အခန်း (၄၄၅-၄၄၇)

445 01

အခန်း 445

ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်။

ဆုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အယ်လ်ပါကာကို ကြည့်ကာ အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်လိုက်ချင်တာ သေချာလား”

တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များအားလုံးက အယ်လ်ပါကာဆိုသည့်ကောင်ကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် အယ်လ်ပါကာကို တကယ် မခေါ်ချင်ပေ။ စကားမပြောနိုင်လျှင် အမြဲတမ်း တံတွေးထွေးတတ်သည့်ကောင်ကို ဘယ်သူက ခံနိုင်မှာလဲ။ ထို့အပြင်...

သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် အာဟနှင့် အတော်ကွာခြားသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကတော့ ဆင်တူနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

“အား... ရှု!”

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အားလုံး အချိန်မရှိကြဘူး... ဒီရက်ပိုင်းတော့ ကျွန်တော်ပဲ အချိန်ရတယ်၊ သူတို့က ပြိုင်ပွဲမှာ ယှဉ်ပြိုင်ပြီးတော့ အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ၊ အာဟတောင် ပင်ပန်းပြီး မူးလဲနေတယ်လို့ ကြားတယ်”

ဆုပိုင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်း တာဝန်လိုက်လုပ်ဖို့ဆိုရင် စည်းကမ်းရှိရမယ်!”

“တံတွေး မထွေးရဘူး၊ ကြားလား... ပြီးတော့ လျှောက်မပြေးရဘူး၊ ငါ့မျက်လုံးအောက်ကနေ ထွက်မသွားရဘူး!”

“အား... ရှု!”

“ပြဿနာမရှိဘူး!”

အနက်ရောင်အယ်လ်ပါကာသည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ အပြင်သာ ထွက်သွားခွင့်ရပြီဆိုရင်တော့ နောက်မှ ဖြေရှင်းတာပေါ့။ သူသည် ဆုပိုင်၏ နောက်ကျောနောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“ဒီဟာတော့ ထည့်စရာမလိုလောက်ဘူးမလား”

သူသည် သားရေကြိုးကို သိမ်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အယ်လ်ပါကာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်၊ အရန်တစ်ခုအနေနဲ့ပါ၊ ဒီကိုလာ!”

ဆုပိုင်သည် သူ့ကို လက်ပြလိုက်ပြီး အကြွင်းအကျန် တာဝန်ကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်သည်။

“အောင်း... ဝူး!”

ရုတ်တရက် ရုံးခန်းတံခါးကို အာဟက ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ခုန်ပြီး ဝင်လာသည်။

“အယ်လ်ပါကာ... ငါ့ကို တံတွေးနဲ့ လာထွေးသွားတယ်...”

“မင်းကို ငါ မနှိမ်ရတာ ကြာပြီမို့ အပေါ်စီးကနေ မြင်လာပြီလား။ ဒီနေ့... ဝူး!”

ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် အပြာရောင်အလင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

...

“ဟိန်း...”

“ဒါ ဘာအခြေအနေလဲ”

“ဟိန်း...”

“မမြင်ရဘူး၊ မသိဘူး!”

မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုတွင် ဆုပိုင်သည် ရန်ဖြစ်နေသော တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း နာကျင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အာဟက ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ တစ်ခါတည်းကို ရူးကြောင်ကြောင် တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ခေါ်လာသလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီတာဝန်ရဲ့ အခက်အခဲက အနည်းဆုံး ဆယ်ဆအထိ မြင့်တက်သွားပြီဖြစ်သည်။

445 02

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အနီးရှိ ဟိုင်းလန်းနွားများသည် သူ့ကို ဝိုင်းထားပြီး တစ်ကောင်စီတွင် ထူးခြားသော ဆံပင်ပုံစံများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့သည် အပေါ်သို့ မြှောက်ထားသော ဆံပင်များဖြစ်ပြီး အချို့သည် သပ်ရပ်သော ဆံပင်ညှပ်များ၊ ဟိုင်းလန်းနွား အနည်းငယ်ကတော့ မျက်လုံးများကို ဆံပင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဝေးကွာနေသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သို့သော် ဤဟိုင်းလန်းနွားအုပ်စုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရန်ဖြစ်နေသော တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အောင်း... ဝူး!”

“ဒီနေ့တော့ ငါ အကုန်ပေးဆပ်ရပါစေ၊ မင်းကို ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာပေးရမယ်၊ ငါ့ပါးစပ်ထဲ တံတွေးလာထွေးသွားတယ်... အား... အား... အား... ငါ မင်းကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်!”

“အား... ရှု!”

“ခွေးကောင်၊ မင်းကို ထွေးတာပဲ၊ လာကြည့်ပါလား၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲသွားစေရမယ်!”

အယ်လ်ပါကာကလည်း မခေသူဖြစ်ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားကို ရှာဖွေနေသည်။ သူသည် တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို အခုမှ ရောက်လာသည့် အစပြုသူမဟုတ်တော့ပေ။ သူ့ရှေ့ရှိ အာဟသည် အလွန်ရိုင်းစိုင်းပုံ ပေါ်သော်လည်း သူ့အသံထွက်က ပိုဆိုးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လုံးဝအသုံးမကျပေ။

“အောင်း... ဝူး!”

အာဟသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အမွေးများ ထောင်လာသည်။ သွားများကို ဖြဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးတိုက်လိုက်သည်။

“ဗုန်း...”

သို့သော်... ဘေးမှ အဖြူရောင် အမွေးများရှိသော ဟိုင်းလန်းနွားတစ်ကောင်က သူ့ကို ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“ဟိန်း...”

“အဖော်တွေ၊ တက်... ”

“ဒီဆံပင်ပုံစံက အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ်၊ သူ့ကို ခေတ်မီတဲ့ ဆံပင်ပုံစံ လုပ်ပေးလိုက်ကြ!”

အာဟသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ကို ဝိုင်းထားသော နွားအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။

“အောင်း... ဝူး!”

“မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးတို့၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့!”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ကယ်ပါဦး!”

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဆုပိုင်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အာဟ၏ ဆံပင်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။ စနစ်၏တာဝန်က သာမန်မဟုတ်ကြောင်း အမှန်ပင်။ သူ့ရှေ့ရှိ ဆံပင်ပုံစံ ထူးခြားသော နွားအုပ်စုသည် အာဟကို ဆံပင်ပုံစံ အသစ် လုပ်ပေးနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကိုလည်း ညင်သာစွာ ထိုးပေးလိုက်ကြသည်။

“အောင်း... ဝူး!”

“ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။ အမြန်ဆုံး ဖယ်ပေးပါဦး၊ ဒီနွားတွေက အယ်လ်ပါကာထက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ငါ့နဖူးကို ဘာလို့ လာလျက်နေကြတာလဲ”

စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေသော နဖူးကို လက်သည်းဖြင့် ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောနေသော ဆုပိုင်ကိုကြည့်ကာ အာဟသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်...

အဝေးမှ လူငယ်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ဆုပိုင်ကို သတိထားကြည့်နေသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလို့ ငါတို့ခြံထဲ ရောက်နေတာလဲ!”

“မင်းတို့ ဟိုဘက်ကနေ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေမလား? ငါတို့ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ထားသလဲဆိုတာကို လာကြည့်တာမလား”

“ဒီနေရာက မင်းတို့ကို ကြိုဆိုမနေဘူး၊ ထွက်သွားကြ!”

ထိုသို့ပြောရင်း လူငယ်သည် ဘေးမှ ဟိုင်းလန်းနွားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်တာ လှည့်စားမှုပဲ၊ ငါတို့... မင်းတို့ကို တိုင်ကြားမယ်!”

445 03

“ပြိုင်ပွဲလား”

ဆုပိုင်သည် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မြက်ခင်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ ဒီပြိုင်ပွဲက ဒီတစ်ခါရဲ့ တာဝန်ဖြစ်နေတာလား။

ဟုတ်မှာပါ။ စနစ်ရဲ့ ထုံးစံအရ သူ့ကို ဘာအကြောင်းရင်းမှမရှိဘဲ ဒီနေရာကို ရောက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။

“ငါတို့ ဟိုဘက်က မဟုတ်ပါဘူး!”

ဆုပိုင်သည် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာဆန့်တန်းပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ဆုပိုင်ပါ၊ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ခရီးသွားလာသူတွေပါ၊ ဒါက ကျွန်တော်မွေးတဲ့ ခွေးပါ၊ နာမည်က အာဟ၊ ဟိုကောင်ကတော့...”

“အင်”

“အယ်လ်ပါကာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ”

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အယ်လ်ပါကာကို မတွေ့ရပေ။ ဆုပိုင်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်သော်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။

“အာ၊ မင်းက ဒီကို ခရီးထွက်လာတာလား...”

လူငယ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် အခြားသူတစ်ဦးနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ဂေးပါ... မင်း အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင် ပျောက်သွားတာလား။ ကျွန်တော် ကူညီရှာပေးမယ်!”

“ဗုန်း...”

ဆုပိုင်သည် အာဟကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အမြန်ဆုံး အနံ့ခံကြည့်စမ်း၊ အယ်လ်ပါကာ ဘယ်ကိုရောက်သွားလဲဆိုတာကို ကြည့်!”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာတော့ မဖြစ်ရဘူး။ သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် ခြံထဲတွင် စတင်ရှာဖွေကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း... ခြံတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် အယ်လ်ပါကာ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

“အနံ့ရပြီလား”

ဆုပိုင်သည် အာဟ၏နားကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“မင်း သေချာအနံ့ခံကြည့်စမ်း၊ ခြံအပြင်ဘက်ကို ပြေးသွားတာလား”

အာဟသည် အဝေးကိုကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ယမ်းခါနေသည်။

“အနံ့မရဘူး!”

