အခန်း (၄၄၂-၄၄၄)

442 01

အခန်း 442

ညနက်ပိုင်း။

“ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း!”

ရေထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံများကြောင့် မိုရေး နိုးလာသည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အွတ်... အွတ်... အွတ်!”

ဘေးတွင်လည်း အခြားလူတစ်စုကို တုပ်နှောင်ထားပြီး တိုးတိုးညည်းညူနေကြသည်။ အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုရေး၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူအုပ်စုတစ်စုသည် ခုံများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် လူတစ်ဦးက ရေကန်ဘောင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့လက်ထဲမှ အရာဝတ္ထုများကို ရေထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ချနေသဖြင့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရေကူးကန်အတွင်း ထိုအသံများမှာ ထူးထူးခြားခြား ဆူညံနေသည်။ ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် မိုရေး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေ၏။

“မင်း... မင်းတို့... ဘယ်သူတွေလဲ?”

သူသည် ကိုယ်ကို အားကုန်လှည့်ကာ တုန်ယီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကလစ်...”

ရုတ်တရက် ရေကူးကန်တစ်ခုလုံးတွင် မျက်စိစူးလောက်သော မီးရောင်များ လင်းထိန်သွားသည်။ မိုရေးသည် ရေကူးကန်တစ်ခုလုံးတွင် ညစ်ညမ်းနေသော အမဲရောင် ရေနံများ ပြည့်နေပြီး စူးရှသောအနံ့များ ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“တုန်... တုန်... တုန်...”

“မင်း... မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?”

“ငါက XX ရေနံကုမ္ပဏီက ကပ္ပတိန်၊ ဒီအဖြစ်ဆိုးက... မတော်တဆမှုတစ်ခုပါ၊ ငါတို့ လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်... မင်းတို့ ဘာမှ မလုပ်ကြပါနဲ့!”

ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့်လူများ၏ အဝတ်အစားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုရေး၏ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို သူနားလည်သွားသလိုပင်။ သူ၏ရှေ့မှ လူများအားလုံး၏ အဝတ်အစားများတွင် အမဲရောင် ရေနံများ ပေကျံနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် စေးကပ်ကပ် အမည်းရောင် ရေနံများ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“သူတို့ကို သတ်လိုက်...”

ရုတ်တရက် အရှေ့ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သွားများကို ဖိကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကို သတ်ပစ်... သေသင့်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ၊ သူတို့ ငရဲကိုသွားရမယ်!”

“ငါတို့ အိမ်တွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ အသက်ရှင်ဖို့ နေရာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒါ သူတို့ကြောင့်... သူတို့ အကုန်သေသင့်တယ်!”

“ပင်လယ်သတ္တဝါတွေ အကုန်သေကုန်ပြီ၊ ပင်လယ်တစ်ခုလုံး ညစ်ညမ်းသွားပြီ၊ ဒါ မင်းတို့ကြောင့်၊ မင်းတို့ နတ်ဆိုးတွေ၊ အကုန်သေသင့်တယ်!”

ထိုအခါ မြို့ငယ်လေးရှိ ဒေသခံများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ဤကပ္ပတိန်ကြောင့် ဖြစ်ရသည်ကို သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။ ထို့အပြင်... လူတိုင်း မယုံနိုင်သည်မှာ ဤကပ္ပတိန်သည် အဖြစ်ဆိုးဖြစ်ပွားပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်ကို ကယ်တင်ရန် စဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ အမှားများကို ဖျောက်ဖျက်ရန်သာ စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အစီရင်ခံစာ မတင်ရဲအောင် ခြိမ်းခြောက်ရန်အလို့ငှာ အားလုံးက အခက်အခဲဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့ရသော ရေဖျံများကိုပင် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် မြို့ငယ်လေးရှိ ဒေသခံများ၏ ဒေါသကို တစ်ဟုန်ထိုး မီးထိုးပေးလိုက်သလိုပင်။

ဒါကြောင့်...

ယခုလို မြင်ကွင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆုပိုင်သည် ကပ္ပတိန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများကို လျှို့ဝှက်စွာ ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မြို့ခံလူကြီးက သူ့ကို တိုက်ရိုက်လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး ဤလူများကို အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

442 02

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် လေကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ကာ ကြိုးတုပ်ခံထားရသော လူများဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“အွတ်... အွတ်... အွတ်!”

မိုရေးသည် ထိုလူငယ်က ခွန်အားကြီးသောလူတစ်ဦး၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကာ ရေကူးကန်ဘောင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းဆွဲလာသည်ကို မြင်နေရသည်။

“မ... မလုပ်ပါနဲ့!”

ဆုပိုင်သည် ထိုသူ၏ ပါးစပ်မှ အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ...

“ဗုန်း...”

သူ့ကို ရေကူးကန်ထဲသို့ တန်းထိုးချလိုက်သည်။

“ပွက်... ပွက်... ပွက်!”

ထိုလူသည် အားကုန်ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ရေအောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ ရေကူးကန်ထဲမှ ရေနံများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

“ဗုန်း...”

“ဗြောင်း... ဗြောင်း... ဗြောင်း!”

“မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... မလုပ်ပါနဲ့...”

“မလုပ်ပါနဲ့...”

