မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်ခြင်း

ပြန်လာသည့် ခရီးလမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာ မနှောင့်နှေးခဲ့ဘဲ မကြာမီမှာပင် ထန်ထျန်းက မြူခိုးများ ရှိရာ နေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အချိန်နှင့်အမျှ မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ငွေရောင် အချိန်မြစ် ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။

အနာဂတ်က မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကံကြမ္မာ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး အချိန်သို့ မရောက်မချင်း ၎င်းက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူမျှ ကြိုတင် မသိနိုင်ပေ။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြူခိုးများထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက မဟာပျက်သုဉ်း မြို့ဟောင်း၏ အထက်ကောင်းကင်၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤနေရာမှာ သူ အချိန်မြစ် ထဲသို့ မဝင်ခင်က ရှိနေခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ ထျန်းတိ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင် ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေမှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

မူလက ကွင်းပြင်ထဲ၌ ရှိနေခဲ့သော ကျိကျွင်းများနှင့် ဝူရှန့်ကျိကျွင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထျန်းတိ ယဇ်ပလ္လင်၏ အထက်တွင်မူ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ် သုံးခုသာ ထိုင်နေတော့သည်။

ထန်ထျန်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေနတ်ဘုရားနှင့် အခြားသူများလည်း ထန်ထျန်း ပြန်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ထွက်မသွားခင်က သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် စိမ်းသက်မှုများ ရောယှက်နေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းကို မည်သို့သော စိတ်နေစိတ်ထားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မဝေခွဲနိုင်ကြတော့ပေ။

နှစ်ဖက်စလုံး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လုံကျိုကျိုးက အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်..."

"ငါ မင်းကို သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်လို့ ရသေးလား"

သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့၊ ရတာပေါ့"

ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်ခွန်းကပင် သံသယ အားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထန်ထျန်းက သူတို့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နေသရွေ့ သူတို့အတွက် ဘာမှ ထပ်ပြီး တောင်းဆိုစရာ မလိုတော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တူညီသော အဆင့်တွင် မရှိတော့ပေ။

"ထိုင်ပါဦး"

နေနတ်ဘုရားက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ သုံးဦးနှင့်အတူ စားပွဲဘေး၌ ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ကျွင်းချန်ချင်းကြားက တိုက်ပွဲကို ငါတို့ အကုန် မြင်ခဲ့ရတယ်"

နေနတ်ဘုရားက ထန်ထျန်းအတွက် ကျောက်စိမ်းဖြူဝိုင် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပင်ပန်းသွားပြီ"

"မင်း ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အလဟဿ မဖြစ်စေခဲ့ပါဘူး"

"နောက်ဆုံး ရလဒ်က... ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ဝိုင်ခွက်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ငါလည်း ဒီလို ရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ထိုစဉ် လုံကျိုကျိုးက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဟို ထင်ဟပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ဘယ်သူက လုပ်လိုက်တာလဲ"

"မင်းလား၊ ကျွင်းချန်ချင်းလား"

ထန်ထျန်းက ရယ်မောလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွင်းချန်ချင်းပေါ့"

"ငါက အဲဒီလောက်အထိ အားနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

"သူနဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင်ကတည်းက သူက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အမှန်တရားဆိုတာကို ပြချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

လုံကျိုကျိုးက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "ထိုက်ချန် ပြောတာ တကယ် မှန်နေတာပဲ"

"ငါတို့က အစတုန်းက မင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံး ရှေ့မှာ ကျွင်းချန်ချင်းကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူ ပြဖို့အတွက် လုပ်တယ်လို့ ထင်နေတာ"

"ဟူး..."

"ငါတို့တွေ အရာတော်တော်များများကို အထင်လွဲခဲ့ကြတာပဲ"

"ဒီအမှန်တရားကို ကြည့်ရတာလည်း တကယ်ကို လက်ခံရ ခက်ခဲလွန်းတယ်"

ထန်ထျန်း မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။

ယခု သူ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ပြီ ဆိုသော်လည်း သဘာဝမိခင်က ကမ္ဘာကြီးကို သစ္စာဖောက်လိုက်သည် ဆိုသည့် အချက်ကိုမူ သူလည်း အမှန်တကယ် လက်မခံနိုင်သေးပေ။

တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါဆို အခု မင်း ကျွင်းချန်ချင်းကို ဘယ်လို မြင်လဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာကြီးကိုကော ဘယ်လို မြင်လဲ"

နေနတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားသည်။ "ဘာကိုလဲ"

နေနတ်ဘုရား ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ သိပ်နားမလည်ပေ။

သို့သော် လုံကျိုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နေနတ်ဘုရား... ငါတို့ စကားထာတွေ ဝှက်မနေကြရအောင်"

"တည့်တိုးပဲ ပြောလိုက်တော့"

ထို့နောက် သူက ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ သိချင်တာက မင်းရဲ့ ရပ်တည်မှုက အခု ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာပဲ"

"အခု ကြည့်ရတာ ကမ္ဘာ့အရှင်က ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်လေ"

ထန်ထျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့က ဤမေးခွန်းကို မေးချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အားလုံးက ငါ့ကို ကမ္ဘာ့အရှင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်"

"ငါနဲ့ သူနဲ့ကြားမှာ အလွန် နီးကပ်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို၊ ဘာအဆက်အသွယ်မှလည်း မရှိခဲ့ဘူး"

"ဒါကြောင့်..."

