အခန်း (၃၇၉-၃၈၀)

အခန်း (၃၇၉) - တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်

ရှေ့မှောက်ရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်းရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်မျိုး တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ယင်းမှာ သူမ၏ သက်တမ်း နှစ်ဆယ်ကျော် ကာလတစ်လျှောက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေရာ—

“ဒါဆို ဒါက သခင်လေး နင်းကျော့ပေါ့၊ ရှင်က ဗဟုသုတတွေ ရှာဖွေချင်တယ်၊ လမ်းညွှန်မှုတွေ ခံယူချင်တယ်ဆိုရင် ယွမ်လိုင်တောင်ကို သွားသင့်တာလေ၊ အခု တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်ရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

လင်းရှန်းရှန်းသည် မိမိ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်အစုံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်မိသည်။ နင်းကျော့၏ ခါးထက်တွင်မူ ‘ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး’ စက်မှုကိရိယာကို ပတ်ထားသည်။

ထိုကိရိယာအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော စွန်းလင်ထုံကမူ ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေရင်း လင်းရှန်းရှန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ

“အဟက်... မင်းကို မြင်လို့ တကူးတက လိုက်လာတာပေါ့ကွ” ဟု သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် နင်းကျိုဖန် ပေးအပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပေလွှာနှင့် မုန့်ယာယောင်ထံမှ ရရှိထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို အခြေခံကာ သူ၏ ခရီးစဉ် ရည်မှန်းချက်များကို သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပထမဦးဆုံး ခရီးစဉ်မှာ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယမှာမူ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း ဖြစ်ချေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နင်းမျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံး ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြစဉ်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အင်အားကြီး ရန်သူများ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ရှောင်ကွင်းရန် မြေအောက်မြစ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြု၍ ခရီးနှင်ခဲ့ကြဖူးသည်။

ယင်းမြေအောက်မြစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂူဝကို ယခုအခါ ‘မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ’ ဟု ခေါ်တွင်ကြပြီး လင်ဟုကျိုက စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေရာ

နင်းမျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်က တစ်နယ်လုံး အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းရှိ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ကုသခြင်း ပညာရပ်များ၌ အထူးကျွမ်းကျင်ကြသည်။

နုံးချည့်ပင်ပန်းနေသော နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်တို့မှာ သူတို့၏ အင်အားများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ပင် ကြာရှည်စွာ နားခိုအနားယူခဲ့ကြလေသည်။

ထိုစဉ်က မုန့်ယာယောင်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်း၏ ‘သန္ဓေရှူရှိုက် ဝိညာဉ်လှေတော်’ ဟု အမည်ရသော မူလသန့်စင်ရတနာကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

စက်မှုဗုဒ္ဓသမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်လာသော မုန့်ယာယောင်သည် သူမ၏ စိတ်အာရုံ ကြည်လင်နေသည့် အချိန်များတွင် ဤအတွေ့အကြုံကို နင်းကျော့အား ပုံပြင်သဖွယ် ပြောပြလေ့ ရှိပေသည်။

နင်းကျော့၏ ဤခရီးစဉ်၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ထို ‘သန္ဓေရှူရှိုက် ဝိညာဉ်လှေတော်’ ကို ရရှိရန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ပြင် နင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထိုနှစ်များက ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း၌ အသုံးပြုခဲ့သည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုလည်း ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားသေးသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ‘ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး’ ကို ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ကာ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် နင်းကျော့နှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာပြီး ရုပ်ဖျက်ကာ ထိုဒေသ၏ သတင်းအချက်အလက်များစွာကို စုဆောင်းခဲ့ပေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်း၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

သူတို့ရှေ့မှောက်ရှိ အမျိုးသမီးငယ် လင်းရှန်းရှန်းမှာ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် လင်းပုဖန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး ထိုဂိုဏ်းကြီး၏ သခင်မလေးပင် ဖြစ်ကြောင်းလည်း သိထားကြသည်။

သူမသည် အာဏာ၏ အချက်အချာနေရာတွင် မရှိသော်လည်း အထက်တန်းလွှာများအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းမှာမူ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်ပေရာ

ထို့ကြောင့် စွန်းလင်ထုံနှင့် နင်းကျော့တို့ တိုင်ပင်ကာ ယခုကဲ့သို့ ‘တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခြင်း’ မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား ပညာရပ်—ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်

နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို သူမအပေါ်၌ စတင် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ‘ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်’ ကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုကာ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ မိမိအပေါ် အကြည်ညို ပိုလာစေရန် လှုံ့ဆော်လိုက်ချေသည်။

နင်းကျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ‘ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်’ ၏ စွမ်းအားအစအနကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ဦးလေး နင်းကျဲ၊ ဟွမ်မျိုးနွယ်စုမှ သရဲသုံးကောင်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ စစ်ဆေးမှုကိုပင် ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ နင်းကျော့မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး လင်းရှန်းရှန်း၏ ကျင့်စဉ်မှာမူ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်သော်လည်း နင်းကျော့အတွက်မူ သူမကို လွှမ်းမိုးရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

နင်းကျော့သည် ကမန်းကတန်းပင် လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ထိုဘက်အရပ်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး သွားလိုသောကြောင့် ဤနေရာမှာ ‘တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်’ ဖြစ်မှန်း မသိဘဲ မှားယွင်းရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး နင်းကျော့အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ အကြောင်းမဟုတ်ပါဟု ဆိုသည်။

“တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်က အခုတော့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ နေရာမဟုတ်တော့ပါဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းထားပြီးသားမို့လို့ အခုဆိုရင် တအားကို ဘေးကင်းနေပါပြီ၊ နင်းကျော့... အဲဒါကြောင့် သိပ်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့”

“ကျွန်မတို့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်းက ရှင်တို့လို ပြင်ပက ကျင့်ကြံသူတွေကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေတာပါ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ကိုင်မူဝါဒကလည်း စိတ်ထားကျယ်ကျယ်ထားပြီး လူအများနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ပဲလေ”

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီလို ထူးချွန်ပြီး ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ အဲဒါကြောင့်လည်း အဝေးကြီးကနေ အခုလို လာခဲ့တာပေါ့၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး စိုးရိမ်နေမိတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို သခင်မလေးကို တွေ့ရပြီး ဒီစကားလေးတွေ ကြားလိုက်ရတော့မှပဲ စိတ်အေးသွားတော့တယ်၊ အခုတော့ မပူတော့ပါဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး လင်း”

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံး၍ “ရှင်ကလည်း... အားနာစရာကြီးရှင်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

နင်းကျော့က “ယဉ်ကျေးတဲ့သူကို ဘယ်သူမှ အပြစ်မဆိုကြပါဘူး” ဟု ပြောရင်း သူ၏ ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ‘မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်း’ တစ်ပွင့်ကို သဘာဝကျကျ ထုတ်ယူလိုက်ကာ “ဒါကတော့ သခင်မလေးနဲ့ ဆုံရတဲ့ အမှတ်တရ လက်ဆောင်လေးပါ၊ ကျွန်တော်က ဒီကို အခုမှ ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ သခင်မလေးဆီက အကူအညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ”

လင်းရှန်းရှန်းသည် ထိုသစ်ခွပန်းကို လက်မခံဘဲ ပြုံးလျက်သာ “ဘာကူညီပေးရမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က ဆက်လက်၍ “ကျွန်တော်က ဒီကို အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ မတော်တဆ တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတွေကို ကျူးကျော်မိမှာ စိုးလို့ပါ၊ မင်းသမီးလေးက ဒီဒေသခံ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ‘တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်’ အထိ လမ်းပြပေးလို့ ရမလား” ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ “ဒါက အသေးအဖွဲလေးပါ၊ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့လေ၊ လက်ဆောင်ကိုတော့ ကျွန်မ မယူပါရစေနဲ့နော်”

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂိုဏ်း၏ သခင်မလေး ဖြစ်သည့်အတိုင်း လင်းရှန်းရှန်းသည် ရှားပါးလှသော ပန်းနှင့် ဆေးပင်ပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်ပေရာ ထိုသာမန် ‘မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်း’ လေးမှာမူ သူမ၏ မျက်စိထဲ၌ ပြောပလောက်စရာ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် နင်းကျော့ကို လမ်းပြ၍ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်များကြားရှိ လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာကြရာ လင်းရှန်းရှန်းက အနည်းငယ် ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။

သစ်ကိုင်းများ ကြားမှ ဖြာကျလာသော နေရောင်ခြည်သည် မြက်ခင်းပြင်နှင့် အရိပ်ကျနေသော တောလမ်းကလေးများပေါ်တွင် အလင်းအမှောင် ပုံရိပ်ငယ်လေးများကို လှပစွာ ပုံဖော်နေချေသည်။