ဤအဖြစ်ကို မြင်ရသောအခါ မိုရေး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆန်ခါခါသလို တုန်ရီလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ သူ့နဖူးဖြင့် မြေကို အဆက်မပြတ် ဆောင့်နေသည်။ ရေကူးကန်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မိုရေး၏ အော်ဟစ်သံများသာ လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူ၏အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လူတိုင်း၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးမှုသာ ခံစားရသည်။ လူတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေသော မိုရေးကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဆုပိုင်တစ်ဦးချင်းစီကို ရေကန်ဘောင်သို့ ဆွဲယူကာ ရေထဲသို့ ပစ်ချနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤလူများ ရေနံများကြားတွင် ရုန်းကန်နေကြရင်း နစ်မြုပ်သွားသည်ကို လူတိုင်း မျက်စိအေးအေးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း...

ထိုလူများစွာ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ မသိစိတ်ဖြင့် စီးကျလာကြသည်။ “ဝူး... ဝူး...” အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ထိုလူများကို သနားခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိခဲ့လျှင် သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ဤကဲ့သို့ဖြစ်စေရန် မလိုလားကြပေ။ သို့သော်... သူတို့၌ ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ ထိုကွယ်လွန်သွားသော ပင်လယ်သတ္တဝါများနည်းတူပင် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ နေထိုင်ရာနေရာများ ညစ်ညမ်းပျက်စီးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့”

ဆုပိုင်သည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသော မိုရေးကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ရေကန်ဘောင်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လာခဲ့သည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဗုန်း...”

သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရေကူးကန်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

“ဆူး!”

ထိုအချိန်တွင် အသက်ကြီးပြီဖြစ်သော မြို့ခံလူကြီးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်...”

အားလုံးသည် ထိုလူငယ် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

“ဟူး...”

မြို့ခံလူကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီအလောင်းတွေကို အကုန်ဆယ်ပြီး ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချလိုက်...”

“ငါတို့ ဒီလိုလူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ အကုန်လုံး အစိုးရရုံးကို သွားပြီး သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကို အရေးယူခိုင်းမယ်!”

442 03

...

“ဟူ... လား... လား...”

“ဟူ... လား... လား...”

“ဟူ... လား... လား...”

ဆုပိုင်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ့ရှေ့မှ ပြာလဲ့လဲ့ပင်လယ်ရေကို ကြည့်နေသည်။ ခေါင်းပေါ်မှ နေမင်းကိုလည်း လှမ်းကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီပင်လယ်ပြင်က အရမ်းကောင်းကောင်း ကာကွယ်ထားနိုင်တာပဲ!”

ပင်လယ်ရေအောက်မှ ရေမှော်များ ထူထူထပ်ထပ် ပေါက်ရောက်နေသည်ကိုပင် မြင်နိုင်သည်။

“ဟုတ်တယ်!”

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော နန်ကုန်းယွမ်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ပြောရမယ်ဆိုရင် လူသားတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိတော့ပြီးတဲ့နောက် ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနောက်ပိုင်းမှာ ပင်လယ်က နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ကောင်းလာပြီ!”

“ငါတို့က ပင်လယ်ကို ကင်းလှည့်တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်ကိုလည်း တိုးမြှင့်လိုက်ပြီ၊ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်မှာ ပလတ်စတစ်အမှိုက်တွေ ဘယ်လိုမှ မရှိစေရဘူး!”

“အကယ်၍ အမှိုက်တောင်တွေ ဖြစ်လာပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြန်ထိန်းချုပ်ဖို့ နောက်ကျသွားနိုင်တယ်!”

“ခင်ဗျားတို့ ရှာဖွေစူးစမ်းမဲ့နေရာကို ရွေးချယ်ပြီးပြီလား”

ဆုပိုင်သည် သူ့ဘေးမှ အဘိုးအိုအုပ်စုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုတစ်ဦးစီသည် အသက်ကြီးရင့်နေပြီး ဆံပင်များဖြူကာ ကိုယ်ခန္ဓာ ကွေးနေကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆုပိုင် မြင်နေရသည်။

“ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ၊ တစ်ချိန်က ရေနံတွင်းနေရာပါပဲ!”

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ အသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ပျက်စီးခြင်းကာလ မတိုင်ခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တဲ့ ရေနံတွင်းတစ်ခုပါ၊ ရှာဖွေစူးစမ်းပြီးတဲ့နောက် အောက်မှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ ပမာဏက အများကြီးရှိနေတုန်းပဲ!”

“ဒါပေမဲ့... ပင်လယ်ရေမှော်တွေကြောင့် ထုတ်ယူဖို့က ခက်ခဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့... အခုရေမှော်တွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ ရှိလာပြီဆိုတော့ ဒီရေနံတွင်းကိုလည်း နောက်ဆုံးတော့ ထုတ်ယူနိုင်ပြီ”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ကျွန်တော်တို့ အဘိုးကြီးတွေ တစ်သက်လုံး ပင်လယ်ရေနံတွေကို ဘယ်လို ထုတ်ယူရမလဲဆိုတာပဲ သုတေသန လုပ်ခဲ့ရတာပါ၊ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အဘိုးကြီးတွေ အားလုံးက ကတိပေးပါတယ်၊ ဒီရေနံစိမ်းတွေ ယိုဖိတ်မှု လုံးဝမဖြစ်စေရပါဘူး၊ ပြီးတော့... ပင်လယ်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ရေနံတွေကို စုပ်ယူနိုင်မဲ့ အထူးပစ္စည်းတစ်မျိုးကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ”

“တိရစ္ဆာန်တွေ ပြန်အသက်ရှင်လာဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒါကြောင့် အထက်ကလူကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ရေနံမထုတ်ရရင်တောင် ပင်လယ်ရဲ့ ဂေဟစနစ်ကို မပျက်စီးစေရဘူးဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးထားပြီးသား!”

