အခန်း (၅၁-၅၂)
Vol. 6 Ch. 51-52
အခန်း (၅၁) - တိုက်ပွဲအတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း
ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေ၌ လျူယန်သည် မွှေးကြိုင်လှသော ရွှေရောင်အသီးကို တစ်လုပ်တည်းဖြင့် ဝါးစားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်လှကာ အလွန်ထူးခြားသော အရသာရှိလှ၏။
သိပ်မကြာမီမှာပင် လျူယန်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်း၌ ပူရှိန်းရှိန်း ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် SSS-အဆင့် ပါရမီရှင် ဖြစ်သဖြင့် ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်းကို အထူးတလည် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ရဘဲ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရွှေရောင်အသီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စားသုံးရင်း ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်ကာ အလေးအနက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးအထက်၌ မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံတို့သည် သတိဝီရိယဖြင့် ကင်းစောင့်နေကြသည်။ ချူလုံက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မုရုံရွှယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အစ်မမူရုံရွှေး... မနေ့ညက အစ်မနဲ့ အစ်ကိုလျူယန် ဘာဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲဟင်"
အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေသော မုရုံရွှယ်မှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ အလန့်တကြား ငြင်းဆိုတော့သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဟိုကောင် လျှောက်ပြောတာတွေကို မယုံနဲ့"
ချူလုံမှာ မုရုံရွှယ်၏ အမူအရာကြောင့် ပို၍ပင် သံသယဝင်သွားကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပြောမပြတတ်သော ဆုံးရှုံးမှုဝေဒနာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဉ် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြင်္သေ့နှင့်တူသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သာမန်ခြင်္သေ့ထက် များစွာကြီးမားပြီး အစိမ်းရောင်သန်းသော အမွေးအမျှင်များ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ [နီညိုရောင် ခြင်္သေ့] ဖြစ်ပြီး အဆင့် (၁၈) ရှိကာ ခွန်အားကို အဓိကထားသော သားရဲဖြစ်သည်။
"ငါ သွားတိုက်မယ်... နင်က အခြေအနေကြည့်ပြီး ကူညီပေး"
မုရုံရွှယ်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် [အာဏာရှင် ခန္ဓာ] ပထမအဆင့်ကို အသက်သွင်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
မုရုံရွှယ်က ခြင်္သေ့၏ မေးရိုးကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ခြင်္သေ့ကြီးက နောက်မဆုတ်ဘဲ ထိပ်တိုက်တိုးလာရာ မုရုံရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရသွားသည်။ ချူလုံမှာ ယခင်က လျူယန်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်သာ နေခဲ့ရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မုရုံရွှယ်တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
"ချူလုံ... ကြောင်မနေနဲ့... ငါ့ကို အမြန်ကုပေးဦး"
မုရုံရွှယ် အော်ဟစ်လိုက်မှ ချူလုံ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ S-အဆင့် ပါရမီ [မြင့်မြတ်သောကုသခြင်း] ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာပြီးနောက် မုရုံရွှယ်၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကင်းသွားရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပို၍ သန်စွမ်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အဆင့် (၁၈) ရှိသော ခြင်္သေ့မှာ သန်မာသော်လည်း အဆင့် (၅) သာရှိသော်လည်း S-အဆင့် ပါရမီရှင်နှစ်ဦး၏ ပေါင်းစပ်မှုကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ချူလုံ၏ တရစပ် ကုသပေးမှုကြောင့် မုရုံရွှယ်မှာ မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခြင်္သေ့ကြီးမှာ မုရုံရွှယ်၏ လက်သီးချက်များအောက်၌ အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
"မဆိုးဘူး ချူလုံ... နင့်ရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းက ဒီလောက်ထိ အစွမ်းထက်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
မုရုံရွှယ်က ပြုံးကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
ချူလုံကလည်း ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"အစ်မက တိုက်ခိုက်ရေးသမားဖြစ်လို့ပါ... ညီမက ဘေးကပဲ ကူညီပေးနိုင်တာ"
ဤတိုက်ပွဲကြောင့် မုရုံရွှယ်သည် အဖွဲ့လိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နားလည်သွားသည်။ သူမကဲ့သို့ 'ကာကွယ်သူ'တစ်ယောက်အတွက် ချူလုံကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော 'ကုသသူ' ရှိနေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုပင်။ အကယ်၍ လျူယန်သာ ပါဝင်လာပါက သူတို့သုံးဦး၏ အဖွဲ့မှာ အပြတ်အသတ် အစွမ်းထက်နေပေလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခဏနားနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သားရဲများ မဟုတ်ဘဲ ရုပ်ဆိုးလှသော အမျိုးသားသုံးဦး ပါဝင်သည့် နိုးထသူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အခန်း (၅၂) - သတ်ဖြတ်လိုစိတ်
ချောက်ကမ်းပါးထက်တွင် မုရုံရွှယ် နှင့် ချူလုံတို့သည် ရောက်ရှိလာသော နိုးထသူသုံးဦးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစွမ်းထက်သူများဖြစ်ရာ ရန်သူသုံးဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် ဝန်မလေးကြသော်လည်း၊ လူသားအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရမည်ကို စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရောက်ရှိလာသော အမျိုးသား သုံးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရမ္မက်ဇောဖြင့် တောက်ပလာကာ ယုတ်ညံ့သော အပြုံးများ ပေါ်လာတော့သည်။