တောင်လေညင်းက ခပ်အေးအေး တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်လှုပ်ခတ်သံ၊ ငှက်ကျေးသံနှင့် စမ်းရေစီးသံတို့မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ သာယာလှပေရာ

လင်းရှန်းရှန်းသည် စကားစလိုက်ပြီး နင်းကျော့အား ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ဂိုဏ်း၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ရှင်းပြလေသည်။

နင်းကျော့သည် ဘာမှမသိနားမလည်သူအလား ဟန်ဆောင်၍ သူသိပြီးသား အချက်အလက်များကိုပင် ပြန်လည် မေးမြန်းရင်း စကားပြောကောင်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး” နင်းကျော့သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လင်းရှန်းရှန်း၏ လမ်းရှိ သစ်ကိုင်းများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အကြည်ညိုစိတ်လေး ပိုသွားသော်လည်း ‘ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်’ ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ထိုစိတ်မှာ ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ပြင်းထန်သွားချေသည်။

နင်းကျော့၏ စကားပြောပုံမှာ ဟာသနှောပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှရာ လင်းရှန်းရှန်းမှာ စကားပြောရင်း ပျော်ရွှင်နေမိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသွားတတ်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာ သူမ၏ ဖခင် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေချိန်တွင် မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နင်းကျော့ထက် ငါးနှစ်ခန့် ကြီးပြီး အသက် ၂၁ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘဝအတွေ့အကြုံမှာမူ နင်းကျော့နှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် နုနယ်လှသေးသည်။

တစ်ဦးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာပြီး လူတို့၏ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုကို မသိနားမလည်သူ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ငယ်စဉ်ကပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရကာ လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်အောင် ပျိုးထောင်ထားသူ ဖြစ်ပေရာ— ဤစကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ အစမှအဆုံးအထိ နင်းကျော့၏ လက်ခုပ်ထဲ၌သာ ရှိနေချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့ကို တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ခြေရင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူ၏ အတည်ပြုပြားကို ကိုင်တွယ်ပေးမည့် ဂိုဏ်းသားများကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကျမှသာ— “အို... ငါတို့တွေ တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်ရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ ဘယ်လိုတောင် ထွက်လာမိတာလဲ၊ အချိန်တွေကလည်း ဘယ်လို မြန်မြန်ကုန်သွားရတာလဲ” ဟု သတိပြုမိသွားလေသည်။

“စီနီယာ အစ်မလင်း” ထိုဂိုဏ်းသားများသည် လင်းရှန်းရှန်းကို မြင်သောအခါ ဦးညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

သူတစ်ပါးရှေ့တွင်မူ လင်းရှန်းရှန်းသည် အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး နင်းကျော့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကာ “ဒီလူငယ်လေးက ကျွန်မတို့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကို အခုမှ ရောက်လာတာပါ၊ လမ်းမှာ တွေ့တာနဲ့ ကျွန်မ ခေါ်လာခဲ့တာမို့လို့ သူ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ နေရာလေး စီစဉ်ပေးလိုက်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။

ဂိုဏ်းသားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “စီနီယာ အစ်မ လင်း ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာတာဆိုမှတော့ ဒီဂျူနီယာညီလေးအတွက် အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးရမှာပေါ့ဗျာ၊ အင်း... လောလောဆယ် ကျောက်ဂူနန်းတော် အမှတ် ၃၂၈ မှာ နေရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု လင်းရှန်းရှန်း၏ သဘောထားကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းကလေး အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ ပြင်ပလူများကို လမ်းပြပေးခြင်းနှင့် နေရာချထားပေးခြင်းမှာ သူမအတွက် အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဂိုဏ်းသားများသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာများကို စီစဉ်ပေးလေ့ ရှိကြသည်။

တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်တွင် ကျောက်ဂူနန်းတော် ငါးရာခန့် ရှိပြီး နံပါတ်စဉ် ငယ်လေလေ ပိုမို ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်ချေသည်။ ကျောက်ဂူ အမှတ် ၃၂၈ မှာမူ အလယ်အလတ်အောက် အဆင့်တွင်သာ ရှိပေရာ လင်းရှန်းရှန်းကဲ့သို့ အာဏာမရှိသော်လည်း ဂုဏ်ရှိသော တပည့်များအတွက် ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုအဆင့်အတန်းမျိုးသာ သတ်မှတ်ပေးလေ့ ရှိသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် လင်းရှန်းရှန်းသည် ဤကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တတ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ နင်းကျော့အပေါ် ထားရှိသော အထင်ကြီးစိတ်မှာ အလွန် ပြင်းထန်နေသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ ကူညီချင်သော စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ တောင်းဆိုလိုက်လျှင် ဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ရာ ကျမည်လား၊ အာဏာကို ကျော်လွန်ရာ ရောက်မည်လားဟု တွန့်ဆုတ်နေမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်

သူမ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျော့သည် မူလသန့်စင်ရတနာ၏ စွမ်းအားအစအနကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုအခါ လင်းရှန်းရှန်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော စိတ်မှာ ပြတ်သားသွားပြီး“ရှေ့နားမှာ ရှိတဲ့ ကျောက်ဂူတွေကော မအားဘူးလား” ဟု တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

ဂိုဏ်းသားမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းရှန်းရှန်းကဲ့သို့သော သခင်မလေးက ယခုကဲ့သို့ တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိချေ။

“ငါ မမှားဘူးဆိုရင် သခင်မလေးက ဒီလို တောင်းဆိုတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ မဟုတ်လား” ဟု တွေးတောရင်း နင်းကျော့ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

နင်းကျော့၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံနှင့် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို မြင်သောအခါ ထိုဂိုဏ်းသားမှာ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာကာ“စီနီယာ အစ်မ လင်းက ပြောမှတော့ အမှတ် ၂၈၁ ကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ တောင်းဆိုမှုအတွက် နောင်တရစပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားသောအခါ ကမန်းကတန်း ခေါင်းငြိမ့်၍“အဲဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် အတည်ပြုပြားကို လက်ခံရရှိလိုက်ပြီး လင်းရှန်းရှန်းမှာမူ သူနှင့်အတူ ထိုကျောက်ဂူအထိ လိုက်သွားချင်သော စိတ်ဆန္ဒလေးများ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

“ငါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်ရင်း ထိုစိတ်ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။

နင်းကျော့သည် ထပ်မံ တိုက်တွန်းနေပါက ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို သိရှိသဖြင့် ‘ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်’ ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် ‘မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်း’ နှစ်ပွင့်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ထပ်မံ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံး၍ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဂိုဏ်းသားကမူ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး“ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ‘မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်း’ နှစ်ပွင့်လောက်ကို မင်းသမီးလေးကများ မျက်စိကျမယ် ထင်နေတာလား၊ ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ကို အရဲစွန့်တာပဲ” ဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းမှာ နင်းကျော့၏ အကြံအစည်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိနိုင်ချေ။ လင်းရှန်းရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌မူ နင်းကျော့အပေါ် မကျေနပ်မှု သို့မဟုတ် အထင်သေးမှု လုံးဝ မရှိဘဲ နင်းကျော့၏ ရိုးသားပြီး ဟန်မဆောင်တတ်သော အမူအရာလေးမှာ သူမအတွက် ချစ်စဖွယ်ပင် ကောင်းနေတော့သည်။

အခန်း (၃၈၀)ဟန်ကျိုး

နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးသည့်နောက် တပည့်ဖြစ်သူက နင်းကျော့အား ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ကြချေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုတပည့်သည် နင်းကျော့၏ အကြောင်းစုံကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေနေလေရာ နင်းကျော့ကလည်း မိမိသည် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းညွှန်မှုနှင့် အသိအမြင်သစ်များ ရရှိရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း၊ သို့သော် လမ်းခရီးကို သေချာမသိသဖြင့် လင်းရှန်းရှန်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ကာ သူမ၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။

နင်းကျော့၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို အသေအချာ သိရှိသွားပြီဟု ယူဆလိုက်သောအခါ ထိုတပည့်၏ လေသံနှင့် အမူအရာမှာ သိသိသာသာပင် ပေါ့ပါးပျော့ပြောင်းသွားတော့၏။

စကားပြောဆိုနေရင်းပင် နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်း၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ သိရှိသွားသည့်ဟန် ဖန်တီးလိုက်သေးသည်။

