အခန်း (၃၈၅-၃၈၆)

အခန်း (၃၈၅)- မျိုးနွယ်စုကြီးမှ သခင်လေး

နင်းကျော့သည် အခြေအနေမှာ များစွာဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်စားမိလိုက်သဖြင့် ခုခံရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်ရတော့သည်။

"နှင်းခဲအေးမြလက်သီး"

ဟန်ကျိုး၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးသည် အရိုးထဲထိစိမ့်ဝင်စေမည့် အအေးဓာတ်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး လျှပ်စီးပမာမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် နင်းကျော့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာလေသည်။

နင်းကျော့မှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ကြက်ခြေခတ်ယှက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ရ၏။

ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားသည့် အသံနှင့်အတူ နင်းကျော့သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဟန်ကျိုး၏ လက်သီးချက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလက်သီး၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်ကာ နင်းကျော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယင်းမှာ ပြင်းထန်လှသော အအေးဓာတ်ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျိုးသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာကာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို မြှင့်ကာ ဝှေ့ယမ်းကန်လိုက်ပြန်သည်။

"အေးစက်လှသော ခြေကန်ချက်"

ထိုခြေကန်ချက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး နင်းကျော့၏ မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။ နင်းကျော့မှာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် သီသီလေးလွတ်သွားသော်လည်း ဟန်ကျိုးက တိုက်ကွက်ကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ ညာလက်သီးဖြင့် နင်းကျော့၏ နံဘေးကို လျှပ်စီးပမာ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုလက်သီးချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏတာမျှ အားအင်ချည့်နဲ့သွားရ၏။

အကယ်၍ ဤတိုက်ပွဲသည် သူ၏ အထူးလေ့ကျင့်မှုများ မတိုင်ခင်ကသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ဧကန်မုချ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်မှုများအပြီးတွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနေခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခုခံမှုမှာ လုံးဝပြိုလဲမသွားခဲ့ပေ။

ဟန်ကျိုး၏ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှပြီး နင်းကျော့၏ လက်မောင်းများကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟန်ကျိုးသည် ကိုယ်ကိုငုံ့ကာ ညာခြေဖြင့် အားပါပါ ဝှေ့ယမ်းကန်လိုက်ပြန်သည်။ နင်းကျော့၏ ခြေထောက်များကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ၏ အနေအထားမှာ ပျက်ယွင်းကာ နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။

ဟန်ကျိုးသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ လက်သီးချက်များကို တရစပ်ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အထက်လက်သီးမှာ နင်းကျော့၏ မျက်နှာကို ဦးတည်ပြီး အောက်လက်သီးမှာမူ ရင်ဘတ်ကို ပစ်မှတ်ထားနေ၏။

နင်းကျော့မှာ အထက်ပိုင်းတိုက်ကွက်ကိုသာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး အောက်လက်သီးချက်မှာမူ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်ထိမှန်သွားကာ သူ့ကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

သူသည် ပေတစ်ဆယ်ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီးမှ ဝေဟင်ထက်၌ပင် အနေအထားကို ပြင်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ တရွတ်တိုက် ပါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းကာ ဗဟိုချက်ကို ထိန်းညှိလိုက်သဖြင့် နောက်ဆုံး၌ လုံးလုံးလျားလျား လဲကျမသွားဘဲ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရ၏။

"ကောင်းမွန်တဲ့ လက်သီးချက်တွေပဲ"

သူသည် သွေးစအချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရင်း ဟန်ကျိုးကို ပြုံးပြကာ စစ်မှန်သော လေးစားမှုဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့ သွေးထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

စက်မှုနဂါးအတွင်း၌ ရှိနေသော စွန်းလင်ထုံမှာလည်း ထိုတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း -

"ကျော့လေးရေ... မင်းရဲ့ လက်သီးပညာကို ဒီထက်ပိုပြီး ကြိုးစားလေ့ကျင့်ဖို့ လိုနေသေးတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့ကို အမြဲတမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပေးလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူအတွက်မူ သွေးအနည်းငယ် ထွက်သွားခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သည့် ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ဟန်ကျိုးသည် နင်းကျော့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည် ။

"တာအိုရောင်ရင်းနင်း... မင်းရဲ့ အဆင့်က ဒီလောက်ပဲဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ပွဲမှာ ကျွန်တော်ပဲ အနိုင်ရမှာ အသေအချာပါပဲ"။