ဆုပိုင်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး အာဟ၏ မျက်လုံးများကြည့်နေသော နေရာကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝေးတွင် ဟိုင်းလန်းနွားအုပ်စုက တစ်စုတည်း စုဝေးနေကြသည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားသည်။ နွားတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

ဆုပိုင်သည် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အယ်လ်ပါကာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အယ်လ်ပါကာသည် သူ့ခေါင်းကို နွားမတစ်ကောင်၏ ဗိုက်သို့ အတင်းတိုးကပ်ထားပြီး နို့ကို အဆက်မပြတ် စို့နေသည်။

“ဂလု... ဂလု... ဂလု!”

မြိုချသံသည် အတော်လေးကျယ်လောင်သည်။

ကောင်းလိုက်တာ…

ငါ မင်းကို တကယ် ကောင်းလိုက်တာလို့ပဲ ပြောချင်တော့တယ်။

ဆုပိုင်သည် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲဖွင့်ကာ ကြာပွတ်ကို ထုတ်ယူပြီး ဖြောင့်တန်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။

“ဖျောက်...”

“အား... ရှု!”

“ဘယ်သူ ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ”

445 04

အယ်လ်ပါကာသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထထိုင်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

“ဟို... ကျွန်တော် ရေသောက်ချင်လို့၊ ဒီနွားမနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးတော့ ဒီလိုလုပ်တာပါ၊ သူ သဘောတူလို့ပါ!”

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အယ်လ်ပါကာသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သေချာသည်! အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။

“အား... ရှု!”

“ပွက်... ပွက်... ပွက်!”

ဤအရာကို တွေးပြီးနောက် ကြာပွတ် ထပ်မံရိုက်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် အယ်လ်ပါကာသည် ဆုပိုင်ကို ဦးစွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ နို့ရည်ဖြူများ ပါဝင်သော အရည်သည် ဆုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။

******

446 01

အခန်း 446 ခိုင်မာပါစေ

“အား... ရှု!”

“လွှတ်ပါဦး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ဒါ အရမ်းလွန်လွန်းတယ်၊ အဲဒါတွေ လာမလိမ်းနဲ့တော့!”

“အား... အား... အား၊ ကယ်ပါဦး!”

အနက်ရောင် အယ်လ်ပါကာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဆုပိုင်က သူ့အပေါ်တွင် ဖိထားသဖြင့် မရပ်မနား ရုန်းကန်နေသည်။

“အောင်း... ဝူး!”

“ဟဲဟဲ... အလွန်ကောင်းတယ်!”

အာဟသည် ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး အယ်လ်ပါကာ၏ အမွေးများသည် မီးနီရောင်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒါ ဘာကြီးလဲ!

အနက်ရောင်အယ်လ်ပါကာကို အနီရောင်ဖြစ်အောင် ဆိုးပေးနိုင်တယ်။

ဒါကို သူ့ကိုယ်သူ လိမ်းကြည့်ရင်...

“ဟူး...”

သူသည် လေကို အေးအေးဆေးဆေး ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆုပိုင်ဘေးသို့ တိတ်တိတ်လေးသွားကာ သူ့ခြေသည်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံးထဲသို့ ထည့်ပြီး မီးနီရောင်အရည် အနည်းငယ်ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်နေရာကို လိမ်းရမလဲ။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် အာဟသည် သူ့နဖူးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခွေးခြေရာတစ်ခုသည် နဖူးပေါ်တွင် အမှတ်အသားအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေသော အယ်လ်ပါကာကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး ရယ်မောကြသည်။

[ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ? အနက်ရောင်အယ်လ်ပါကာကို မီးနီရောင်ဖြစ်အောင် ဆိုးပေးနေတာ... ဒါက... အရမ်းကောင်းတဲ့ ကုသမှုပဲ!]

[ဟားဟားဟား၊ ကျွန်တော်ထင်တယ် အယ်လ်ပါကာအတွက် နောက်ရက်တွေမှာ နေထိုင်ရတာ မလွယ်တော့ဘူး။ ခုနက စာကြည့်တိုက်မှာ ရှာကြည့်တော့ နွားဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်က အနီရောင်အပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်ရှိတယ်လို့ ဆိုထားတယ်။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဒါကို သိမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဟားဟားဟား၊ ဒီအယ်လ်ပါကာလေးက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။]

[@စာကြည့်တိုက်မှူး၊ ရှင် ဘာကိုပြောတာလဲ? အနီရောင်ဆိုးလိုက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?]

[ကောင်းတဲ့အရာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုနက အယ်လ်ပါကာက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာကို တံတွေးထွေးခဲ့တာလေ၊ ပွက်... ကျွန်တော်ဆိုလည်း သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ညကျရင် ဆိတ်သားကင် စားကြမယ်]

[ကျွန်တော်က စာသိပ်မတတ်ဘူး၊ အပေါ်ကလူ ပြောတဲ့ တံတွေးထွေးခဲ့တာဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ခုနက အယ်လ်ပါကာက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ် တံတွေးတွေ ပက်လိုက်တယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်ပြောတဲ့ အဲ့ဒီစာလုံးနှစ်လုံးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ]

[ဟာ၊ ဒီနေ့တော့ လိုင်းပေါ်မှာ အချိန်ရလို့ ကြည့်နိုင်ပြီ၊ စာမူရေးတာ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ပညာရှင်တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြနိုင်မလား။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဆံပင်ဆိုးတာကို ဘယ်တုန်းက အလုပ်တစ်ခုအနေနဲ့ လုပ်လာတာလဲ]

...