ထိုအခါ တပည့်ဖြစ်သူက "မင်းတော့ ကံကောင်းတာပဲကွာ၊ စီနီယာအမလင်းက အမြဲတမ်း အဲဒီလို စိတ်ထားကောင်းတတ်တာ၊ သူစိမ်းတွေကို ဒီကို ခဏခဏ ခေါ်လာတတ်တယ်" ဟု ပြုံးစစဖြင့် ဆိုလေသည်။

"ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူရဲ့ ကျော်ကြားမှုက တကယ်ကို ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ညီပါတယ်" ဟု နင်းကျော့ကလည်း စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

တပည့်ဖြစ်သူသည် သဘောတကျ ရယ်မောပြီးနောက် နင်းကျော့အား မခွာမီ သတိပေးစကား ဆိုခဲ့သေးသည်။

"မင်းက ဒီကို အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ အမှတ်စဉ် နှစ်ရာကျော် ဂူဗိမာန်ကို ရထားတာ သတိထားရမယ်နော်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းအရ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လာပြီး စိန်ခေါ်လို့ ရှုံးသွားရင် အဲဒီဂူမှာ နေထိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်"။

"ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်က အစွမ်းအစရှိတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ရင်တော့ အထက်ပိုင်းက ဂူဗိမာန်တွေကို ပြန်ပြီး စိန်ခေါ်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့"

နင်းကျော့ကလည်း "အရင်ဆုံး အခြေချကြည့်ဦးမယ်လေ၊ နောက်မှပဲ အခြေအနေကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ရတာပေါ့" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို ထုတ်ကာ ထိုတပည့်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးတည်းလား" ဟု ထိုတပည့်က စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်သော်လည်း အမူအရာမပျက်ဘဲ လက်ခံထားလိုက်ချေသည်။

နင်းကျော့က လင်းရှန်းရှန်းအား မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းများ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသဖြင့် ယခုပေးသော လက်ဆောင်မှာ မပြောပလောက်ဟု သူက ယူဆနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"အေးအေးဆေးဆေး အခြေချနေထိုင်ပါဦး" ဟု ဆိုကာ ထိုတပည့်မှာ လှည့်ကြည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တောင်စောင်း၏ လမ်းတစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် လူတစ်ယောက်မှာ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ထိုသူမှာ အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံးဖိုဖိုဖြင့် မျက်နှာတွင် အမြဲပြုံးနေတတ်သော ပုံစံရှိ၏။ သူသည် ထိုတပည့်အား ရိုသေစွာ အလေးပြုပြီးနောက် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ချက်ချင်းပင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုတပည့်သည် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို မြင်သောအခါမှ ကျေနပ်သွားပြီး ခါးပတ်အိတ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျပင် ထည့်လိုက်ကာ "လီကျင့်ချင်း၊ မင်းကတော့ သတင်းတော်တော် နားစွင့်ထားတာပဲ၊ မင်း ဘာမေးမလဲဆိုတာ ငါသိတယ်" ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ကံမကောင်းဘူးပဲ ပြောရမလား၊ မင်း မျက်စိကျနေတဲ့ ဂူဗိမာန်ကို တခြားတစ်ယောက်က ယူသွားပြီ"။

ဝဝဖိုဖိုနှင့် သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော လီကျင့်ချင်းမှာ လက်ဝါးချင်း ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် လာမေးတာပေါ့ ကျွန်တော့်ဂူကို ယူသွားတဲ့သူက စီနီယာအမလင်းကိုယ်တိုင် ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာ ဟုတ်လား"။

တပည့်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတော့ မင်း မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် လီကျင့်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျင့်ကြံသူဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ရတာပဲလေ၊ ဒီနေရာက တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ် ဖြစ်နေမှတော့ ကျွန်တော့်ဘက်က အလျှော့ပေးဖို့ စောလွန်းပါသေးတယ်" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ စီနီယာအမလင်းက စိတ်ထားကောင်းပြီး ဖော်ရွေတတ်သူမို့လို့ တခြားသူစိမ်းတွေကိုလည်း ဒီတောင်ပေါ် ခေါ်လာတတ်တာပဲ မဟုတ်လား"။

"အဲဒီတော့ ဒီက နင်းကျော့ဆိုတဲ့ လူကလည်း အဲဒီလိုလူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ"။

ထိုတပည့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်ကာ "မင်းဘက်က တကယ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဆိုရင်တော့..."။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ငါ အသေးစိတ် ပြောပြပေးမယ်"။

