အခန်း (၃၆၉-၃၇၀)

အခန်း (၃၆၉) - ရန်သူကို မွေးမြူခြင်း

ဈေးနှုန်းစာရင်း၏ အောက်ခြေတွင် သေးငယ်သော စာလုံးလေးများဖြင့် အသေးစိတ် စည်းမျဉ်းများကို ရေးသားထားလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကျောက်တွင်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပိုမိုလိုအပ်လေလေဖြစ်ပြီး အချိန်ကန့်သတ်ချက်မှာလည်း ပို၍ တိုတောင်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံသူများ တူးဖော်ရရှိသည့် သတ္တုရိုင်းများကို သိုဝှက်ထားခွင့်မရှိဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသည့်အခါ စစ်ဆေးနိုင်ရန် အပြည့်အစုံ တင်ပြရမည် ဖြစ်လေသည်။

ရုကန်းမြို့ က ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ယူမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ ကျင့်ကြံသူများအား ပေးအပ်မည် ဖြစ်ပေရာ ယင်းမှာ မြို့တော်၏ ထုံးစံတစ်ခုပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

“အကျော့ရေ... မြန်မြန်ကြည့်စမ်း၊ မင်းသံသယရှိတဲ့အတိုင်းပဲဟ” ဟု စွန်းလင်ထုံ က နင်းကျော့ ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် ဈေးနှုန်းစာရင်းကို ကြည့်ရှုနေရာမှ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျားနက်မိစ္ဆာ၏ ဝရမ်းစာကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ယင်းဝရမ်းစာတွင် ကျားနက်ကြီးသည် သူ၏ အစွယ်များကို ထုတ်ပြလျက် ပါးစပ်ကြားမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များ စီးကျနေပုံကို ရေးဆွဲထားပေသည်။

ပန်းချီဆရာမှာ လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် ဤမိစ္ဆာ၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို ပီပြင်စွာ ဖော်ပြထားနိုင်ပေသည်။

“ကျားနက်မိစ္ဆာတွေပါလား...” ဟု နင်းကျော့က ဝရမ်းစာပေါ်ရှိ အမည်ကို ဖတ်ရှုရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ယင်း၏ ဘေးတွင်လည်း နင်းကျော့ ရင်းနှီးနေသော အခြားမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အချို့၏ အမည်များကို တွေ့ရပေသေးသည်။ အသေအချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်မူ ယင်းတို့မှာ ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်း ၌ သူတွေ့ခဲ့သော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အုပ်စုမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

၎င်းတို့သည် သွေးစာအစာအတွက် လုယက်ကြစဉ်က အလွန်ပင် သန်မာထွားကျိုင်းကြပြီး ကျားနက်မိစ္ဆာ၏ လက်အောက်ခံ ခေါင်းဆောင်ငယ်များလည်း ဖြစ်ကြပေသည်။

“ဒီမှာ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လည်း ပါသေးတယ်” ဟု စွန်းလင်ထုံက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ နင်းကျော့ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းတွင် ကျားနက်မိစ္ဆာ၏ အစေခံအဖြစ် ခိုင်းစေခြင်းခံရသော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။

နင်းကျော့သည် အသံကြားရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူသားကျင့်ကြံသူသည် ဝရမ်းစာစာရင်း၌ ပါဝင်မနေဘဲ လူပျောက်ကြော်ငြာတွင်သာ ပါဝင်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူ၏ အမည်မှာ ရှီဆွေဖြစ်ပြီး မြေဓာတ်ပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကာ မြို့စားဟောင်း၏ သားဖြစ်လေသည်။

ကျားနက်မိစ္ဆာက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မြို့စားဟောင်း အပါအဝင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက ရှီဆွေသည်လည်း တိုက်ပွဲအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံက “အဲဒီကျားမိစ္ဆာက မြို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အထိ အင်အားကြီးတာပဲ၊ ရှီဆွေကတော့ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ အဖမ်းခံလိုက်ရတာ နေမှာပေါ့၊ အခုထိ ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းမှာ အသတ်မခံရဘဲ ကျားမိစ္ဆာရဲ့ အစေခံအဖြစ် ခိုင်းစေခံနေရတာ ဖြစ်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

“အကိုစွန်း... ဒီလူက ကျွန်တော်တို့အတွက် အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်၊ သူ့အဖေက ကျားမိစ္ဆာလက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာဆိုတော့ သူက ကျားမိစ္ဆာကို သတ်ဖို့အတွက် အတွင်းလူ ဖြစ်လာနိုင်တာပေါ့၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူဟာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေမိတာ”

စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် “တကယ်လို့ ငါတို့သာ အဲဒီကျားနက်မိစ္ဆာကို သတ်နိုင်ရင် ဆုကြေးငွေလည်း ရဦးမှာပဲ၊ မဆိုးပါဘူး... မဆိုးပါဘူး၊ ငါတို့ အခုပဲ ဒီတာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ကြမလား” ဟု မေးလေသည်။

သို့သော် နင်းကျော့က တားမြစ်လိုက်ကာ “အကိုစွန်း... မလောပါနဲ့ဦး၊ မြို့ထဲကို အရင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရအောင်” ဟု ဆိုလေရာ စွန်းလင်ထုံကလည်း “အေးပါကွာ... မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ချော်ရည်နန်းတော် ဖြစ်စဉ်နောက်ပိုင်းတွင် စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့၏ စီမံခန့်ခွဲမှုစွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ဤညီငယ်လေးသည် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝမှုအပိုင်းတွင် မိမိထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သတ္တုတူးဖော်သည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ တစ်ဦးလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်စီပေး၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြလေသည်။

မြို့အတွင်းရှိ လမ်းမကြီးများမှာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး စက်မှုရထားလုံး ကြီးများကလည်း အပြန်အလှန် သွားလာနေကြပေသည်။

လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင်မူ ကျောက်စိမ်းရောင်တောက်နေသော ကျောက်အိမ်လေးများက နေရောင်အောက်တွင် ဝင်းလက်နေကြရာ ယင်းတို့မှာ ကျင့်ကြံသူများက ဒေသထွက်ပစ္စည်းများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြို့ထဲတွင် လူစည်ကားလှပြီး ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများနှင့် ကျောက်တွင်းလုပ်သားများ၏ ရယ်မောသံများက ရောနှောနေလေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အင်္ကျီမပါဘဲ လျှောက်သွားနေကြပြီး တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အသံများ ရှိကြပေရာ ၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ယင်းတို့အပြင် ရွှေဓာတ်နှင့် မြေဓာတ်ကျင့်ကြံသူများလည်း အများအပြား ရှိနေကြပေသည်။ ဤကျင့်ကြံသူ အမျိုးအစား သုံးမျိုးမှာ ကျောက်တွင်းလုပ်သားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ အရင်သွားကာ ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် နှင့် အစားအစာအချို့ကို မှာယူလိုက်ကြပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ပြောစကားများကို နားထောင်ရင်း စားသောက်နေကြလေသည်။

စားပွဲထိုးက အစားအစာများ လာချပေးသောအခါ နင်းကျော့က သတင်းအချက်အလက်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

အနည်းငယ် စုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင် မြို့နှင့်ပတ်သက်သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိရှိခဲ့ရလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မြို့စားဟောင်းသည် အလွန် စေးနှဲပြီး သဘောထားသေးသိမ်သူဖြစ်ကာ ခိုးထုတ်သည့် ကျင့်ကြံသူများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလေ့ရှိပေသည်။

သို့သော် လက်ရှိမြို့စားဖြစ်သူ မုန့်ကျိကျုံးမှာမူ သဘောထား ပြည့်ဝသူဖြစ်ပြီး သူ၏ စစ်သည်များကိုလည်း သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားကာ စစ်ရေးစစ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို နှိမ်နင်းရန် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ မကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိပေရာ အလွန် တာဝန်ကျေပွန်သူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အစွမ်းထက်မှုကြောင့် မြို့သူမြို့သားများမှာလည်း လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားကြရပြီး နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း မြို့စားဟောင်းထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

စွန်းလင်ထုံက “မုန့်ကျိကျုံးက မုန့်မျိုးနွယ်စုက ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့ စစ်ရေးစစ်ရာမှာ နာမည်ကြီးတာပေါ့၊ သူက ကျားနက်မိစ္ဆာကို ဖမ်းဖို့လည်း ကြိုးစားနေတာဆိုတော့ ငါတို့သာ တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ရင် သူက ငါတို့ကို ကူညီမှာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်ကာ “မလောပါနဲ့ဦး အကိုစွန်း... ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ကျောက်တွင်းထဲကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းလုံထုံကလည်း “ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာလောက်ကို မင်းက နှမြောနေတာလား” ဟု မေးရာ နင်းကျော့က ပြုံးလျက် “ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုလိုမျိုး ကျောက်မတူးဖူးသေးလို့ပါ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း “မင်းကတော့ ငယ်သေးလို့ပါကွာ... ကျောက်တူးတာက ဘာပျော်စရာရှိလို့လဲ” ဟု ညည်းတွားလိုက်ပေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ပထမအဆင့် ကျောက်တွင်း၌ ကျောက်တူးနေကြလေသည်။ စွန်းလင်ထုံမှာ သူ၏ ပင်ကိုပါရမီဖြစ်သော ဝိညာဉ်မျက်စိကို အသုံးပြု၍ အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းများကို ရှာဖွေတူးဖော်နေလေရာ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပေသည်။