လူတိုင်းသည် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အယ်လ်ပါကာကို အနီရောင်ဖြစ်အောင် အဘယ်ကြောင့် ဆိုးပေးနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ လူတိုင်းက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ ဖြေရှင်းချက်ကို စောင့်နေကြသည်။

“ပြီးပြီ”

“မရုန်းနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် အရောင်ကွာသွားလိမ့်မယ်...”

ဆုပိုင်သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး အာဟကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နဖူးပေါ်တွင် ခွေးခြေရာ အနီရောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဆိုးချင်လား”

ဟဲဟဲ!

“အောင်း... ဝူး!”

အာဟသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်ပြနေသည်။

446 02

အနီရောင်!

ဒါက အတော်လေးကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ။

အခု အနက်ရောင်အယ်လ်ပါကာရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်လိုက်၊ တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲမှာဆို အလွန်ကို လူကြိုက်များမှာ သေချာတယ်။ အလှဆုံး ကောင်လေးပေါ့!

ဒီလို နာမည်ကျော်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို အဲ့ဒီကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးလိုက်နိုင်မှာလဲ၊ ဒါက ငါအာဟရဲ့ အလှည့်လေ။

“ဆိုးမယ်... ဒါပေမဲ့ အနီရောင်တစ်မျိုးတည်းဆို ပျင်းစရာကောင်းတယ်၊ တခြားအရောင်လေးတွေ လိုချင်တယ်!”

အာဟသည် ဘေးရှိ ပုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဟာက လှတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီအရောင်ကို လိုချင်တယ်!”

ဆုပိုင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောသံကို မြိုသိပ်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သေချာလား၊ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“နောင်တရရင် ခွေးမဟုတ်ဘူး၊ ငါ လုံးဝနောင်တမရဘူး”

အာဟသည် အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အရောင်တစ်မျိုးတည်းက ဘာများလဲ။ ငါကတော့ နှစ်ရောင် ဆိုးမှာ။

“ကောင်းပြီ၊ လာ၊ ဒီမှာ ထိုင်နေ၊ မလှုပ်နဲ့၊ ငါ ဆိုးပေးမယ်!”

ဆုပိုင်သည် သူ့နဖူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာကလည်း ဒီအရောင်က မင်းနဲ့ လိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်၊ မင်း ဝံပုလွေမလေးတွေကို ကြိုက်တယ်မလား။ သူတို့ ဒီအရောင်ကို မြင်တာနဲ့ မင်းကို နားလည်သွားမှာ သေချာတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီး ဆုပိုင်သည် ဘေးရှိ စိမ်းပြာရောင်ဆိုးဆေးပုံးကို ဖွင့်ကာ ဆံပင်ဆိုးသည့်စုတ်တံဖြင့် အနည်းငယ်ယူပြီး အာဟ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် လိမ်းလိုက်သည်။

ခေါင်းပေါ်ရှိ အမွေးတိုင်းကိုလည်း မကျန်အောင် လိမ်းပေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဆုပိုင်၊ ဒီလို ဆိုးလိုက်တာ ပြဿနာ မဖြစ်လောက်ဘူးနော်။ ဟိုင်းလန်းနွားတွေက သဘောထားနူးညံ့ပေမဲ့... အနီရောင်ကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့...”

ဂေးသည် ဆုပိုင်၏ နောက်တွင်ရပ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြစ်နေသည်။ တစ်ကောင်ကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး မီးနီရောင်ဖြစ်နေတာ၊ အကယ်၍ ဒီပုံစံနဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ပစ်မှတ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ နွားအုပ်စုရဲ့ တိုက်မိတာကို ခံရပြီး သေသွားမှာ သေချာတယ်။

အာဟဆိုတဲ့ နောက်တစ်ကောင်က ပိုပြီးတော့ ထူးဆန်းနေတယ်၊ ခေါင်းပေါ်မှာ အစိမ်းရောင်တွေ လိမ်းထားတယ်။

ဒါက...

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ဂေးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။

“ရှူး...”

ဆုပိုင်သည် သူ့အား လက်ညှိုးထောင်ပြပြီး စကားမပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

အာဟ၏ နဖူးကို ဆိုးပြီးနောက်တွင်၊ အာဟ၏ နောက်ကျောဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အမွေးများကို ဆုပိုင်က ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ဒီကောင်က ဒီလိုမျိုး လုပ်ချင်နေတာဆိုတော့...

ဒါဆို သူက...

“အဟမ်း... အဟမ်း...”