"ဒီလောက်မွှေးနေတာ ရတနာရှိတယ် ထင်လို့ လာကြည့်တာ... ရတနာထက် သာတဲ့ မိန်းမလှလေး နှစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
"တောက်... ဒီမိန်းကလေးတွေကတော့ အဆင့်အတန်းမြင့်တာပဲ... ငါ မိန်းမနဲ့ မကစားရတာ တော်တော်ကြာပြီ"
"ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်ချောတဲ့ မိန်းမမျိုး တစ်ခါမှ မကစားဖူးသေးဘူး"
"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ကံပွင့်ပြီဟေ့"
ထိုသူတို့သည် မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိရှလွယ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြည့်ကာ ညစ်ညမ်းစကားများဖြင့် ကျီစယ်နေကြသဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားကြသည်။
မုရုံရွှယ်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မသေချင်ရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ... ငါ့ကို လက်ပါအောင် မလုပ်နဲ့"
ယခင်က သူမသည် နိုးထသူအချို့နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဖူးသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ရောက်ရှိလာသော သူများ၏ ယုတ်ညံ့သော စကားများကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တားမရအောင် ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မုရုံရွှယ်၏ ခြေရင်းရှိ ကျောပိုးအိတ် နှစ်လုံးကို မြင်သွားကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ဒါ... ဒါ အစ်ကိုကြီးဟိုင် နဲ့ ရှိုဟို့တို့ရဲ့ အိတ်တွေ မဟုတ်လား"
"အော်... အစ်ကိုကြီးတို့ မနေ့က ဘာလို့ ပြန်မလာသလဲလို့... သားရဲတွေ သတ်လိုက်တာ မှတ်နေတာ၊ တကယ်တော့ ဒီမိန်းမတွေ လက်ချက်ကိုး"
"မနေ့က အစ်ကိုကြီးတို့ ပြောတာ ငါကြားလိုက်သားပဲ... မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်နောက်ကို လုယက်ဖို့ လိုက်သွားမယ်ဆိုတာလေ... အခုတော့ သူတို့ နင့်လက်ထဲမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာပေါ့လေ"
"ငါတို့ အစ်ကိုကြီးတို့အတွက် ကလဲ့စားချေရမယ်.. ဒီမိန်းမတွေကို အရင်ပျော်အောင် ကစားပြီးမှ သတ်ပစ်မယ်"
ထိုသူတို့သည် မနေ့က လျူယန်တို့ သတ်လိုက်သော လူယုတ်မာနှစ်ဦး၏ အပေါင်းအဖော်များ ဖြစ်နေကြသည်။ မုရုံရွှယ်နှင့် ချူလုံတို့သည်လည်း အံ့ဩသွားသော်လည်း ရန်သူများမှာ လူယုတ်မာအုပ်စုမှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးတော့ပေ။
မုရုံရွှယ်သည် အားအင်များကို စုစည်းကာ [အာဏာရှင် ခန္ဓာ] ပထမအဆင့်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ရန်သူသုံးဦးမှာ အရေအတွက် သာသဖြင့် မုရုံရွှယ်ကို မကြောက်ကြဘဲ ရိုင်းစိုင်းစွာအော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။
"သေချင်ရင်လည်း သေစမ်းပါစေ... သေသွားရင်တောင် နင့်ရဲ့ နွေးနေသေးတဲ့ အလောင်းကို ငါတို့ အသုံးချလို့ ရသေးတာပဲ"
မုရုံရွှယ်သည် ရှောင်တိမ်းရန် မကြိုးစားဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်သည်။ သူမတွင် အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများရှိသလို နောက်ကွယ်တွင် ကုသပေးမည့် ချူလုံ ရှိနေသဖြင့် အားကိုးရှိသည်။
ရန်သူနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မုရုံရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက တတိယမြောက် ရန်သူကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ချူလုံသည်လည်း အတွေ့အကြုံရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ မုရုံရွှယ် ဒဏ်ရာရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် [မြင့်မြတ်သောကုသခြင်း] ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်း ကျရောက်လာသည်နှင့် မုရုံရွှယ်၏ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်စက္ကန့်ပင် မကြာဘဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည်။ ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ရန်သူသုံးဦးမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။
"ဒီကုသမှုက ဘယ်လိုတောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလဲ... ဟိုဘက်က မိန်းကလေးကို အရင်သတ်မှ ဖြစ်မယ်"
သို့သော် သူတို့ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ မုရုံရွှယ်သည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ သူမ၏ လက်သီးချက်များဖြင့် ရန်သူတစ်ဦးကို နေရာမှာတင် အသက်ပျောက်အောင် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရန်သူအပေါ် ကရုဏာထားခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ရက်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် ရန်သူမှာလည်း မုရုံရွှယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သိပ်မကြာဘဲ လဲကျသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။ ထိုသူမှာ လျင်မြန်မှုအမျိုးအစား ပါရမီရှင် ဖြစ်သဖြင့် ပေအတော်များများသို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားနိုင်သည်။
သူသည် အဝေးသို့ ရောက်သောအခါ လှည့်ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"နင်တို့ စောင့်နေလိုက်... ငါတို့ လူတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့ဆရာကြီးကို ခေါ်လာပြီး နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တလှည့်စီ မုဒိမ်းကျင့်ခိုင်းမယ်... နင်တို့ဘဝကို သေတာထက် ဆိုးအောင် လုပ်ပစ်မယ်"
သူက ထိုသို့ကြိမ်းဝါးကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။