"မင်းရဲ့ လက်ချင်းယှက်တိုက်ခိုက်တဲ့ ပညာရပ်က တိုးတက်ဖို့ လိုနေပါသေးတယ်၊ ဒီအားနည်းချက်က အရမ်းသိသာနေတော့ နောက်နောင်မှာ တခြားသူတွေရဲ့ အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရပါလိမ့်မယ်"

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း -

"အကိုဟန်ကျိုး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အထူးလေ့ကျင့်နေတဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ လက်သီးပညာကိုပဲ အဓိကထားပြီး လေ့ကျင့်နေတာပါ၊ အရင်ကဆိုရင် ဒါထက်တောင် ပိုဆိုးပါသေးတယ်"။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်သီးပညာကို စမ်းသပ်ခွင့်ပေးတဲ့အတွက် အကိုဟန်ကျိုးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"။

"ကဲ... အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်အချို့ကို သုံးပါတော့မယ်၊ သတိထားပေးပါဦး"

ဟန်ကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး -

"အသင့်ပါပဲ... မင်းဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ပြပါဦး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် နင်းကျော့သည် သူ၏ သိုလှောင်ခါးပတ်အတွင်းမှ "စက်မှုလက်တံများ" ခြောက်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုလက်တံများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ဝေဟင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဟန်ကျိုးကို ဝိုင်းရံကာ အဆက်မပြတ် ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေတော့သည်။

နင်းကျော့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် "ဓာတ်ငါးပါးဝိညာဉ်ဒီရေ" ပညာရပ်ကို တရစပ် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

မီးလျှံများ၊ သတ္တုဓားသွားများ၊ နွယ်ပင်များ၊ မြေကမ္ဘာဆူးချွန်များနှင့် ရေလှိုင်းများ... စသည့် များပြားလှသော ပညာရပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလှည့်ကျ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိုပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုက်ကွက်များမှာ ပွဲတော်တစ်ခု၏ မီးရှူးမီးပန်းများပမာ စုစည်းကျရောက်လာတော့သည်။

လှပလွန်းလှသော်လည်း သေစေနိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဟုန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ကြည့်ရှုနေကြသော ပရိသတ်များမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။

"နင်းကျော့က ဓာတ်ငါးပါးပညာရပ်မှာ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်တာလား၊ သူက ဘယ်လောက်တောင် ငယ်သေးလို့လဲ"

"သူက အမိဝမ်းထဲကတည်းက ကျင့်စဉ်တွေကို လေ့ကျင့်လာတာလား"

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ရိုးရိုးဓာတ်ငါးပါးပညာရပ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အစီအရင်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ယှက်နွယ်နေပြီး အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုနေတာပဲ၊ တိုက်ကွက်တိုင်းရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချနေတာ၊ သူက ဘယ်လိုကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နေလို့ ဒီလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောင်းလဲနိုင်တာလဲ"

နင်းကျော့အကြောင်း အနည်းငယ်သိထားသော လင်းရှန်းရှန်းပင်လျှင် မှင်သက်သွားသည့် မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်သွားရသည်။

အထူးလေ့ကျင့်မှု ပထမဆုံးနေ့တွင် နင်းကျော့သည် သူမရှေ့၌ ပညာရပ်များ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့စဉ်က သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်များကို များစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြောင်း ယခုမှပင် သူမ သိရှိလိုက်ရတော့သည်။

"ဒါက သူ အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြနေတာလား" လင်းရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ကွင်းအတွင်းရှိ ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်လေးထံ၌သာ စွဲထင်နေမိသည်။

များပြားလှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများအောက်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသယောင် ထင်မှတ်ရ၏။

ခဏတာမျှအတွင်း နင်းကျော့၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသားထဲ၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲထင်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူမတင်မကဘဲ ကြည့်ရှုနေကြသည့် ပရိသတ်များမှာလည်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် နင်းကျော့ကို မှတ်မိသွားကြသည်။

"သူ့ရဲ့ လက်သီးပညာက အားနည်းချင်အားနည်းလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပညာရပ်တွေကတော့ တကယ့်ကို နက်နဲလှတာပဲ"

"ဒီလောက်အစွမ်းရှိမှတော့ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က ဂူအမှတ် ၂၈၁ ဆိုတာ သူ့အတွက် အကန့်အသတ် မဟုတ်တော့ဘူး"