နင်းကျော့က သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာသည့်တိုင်အောင် စွန်းလင်ထုံမှာ မပြန်ချင်သေးဘဲ “အချိန်က မကုန်သေးဘူးလေ၊ ငါတို့ပေးထားရတဲ့ ကျောက်တုံး ငါးဆယ်စီတော့ အရင်းကြေအောင် လုပ်ရဦးမှာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့က “အကိုစွန်း... အရင်းထက်တောင် ပိုနေပြီမဟုတ်လား” ဟု စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လာရင်း နင်းကျော့က သက်ပြင်းချကာ “ဒီရုကန်းတောင် က တကယ်ကို အဖိုးတန်တဲ့ နေရာပဲ၊ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီတောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင် မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ မခဲယဉ်းဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

စွန်းလင်ထုံကမူ “ဒီနေရာက ကောင်းပေမဲ့ မီးလျှံတောင်တန်း နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဝေးကြီးပါပဲ၊ ဒါက မြို့လေးတစ်မြို့ကိုပဲ ထောက်ပံ့နိုင်တာ” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းခါလျက် “အကိုစွန်း... ကျွန်တော် ပြောချင်တာကို အကို နားမလည်သေးဘူး၊ ကျွန်တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အုပ်စုက အခုမှ စတာဆိုတော့ တိုးတက်ဖို့ အများကြီး လိုသေးတယ်၊ ချော်ရည်နန်းတော်က ရာထူးလေးတွေနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု လိုတယ်၊ ရုကန်းတောင်ကို အကို ဘယ်လိုမြင်လဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ နင်းကျော့ အဘယ်ကြောင့် ဤအကြောင်းများကို ပြောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေလေသည်။

“ငါတို့က မင်းအမေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို လာရှာတာ မဟုတ်လား၊ ကျားနက်မိစ္ဆာကို သတ်မှ ဒါတွေက ဖြစ်နိုင်မှာလေ၊ အခုတော့ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရုကန်းတောင်ကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ကာ “ဒါတွေအားလုံးက ဟန်ဆောင်မှုတွေပဲလေ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ စွန်းလင်ထုံကလည်း နင်းကျော့ အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားပြီး “ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့ကို မုန့်ကျိကျုံးက စောင့်ရှောက်နေတာ၊ မင်းက သူ့ကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားမှာလဲ၊ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲကရော ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်လို ပါဝင်လာမှာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများက နက်မှောင်သွားကာ “တကယ်လို့ မုန့်ကျိကျုံးက ကျားနက်မိစ္ဆာနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေသာ ရှိခဲ့ရင်ရော...” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ အံ့ဩသွားပြီး “မင်းက သူ့ကို အကွက်ဆင်မလို့လား၊ ဒါက မလွယ်ဘူးနော်၊ နတ်ဘုရားမုဆိုးရုံး ရဲ့ မူလခြေရာခံ ပညာရပ် ကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး” ဟု သတိပေးလေရာ နင်းကျော့က ရယ်မောလျက် “အကိုစွန်း... ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ချင်တယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး “ဒါကတော့ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတော့မှာပဲ” ဟု ဆိုကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ရှီဆွေကို ဖမ်းဆီးကာ ရုကန်းတောင်သို့ ပြန်လာပြီး လွှတ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

နင်းကျော့က ရှီဆွေအပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ် ကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။

ရှီဆွေ နိုးလာသောအခါ သူ အသက်မသေဘဲ လွတ်မြောက်လာသည်ကို အလွန် အံ့ဩသွားလေသည်။ နင်းကျော့က လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်တစ်ဦးအယောင်ဆောင်၍ ရှီဆွေကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း၊ သို့သော် မိမိ၏ အေးချမ်းသော ဘဝကို မဖျက်ဆီးလိုသဖြင့် အမည်ကို မဖော်ပြလိုကြောင်းနှင့် မုန့်ကျိကျုံးထံသို့ သွားရောက်သတင်းပို့ရန် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရှီဆွေမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး မုန့်ကျိကျုံး၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလေသည်။ မုန့်ကျိကျုံးက ရှီဆွေကို စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သေချာစွာ မေးမြန်းလေသည်။

ရှီဆွေကလည်း သူသိသမျှကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးလာတာလား” ဟု မုန့်ကျိကျုံးက မေးရာ ရှီဆွေကလည်း ပညာရှင်ကြီး မှာကြားသည့်အတိုင်း မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစား၍ ထွက်ပြေးလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“မြို့စားမင်း... ဘယ်တော့ စစ်ကူလွှတ်မှာလဲ” ဟု ရှီဆွေက မေးလိုက်စဉ်မှာပင်...