"ကမ္ဘာ့အရှင်ရဲ့ ရပ်တည်မှုက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ကျွင်းချန်ချင်းနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ ငါနဲ့ ဘာမှ သိပ်မပတ်သက်ဘူး"

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ၊ ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက သူ၏ အစစ်အမှန် အတွေးကို ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက နောက်ဆုံးမှာ သူ သဘောပေါက်သွားသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွင်းချန်ချင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ကမ္ဘာ့အရှင် ဖြစ်ဖြစ်၊ ကပ်ဘေးရိပ်သိမ်းသူ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာအကွက်တွေပဲ ခင်းထားထား။

ငါက ငါပဲ။

ငါ လုပ်ချင်တာကို ငါ လုပ်မှာပဲ။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ထန်ထျန်း၏ စကားအဆုံးတွင် ဘေးရှိ လုံကျိုကျိုးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ငါ ပြောသားပဲ"

"ထန်ထျန်းရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရပ်တည်မှုကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့၊ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"တွေ့လား၊ ငါ ပြောတာ မှန်တယ်မလား"

သူက နေနတ်ဘုရားနှင့် ဝူချန်းကျိကျွင်း ကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြား နှစ်ဦးမှာမူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး "အေးပါကွာ၊ မင်း တော်ပါတယ်" ဆိုသည့် အမူအရာမျိုး ပြလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း အံ့အားသင့်ကာ ရယ်မိသွားသည်။

သူ ပြန်မလာခင် သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြသလဲ ဆိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ် မသိတော့ပေ။

လုံကျိုကျိုး၏ ကြွားဝါမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေကော"

လုံကျိုကျိုး၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။

"ငါ သူတို့ကို လူစုခွဲခိုင်းလိုက်ပြီ"

နေနတ်ဘုရားက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွင်းချန်ချင်းက သူ လိုချင်တာကို ရသွားပြီ၊ ငါတို့ ကာကွယ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူတွေကလည်း ငါတို့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ရပ်တည်သွားကြပြီ"

"နောက်ပိုင်း ကျွင်းချန်ချင်းက ထာဝရအဆင့်ကို ရသည်ဖြစ်စေ၊ မရသည်ဖြစ်စေ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ အဖြေထွက်သွားပြီ"

"သူတို့ကို ဒီမှာ ဆက်ထားတာက ဘာမှ ထူးခြားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး အချိန်လေးမှာ သူတို့ဘာသာ သူတို့ အဆင်ပြေအောင် နေကြဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် လူစုခွဲခြင်းမှာ လူသားဧကရာဇ်နန်းတော် တုန်းကနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

အရင်တစ်ကြိမ်က မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်နေဖို့ကလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့သည်မှာ အမှန်ပင်။

"ဒါဆို မင်းတို့ကော"

"ငါ ပြန်လာတာကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြတာလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

နေနတ်ဘုရားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လုံကျိုကျိုးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အဓိကက ငါတို့မှာ သွားစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူးလေ"

"ကျွင်းချန်ချင်းကိုလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဟင်းလင်းပြင် ထဲမှာလည်း ပုန်းမနေချင်ဘူး"

"ဒီမှာပဲ နေပြီး သေခြင်းတရားကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေတာက ပိုပြီး ဂုဏ် သိက္ခာရှိဦးမယ်"

လုံကျိုကျိုး ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ထန်ထျန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... မင်းတို့ သေချင်မှ သေမှာပါ"

"မင်းတို့အပေါ်မှာ ကျွင်းချန်ချင်းက ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိထဲ မထည့်ထားဘူး၊ သက်ရှိအားလုံးကို တန်းတူပဲ မြင်တယ်"

"ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း သူ ဖန်တီးမယ့် ကမ္ဘာသစ်ထဲကို မင်းတို့ ဝင်သွားနိုင်ပြီး ဆက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်မယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်"

ဤစကားကြောင့် သုံးဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့ သုံးဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လုံကျိုကျိုးက မေးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါတို့ မင်းကို ဒီမှာ စောင့်နေတာက နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

"ခုနက တိုက်ပွဲ ပုံရိပ်မှာ အသံ မပါဘူးလေ"

"ဒါကြောင့် ငါတို့ သိချင်နေတာက ကျွင်းချန်ချင်းက မင်းကို ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲ ဆိုတာပဲ"

ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ထန်ထျန်း နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ လုံကျိုကျိုးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မပြောချင်ရင်လည်း ရပါတယ်၊ အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်နေပြီပဲဟာ"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မပြောပြနိုင်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဘယ်ကနေ စပြောရမလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားနေလို့ပါ"

"မင်းတို့ သိချင်နေမှတော့ ငါ သူ့ကို စတွေ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ပြောပြပေးမယ်"

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက အချိန်မြစ် ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို သူတို့အား စတင် ပြောပြတော့သည်။