"သူက ဒါထက်ပိုကောင်းတဲ့ နေရာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

"နေဦး... မင်းတို့ ဟန်ကျိုးရဲ့ အအေးဓာတ်ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို မေ့နေပုံရတယ်"

"နင်းကျော့က အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ဟန်ကျိုးကတော့ အဆင့်မြင့်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဟန်ကျိုးသာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သရွေ့ နင်းကျော့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဟန်ကျိုးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပရိသတ်များကြားတွင် ဝေဖန်ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံသွားခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် အခြေအနေကို အကဲခတ်နိုင်သူများစွာ ပါဝင်နေ၏။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ ဟန်ကျိုးကို ဖိအားပေးနေသဖြင့် ဟန်ကျိုးမှာ မူလနေရာ၌ပင် ခုခံနေရသော်လည်း၊ ထိုသို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်းကြောင့် နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ များစွာ ကုန်ခမ်းနေချေပြီ။

သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်၌ နိမ့်ပါးနေသူဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မြင့်အဆင့်တွင် ရှိနေသော ဟန်ကျိုး၏ ခိုင်မာသော အခြေခံကို ယှဉ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နင်းကျော့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ လျော့ပါးလာပြီး သူ၏ တရစပ်တိုက်ကွက်များမှာလည်း အားပျော့သွားခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနေခဲ့သော ဟန်ကျိုးသည် နောက်ဆုံး၌ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။

ရှူးခနဲ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော အအေးဓာတ်ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များမှာ ဟန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နင်းကျော့၏ တိုက်ကွက်များကို များစွာ အားပျော့သွားစေသည်။

သူသည် ရေခဲပြင်ထက်မှ ပျံသန်းလာသော ထက်မြက်သည့် ဓားသွားတစ်စင်းပမာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နင်းကျော့ထံသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

"အား..." လင်းရှန်းရှန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အော်ဟစ်မိသွားရှာသည်။ သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပရိသတ်များမှာလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လင်းပုဖန်မှာမူ လင်းရှန်းရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သယောင် ဖြစ်သွားသည်။

လွှမ်းမိုးထားသော အအေးဓာတ်ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များမှာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး နင်းကျော့မှာ နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

နင်းကျော့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ခဲမတတ် အေးစိမ့်သွားပြီး ဟန်ကျိုး၏ လက်ချောင်းများမှာ သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်တည့်တည့်သို့ ဦးတည်လာသည်ကို "ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ" ကြည့်နေမိတော့သည်။

အကယ်၍သာ ထိမှန်သွားပါက သူ၏ နဖူးမှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး သေလုမျောပါး ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အချိန်တွင် ဟန်ကျိုးသည် မိမိဘာသာ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နင်းကျော့၏ ပခုံးကိုသာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သော တိုက်ကွက်မှာ နင်းကျော့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ဆီကြည်အလွှာကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုကြောင့် ဘေးသို့ လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် နင်းကျော့၏ ဘေးမှပင် ဝှေ့ယမ်းကာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယင်းမှာ "ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်" ပင် ဖြစ်သည်။

နင်းကျိုဖန်မှ နင်းကျော့အား ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားရန် ပေးထားခဲ့သော ထိုဝိညာဉ်အဆောင်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း အသုံးပြုရုံသာ မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မူလကတည်းက ဝိညာဉ်သဘာဝ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတော့မည်ဟု အာရုံခံမိသောအခါ မိမိဘာသာ အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပြီး နင်းကျော့ကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပရိသတ်များမှာ ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဆူညံသွားကြပြန်သည်။

"ငါ အာရုံမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

"ရွှေအမြုတေအဆင့်ရဲ့ အငွေ့အသက်ပါလား၊ ဒါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်ပဲ"

"နင်းကျော့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလို ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေမှတော့ သူ့ကို ဘယ်သူကများ လက်သီးနဲ့ ခြေထောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ"

"သူ့မှာ ဒီလိုနည်းလမ်းရှိနေရင် ဘာလို့ စောစောက ဟန်ကျိုးနဲ့ လက်ချင်းယှက်ပြီး တိုက်နေသေးတာလဲ"