“ဒီအချက်ကိုတော့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ အပြည့်အဝ အာမခံချက်မရှိဘဲ ထုတ်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး!”

“အင်း...”

ဆုပိုင်သည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တရုတ်လူမျိုးများ၏ စည်းလုံးမှုကို ဆုပိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိရှိခဲ့သည်။ တရုတ်လူမျိုးများသည် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုထဲကလိုမျိုး တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲနေမည်မဟုတ်ဟု ဆုပိုင် ပြောနိုင်သည်။ ထို့အပြင် လုပ်ဆောင်မှုစွမ်းရည်နှင့်ပတ်သက်၍လည်း တရုတ်နိုင်ငံကို ယှဉ်နိုင်မည့် နိုင်ငံမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ပျက်စီးခြင်းကာလပြီးနောက် တရုတ်လူမျိုးများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုစည်းလုံးလာကြသည်။

“ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်...”

သင်္ဘောသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် ဆုပိုင်သည် အသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ်တော့ ယူရပါမယ်၊ ပြီးတော့ ပင်လယ်ပိုးကောင်ဆိုတဲ့ သတ္တဝါကလည်း အချိန်တစ်ခုပြီးသွားရင် သူတို့ရဲ့ မျိုးပွားမှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် သန့်ရှင်းပေးဖို့ လိုပါတယ်၊ ပြတိုက်က ရေဖျံတွေအတွက်လည်း အစာအဖြစ် သူတို့ကို လိုအပ်ပါတယ်!”

442 04

“ဒီကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားတို့ကို တာဝန်ပေးပါရစေ!”

“ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး၊ ခေါ်လာတဲ့ ပင်လယ်ပိုးကောင်တွေက ရာသီဥတု နွေးလာတဲ့အချိန်မှာ ဥတွေ စပြီး ဥနိုင်ပါတယ်၊ ပင်လယ်ပိုးကောင်တစ်ကောင်က တစ်ကြိမ်ကို ဥပေါင်းများစွာ ဥနိုင်ပါတယ်၊ ဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ မျိုးပွားမှုနှုန်းက အရမ်းမြန်တော့ အလေးထားဂရုစိုက်ရပါမယ်!”

“နေရာရောက်ပါပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့... စတင်ကြရအောင်!”

“ကောင်းပါပြီ!”

လူအုပ်စုတစ်စုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် စစ်သားအုပ်စုတစ်စုသည် ဆုပိုင်ယူလာသော ပင်လယ်ပိုးကောင် ရာပေါင်းများစွာထည့်ထားသည့် ရေပုံးများကို တွန်းလှည်းဖြင့် သယ်လာကြသည်။ တကယ်တော့ ဆုပိုင် ယူလာသည်က ဤပမာဏထက် များပြားသော်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတော့ ရေဖျံများ အစာစားသုံးရန်အတွက် ပြတိုက်တွင် မွေးမြူရမည်ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ထဲတွင် သဘာဝရန်သူမရှိသော ပင်လယ်ပိုးကောင်များသာ မျိုးပွားလာပါက အချိန်အကြာကြီး မလိုအပ်ဘဲ... ဤပင်လယ်ပိုးကောင် ရာပေါင်းများစွာသည် သုံးနှစ်အတွင်း ထိန်းချုပ်မှုမရှိလျှင် “သန်း” အထိ အရေအတွက် ကျော်လွန်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ပင် မျိုးပွားနှုန်း မြန်လွန်းလှသည်။ ပင်လယ်ပိုးကောင်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီရှိပါက တစ်နှစ်အတွင်း ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးရှိ ရေမှော်များကို စားသုံးကုန်သွားစေနိုင်သည်။

“ကြည့်ရှုသူမိတ်ဆွေများခင်ဗျာ!”

“စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အချိန် ရောက်ရှိလာပါပြီ!”

တရားဝင်သတင်းထောက်တစ်ဦးသည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ကင်မရာကို သူ့နောက်ရှိ ဆုပိုင်တို့အုပ်စုသို့ လှည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယနေ့သည် ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံ ပင်လယ်ပိုးကောင်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် လွှတ်ပေးတဲ့နေ့ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီသတ္တဝါအားလုံးဟာ အပြာရောင်ကောင်းကင် တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကနေ လာကြတာဖြစ်ပြီး ဒီသတ္တဝါတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက် သဘာဝအတိုင်း လွှတ်ပေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်”

“ဒီနေ့မှာ ဒီသတ္တဝါ ရာပေါင်းများစွာကို ဒီလောက်အကြီးအကျယ် ဘာလို့လွှတ်ပေးရသလဲဆိုတာကို လူတိုင်း နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒီသတ္တဝါတွေဟာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံအတွက် အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေပါတယ်၊ ဒါက... ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံ ပင်လယ်ရေနံထုတ်ယူမှု အောင်မြင်ဖို့နဲ့ ပတ်သက်နေပါတယ်”

“ဒီနေရာကနေ ဒီကင်မရာကတဆင့် ကြည့်ရှုသူအားလုံးကို ကျွန်တော် သတိပေးချင်ပါတယ်၊ ဒီပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားပြီးဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ မသွားလာကြပါနဲ့...”