"နင်းကျော့က စီနီယာအမလင်းနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး၊ အခုမှ စတွေ့ဖူးကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က လူတွေကို ခေါ်လာရင် ခဏပဲ လာကြည့်ကြတာ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အမလင်းက သူ့အကြောင်းကို သေချာမေးမြန်းပြီး ငါအရင်စီစဉ်ပေးတဲ့ ဂူကိုတောင် စိတ်မတိုင်းမကျဖြစ်နေလို့ ဒီဂူကို ပေးလိုက်ရတာ"။

"မင်း အဲဒီဂူကို ရဖို့ ကြိုးစားနေတာ ကြာပြီဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ငါလည်း မင်းအတွက် ချန်ထားပေးချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအမလင်း ရှေ့မှာတော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ"။

"အခြေအနေက အဲဒီလိုကိုး၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ" ဟု လီကျင့်ချင်းက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသော်လည်း တပည့်ဖြစ်သူအား နှုတ်ဆက်ခါနီးတွင် ပြုံးပြလျက် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထပ်မံ၍ ထည့်ပေးလိုက်သေးသည်။

တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ လီကျင့်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့၏။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆမတန် ကြွယ်ဝသော နေရာဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရှိ ဂူဗိမာန်တိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ပင် အထောက်အကူဖြစ်စေချေသည်။

ထို့ပြင် အရှေ့ဘက် အမှတ်စဉ်များ ရထားသော ဂူဗိမာန်များမှာ ဂိုဏ်းတော်မှ ပေးအပ်သော အထူးအခွင့်အရေးများကိုပါ ရရှိကြသေးသည်။

ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်သော လီကျင့်ချင်းသည် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူမှ ဆေးဝါးများနှင့် ဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူကာ တခြားနေရာများတွင် ပြန်လည်ရောင်းချသူဖြစ်ရာ မိမိ၏ ဂူဗိမာန်မှာ ရှေ့တန်းရောက်လေလေ ဂိုဏ်းနှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမိုကောင်းမွန်ကာ ပစ္စည်းများကို ဈေးနှုန်းသက်သာစွာဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်လေလေဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ အကျိုးအမြတ်မှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှချေသည်။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့မှာ လင်းရှန်းရှန်း ခေါ်လာသူဖြစ်သည်ဟု ကြားရသော်လည်း သူသည် အလွယ်တကူ လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူသည် နင်းကျော့၏ အကြောင်းကို ရက်ပေါင်းများစွာ စုံစမ်းသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်းကျော့မှာ ဂူဗိမာန်အတွင်း ဝင်သွားကတည်းက အပြင်သို့ ထွက်ခဲလှပြီး ဘေးနားရှိ ဂူဗိမာန်မှ လူများ လာရောက်လည်ပတ်လျှင်ပင် တွေ့ဆုံခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရိတ်သိမ်းချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ လီကျင့်ချင်းမှာ ထပ်မံ မဆိုင်းငံ့တော့ဘဲ အကွက်ချ စီစဉ်တော့သည်။

မိမိ၏ ဂူမှာ နင်းကျော့၏ ဂူနောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် စည်းကမ်းအရ သူသည် နင်းကျော့အား စိန်ခေါ်ပိုင်ခွင့်ရှိ၏။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဘဲ အကူအညီ ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

သူ့တွင် အကူအညီတောင်းနိုင်သော လူအများအပြား ရှိသည့်အနက် အယုံကြည်ရဆုံးသော လူတစ်ယောက်အား ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ ထိုသူမှာ "ဟန်ကျိုး" ပင် ဖြစ်၏။

ယွမ်လိုင်တောင်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်နေအိမ်၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် တံခါးကို ခေါက်ကာ သူမ၏ ဖခင်အတွက် ရေနွေးကြမ်းနှင့် မုန့်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ၊ ဂိုဏ်းအလုပ်တွေနဲ့ တစ်ညလုံး မျက်စိမမှိတ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား၊ အခုတော့ ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ရင်း ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး"။

လင်းပုဖန်သည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ရင်ညွတ်တိုင်အောင် ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်ဗိုက်ကြီး ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်၏။