စွပ်...

ဓားတစ်လက်က ရှီဆွေ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

ရှီဆွေမှာ အလွန် အံ့ဩသွားပြီး ဓားရိုးကို ကိုင်ထားသော လက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ မုန့်ကျိကျုံး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“မင်း... မင်း...”

ခဏအကြာတွင် ရှီဆွေ သေဆုံးသွားလေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို စက်မှုနဂါး ထဲမှ ကြည့်နေသော စွန်းလင်ထုံမှာ အလွန် အံ့ဩသွားပြီး “ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ မုန့်ကျိကျုံးမှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိနေတာလား” ဟု မေးကာ နင်းကျော့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ညီလေး... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိနေတာလဲ၊ ငါတို့ အတူတူပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်လား”

နင်းကျော့ကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေလေတော့သည်။

အခန်း (၃၇၀) - မြေကမ္ဘာသံလိုက် မသေမျိုးမြို့တော်

စွန်းလင်ထုံ၏ မေးခွန်းကို နင်းကျော့က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ပထမအချက်က ကျားနက်မိစ္ဆာဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အသွေးအသားတွေကို အမြောက်အမြား စားသုံးရတာပါ။ သူ့နောက်လိုက် လူမိုက်ဂိုဏ်းက ရှာဖွေကျွေးမွေးရုံနဲ့ ခဏတဖြုတ်တော့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ရေရှည်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ကူညီပေးနေတဲ့သူ ရှိကိုရှိရမယ်"

"ပထမတော့ ကျားနက်မိစ္ဆာကို ကြည့်ပြီး ဒါဟာ ညဉ့်ကျားတောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းရဲ့ အနွယ်တော်များလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းလို ရာထူးမျိုးရှိတဲ့သူက မိမိရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အနွယ်တော်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ဖန်တီးပေးနိုင်တာပဲ။

အနည်းဆုံးတော့ တရားဝင်တဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ရှာပေးထားမှာပေါ့။ အခုတော့ ကျားနက်မိစ္ဆာက အဆင့်နိမ့်မိစ္ဆာပညာတွေကိုပဲ ကျင့်ကြံနေရတယ်ဆိုကတည်းက တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းဆီမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပြီဆိုတာ သိသာနေတာပေါ့"

စွန်းလင်ထုံသည် ထုံထိုင်းသူမဟုတ်ပေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက အောင်းအောင်းအောင်းအောင်း နေခဲ့ရရာမှ ရုတ်တရက် အပြင်ထွက်လာရသဖြင့်သာ စိတ်က မကြည်မလင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ နင်းကျော့၏ ထောက်ပြချက်ကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ အရင်ဆုံး သွားတွေ့ခဲ့တာက တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းဆီကိုလေ၊ သူ့ဆီက အကူအညီရမလားလို့။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာမှလည်း ကူမပေးဘဲ မြေခွေးနတ်သမီးဆီ သွားဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာ သူက ပျင်းလို့မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကြောင့် မလှုပ်နိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ကျားနတ်မင်းက တခြားတစ်ယောက်ယောက်က အယောင်ဆောင်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း ဆက်လက် သုံးသပ်ပြသည်။

"မြွေနဂါး တံစဉ်ကြီးရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရပြီးနောက်မှာ မြေခွေးနတ်သမီးက ကျွန်တော်တို့ကို ရှန်းရှီးချိုင့်ဝှမ်းဆီ လွှတ်လိုက်တာဟာလည်း အဓိပ္ပာယ် အတော်လေး နက်နဲလှပါတယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို သုံးပြီး ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခိုင်းချင်တာလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိမိတယ်။ သူဟာ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ရဲ့ တောင်စောင့်နတ်တစ်ပါး ဖြစ်နေမှတော့ ကျားနက်မိစ္ဆာနဲ့ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်းရဲ့ အခြေအနေအမှန်ကို မသိဘဲ မနေပါဘူး။