“လူတိုင်း သတိထားကြဖို့နဲ့ ဒီပင်လယ်ပြင်ကို မသွားလာကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“...”

“ဗုန်း...”

ပင်လယ်ပိုးကောင်များပါဝင်သော ရေပုံး သုံးပုံးကို ပင်လယ်ထဲသို့ လောင်းချလိုက်ပြီးနောက် လှိုင်းများဖြင့် ရေအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြသည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့ တစ်လလောက်နေရင်တော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စိန်ခေါ်မှုသည် အခုမှ စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

...

++++++

443 01

အခန်း 443

အပြာရောင်ကောင်းကင် တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်။

ဆုပိုင်သည် ယနေ့နံနက်စောစောတွင် ထပြီး ကြာမြင့်စွာ မဝတ်ဆင်ဖြစ်သော အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယနေ့သည် တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ရှိ ကလေးငယ်များ ကျောင်းစတက်ရမည့်နေ့ဖြစ်ပြီး မိဘများက ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်တွင် ပေါက်စလေးအပြင် လောင်ကျိုး၏ သမီးရှောင်ယွန်းနှင့် ကောင်းယွဲ့တို့နှစ်ဦးသည် မျက်မမြင်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ ဆုပိုင်သည် ယနေ့တွင် ကလေးငယ် နှစ်ယောက်ကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ရန် ဖြစ်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်...”

“ကျွန်တော်ပဲ လိုက်ပို့ပါရစေ...”

လောင်ကျိုးသည် သူ့သမီးကို ခေါ်ကာ ဆုပိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောင်းမှာက မျက်မမြင်ကလေးလေးတွေချည်းပဲ၊ မင်းက...”

“ရပါတယ်... ကျွန်တော်ဒီနေ့ အားနေတာ ရှားပါတယ်၊ ခင်ဗျား တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကိုပဲ သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်၊ ခင်ဗျားလည်း ဒီကောင်တွေနဲ့အတူ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်တာပေါ့၊ ကြည့်ပါဦး၊ တားပိုင်နဲ့ ရှောင်ပိုင်နှစ်ကောင် ဘယ်လောက်တောင် ဝနေကြပြီလဲ!”

ဆုပိုင်သည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ကျောင်းလိုက်ပို့ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဤမျှအချိန်ကြာပြီးနောက် မျက်မမြင်များနှင့် အိမ်မွေးခွေးများ သွားလာမှုသည် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲတိုးတက်လာပြီလားဆိုတာကို သိချင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ချိန်က တရုတ်နိုင်ငံကဲ့သို့ပင် ရေပန်းစားနေသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုသည် ခဏတာအတွင်း နာမည်ကြီးလာနိုင်သော်လည်း ခေတ်စားမှု လျော့ကျသွားသောအခါ ယခင်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆုပိုင်သည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ပြောင်းလဲလာမှုများရှိ မရှိကို သူစစ်ဆေးလိုသည်။

“ဆုပိုင်အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ကို လက်တွဲပြီး ခေါ်စရာမလိုပါဘူး၊ သူတို့နှစ်ကောင်ရှိရင် ရပါပြီ!”

“ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ဘာသာ ကျောင်းသွားနိုင်ပါပြီ!”

ကောင်းယွဲ့သည် သူ့လက်ထဲရှိ ကြိုးကိုကိုင်ကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပွင့်နေသည်။ အစ်ကိုဆုပိုင်နောက်ကိုလိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကျောင်းတက်ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင်... ဒီနေရာသည် အရင်ကနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများစွာက သူ့ကို အကူအညီပေးကြပြီး သူ့ကို မည်သူကမှ မနှောင့်ယှက်ကြတော့ပေ။ တော်တော်လေးနှင့် တိုးတိုးလေးတို့ကိုလည်း မနှောင့်ယှက်ကြတော့ပေ။

“ကောင်းပြီ”

“မင်းတို့ ရှေ့ကသွားကြ၊ ငါက နောက်က လိုက်လာခဲ့မယ်!”

ဆုပိုင်သည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ အိမ်မွေးခွေးနှစ်ကောင်က ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မျက်မမြင်လမ်းအတိုင်း ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီးများ မရှိတော့သဖြင့် အတော်လေး တိုးတက်လာပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဆုပိုင်သည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်ရှိ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့၏ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်သည် အနည်းငယ် ဝေးလံခေါင်သီသောကြောင့် သူတို့သုံးယောက်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မရှိပေ။

“ဂရစ်...”

“ဂရစ်...”

443 02

မကြာမီ ဘတ်စ်ကားနှစ်စီး တစ်ပြိုင်နက် ရပ်တန့်လာသည်။ ကားတံခါးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကားပေါ်မတက်မီ ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာ နှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းလာကြခြင်းဖြစ်သည်။

“လီအိုကြီး၊ မင်းထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ၊ မရဘူး... ဒီနေ့တော့ ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ငါပဲတင်ရမယ်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာတောင်မှ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ ဒီနေ့တော့ မင်းငါ့ကို အခွင့်အရေးပေးရမယ်၊ ငါ မင်းကို အရက်တိုက်ပါ့မယ်!”