ပရိသတ်အချို့မှာမူ စကားမဆိုနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သွားကြရသည်။ အကယ်၍ နင်းကျော့သည် ဤအဆောင်ကို တိုက်ပွဲအစကတည်းက ထုတ်သုံးခဲ့ပါက တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ဟန်ကျိုးမှာ မည်သို့မျှ အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသော သူတောင်းစားတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဟန်ကျိုးသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်နှင့် ကိုယ်ခံပညာကိုသာ အားကိုးနေရသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တခြားသော ကျင့်ကြံသူများက မှော်ရတနာမျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်ပင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ဟန်ကျိုးသည်လည်း သူ၏ အကန့်အသတ်ကို သူကိုယ်တိုင် သိရှိနားလည်ထားသူဖြစ်ရာ နင်းကျော့ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်" ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ များစွာ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း အကဲခတ်လိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိဘာသာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး အရှုံးကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

သို့သော် နင်းကျော့က

"ကျွန်တော် ရှက်မိပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မျိုးနွယ်စုထဲက လူကြီးတစ်ယောက် ပေးထားတဲ့ ကာကွယ်ရေးအဆောင်ကို သုံးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ အကိုဟန်ကျိုးရဲ့ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ကျွန်တော်လည်း ဒီဝိညာဉ်အဆောင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့အလိုလို အသက်ဝင်သွားခဲ့တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပွဲကို သရေပွဲလို့ပဲ သတ်မှတ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

ဟန်ကျိုးသည် နင်းကျော့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ နင်းကျော့၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း

"နိုင်ရင် နိုင်တယ်၊ ရှုံးရင် ရှုံးတယ်၊ မင်းမှာ ရှိတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ မှော်ရတနာတွေဆိုတာလည်း မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေပါပဲ၊ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ အနိုင်ရတာကလည်း တရားမျှတပါတယ်" ဟု ပြောလေသည်။

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ င ရှုံးပါပြီ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟန်ကျိုးသည် အရိုအသေပြုလိုက်ကာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ငါတို့ နိုင်သွားပြီ" လင်းရှန်းရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် နင်းကျော့မှာမူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ပါးသွားသယောင်ဖြင့် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ပရိသတ်များမှာလည်း အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီး တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှ ပုံမှန်ကျင့်ကြံသူများမှာ ယခုမှ ရောက်ရှိလာသော နင်းကျော့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို စတင် အကဲဖြတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မျိုးနွယ်စုကြီးက ဆင်းသက်လာသူဆိုတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်းပဲပေါ့၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားမှတော့ သူ့ကို ဘယ်သူကများ ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ"

"လိုင်ဝူရင်းတို့လို လူမျိုးတွေပဲ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ်"

"သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကလည်း တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ ဟန်ကျိုးကိုတောင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေနိုင်တယ်"

လင်းပုဖန်သည် ကြည့်နေရာမှ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး မထွက်ခွာမီတွင် နင်းကျော့နောက်သို့ လိုက်သွားသော လင်းရှန်းရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရွှေအမြုတေအဆင့် ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်အဆောင်တဲ့လား... မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုကပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လင်းပုဖန်သည် နင်းကျော့ကို စတင် အာရုံစိုက်လာခဲ့ချေပြီ။

သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ နောက်ခံမှာ များစွာ ကြီးမားလှသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက သူသည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ အထူးတလည် ဂရုစိုက်ခံရပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံနေရသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

လင်းပုဖန်တင်မကဘဲ တခြားသော သူများမှာလည်း နင်းကျော့ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ခဏတာမျှအတွင်းမှာပင် "ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း" တစ်ခုလုံးတွင် နင်းကျော့၏ သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားသော နောက်ခံရှိသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးမှ သခင်လေးတစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်းနှင့် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မနှောင့်ယှက်သင့်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြလေတော့သည်။

အခန်း (၃၈၆)- နင်းကျော့ နှင့် ဟန်ကျိုး

တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီးထဲဝယ် နင်းကျော့နှင့် ဟန်ကျိုးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌လည်း လာရောက်ကြည့်ရှုသူတို့မှာ အစီအရီ ရှိနေကြချေ၏။

ကျင့်ကြံသူတို့သည် ဟန်ကျိုးကို ကောင်းစွာ သိကျွမ်းကြသော်လည်း နင်းကျော့ကိုမူ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ

“သူက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်က လာတဲ့ နင်းကျော့ဆိုတာလား”

“ကြည့်ရတာတော့ သာမန်ပါပဲလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့ သခင်မလေးရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလဲ”