တကယ်ဆိုရင် သူဟာ ဒီအကြောင်းကို နန်းတွင်းကို သတင်းပို့ပြီး တမ်းတခြင်းပြည်ရဲ့ အကူအညီကို ရယူသင့်တာပေါ့။ အဲဒီကတစ်ဆင့် သူ့အထက်လူကြီးကို ဖြုတ်ချပြီး ဒုတိယအဆင့်ကနေ ပထမအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားသင့်တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ သူက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အတာချိုးနေခဲ့တယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် သူကိုယ်တိုင် သတင်းပို့ခဲ့ရင်တောင်မှ အခြေအနေတွေက သူဖြစ်စေချင်သလို ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ သူ ယူဆထားပုံပဲ။ သူ့ကို ဘာတွေက တားဆီးနေတာများလဲ"

စွန်းလင်ထုံက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးလေးပေါ့၊ တမ်းတခြင်းပြည် အစိုးရကို သူ မယုံကြည်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နောက်ကွယ်မှာ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ လက်မည်းကြီး ရှိနေတာကိုး။ ဒါနဲ့ မင်းက အခြေအနေကို ကြိုသိနေလို့ ရုကန်းတောင် အနီးတဝိုက်ကို သွားစုံစမ်းရင်း မုန့်ကျိကျုံးနဲ့ တိုးခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။

"ရုကန်းမြို့ရဲ့ မြို့စားဟောင်း ရှီဟာ အလုပ်မှာ အရမ်းကြိုးစားပြီး စည်းကမ်းကြီးတဲ့သူပါ။ သူ့ကို သာမန်နည်းလမ်းနဲ့ ဖြုတ်ချဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ မုန့်မျိုးနွယ်စုကတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျားနက်မိစ္ဆာ ဦးဆောင်တဲ့ လူမိုက်ဂိုဏ်းက မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ရမ်းကားသတ်ဖြတ်ခဲ့လို့သာ မုန့်ကျိကျုံးက မြို့စားရာထူးကို ဆက်ခံခွင့် ရခဲ့တာပေါ့"

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျားမိစ္ဆာဂိုဏ်းက အနီးတဝိုက်မှာ ဒုစရိုက်တွေ ကျူးလွန်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေကို ထိတ်လန့်အောင် လုပ်နေတာ။

မုန့်ကျိကျုံးက စစ်ရေးလေ့ကျင့်ဖို့ဆိုပြီး အချိန်နဲ့ ငွေကြေးတွေကို အမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့ပေမဲ့လည်း လူတွေကတော့ သူ့ကိုပဲ အားကိုးတကြီး ကြည်ညိုနေကြတာလေ။

ဒီလိုနဲ့ သူက စစ်အာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တော်ဝင်မိသားစုကတောင် သူ့ကို အလွယ်တကူ အစားမထိုးနိုင်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက ကျင့်ကြံသူအထွေထွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် မြို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးကို လျှော့ချခဲ့သေးတယ်။

အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေက သတ္တုတွင်းတွေမှာ အခွင့်အရေးရမယ် ထင်နေကြပေမဲ့ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ ကျားမိစ္ဆာအတွက် အသွေးအသား ပူဇော်သက္ကာတွေ ဖြစ်သွားကြရတာပဲ"

စွန်းလင်ထုံက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ယုတ်မာပက်စက်လှချေလား"

"ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ငါတို့အတွက်တော့ အခွင့်ကောင်းပဲ ကျော့လေး၊ မင်းက ရုကန်းတောင်ကို ရယူချင်နေတာဆိုတော့ အခုလို မုန့်ကျိကျုံးနဲ့ ကျားမိစ္ဆာတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိထားပြီဆိုမှတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်ရင် အလုပ်ဖြစ်ပြီပေါ့။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့ အထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံရအောင် ဆက်ပြီး စုဆောင်းရမယ်"

နင်းကျော့က ခေါင်းခါရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဒါဟာ မလွယ်ကူလှပါဘူး အစ်ကိုစွန်း။ မုန့်မျိုးနွယ်စုက ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေမှတော့ လိုအပ်လာရင် အမြီးဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားမှာပဲ။ ငါတို့ လုပ်နေတာကို သူတို့ သိသွားရင် ချက်ချင်းပဲ အစဖျောက်လိုက်မှာ။ တစ်ကယ်လို့ မုန့်ကျိကျုံးကို ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ အစ်ကိုကြီးတို့ ကျွန်တော်တို့ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲက ရုကန်းတောင်ကို အပိုင်စားရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ"