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ဒရိုင်ဘာတစ်ဦးသည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဂရုတစိုက် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ဟားဟား၊ ရှောင်ယွဲ့... ရှောင်ရုံ... ဦးလေးကို မှတ်မိသေးလား။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ဦးလေးကို မေ့သွားကြတာလား”

“လာ၊ ကားပေါ်တက်ကြ၊ တော်တော်လေးနဲ့ တိုးတိုးလေးတို့လည်း လာ!”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ကားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“တောက်... လောင်ကျိုး၊ မင်းနဲ့ငါ မပြီးသေးဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ၊ ငါ ဒီနေ့ ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို စောင့်ဖို့ မနက်စောစောထလာရတာ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ တစ်ယောက်တစ်စီးစီ တင်ကြမယ်လေ!”

လီအိုဆိုသည့် ဒရိုင်ဘာက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသော ဘတ်စ်ကားကိုကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“သွားပြီလား”

ဆုပိုင်သည် ကားပေါ်တက်ရန် ကြံနေစဉ် ဘတ်စ်ကားသည် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို တင်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်ကို မြင်ရသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

“ဦးလေး၊ သူ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို မစောင့်တာလဲ?”

နောက်တစ်စီးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆုပိုင်သည် အရှေ့ဆုံးခုံတွင် ထိုင်ကာ ဒရိုင်ဘာနှင့် စကားပြောနေသည်။

“သူ ဘာကိုစောင့်နေရမှာလဲ!”

လီအိုသည် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ မနက်တိုင်း ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ပဲ ကားစီးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ခေါ်ဖို့အတွက်ကိုပဲ တမင်လာကြတာ၊ ဒီနေ့က ကျောင်းဖွင့်ရမဲ့နေ့ပဲ၊ လောင်ကျိုးဆိုတဲ့ကောင်က ကျနော့်ကို ရှေ့ကနေ ဦးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး!”

“ဟား... ဒီတစ်ကျောင်းလုံး ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကျနော့်ကားကို မစီးတော့ရင် ကျွန်တော် သေတော့မှာပဲ!”

“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့...”

“ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့မှ မရှိဘူး!”

လီအိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မျက်မမြင် ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကျောင်းသွားတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ကူညီနိုင်ရင် ကူညီရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့... အိမ်မွေးခွေးလေးတွေက ဘယ်လောက်လိမ္မာလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီက ဘတ်စ်ကားတွေက အိမ်မွေးခွေးတွေကို ကားပေါ်တင်ခွင့် ပေးထားပြီးသား၊ မသန်စွမ်းသူတွေအတွက်ကတော့ အခမဲ့ပဲ!”

“ဘာလို့မှ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က အစစအရာရာ ပြည့်စုံနေတဲ့လူတွေပါ၊ ဒီလိုလူတွေကို ကူညီပေးရမှာပေါ့၊ ဒါ့အပြင် ကလေးငယ်လေး နှစ်ယောက်ဆိုတော့ ပိုပြီး ကူညီပေးရမှာ!”

“လူငယ်လေး၊ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

လီအိုသည် ဆုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်?”

“ဟာ ဟားဟားဟား၊ လောင်ကျိုးဆိုတဲ့ အရူးက ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပဲ တင်ပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကိုတော့ ထားခဲ့တာ၊ သူသာ သိသွားရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမှာ သေချာတယ်!”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆုပိုင်သည် ဤဒရိုင်ဘာ၏ ရှင်းပြချက်မှတစ်ဆင့် ရှမ်းကျိုးမြို့တွင် မျက်မမြင်များ သွားလာရေးအတွက် မည်သို့စီစဉ်ပေးထားသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။ ဘတ်စ်ကားများ၊ တက္ကစီများအားလုံးတွင် အိမ်မွေးခွေးများကို ခေါ်ဆောင်ခွင့် ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ဘတ်စ်ကားအများစုတွင် မသန်စွမ်းသူများအတွက် အခမဲ့ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ စားသောက်ဆိုင်အများစုကလည်း အိမ်မွေးခွေးများ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

443 03

ကျောင်းဘတ်စ်ကားမှ ဆင်းပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ဒရိုင်ဘာကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အဝေးရှိ မျက်မမြင်ကျောင်းသို့ ပြေးသွားသည်။ သူ ကျောင်း နောက်ကျနေပြီ ထင်သည်။

“အားယား!”

ရုတ်တရက် လမ်းဘေးမှ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေးတစ်ဦးသည် ပြေးလာပြီး ဆုပိုင်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သူမလက်ထဲမှ စာအုပ်အစုအဝေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့ကျဲသွားသည်။ ဆုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ စာအုပ်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မေ့မြောနေသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားသည်။ ဘာအခြေအနေလဲ? ပုံချတာလား?

...

ရှမ်းကျိုးဆေးရုံ။

ဆုပိုင်သည် ရေခဲဖန်တုံးကိုကြည့်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်နေသော ဟန်ရှောင်မေ့ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဆရာဝန်၊ အခြေအနေက တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား”

“ဟုတ်ပါတယ်!”