သူသည် ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ရင်း "မတတ်နိုင်ဘူးလေ သမီးရဲ့၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဆေးပင်တွေ ရိတ်သိမ်းရတော့မှာဆိုတော့ ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ရောင်းဝယ်ရေးကိစ္စတွေကို သေချာစဉ်းစားရမယ်၊ ဝယ်လက်တွေ၊ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့တွေနဲ့လည်း အဆင်ပြေအောင် ညှိနှိုင်းရဦးမယ်" ဟု သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"ဒါက ငါတို့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲလေ၊ ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာကတည်းက ဒီအလုပ်တွေကို တခြားသူလက်ထဲ မအပ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပဲ အသေအချာ ထိန်းချုပ်ခဲ့တာ၊ သမီး ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သိရဲ့လား"။

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံးလျက် "ဖေဖေက သမီးကို စမ်းသပ်နေပြန်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သမီးကို အရှုံးပေးလို့ မရဘူးနော်၊ ဖေဖေ ဂိုဏ်းချုပ် မဖြစ်ခင်တုန်းက ဂိုဏ်းထဲမှာ လာဘ်စားမှုတွေ သောင်းကျန်းနေတာ၊ အထူးသဖြင့် ဒီရောင်းဝယ်ရေး အပိုင်းမှာဆိုရင် နာမည်ကြီး အကြီးအကဲတွေတောင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလို့ အစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတယ်"။

"ဒါကြောင့် ဖေဖေက ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေတာ မဟုတ်လား၊ အစ်ကိုကြီးကလည်း ဖေဖေ့ရဲ့ အမြော်အမြင်ရှိပုံနဲ့ တာဝန်ကျေပွန်ပုံကို သေချာချီးကျူးနေတာလေ"။

လင်းပုဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "ကျိုအာ့ရဲ့ စရိုက်ကို ငါက သူ့ဆရာမို့လို့ အသိဆုံးပါ၊ သူက ပျင်းလည်းပျင်းတယ်၊ အရက်လည်း ကြိုက်တယ်၊ အဲဒီစကားတွေက သူ့ပါးစပ်က ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"။

"မင်းက သူ့အတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးနေတာလား"။

"မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ပြစ်ဒဏ်စေ့အောင် မခံရမချင်း အပြင်ပေးမထွက်နိုင်ဘူး"။

လင်းရှန်းရှန်းမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းမာသော စကားများကြောင့် လျှာလေးထုတ်ကာ လင်ဟုကျို၏ အကြောင်းကို ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

သူမသည် စာအုပ်စင်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်အသိလွှာ အသစ်များကို မြင်သွားပြီး "ဖေဖေ၊ မုန့်စားပါဦး၊ သမီး ဖေဖေ ကြည့်ချင်တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်လေးတွေ ပြပေးမယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပုဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ လင်းရှန်းရှန်းက စင်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်အသိလွှာ သုံးခုကို ယူကာ စက်မှုယန္တရားတစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရောင်စုံသဲမှုန်များမှာ ယန္တရားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝေဟင်ထက်တွင် တောင်ကုန်းစစ်မြေပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်တော့၏။

ထို့နောက် သဲရုပ်ပုံနှစ်ခုမှာ ထိုနေရာ၌ စတင်တိုက်ခိုက်ကြချေသည်။

လင်းပုဖန်သည် မုန့်ကို စားရင်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေလေသည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ အလုပ်များကြားမှ တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေမှုပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း ဝေဖန်စကားများ ဆိုတတ်သေးသည်။

"ကျန့်ရှင်းချန်က ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်က လာတာဆိုပေမဲ့ မိစ္ဆာပညာရပ်တွေကို ကျင့်တာပဲ၊ သူက ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း အမြဲတမ်း နိုင်နေတာပေါ့"။

"လော့ရှောင်ရဲ့ စက်မှုသံချပ်ကာကတော့ တကယ့်တိုက်ပွဲတွေမှာ စမ်းသပ်ခံထားရတာဆိုတော့ ဘယ်လိုပြိုင်ဘက်မျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်နေပြီ၊ သူက အရင်ကထက် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ"။

"ဟန်ကျိုး... ဒီသူတောင်းစားလေးကတော့ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ မိဘမဲ့လေးပါ၊ သူက ရောက်လာတဲ့ ဒေသနာမည်ကိုပဲ ယူသုံးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူရထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကတော့ တော်တော်ထူးခြားတယ်၊ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်နဲ့ ကိုယ်ခံပညာလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းစိတ်ဓာတ်နဲ့ လောကီနယ်ပယ်ထဲမှာ တရားထူးရဖို့ကို အလေးပေးထားတာ"။