"အစ်ကိုကြီး၊ တစ်ခါတလေကျရင် အထောက်အထားဆိုတာထက် တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် တရားဝင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ အခြေအနေနဲ့ အကျိုးစီးပွားက တောင်းဆိုလာရင် ပုလဲကို အမှုန့်လုပ်ပြီး ဒါဟာ အဆိပ်ပါလို့ စွပ်စွဲတာမျိုးတောင် လုပ်လို့ရတာပဲ"

"အသားတစ်ဖဲ့လောက် ရဖို့ဆိုတာ ငါတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားရှိမရှိပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ"

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းလာပြီး လေသံမှာလည်း လေးနက်သွားလေသည်။

"တကယ်တော့ ငါတို့ဟာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ အသွေးအသားအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သိပ်ပြီးတော့ မထူးခြားလှပါဘူး"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက တမ်းတခြင်းပြည်ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ တမ်းတခြင်းပြည်ဟာ ကျားနက်မိစ္ဆာကြီးလို ဖြစ်နေပြီပေါ့။ ငါတို့ ရယူဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ရုကန်းတောင်ဆိုတာ အဲဒီသားရဲကြီး စားကြွင်းစားကျန်တွေကို လုနေကြတာပဲ"

စွန်းလင်ထုံက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်လည် ပြောကြားသည်။

"ကံကောင်းတာက အခုအချိန်မှာ တမ်းတခြင်းပြည်က ငါတို့ဘက်မှာ ရှိနေသေးတာပဲ။ သူတို့က မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေကို ထိန်းညှိဖို့နဲ့ မုန့်ခွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ဟန့်တားဖို့အတွက် ငါတို့ကို အားကိုးနေရတယ်လေ။

ဒီလို အနေအထားမျိုးမှာ ချော်ရည်နန်းတော် ကြီးကြီးမားမား ပျက်စီးသွားတာဟာ ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိသွားစေတယ်။ ဒါက အခြေအနေကို ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ပြီး ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ပိုပြီး အားကောင်းလာအောင် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်လို့ပဲ"

"ငါတို့ရဲ့ အခု လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ တမ်းတခြင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုဆီက အကူအညီတောင်းရင် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ အရေးကို ထောက်ထားပြီး ရုကန်းတောင်ကို ခွဲဝေယူဖို့ သူတို့ ခွင့်ပြုနိုင်တာပေါ့"

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုတာတင်မကဘဲ သူတို့က ဝိုင်းဝန်းပံ့ပိုးပေးမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုခွဲက အခုမှ စတင်နေတုန်းဆိုတော့ လမ်းလျှောက်သင်စ ကလေးလေးလိုပဲလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က လက်တွဲကူညီပေးဖို့ တစ်ကယ် လိုအပ်နေတာပါ"

"ကဲ… သွားကြစို့၊ ဒေသန္တရ မြို့စားမင်းကို သွားတွေ့ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

မြေကမ္ဘာသံလိုက် မသေမျိုးမြို့တော်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့သည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို စီးနင်းလျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများကို အုပ်ချုပ်ရာ ဗဟိုချက်မမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် မြင့်မားလှသော မသေမျိုးမြို့တော်ကြီးသည် သံလိုက်တောင်တန်း၏ အထက်တွင် တည်ရှိနေသည်ကို တွေ့မြင်ရပေရာ ထိုမြို့တော်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြေကမ္ဘာ၏ အားကောင်းလှသော သံလိုက်ဓာတ်ကို အသုံးချကာ ဝေဟင်တွင် ပျံဝဲနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်တစ်လုံးခန့် ပမာဏရှိသော မွဲပြာရောင် အုတ်ခဲကြီးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်လျက် မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံကာ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် နှစ်ထပ် သုံးထပ်မျှ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေကြသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

အဆိုပါ အုတ်ခဲကြီးများတွင် သံလိုက်ဓာတ်များ ပါရှိသဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆွဲငင်ခြင်း၊ တွန်းကန်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နိုင်သောကြောင့် ယင်းတို့ကို စိတ်ကြိုက် ဖြုတ်ယူနိုင်၊ ပြန်လည် တပ်ဆင်နိုင်ပေရာ စက်ဝိုင်းပုံ တံတိုင်းများအဖြစ်သာမက တံခါးများ၊ လမ်းလျှောက်စင်္ကြံများ၊ လက်ရန်းများနှင့် အခြားသော အသုံးအဆောင်များအဖြစ် ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံ ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