သူ့ရှေ့မှ အလယ်အလတ်အရွယ် ဆရာဝန်က အနည်းငယ် ဆူပူသလို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီကောင်မလေးရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ မင်းတို့က ဘယ်လိုမိသားစုဝင်တွေလဲ၊ အသက်မရှိတော့ဘူးလား?”

“၃ ရက်တိတိ မအိပ်ရဘူး၊ ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် ဒီကောင်မလေး ကျန်းမာရေးပြဿနာ ဖြစ်လာမှာ၊ ပြောရဦးမယ်၊ သင်ယူမှုတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဖိစီးနေပါစေ ဒီလောက်အပြင်းအထန် ကြိုးစားစရာမလိုဘူး!”

“ပြီးတော့... ဒီကောင်မလေးက အာဟာရချို့တဲ့နေတယ်၊ သူနိုးလာရင် အားရှိအောင် သေချာလုပ်ပေးပါ၊ လတ်တလော ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကြွက်ဖြူလေးတွေ ရောင်းနေတယ်မလား၊ အဲဒါလေးတွေနဲ့ စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးရင် ထိရောက်ပါတယ်...”

“ပုံမှန်အားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သတိထားပေးပါ၊ ဒီကောင်မလေးက အကြာကြီး ပင်ပန်းနေခဲ့တာ၊ မင်းတို့တွေကတော့...”

ဆရာဝန်သည် အဆက်မပြတ် ပြောနေပြီး ဆုပိုင်ကလည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်စကား ဆုံးသွားပြီးမှ သူသည် ရေခဲဖန်တုံးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုကောင်မလေး၏ နာမည်ကို သိရခြင်းမှာ သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆုပိုင်သည် ကောင်မလေး၏ မိသားစုကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ဖုန်းမတွေ့ရပေ။

ဖုန်းအစား အလုပ်ချိန်ဇယားများ ရေးမှတ်ထားသည့် မှတ်စုစာအုပ်သာ ရှိပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်မှ မပါဝင်ပေ။ ဤအရာက ဆုပိုင်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။ ဤကောင်မလေးကို တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံတွင် ထားခဲ့၍မရပေ။ ထို့အပြင်... ယခုက နှစ်သစ်ကူးပြီးတာ သိပ်မကြာသေးတာပဲ၊ တကယ်ဆို တက္ကသိုလ်တွေ မဖွင့်သေးဘူးမဟုတ်လား။

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် လေကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဘာမှစားစရာမရှိသော အခန်းကိုကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် စားစရာအများအပြားကို ဆွဲလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်ရှောင်မေ့ဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး နိုးလာမည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

ပျင်းရိနေသော ဆုပိုင်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏စနစ်ကို ကြည့်နေတော့သည်။ ဤတာဝန်များ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် တိရစ္ဆာန်အကြွင်းအကျန် နှစ်မျိုးသာ ကျန်တော့သည်။

တစ်မျိုးက စကော့တလန် ဟိုင်းလန်းနွား အကြွင်းအကျန်။

နောက်တစ်မျိုးက အမြီးတို ကြွက်နို့ ပုံစံမျိုး အိတ်ပုတ်။

ဤအကြွင်းအကျန် တာဝန်များကို ပြီးမြောက်ပြီးနောက် စျေးဆိုင်ကို ပြန်လည်ဖွင့်နိုင်တော့မည်။ ထိုတိရစ္ဆာန် နှစ်မျိုးအကြောင်းကို ဆုပိုင် သိပ်မသိပေ။ ဘယ်အမျိုးအစားကို အရင်ဆုံး စတင်ရမည်နည်း။

ဆုပိုင်သည် တိရစ္ဆာန်အကြွင်းအကျန် နှစ်မျိုးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေရင်း စကော့တလန် ဟိုင်းလန်းနွားပေါ်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။ ဤအမျိုးအစားသည် မွေးမြူနိုင်သည့် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲများစွာ မရှိသင့်ပေ။ အခြားအမျိုးအစားဖြစ်သည့် အမြီးတို ကြွက်နို့ ပုံစံမျိုး အိတ်ပုတ်သည် ဆုပိုင်၏ဘဝဟောင်းတွင် မျိုးသုဉ်းတော့မည့် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲသည် စကော့တလန် ဟိုင်းလန်းနွားထက် ပိုမိုမြင့်မားနိုင်ပေသည်။

“အင်း”

ထိုအချိန်တွင် သူ့နောက်မှ တီးတိုးရေရွတ်သံတစ်သံ ထွက်လာသဖြင့် ဆုပိုင် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

++++++

444 01

အခန်း 444 မြင်းနှင့်နွားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း။

“ရှင်... ရှင် ဘယ်သူလဲ”

ဟန်ရှောင်မေ့သည် ခုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံအခန်းထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည့် လူငယ်ကိုကြည့်ကာ သူမက မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကိုရောက်လာတာလဲ”

“အား...!”

“ကုန်ပြီ၊ တခြားအိမ်က ကျောင်းသားတွေကိုလည်း စာမသင်ပေးရသေးဘူး၊ ကုန်ပါပြီ!”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ခုတင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ ဘေးရှိ စာအုပ်များကိုဆွဲယူပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဆုပိုင်သည် သူမ လောလောဆယ် ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေသလား။ မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီဆေးရုံစရိတ်တွေတော့ ရှင်းပေးသင့်တယ်မလား။

“ဗုန်း...”

