင် ဆူညံသံများဖြင့် စည်ကားနေပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေ၏။

လဲ့ချင်းက ဈေး၏ သတိမထားမိနိုင်သော ထောင့်လေးတစ်နေရာတွင် နေရာယူ၍ အရောင်လွင့်နေသော အပြာရောင် အဝတ်စတစ်ခုကိုခင်းကာ သူမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားသည့် အဝတ်အစားသစ် အချို့ကို ပြသထားသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ခေတ်မီသော ဒီဇိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ပိုလီအက်စတာ ရှပ်အင်္ကျီများ၊ ပိုလီအက်စတာ ဘောင်းဘီများနှင့် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော ပန်းပွင့်အဆင် ဂါဝန်အချို့ ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုင်ခန်း ဖွင့်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လဲ့ချင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

သူမက ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိဟန် ပေါ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ရှူသွင်းလိုက်၏။

လဲ့ချန် သင်ပေးခဲ့သော အရောင်းနည်းဗျူဟာများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။

*စိတ်အားထက်သန်ရမယ်... စကားချိုချို ပြောရမယ်... အကဲခတ်တတ်ရမယ်…*

"ရဲဘော်တို့... ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားသစ်လေးတွေကို လာကြည့်ပါဦး... အားလုံးက ဒီနှစ်ရဲ့ အခေတ်မီဆုံး ဒီဇိုင်းတွေချည်းပါပဲ... လက်နဲ့ သေသေချာချာ ချုပ်ထားပြီး ခိုင်ခံ့ အကြမ်းခံပါတယ်..."

လဲ့ချင်းက စတင်၍ အော်ဟစ်ရောင်းချလိုက်ရာ တောင်ပေါ်မှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သူမ၏ အသံက လူအများအပြား၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွား၏။

ပိုလီအက်စတာ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာ ခေါင်းဖြီးထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး ပန်းပွင့်အဆင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီဂါဝန်က ဘယ်လောက်လဲ..."

"သုံးယွမ်နဲ့ ပြားငါးဆယ်ပါ ရဲဘော်..."

လဲ့ချင်းက ဈေးနှုန်းကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။

"ဒီအစက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိတဲ့ ပိုလီအက်စတာပါ... ကိုင်ကြည့်ရတာ အရမ်း ချောမွေ့ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းလို့ ဝတ်ရတာ အေးမြစေတယ်... ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ လုပ်တာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်..."

ပိုလီအက်စတာမှာ ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုသော 'းပစ္စည်းကြီး သုံးမျိုးထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် လူသိများသည်။

ပိုလီအက်စတာ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသူ မည်သူမဆို သွားလေရာတိုင်းတွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်၏။

အမျိုးသားမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပုံ ရသည်။

"သုံးယွမ်နဲ့ ပြားငါးဆယ်က နည်းနည်းတော့ ဈေးကြီးတယ်..."

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အပြုံးမျက်နှာကို ဖန်တီးလိုက်၏။

"ရဲဘော်... တကယ်လို့ တကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သုံးယွမ်နဲ့ ယူပါ... မိတ်ဆွေဖွဲ့တဲ့ သဘောလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါမယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသားက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သုံးယွမ်ပဲ ထားလိုက်... ငါ့အတွက် ထုပ်ပေးပါ..."

ပထမဆုံး အရောင်းအဝယ်က ဤမျှ ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လဲ့ချင်းမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာ၏။

ထို့နောက် ဖောက်သည်အချို့ ထပ်မံ ရောက်လာကြပြီး အများစုမှာ အိမ်ရှင်မများ ဖြစ်ကြကာ လဲ့ချင်း ချုပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ချီးကျူးကြသည်။

"ဒီအပ်ချည်ကြောင်းတွေက သိပ်သပ်ရပ်တာပဲ... ငါ့လက်ရာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

"ဒီဒီဇိုင်းက သိပ်လှတာပဲ... ငါ့သမီးလေးတော့ သေချာပေါက် သဘောကျမှာ..."

"ဒီပိုလီအက်စတာက ကိုင်ကြည့်ရတာ တကယ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်... ပြီးတော့ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာရတာတွေထက် အများကြီး ဈေးသက်သာတယ်..."

ဤချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ ပျားရည် သောက်ထားရသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ချိုမြိန်နေ၏။

ထိုစဉ် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသော ကြေးနီရေနွေးအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"မိန်းကလေး... ဒီအဝတ်အစားတွေကို တခြား တစ်ခုခုနဲ့ လဲပေးလို့ ရမလား..."

လဲ့ချင်းက အဘိုးအို၏ လက်ထဲမှ ကြေးနီရေနွေးအိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွား၏။

ဈေးထဲတွင် လူများက ပစ္စည်းဟောင်းများကို အဝတ်အစားသစ်များနှင့် လာရောက် လဲလှယ်လေ့ ရှိသော်လည်း အလိမ်မခံရစေရန် သတိထားရမည်ဟု လဲ့ချန်က သူမကို ပြောထားခဲ့ဖူးသည်။

"အဘိုး... အဘိုးရဲ့ ဒီကြေးနီရေနွေးအိုးက..."

လဲ့ချင်းက စကားမပြောမီ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေ၏။

အဘိုးအိုက လဲ့ချင်း၏ စိုးရိမ်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ဘိုးဘွားတွေဆီက ဆင်းသက်လာတာ... ပိုက်ဆံ အတော်လေးတန်တဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတစ်ခုပါ..."

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် ဟောင်းနွမ်းသောအရာ လေးမျိုးကို ဖျက်ဆီးသည့် လှုပ်ရှားမှုက နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ပစ္စည်းဟောင်း အများအပြားမှာ ပဒေသရာဇ် အကြွင်းအကျန်များအဖြစ် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရ၏။

ထို့ကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သော ပစ္စည်းဟောင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးအချို့ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

လဲ့ချင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် လဲ့ချန် သင်ပေးခဲ့သော နည်းလမ်းအချို့ကို ပြန်လည် သတိရသွား၏။