မြို့တော်ကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အထက်နှင့်အောက် နှစ်ထပ် ခွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အထက်ထပ်မှာ ဖိုဓာတ် နယ်မြေဖြစ်ပြီး၊ အောက်ထပ်မှာ မဓာတ် နယ်မြေဖြစ်ကာ အဆိုပါ အလွှာနှစ်ခုကို သံလိုက်၏ ဆွဲငင်အားနှင့် တွန်းကန်အားတို့ဖြင့် ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြို့တော်စောင့် အစီအရင်ကြီးမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အမြဲတမ်း အသက်ဝင်နေပြီး စောင့်ကြည့်ရေး မှော်ရတနာများစွာဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း၊ မြို့စောင့်စစ်သည်များက သံလိုက်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ သံလိုက်လှေများဖြင့် ကင်းလှည့်နေကြသော်လည်း ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ ရှိနေမှုကိုမူ မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြချေ။

နဂါးဟူသည်မှာ ကြီးချင်လျှင် ကြီးနိုင်ပြီး သေးချင်လျှင် သေးနိုင်သကဲ့သို့၊ ပျံတက်ခြင်း၊ ငုပ်လျှိုးခြင်း၊ ဟိန်းဟောက်ခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုနိုင်ပေရာ တိုက်ပွဲဝင် စက်မှုလက်ရာတစ်ခုအနေဖြင့် အားနည်းချက် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ ရွေ့လျားနိုင်မှုတွင်မူ ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုစွန်း၊ အခုတော့ အစ်ကိုကြီးပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မယ်။ ဒီမြို့တော်ကြီးမှာ လျှို့ဝှက်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတွေနဲ့ သံလိုက်လမ်းကြောင်းတွေ အများကြီး ဖန်တီးထားတာ။ ငါတို့ရဲ့ နဂါးက အဲဒီလမ်းကြောင်းတွေကို မတော်တဆ သွားထိမိရင် ရိပ်မိသွားနိုင်တယ်" ဟု နင်းကျော့က သတိပေးလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ငါ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ"

သူသည် မိမိ၏ ပင်ကိုပါရမီဖြစ်သော ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုနှင့် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းရှိ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများကို ပေါင်းစပ်ကာ မိမိ၏ အမြင်အာရုံကို ချဲ့ထွင်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော သံလိုက်စက်ကွင်းများနှင့် လမ်းကြောင်းများစွာကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ၏ ထူးခြားသော အမြင်အာရုံထဲတွင် ထိုလမ်းကြောင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျစ်လျစ်စွာ ဆက်နွှယ်နေကြပြီး မြို့တော်ကြီး၏ အတွင်းအပြင်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ကွန်ရက်ကြီးသဖွယ် ဖြန့်ကျက်ထားကြသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းကွန်ရက်ကြီး၏ ကြားလပ်များတွင် သံလိုက်စက်ကွင်း အငယ်စားလေးများစွာ ရှိနေပြီး အချို့မှာ မြို့တွင်းရှိ အဆောက်အအုံများကို ဗဟိုပြုထားကာ အချို့မှာမူ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သံလိုက်လှေများ၏ ရွေ့လျားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် မိမိ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖျောက်ကွယ်ထားလျက် သံလိုက်စက်ကွင်းများကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ကွင်းကာ အထက်ထပ်ရှိ မြို့စားမင်းဂေဟာသို့ ချောမောစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုဂေဟာကြီးမှာ မြို့တော်၏ ဗဟိုဝင်ရိုးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး နီရဲသော တံကွင်းကြီးတွင် ကြေးဝါရောင် သံလိုက်မှိုတက်များစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပေသည်။

တံခါးဝ၏ အထက်တွင် "မြေကမ္ဘာသံလိုက် မြို့စားမင်း" ဟု ရေးထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးမှာ ရွှေရောင်ဝင်းလျက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဝင်ပေါက်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကျောက်ခြင်္သေ့တစ်စုံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေကြသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် တံခါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ ညီလာခံခန်းမကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ခန်းမကြီး၏ အလယ်တွင် မြို့စားမင်း၏ စားပွဲရှိပြီး အထက်တွင် "ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော အုပ်ချုပ်သူ" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ နံရံလေးဖက်လုံးတွင် တမ်းတခြင်းပြည်၏ ကျော်ကြားလှသော အရာရှိကြီးများ၏ ပုံတူကားများကို ချိတ်ဆွဲထားပေသည်။