ရုတ်တရက် ဆေးရုံခန်းတံခါးသည် တစ်ဖန်ပြန်ပွင့်လာသည်။ ဟန်ရှောင်မေ့သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလျက် ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့... သူတို့က ငွေမရှင်းရသေးလို့ ဆေးရုံကနေ မထွက်ရဘူးတဲ့...”

“ကျွန်မ...”

“မှန်တယ်!”

ဆုပိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤကောင်မလေးသည် နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါ အရင်သွားလိုက်တော့မယ်... ငါ အစိတ်ပိုင်းအချို့တော့ ရှင်းပေးပြီးပြီ၊ ကျန်တာ မင်းကိုယ်တိုင် ရှင်းလိုက်ပါ၊ သိပ်တော့ မကျန်တော့ပါဘူး!”

“ခဏလေး...”

ဆုပိုင် အပြင်သို့ မထွက်ရသေးခင် ဟန်ရှောင်မေ့က သူ့လက်ကို ဆွဲထားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ... ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ရှင်... ”

ဆုပိုင်သည် သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ မတတ်သာတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

“တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်!”

ဟန်ရှောင်မေ့သည် ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘေးတွင် တင်ထားသော အသီးများကို မြင်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး ၎င်းတို့ကိုယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဒီ... ဒီဟာ ယူသွားပါ၊ ကျွန်မ မလိုပါဘူး!”

ဆေးရုံအောက်ထပ်တွင် ထိုလူငယ်နှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ ဟန်ရှောင်မေ့သည် လက်ထဲမှ အသီးများကို သူ့အားပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်... ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ် ချန်ထားခဲ့နိုင်မလား... ကျွန်မ...”

သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“အင်၊ မလိုပါဘူး!”

ဆုပိုင်သည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး အသီးများကို ကောင်မလေး၏ လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာယမ်းခါကာ ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှ ဟန်ရှောင်မေ့ဆိုသည့် ဤကောင်မလေး၏ မိသားစုအခြေအနေသည် ပုံမှန်သာဖြစ်ကြောင်းကို ဆုပိုင်သိနိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် ယခုလိုခေတ်တွင် ဘယ်သူက ဖုန်းမရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ထို့အပြင် အပြင်သွားလျှင်လည်း ပိုက်ဆံမယူဘဲ မသွားနိုင်ပေ။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဆုပိုင်သည် ဤကောင်မလေး၏ အလုပ်စာရင်းကို ကြည့်ခဲ့ရခြင်းပင်။ ချဲ့ကားပြောရလျှင် ဆုပိုင် မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် သူမသည် အလုပ်အရှုပ်ဆုံးလူဖြစ်ပြီး အလုပ်များကို အချိန်မရွေး လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း...

444 02

ထိုကိစ္စသည် သူနှင့်မဆိုင်သည့် အလွန်သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ...”

ဆုပိုင်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာဝန်က မင်း အာဟာရချို့တဲ့နေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အလုပ်ဆိုတာ ပြီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းလို အလုပ်လုပ်ရဲတဲ့ လူမျိုးတောင် မရှိဘူး... ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါ!”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ဆေးရုံမှ တစ်လှမ်းချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ဟန်ရှောင်မေ့သည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတန်ကြာ ငေးမောနေသည်။

မင်းလို အလုပ်လုပ်ရဲတဲ့ လူမျိုးတောင် မရှိဘူးဆိုတာ... ဘာကြီးလဲ။

“နောက်ဆို ရှင်ဆီ ပြန်ပေးဆပ်မှာပါ!”

ဟန်ရှောင်မေ့သည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အသီးများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်ပြီး ဆေးရုံမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။ လမ်းမတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ဟောင်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

“ငါ တစ်လုံးပဲ မြည်းကြည့်လိုက်မယ်...”

ခရမ်းရောင်သီးတစ်လုံးကို ခူးပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သောအခါ မျက်ခုံးများပင် ပြေလျော့သွားသည်။

“ဒီလောက် ချိုတာလား”

သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အသီးများကိုဆွဲကာ အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားသည်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုစွတ်သောအနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ချလိုက်ကာ အခန်းတွင်းရှိ အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းတော့သည်။

“အစ်မ...”

သူမသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်ပြီး တစ်မှေးအိပ်ပျော်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို နှိုးလိုက်သည်။

“အချိန်တန်ပြီ၊ မအိပ်နဲ့တော့၊ ကျွန်မ ချက်ချင်း ထမင်းချက်တော့မယ်၊ ထမင်းစားဖို့ ထတော့!”

“အင်း၊ သိပြီ...”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် နာကျင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ခဏကြာ ငေးမောနေပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အခြားအခန်းတံခါးကို အလျင်အမြန် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် အဘိုးနှင့်အဘွားနှစ်ဦးသည် လဲလျောင်းနေကြသည်။ သို့သော်လည်း...

နှစ်ဦးစလုံးသည် အသိမဲ့နေပုံပေါ်ပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။ ဟန်ရှောင်ချင်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အောက်ခြေကို စမ်းကြည့်ပြီး ၎င်း၏အောက်မှ ဆီးစပ်ပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အဘိုးအို၏ကျောကို ပခုံးဖြင့် ဖိထားရင်း ဆီးစပ်ပြားအသစ်တစ်ချပ်ကို ထပ်လဲပေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို အပြောင်းအလဲ လုပ်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် ချွေးများ အလွန်ထွက်နေသည်။

“အစ်မ၊ ကျွန်မကို အတူတူလုပ်ဖို့ ခေါ်ပါဦး!”