“သာမန် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကတော့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကြည့်ရမှာပေါ့”

လူအများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်တို့သည် နင်းကျော့ထံသို့ စုပြုံကျရောက်နေကြချေပြီ။ ထိုအထဲတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော လင်းရှန်းရှန်းလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

နင်းကျော့အား တိုက်ပွဲသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည့်အတိုင်း သူမသည် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောလာဟလအချို့ကို ကြားသိထားရသဖြင့် သူမသည် မူလရုပ်သွင်ကို ဖျောက်ကာ အသွင်ပြောင်း၍ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် သာမန်ကာလျှံကာ ရောနှောနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြည့်မှာမူ ကောင်းကင်ထက်မှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံကြည့်ရှုနေပြီး သူမ ရှိရာသို့ အတိအကျ ကျရောက်လာပေသည်။

ထိုအကြည့်၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ လင်းပုဖန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အလုပ်ကိစ္စပေါင်းစုံကို ဖြေရှင်းနေရသူဖြစ်ရာ ထိုသို့သော သာမန်ကိစ္စရပ်လေးများကို သိရှိနိုင်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏လက်အောက်ငယ်သားတို့က သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို သိရှိကြသဖြင့် အနားယူနေစဉ်အတွင်း ထိုအကြောင်းကို တင်ပြခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ

“ရှန်းရှန်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘယ်ယောကျ်ားလေး ကျင့်ကြံသူကိုမှ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဝင်စားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ နင်းကျော့ဆိုတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့အတွက် စုံစမ်းပေးကြစမ်း”

အမိန့်ပေးပြီးနောက် လင်းပုဖန်သည် နင်းကျော့နှင့် ဟန်ကျိုးတို့ ယှဉ်ပြိုင်မည့်ရက်ကို မှတ်သားထားခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လက်ရှိအလုပ်များကို ခေတ္တရပ်နားကာ အစီအရင်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်၍ ယွမ်လိုင်တောင်မှနေကာ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲအခြေအနေများကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရုပ်ရည်လေးကတော့ တော်တော်လေး ချောမောသားပဲ”

လင်းပုဖန်သည် နင်းကျော့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်မိချေသည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သူ ဖြစ်ပေရာ နင်းကျော့၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ သာမန်မျိုးနွယ်စုမှ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ပထမဆုံးအမြင်မှာပင် သဘောကျမိသွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့သည်လည်း ဟန်ကျိုးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ဟန်ကျိုးသည် ပိန်ပါးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ရှိပြီး ဖြူဖျော့သော မျက်နှာရှိသူ ဖြစ်၏။

သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ရာသီဥတုဒဏ်နှင့် နှင်းကိုက်နာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော အမာရွတ်များ ထင်ကျန်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင်ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းတို့မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပေသည်။

သူ၏ ကျဲတောက်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော ဆံပင်တို့မှာ အရည်ပျော်တော့မည့် ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေပြီး လျှော်ကြိုးအဟောင်းလေးတစ်ခုနှင့်သာ အကြမ်းဖျင်း ချည်နှောင်ထားပေသည်။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဟောင်းမှာလည်း ဖာထေးရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေထောက်တွင် စီးထားသော ကောက်ရိုးဖိနပ်မှာလည်း အတော်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် ပြာနှမ်းနေသော ခြေချောင်းလေးများမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

အများအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ မဟုတ်လျှင်ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ နေထိုင်လေ့ရှိကြသော်လည်း ဟန်ကျိုးမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ သူတောင်းစားမျိုးနွယ်စုမှ လာသူဖြစ်ကြောင်း တစ်လောကလုံးကို သိစေချင်နေသည့်အလား ရှိနေပေသည်။

နင်းကျော့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး—

“အစ်ကို ဟန်ကျိုး၊ ကျွန်တော် ဒီတိုက်ပွဲကို မျှော်လင့်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ အစ်ကို့ရဲ့ ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်းရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ပါရစေဦး”

ဟန်ကျိုးကလည်း အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့်—

“မင်းနဲ့ ငါက ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဆုံဆည်းဖို့ ကံပါလာတာပဲ၊ အဲဒီတော့ နှစ်ယောက်လုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြတာပေါ့”