ဆုပိုင်သည် နှစ်ချက်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အာဟ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကျောပေါ်ရှိ နူးညံ့သောအမွေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းပေါ်က ဆိုးပြီးပြီ၊ ကျောပေါ်မှာ ဘာအရောင်လိုချင်လဲ”

“အနီရောင်လား”

446 03

“မန်နေဂျာမှာ ပိုကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခုရှိတယ်၊ သက်တံအရောင်တွေလို ဆိုးပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။ ရွှေရောင်ကြက်တူရွေးရဲ့ အမွေးတွေက အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတာကို မင်းမြင်တယ်မလား၊ အဲ့ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”

“အင်”

ခေါင်းပေါ်တွင် မြက်ခင်းစိမ်းပြင်ကြီးတင်ထားသည့် အာဟသည် ခေါင်းစောင်းပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ဘာလို့ခံစားနေရတာလဲ။

သူ့အပေါ် ဒီလောက် နူးညံ့တာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါဆို... ခုနက သူ အမှားမလုပ်ခဲ့လို့ အယ်လ်ပါကာကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြသတာလား။

ဟုတ်တယ်! သေချာတယ်။

အယ်လ်ပါကာကို အရောင်တစ်မျိုးတည်းပဲ ဆိုးပေးတယ်၊ အရမ်းပျင်းစရာ ကောင်းတာပေါ့... အခုတော့ သူ့အကြံဉာဏ်ကိုတောင် လာမေးနေတယ်။ သက်တံအရောင်! ရွှေရောင်ကြက်တူရွေးလိုပဲ။

အာဟသည် သူ၏ခန့်ညားသော ပုံစံကို စိတ်ကူးကြည့်နေသည်။ ဝံပုလွေမလေးရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အော်ဟစ်နေသည်။ ဒါက အလွန်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ။ ဝံပုလွေမလေးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖမ်းစားနိုင်မှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ခုနက ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား? သူ့ခေါင်းပေါ်က အရောင်ကို မြင်တာနဲ့ ဝံပုလွေမလေးက သဘောတူလိမ့်မယ်တဲ့။

“အောင်း... ဝူး!”

အာဟသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကြည့်ကာ အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ကျွန်တော်၊ အာဟက ဒီနေရာမှာ ကတိပေးတယ်၊ နောင်ဆို တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကနေ ထွက်မပြေးတော့ပါဘူး!”

“စိတ်ချပါ...”

“ပြဿနာ လုံးဝ မရှာတော့ဘူး!”

အာဟ၏အလေးအနက် ကတိကို ကြားသောအခါ ဆုပိုင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း တစ်ဖန်ပြန်တွေးလိုက်သည်။

ဒီကောင်က ဒီလိုလုပ်တာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မသိလောက်ပါဘူး။ ပြန်ရောက်တော့ ဒီကောင်နှစ်ကောင်ရဲ့ အမွေးတွေကို ရိတ်ပစ်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းကို ချစ်ရကျိုးနပ်ပါတယ်!”

ဆုပိုင်သည် ဒီကောင်၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဘေးရှိ ဆိုးဆေးပုံးကို ဖွင့်ပြီး အလုပ်စတော့သည်။

အာဟသည် ဆံပင်ဆိုးနေစဉ်အတွင်း ယခုလောက် နားထောင်ဖူးတာ မရှိခဲ့ပေ။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်နာရီကြာအောင် တစ်ချက်ကလေးမျှ မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။

“ဟူး...”

ဆုပိုင်သည် ဆိုးဆေးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြီးသွားသော လက်ရာကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကဲ၊ သွား၊ ဆေးပြီးတော့ အခြောက်ခံလိုက်မယ်!”

တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆုပိုင်သည် အဝေးမှ ရေပိုက်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

“အစ်ကိုဆုပိုင်၊ အာဟရဲ့ ကျောပေါ်က အမှတ်အသားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

“အော်၊ ဒါလား!”

“ဒါက တရုတ်စာသားပဲ၊ ဒီစာလုံးသုံးလုံးက ခိုင်မာပါစေလို့ ဖတ်ရတယ်!”

ဆုပိုင်သည် တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ရေလောင်းပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

******

447 01

အခန်း 447 ငါ စိမ်းသွားတာလား

“အား... ရှု!”

“မင်း ငါ့နဲ့ဝေးဝေးနေ၊ ငါ့ပုံရိပ်ကို မဖျက်ဆီးနဲ့!”

အယ်လ်ပါကာသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့ဘေးရှိ အာဟကိုကြည့်ကာ မနှစ်မြို့သလို ပြောလိုက်သည်။

“မင်း နဖူးပေါ်မှာ မြက်ပင်တွေ စိုက်ထားသလား။ ဒီလောက် အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေတာ!”

“အောင်း... ဝူး!”

“ဖယ်စမ်း၊ မင်းလို အရောင်တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတာ ပျင်းစရာကောင်းတယ်!”