"လိုင်ဝူရင်းရဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း ပိုမြန်လာတာပဲ၊ ထိပ်တန်းဂူဆယ်ခုက ကျင့်ကြံသူတွေတောင် သူ့ရဲ့ ပထမသုံးကွက်ကို မကျော်နိုင်ကြဘူး"။

"အော်... ချန်ရန်ဆိုတဲ့ မြွေမိစ္ဆာလေးရဲ့ မြေဓာတ်ပညာရပ်ကလည်း တိုးတက်လာပြန်ပြီ၊ အရင်ကဆိုရင် သူ ရှုံးဖို့များပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကပ်ပြီး နိုင်သွားတာပဲ"။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ ထိုတိုက်ပွဲပုံရိပ်များကို အားရပါးရ ကြည့်နေလေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက "ဖေဖေက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီအခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လေးတွေ တိုက်ခိုက်တာကို ဒီလောက် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေရတာလဲဟင်၊ ဖေဖေ့အတွက်တော့ ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာ ကြည့်ရသလို ပျင်းစရာမကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ခေါင်းခါလျက် "သမီးက နားမလည်သေးပါဘူး၊ ကျင့်ကြံသူတွေ တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ၊ နည်းဗျူဟာတွေ၊ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ ပညာရပ်အသုံးချမှုတွေက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အရေးပါနေတာ"။

"အဲဒီအရာတွေက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်မှာလည်း တန်ဖိုးရှိနေတုန်းပဲ၊ နောက်ပြီး ဖေဖေကိုယ်တိုင်ကလည်း တိုက်ခိုက်တာ ကြည့်ရတာ ဝါသနာပါတာကိုး၊ ဒါက ဖေဖေ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဝါသနာပဲလေ၊ ဟားဟား"။

လင်းရှန်းရှန်းက သက်ပြင်းချကာ "ဖေဖေက တိုက်ပွဲကြည့်ရတာ ဝါသနာပါပြီး အစ်ကိုကြီးကတော့ အရက်သောက်ရတာ ရူးသွပ်နေတာပဲ၊ တကယ်ကို ဆရာတပည့်တွေပါလား"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြုံးမနေတော့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူအား ဆူပူခြင်း မပြုခဲ့ပေ "ဒီကလေးမလေးကတော့ သူ့အစ်ကိုကြီးအတွက် ထပ်ပြီးတော့ ရှေ့နေလိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီ"။

ထိုစဉ်မှာပင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ဝိညာဉ်အသိလွှာ အသစ်များကို လာရောက်ပေးအပ်ချေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မပင်ပန်းသေးသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနက တိုက်ပွဲပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ်တော့ အမောပြေသွားခဲ့၏။

"ကဲ... တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ ဘယ်လို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပွဲစဉ်တွေ ရှိဦးမလဲ ကြည့်ရအောင်"။

"ဟင်း... လော့ရှောင်က ကျန့်ရှင်းချန်ကို ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်ထားပြန်ပြီလား"။

"လိုင်ဝူရင်းကလည်း ဒီတစ်ခေါက် အရမ်းကို အားကောင်းနေတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ လာမစိန်ခေါ်ကြတော့ဘူးပေါး"။

"ဟန်ကျိုးက နင်းကျော့ကို စိန်ခေါ်ထားတယ်... နင်းကျော့"။

စိမ်းသက်နေသော အမည်ကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာမူ ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သမီးဖြစ်သူအား လှည့်ကြည့်ကာ "သမီး၊ ဒီနင်းကျော့ဆိုတဲ့ လူကို သိလို့လား"။

"ဖေဖေ၊ အခြေအနေက ဒီလိုပါ..." ဟု ဆိုကာ လင်းရှန်းရှန်းက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းပြရင်း နင်းကျော့အတွက် စိုးရိမ်နေဟန်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်၏။

"ဟန်ကျိုးက တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ အသန်မာဆုံးလူတွေထဲက တစ်ယောက်လေ၊ နင်းကျော့ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်း သူ့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ခံရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးပါတယ် ဖေဖေ"။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် သူ၏ ချစ်လှစွာသော သမီးလေးအား ကြည့်ရင်း မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ အံ့သြသွားမိသည်။

လင်းရှန်းရှန်းအနေဖြင့် အခုမှ ဆုံဖူးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သတည်း။