ဟန်ကျိုးသည် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ နင်းကျော့ထံသို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပေသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ လွင့်ပျံနေကာ ဆီးနှင်းပွင့်များသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

“ရေခဲနှင်းခဲ လက်သီးစွမ်းအား”

နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားချေပြီ။ ဟန်ကျိုး လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည်လည်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပေသည်။ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်းနှင့်ပင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ

ခဏချင်းတွင်ပင် မြေပြင်မှနေ၍ စိမ်းလန်းသော နွယ်ပင်တို့သည် မြွေများအလား ဟန်ကျိုးထံသို့ ရစ်ပတ်ရန် တိုးထွက်လာကြပေသည်။

ဟန်ကျိုးသည် အရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ ထိုနွယ်ပင်များကြားမှ ရှောင်ကွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

နင်းကျော့သည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ နွယ်ပင်များ၏ ကြီးထွားမှုကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်၍ ဟန်ကျိုးအား ရစ်ပတ်စေပေသည်။

ရှောင်တိမ်း၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ဟန်ကျိုးသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ လက်သီးချက်များကို တရစပ် ပစ်သွင်းလိုက်ပေသည်။

ထိုလက်သီးချက်များ ထိမှန်သွားသော နွယ်ပင်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားကြပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

နင်းကျော့သည် ဟန်ကျိုး ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ထိုအအေးဓာတ်မှာ ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်း ကျင့်စဉ်မှ ဆင်းသက်လာသော နက်ရှိုင်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေကြောင်း ကြိုတင် စုံစမ်းသိရှိထားပေသည်။

ထိုအအေးဓာတ်မှာ ကာကွယ်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အသွေးအသားနှင့် ဝိညာဉ်ကိုပါ တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုသို့ တိုက်စားမှုကို သတိမပြုမိနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ပိုမိုကြီးမားလာမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ထိုအအေးဓာတ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ပါက ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် အရေးနိမ့်သွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဟန်ကျိုး၏ ရန်သူအများအပြားမှာ ထိုအအေးဓာတ်ကြောင့်ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်၏။ နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါးဝိညာဉ်ဒီရေကို လှုံ့ဆော်ကာ ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မီးဓာတ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပေသည်။

သူ၏ လက်ညှိုးကို ညွှန်လိုက်သောအခါ မီးလျှံတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် ဟန်ကျိုးထံသို့ တိုးဝင်သွားချေပြီ။

ထိုမီးလျှံတိုင်မှာ အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလာကာ ဟန်ကျိုးအနီးသို့ ရောက်သောအခါ နန်းတော်တိုင်ကြီးတစ်ခုမျှအထိ ကြီးထွားလာပေသည်။

ဟန်ကျိုးမှာမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကာ ထိုမီးလျှံတို့၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ပေသည်။

မီးလျှံတို့သည် ခေတ္တမျှ တောက်လောင်နေသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော အအေးဓာတ်မှာ မီးလျှံထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ မီးလျှံများကို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပိုမို ထည့်သွင်းပေးသော်လည်း မီးလျှံ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုတိုးတက်မလာတော့ချေ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ဟန်ကျိုး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံတို့မှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ဆံပင်ဖျားနှင့် အင်္ကျီအနားသတ်များတွင်သာ မီးစကလေးများ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

“မီးဓာတ်ကတော့ ကောင်းသားပဲ” ဟု ဟန်ကျိုးက ဆိုကာ နင်းကျော့ထံသို့ ဆက်လက် ပြေးဝင်လာပေသည်။

နင်းကျော့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှူလိုက်ကာ မြေဓာတ်ပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်ပေသည်။

ဖုန်မှုန့်နှင့် သဲဝဲတို့သည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ဟန်ကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ကပ်ညှိသွားပြီးနောက် သူ့အား မြေရုပ်တုကြီးတစ်ခုအသွင် ဖြစ်သွားစေသည်။

“မြေဓာတ်ပညာရပ်—မြေရုပ်တုကျင့်စဉ်”

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုမြေရုပ်တု၏ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ဖြူဆွတ်သော နှင်းခဲများ စိမ့်ထွက်လာကာ မြေသားများကို ခဲစေပြီးနောက် တစ်စစီ ကွဲကြေပျက်စီးသွားစေပေသည်။

ဟန်ကျိုးသည် ထိုမြေရုပ်တုထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာ၊ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့်—