အာဟက မနာလိုစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်သည်။

ဒီနေ့မနက်စောစောမှာ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်သည် လူအုပ်နှင့်အတူ နွားအချို့ကို မောင်းထုတ်သွားသည်။ ကျန်ခဲ့သော ဒီကောင်နှစ်ကောင်က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ခြံထဲတွင် လှည့်ပတ်နေကြသည်။ အယ်လ်ပါကာသည် အာဟကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နွားအုပ်စုရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ မနေ့က နွားနို့အရသာသည် အမှန်ပင် မမေ့နိုင်စရာပင်။

ဒီနေ့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် မရှိတုန်းလေး ထိုနွားမလေးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြန်လုပ်ကာ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရဦးမည်။ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရနိုင်သေးတယ်။ ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ အယ်လ်ပါကာသည် အဝေးရှိ နွားအုပ်စုကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းလိုက်ပြီး ထိုနွားမလေးကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေသည်။ မကြာမီတွင် သူ့မျက်လုံးများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိသောအခါ အယ်လ်ပါကာသည် ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရဲဝံ့စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သို့သော်လည်း... နွားအုပ်စု၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့ဆုံးမှ ဟိုင်းလန်းနွားအချို့က ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့ပြီး သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အား... ရှု!”

“ဘာကြည့်နေတာလဲ”

အယ်လ်ပါကာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နွားအုပ်စုထဲသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။ ဒီကောင်တွေက အတော်လေး နူးညံ့တာပဲ၊ မနေ့က အထဲဝင်သွားတုန်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘဲ ဒီနေ့ကျ ဘာဖြစ်လို့လဲ။

“ဟိန်း...”

ရုတ်တရက် နွားထီးအချို့က ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှာခေါင်းပေါက်မှ လေနှစ်သွယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

နောက်ခြေများက မြေပြင်ပေါ်တွင် မရပ်မနား ရွေ့လျားနေကြပြီး ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါ်သည်။ အယ်လ်ပါကာသည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်တန့်နေသည်။ သို့သော် သူ ရပ်လိုက်သောအခါ နွားများသည် ပြန်၍ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ဟာ!

ငါ့ကိုများ အထင်သေးတာလား။

သူ နွားနို့သောက်ဖို့ လာတာကို သိနေတာလား။

အယ်လ်ပါကာသည် ဒေါသတကြီး သွားများကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း အမြန်ပြေးသွားသည်။

“ဟိန်း...”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း!”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း!”

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးလိုက်သည်နှင့် မဝေးတော့သည့် နွားအုပ်စုတစ်ခုလုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

“အား... ရှု!”

“ကယ်ပါဦး!”

အယ်လ်ပါကာသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသက်မရှိသလို နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြေးလွှားတော့သည်။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီဟိုင်းလန်းနွားတွေကို သူကလည်း ဘာမှမစရသေးဘူး၊ နွားနို့နည်းနည်းပဲ သောက်တာ၊ ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာလိုသလား။ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရတော့ဘဲ အယ်လ်ပါကာသည် ခြေသည်းများကို လွှဲပြီး ခြံအပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားသည်။

“ဗြုန်း...”

ခြံတံခါးကို ဝင်တိုက်ကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ လျှင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

447 02

အာဟသည် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ ဒါ ဘာအခြေအနေလဲ။ ဒီအယ်လ်ပါကာက နွားအုပ်စုကို ဘာလို့ ပြဿနာရှာထားတာလဲ။ ဒီပုံစံကိုကြည့်ရတာ အယ်လ်ပါကာကို သတ်တော့မလိုပဲ။ ဒါက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။

ဒီလိုတွေးပြီး အာဟသည် ဒေါသထွက်နေသော နွားအုပ်စုနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

“ပွက်... ပွက်... ပွက်...”

အယ်လ်ပါကာသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ တံတွေးများကို မရပ်မနား ထွေးနေသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ နီရဲသော အမွေးများသည် မီးတောက်တစ်ခုလို မြက်ခင်းဘေးရှိ လမ်းမပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်လေလေ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပို၍ထိတ်လန့်လေလေပင်။ ဒီနွားအုပ်စုက ရူးသွားပြီလား၊ ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်ဒေါသတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ။

ဘာကြောင့် သူ ပြေးလေလေ ဒီနွားတွေက ပိုပြေးလေလေ ဖြစ်နေရတာလဲ။ အချို့နွားတွေရဲ့ အမွေးတွေတောင် ထောင်နေပြီဖြစ်ပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အယ်လ်ပါကာသည် စိတ်ကိုတင်းလိုက်ပြီး မြို့ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်သွားသည်။

“ဟူး... ဟူး... ဟူး!”

နွားအုပ်စုနောက်မှ လိုက်လာသော အာဟသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်။ အရမ်းရူးသွပ်တာပဲ။ ဒီနွားတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်နေရတာလဲ။

“အောင်း... ဝူး!”

“အရင် မသတ်လိုက်နဲ့ဦး၊ ငါ့ကိုစောင့်ဦး!”