ဟန်ရှောင်မေ့သည် မီးဖိုချောင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်လျက် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... မင်း အစာကို အလျင်အမြန် ပြင်လိုက်ပါတော့၊ နောက်မှ အဖေနဲ့အမေကို ထမင်းကျွေးပြီး ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်!”

“ဒီနေ့ အရမ်းအလုပ်များမယ်၊ ညကျရင် ငါ့ကို မစောင့်နဲ့တော့...”

“ဒီမှာ ယွမ် ၂,၀၀၀ ရှိတယ်၊ မနက်ဖြန် သူတို့အတွက် ဆေးဝယ်ဖို့ မမေ့နဲ့...”

“အား၊ ငါ နောက်ကျနေပြီ၊ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးပေးပါ၊ ငါ နောက်ကျတော့မယ်!”

သူမသည် နာရီကိုကြည့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကိုကိုင်ပြီး ကိုက်ရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

“အစ်မ၊ ဒီမှာ အသီးတွေ ရှိတယ်... အစ်မ...”

စကားမဆုံးမီ သူမ၏အစ်မသည် အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဟင်း...”

444 03

ဟန်ရှောင်မေ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆေးထိုးပြွန်ဖြင့် အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုနှစ်ဦးကို အစာကျွေးပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အသီးများကိုပင် မကြည့်နိုင်ဘဲ အလျင်အမြန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

သူတို့၏အချိန်သည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။ စကားလုံးနှင့် ပြောရလျှင် သူတို့သည် ဤအိမ်ကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် အချိန်တိုင်းတွင် ငွေရှာနေရသည်။ ပေးဆပ်ရန် အကြွေးများသာမကဘဲ အဘိုးအိုနှင့်အဘွားအိုနှစ်ဦးအတွက် နေ့စဉ်ထိုးရမည့် ဆေးများ၏ဈေးနှုန်းသည်လည်း မသက်သာလှပေ။ သို့သော်လည်း...

သူတို့ မည်မျှပင် ကြိုးစားကြသော်လည်း အကြွေးသည် လျော့မသွားဘဲ ပို၍သာ များလာသည်။ ဟန်ရှောင်မေ့၏ နေ့စဉ်ဘဝသည် ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်၏။ မနက်စောစော မိုးမလင်းခင် ထပြီး မနက်စာဆိုင်တွင် ပထမဆုံးအလုပ်ကို လုပ်သည်။ နေ့လည်တွင် အိမ်ပြန်လာပြီး ထမင်းချက်ကာ အခြားသူများကို စာသင်ပေးရန် ပြေးရသည်။ ညနေပိုင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ညအထိ အလုပ်လုပ်ပြီး ညနက်မှ အိမ်ပြန်လာသည်။

သူမ၏ အစ်မကတော့... လမ်းပေါ်တွင် သူမ၏အစ်မကို တွေးလိုက်သောအခါ ဟန်ရှောင်မေ့သည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နေ့လည်ပိုင်းတွင် အိပ်ရာမှထပြီး အလုပ်သွားကာ နောက်တစ်နေ့ နံနက်မှသာ အိမ်ပြန်လာသည်။ သူမ၏ အစ်မ၏ အလုပ်အကြောင်းကို သူမ အနည်းငယ်သိရှိထားသည်။ အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း...

“အစ်မမှာ ပညာမရှိဘူး၊ ဒါ့အပြင် ငါတို့ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ပြီးတော့ အရက်ပဲ လိုက်သောက်ပေးရုံပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး! စိတ်မပူပါနဲ့!”

အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမသည် ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြောဆိုကာ ရှောင်လွှဲလေ့ရှိသည်။ တစ်ချိန်က မနက်ခင်းတွင် သူမ အပြင်ထွက်စဉ် အစ်မဖြစ်သူသည် အိမ်ရှေ့တွင် အရက်များ အန်နေသည်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ အန်နေရင်း ငိုနေခဲ့သည်။ ပြဿနာမှာ သူတို့၌ ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းမရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘဝကို ဆက်လက်ရှင်သန်နေရဦးမည်ပင်။ အကြွေးများသာ ဆပ်နိုင်လျှင် ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။

ရင်ခွင်ထဲမှ စာအုပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ရင်း ဟန်ရှောင်မေ့သည် လှေကားထစ်များကို အလျင်အမြန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွေ့ရသော လူငယ်သည် တကယ်ကောင်းသောလူပင်။

“နောက်ဆို ရှင်ဆီ ပြန်ပေးဆပ်မှာပါ...”

ဆုပိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆရာဝန်ထံမှ ထိုလူငယ်၏ ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်ကို သူမ ရယူခဲ့သည်။

“ဆုပိုင်...”

သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လူအများကြားထဲတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဒီနေ့ နေ့ခင်းမှာတောင် မူးလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဒါဆို ဒီနေ့တာဝန်က မပြီးသေးဘူး၊ ညပိုင်းမှာ အလုပ်ပိုလုပ်ပြီး ပြန်ရှာရမယ်။

...

++++++