“မြေဓာတ်လည်း ကောင်းသားပဲ” ဟု ထပ်မံ ဆိုလိုက်ပြန်၏။

နင်းကျော့သည်လည်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ဘဲ ရွှေဓာတ်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ ဓားတစ်စင်းအလား လေထုကို ခွဲထုတ်လိုက်ကာ ဟန်ကျိုးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

လက်ဖဝါးရာတို့သည် လေထုထဲတွင် ရွှေဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟန်ကျိုးအား တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ဟန်ကျိုးမှာမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ တိုးဝင်လာပေသည်။

ထိုရွှေဓားများသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပိုမို စုတ်ပြဲသွားစေကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သွေးအနည်းငယ် ထွက်စေသော ဒဏ်ရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေပေသည်။

“ရွှေဓာတ်လည်း ကောင်းသားပဲ”

ဟန်ကျိုး၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို တည်ကြည်လာကာ သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် တိုက်ခိုက်မှုများကိုသာ ခံယူနေရသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေရာ နင်းကျော့မှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားနေရပေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူတို့မှာလည်း တီးတိုး ဝေဖန်နေကြချေပြီ—

“ဟန်ကျိုးကတော့ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာပဲ”

“ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်တယ်၊ ဟန်ကျိုးက နင်းကျော့ကို လေးစားတဲ့အတွက်ကြောင့် အစကတည်းက ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုပြီးတော့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေတာလေ”

“နင်းကျော့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် ရွှေဓာတ်တိုက်ခိုက်မှုကတောင် ဟန်ကျိုးကို အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာပဲ ပေးနိုင်တာဆိုတော့ သူတော့ အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး”

လူအုပ်ကြားထဲရှိ လင်းရှန်းရှန်းသည်လည်း ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်ပူသွားမိပေသည်။ ဟန်ကျိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့မည်ကိုလည်း သူမ သိရှိနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်" ဆိုသည်မှာ ဝါဇီရခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် မိမိ၏ ခံစစ်ကို မြှင့်တင်ပေးသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ အပြင်ပန်း တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံယူလေလေ မိမိ၏ စွမ်းရည်မှာ ပိုမို တိုးတက်လာလေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“သခင်လေး နင်းကျော့ရဲ့ ရွှေဓာတ်ပညာရပ်ကတောင် အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတော့ သူ ဘယ်လိုလုပ်မှာပါလိမ့်”

လင်းရှန်းရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမသည် နင်းကျော့အား အလွန်ပင် သံယောဇဉ်ရှိသည့်အပြင် သူ့အား လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက်လည်း များစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေ၏။

ဟန်ကျိုး၏ ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်မှုကြောင့် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားကာ သူသည် ကျည်ဆန်တစ်ခုအလား နင်းကျော့ထံသို့ တိုးဝင်သွားချေပြီ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ပင် နီးကပ်သွားချေပြီ။ နင်းကျော့သည် အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်လုကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေဓာတ်ပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပေသည်။

ရေလှိုင်း သုံးခုသည် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဟန်ကျိုးအား နောက်သို့ တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဟန်ကျိုးသည် ပထမရေလှိုင်းကြောင့် ခေတ္တမျှ တန့်သွားသော်လည်း ဒုတိယလှိုင်းတွင်မူ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရည် ရှိလာကာ တတိယလှိုင်းရောက်သောအခါ ထိုရေလှိုင်းများကို ထိုးဖောက်၍ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံရလေလေ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်ပေရာ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်၏ ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်၏။

ဟန်ကျိုးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားတစ်စင်းအလား အသုံးပြုကာ ရေလှိုင်းများကို ခွဲထွက်လိုက်ပြီး နင်းကျော့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

နင်းကျော့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေပေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်ခဲ့မှု၏ ရလဒ်ကို စမ်းသပ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်သီးချင်း၊ ခြေထောက်ချင်း ဖလှယ်ကာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်။ အစပိုင်းတွင်မူ အင်အားချင်း မျှနေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဟန်ကျိုးသည် တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကို စတင် ထိန်းချုပ်နိုင်လာခဲ့ပေသည်။

သူ၏ လက်သီးချက်များနှင့် ခြေကန်ချက်တို့မှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးစက်မိုးပေါက်များကဲ့သို့ပင် နင်းကျော့ထံသို့ တရစပ် ကျရောက်နေပါတော့သည်။