နွားအုပ်စု၏ နောက်ကျောကိုကြည့်ကာ အာဟသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်မှ ရုန်းကန်ထကာ ထပ်မံ၍ လိုက်သွားသည်။ ဒီနေ့ အယ်လ်ပါကာ အဆုံးသတ်ပြီ။ မကြာခင် နွားတွေက သူ့ကို နင်းခြေတော့မှာ သေချာတယ်။ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။

ဘာလို့များ ဒီလောက်ပျော်ရွှင်နေရတာလဲ။

ဒီလိုတွေးလေလေ အာဟ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်လေလေပင်။ နောက်ပိုင်း ဒါရိုက်တာဆုပိုင် မြင်ရင် ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူက သူမဟုတ်တော့ဘဲ အယ်လ်ပါကာဆိုတာ သေချာပေါက် သိသွားတော့မှာ။ အယ်လ်ပါကာက ဟိုင်းလန်းနွားအုပ်စုကို ဒီလိုမျိုး စိတ်တိုအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ မနေ့ကတောင် အတော်လေး နူးညံ့နေသေးတာ မဟုတ်လား?

အယ်လ်ပါကာသည် ရှေ့တွင် အသက်လုပြီး ပြေးနေပြီး နောက်မှ နွားအုပ်စုက မျက်လုံးများနီရဲကာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ အာဟကလည်း နွားအုပ်စုနောက်မှ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါနေသည်။

...

မြို့၏ အလယ်ဗဟိုနေရာတွင် ကြီးမားသော စင်မြင့်တစ်ခုရှိပြီး ထိုပေါ်တွင် ခန့်ညားသော ဆံပင်ပုံစံရှိသည့် ဟိုင်းလန်းနွားအများအပြား ရပ်နေကြပြီး ပရိသတ်များကို zacza စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

“အားလုံး မင်္ဂလာပါ!”

“ဟိုင်းလန်းနွားများ၏ အလှဆုံး ဆံပင်ပုံစံ ပြိုင်ပွဲ စတင်ပါပြီ!”

“ဒီနှစ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆယ်ကြိမ်မြောက် ပြိုင်ပွဲပါ၊ ဒီနှစ်မှာလည်း... ပိုပြီးတော့ ခန့်ညားတဲ့ ဟိုင်းလန်းနွား ဆံပင်ပုံစံတွေ ပေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!”

လူကြီးတစ်ဦးသည် ဟိုင်းလန်းနွားအများအပြား၏ ရှေ့တွင် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အခုအချိန်မှာတော့!!!”

“ပြိုင်ပွဲကို စတင်ပါပြီ!”

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ပရိသတ်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။ ဒါက သူတို့နေထိုင်ရာ နေရာ၏ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဟိုင်းလန်းနွားများကို စတင်မွေးမြူချိန်မှစပြီး ဤရိုးရာဓလေ့သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုနှစ်သည် ဆယ်ကြိမ်မြောက် ဖြစ်ပြီဖြစ်သည်။

ဆယ်နှစ်တာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနောက်ပိုင်းတွင် ဟိုင်းလန်းနွားများကို မွေးမြူသော တောင်သူများ၏ အရေအတွက်သည် ပို၍ပို၍ များလာသည်။ သူတို့၏ မြို့ငယ်လေးသည်လည်း ဟိုင်းလန်းနွားများကြောင့် ပို၍ ကြွယ်ဝလာသည်။

“ဒီနှစ်တော့ ကြည့်စရာမလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်က နွားက ပထမရမှာ သေချာတယ်!”

“တော်ပါတော့၊ မင်းအိမ်က နွားက ခေါင်းပြောင်နဲ့တူနေတာ၊ ဘာဆံပင်ပုံစံလဲ၊ ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်က နွားက ပထမရမှာ!”

447 03

“ကလေးရေ၊ ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၊ ဒီကောင်တွေကို ဘယ်သူ့နွားက အလှဆုံးလဲဆိုတာ ပြလိုက်!”

ပြိုင်ပွဲဝင်သော တောင်သူများသည် အောက်တွင် လည်ပင်းများနီရဲကာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ နှစ်စဉ် ပထမဆုရရှိသော နွားသည် တောတွင်းရှိ အကောင်းဆုံး မြက်ခင်းပြင်ကို ရရှိလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲမစတင်မီ တောင်သူအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ပြိုင်ပွဲဝင် ဟိုင်းလန်းနွားများအတွက် အလှဆုံး ဒီဇိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်...

ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အဖြူရောင် အမွေးများရှိသော ဟိုင်းလန်းနွားတစ်ကောင်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် မျက်လုံးပြူးကုန်ကြသည်။ ဒီဆံပင်ပုံစံကို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြသေးပေ။

အားလုံးကို ဆံပင်ကျစ်စတွေ ကျစ်ထားပြီး... ကြည့်ရတာလည်း ညစ်ပတ်နေပုံ ပေါ်သည်။ ကြည့်လေလေ ထူးဆန်းလေလေပင်။

“အစ်ကိုဆုပိုင်၊ အစ်ကို ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ဒီဆံပင်ပုံစံက တကယ်အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်!”