ခန်းမကြီးအတွင်း မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့ကို တင်ဆောင်လျက် ဒုတိယခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယခန်းမဆောင်၏ အရှေ့ဘက်တွင် မြို့စားမင်း၏ စာကြည့်ဆောင်ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင်မူ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရာ ခန်းမရှိပေသည်။

ခန်းမဆောင်၏ နောက်ဘက်တွင်မူ မြို့စားမင်း၏ မိသားစုများ နေထိုင်ရာ အိမ်တွင်းဂေဟာရှိလေသည်။

နင်းကျော့နှင့် စွန်းလင်ထုံတို့မှာ ထိုမျှအထိ သွားရန် မလိုအပ်ဘဲ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ လက်ရှိ မြို့စားမင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

နင်းကျော့သည် စာကြည့်ဆောင်၏ တံခါးဝသို့ အရင်ဦးဆုံး သွားရောက်ကာ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ အပြင်ဘက်သို့ သွေးနီမျောက်ကြီး တာရှန့်ကို လွှတ်လိုက်လေသည်။

မြို့စားမင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် အမျက်ထွက်သွားပြီး "ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ယွမ်တာရှန့်မှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ခက်ခဲစွာဖြင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားရင်း စာတစ်စောင်နှင့် အတည်ပြုပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

မြို့စားမင်းသည် စာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုစာထဲတွင် သူ ယခင်က ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသော ရာထူးများ၊ သူ၏ ဘဝအစနှင့် ယခုရာထူးအထိ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပုံများကို ရေးသားထားပြီး၊ သူကဲ့သို့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရာထူးတက်လာခြင်းမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရည်ညွှန်းထားပေသည်။

စာ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင်မူ နင်းကျော့က မိမိတွင် တိုင်ကြားစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ထို့နောက် မြို့စားမင်းသည် စွန်းလင်ထုံကို ကျူးရွှမ်းကျိက ပေးအပ်ထားသော အတည်ပြုပြားကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။ နန်းတွင်းမှ ထုတ်ပြန်ထားသော အမိန့်အရ တမ်းတခြင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုသည် ဝင်ရောက်ခွင့်စံနှုန်း ပြည့်မီသူများကို ဆုလာဘ်များ ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားရာ၊ စွန်းလင်ထုံအား နောင်တစ်ချိန်တွင် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ လာရောက်ကာ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းမှ ရတနာတစ်ခုကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်စေရန် အဆိုပါ အတည်ပြုပြားကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အတည်ပြုပြား အစစ်အမှန်ပဲ၊ လူငယ်လေး နင်းကျော့၊ အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီး ငါနဲ့ လာတွေ့နိုင်ပါပြီ" ဟု မြို့စားမင်းက ပြောဆိုကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် သွေးနီမျောက်ကြီးလည်း လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

ထိုအခါမှ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် ပုံရိပ်ကို ထင်ရှားစေလိုက်ပြီး နဂါးမျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျစေလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုအလင်းတန်းနောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သေးငယ်ရာမှ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး မြို့စားမင်းကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

သူသည် ယခုကဲ့သို့ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့ရခြင်းအတွက် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ရပါကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးလား၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်းက ဒီအထိကို အသာလေး ဝင်လာနိုင်တာကိုး…" ဟု မြို့စားမင်းက နဂါးကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း နင်းကျော့ကိုလည်း အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သိတယ် လူငယ်လေး၊ မင်းက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှာ အတော်လေး လှုပ်ရှားနေတဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာဟာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်လိုမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေရင်တော့ အကြီးအကျယ် မှားသွားလိမ့်မယ်" ဟု သူက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကဲ… ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း တိုင်ကြားချင်တဲ့ အရေးကြီးကိစ္စဆိုတာ ဘာများလဲ။ တစ်ကယ်လို့ မင်း ပြောတာတွေက အပိုအလျှံတွေနဲ့ အလကား ဟာသတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မခံရဘူးလို့ မမှတ်နဲ့"

နင်းကျော့က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်ပင် မုန့်ကျိကျုံးကို တရားဝင် စွပ်စွဲလိုက်ပြီး ကျားနက်မိစ္ဆာနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။

ထို့နောက် အထောက်အထားအဖြစ် မိမိ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပုံရိပ်များကို မြေကမ္ဘာသံလိုက် မြို့စားမင်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးအပ်လိုက်သည်။

အကြောင်းစုံကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ မြို့စားမင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ကျုံ့သွားလေသည်။

သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဒီအကြောင်းတွေကို လုံးဝ မကြားမိချင်ဘဲ ဒီအတိုင်းသာ ထွက်ပြေးသွားချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာတော့သည်။