ဘေးမှ ကောင်လေး၏ မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ ဆုပိုင်သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဟိုင်းလန်းနွားများ၏ ဆံပင်ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေရာက လူတွေက ရိုးသားကြပြီး ဟိုင်းလန်းနွားတွေရဲ့ ဆံပင်ပုံစံအများစုက သဘာဝအတိုင်းဖြစ်နေတာကို သူ သတိထားမိသည်။ လူတွေက ညှပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံအချို့သာရှိပြီး ဆုပိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ “ညစ်ပတ်တဲ့ဆံပင်ကျစ်စ”နဲ့တော့ ယှဉ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟိုင်းလန်းနွားရဲ့ နဖူးပေါ်က အမွေးတွေက မရှည်လို့သာ မဟုတ်ရင် ဆုပိုင်သည် အရင်က လူကြိုက်များခဲ့တဲ့ “ဖက်ရှင်မကျတဲ့” ဆံပင်ပုံစံမျိုးတောင် လုပ်ပေးလိုက်ချင်သေးတယ်။ စည်းချက်ညီတဲ့ ဂီတနဲ့အတူ ဒါက ပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရဖို့ ပြဿနာ ရှိသေးလား?

သေချာပေါက် မရှိဘူး။

“အား... ဒါ ဘယ်သူ့နွားလဲ။ ဒီဆံပင်ပုံစံက... ငါ့ဘုရား၊ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ!”

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူသည် ထိုအဖြူရောင် ဟိုင်းလန်းနွားရှေ့သို့ သွားကာ ဤထူးခြားသော ဆံပင်ပုံစံကိုကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဒီလူက တကယ်တော်တဲ့လူပဲ။ နွားရဲ့ “ဆံပင်”ကို ကောက်ရုံသာမကဘဲ အကုန်လုံးကို ကျစ်စတွေ ကျစ်ထားသေးတယ်။ ဝေးရာမှ ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ရဲရင့်သော ခံစားချက်ကို ရစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဒီဟိုင်းလန်းနွားရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မထီမဲ့မြင်အမူအရာက... ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အလွန်ကို မိုက်သည်။

[အဟားဟားဟား၊ ဒီပွဲက အရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ဆံပင်ပုံစံက အရမ်းမိုက်တယ်!]

[ငါက အခု ဆံပင်ညှပ်နေတာ၊ နောက်က ဆံပင်ညှပ်ဆရာတောင် မျက်လုံးပြူးနေတယ်၊ မဖြစ်ဘူး၊ ငါလည်း ဒီလိုဆံပင်ပုံစံ ညှပ်ရမယ်!]

[အပေါ်ကလူကို ငါ လေးစားတယ်... နောက်မှ ဓာတ်ပုံပို့ပေးပါဦး၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကြည့်ချင်လို့!]

[ဒီပြိုင်ပွဲမှာတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်တို့ အနိုင်ရမှာ သေချာတယ်၊ ငါ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်တော့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက် မရှိဘူး။]

[ပွက်... ငါ ဝက်အော်သံနဲ့ ရယ်လိုက်မိပြီ၊ ဒီပွဲက အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ၊ ဘယ်သူကများ နွားတွေကို ဆံပင်ပုံစံပြိုင်ပွဲ လုပ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ!]

[တခြားပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါ၊ အခု မျက်လုံးတွေ ပြူးနေကြပြီ...]

...

သူတို့၏ ဟိုင်းလန်းနွားများကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်ကာ တုံ့ပြန်ချက်များစွာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ဒီလိုပွဲမျိုးက ကျွန်တော်တို့ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ဟိုင်းလန်းနွားတွေကို အကြီးအကျယ် မွေးမြူလာတဲ့အခါမှာ ကျင်းပသင့်ပါတယ်!”

“ဒီလိုလုပ်ခြင်းက လူတွေနဲ့ ဟိုင်းလန်းနွားတွေကြားက ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်စေရုံသာမကဘဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ပွဲတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဒီမြို့တစ်ခုလုံးက လူတွေက ဒီဟိုင်းလန်းနွားတွေကို မွေးမြူပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြတာပါ!”

“ချဲ့ကားပြောရရင် ဒီဟိုင်းလန်းနွားတွေက လူတိုင်းကို ထောက်ပံ့နေတာလို့ ပြောလို့ရပါတယ်!”

“ပြီးတော့ လူတိုင်းလည်း မြင်ရမှာပါ၊ လူတိုင်းက ဟိုင်းလန်းနွားတွေအပေါ် အရမ်းကို ဖော်ရွေကြတယ်၊ ဒါက... အရင်က မွေးမြူရေး လုပ်ငန်းတွေမှာ တွေ့ရခဲပါတယ်!”

“ပြီးတော့...”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း!”

စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် မြေကြီးတုန်ခါလာသည်။ ဆုပိုင်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးနီရောင် ကိုယ်ထည်ကြီးတစ်ခုက ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ပြေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နောက်တွင် အဆုံးမရှိသော နွားအုပ်စုကြီးက ရူးသွပ်စွာ လိုက်လာနေသည်။

+++++