အခန်း (၃၈၇-၃၈၈)

အခန်း (၃၈၇) - နှုတ်ပိတ်ခြင်း

လင်းရှန်းရှန်းက နင်းကျော့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းကလေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

“သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုမိနေတဲ့ ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက သိပ်မများလှဘူးဆိုပေမဲ့ လုံးဝဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ဆိုရင် တစ်လလောက်တော့ အချိန်ယူရပါလိမ့်မယ်”

“ဒီကာလအတွင်းမှာ သခင်လေး စားသမျှ အစားအစာတိုင်းက ခါးသက်တဲ့ အရသာပဲ ရှိနေပါလိမ့်မယ်”

“အအေးဒဏ်နဲ့လည်း တိုက်ရိုက်မထိတွေ့ပါနဲ့၊ အဲ့ဒါက အေးမြခြင်း အငွေ့အသက်တွေကို ပိုပြီး ပြင်းထန်စေနိုင်လို့ပါ”

“ပြီးတော့ စိတ်ကိုလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ကြည်ကြည်လင်လင် ထားပါ၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့ဦး၊ အဲ့ဒီလို စိတ်မချမ်းမြေ့မှုတွေက အေးမြခြင်း အငွေ့အသက်တွေကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားစေနိုင်တယ်”

လင်းရှန်းရှန်းက နင်းကျော့ကို ဂရုတစိုက် မှာကြားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နင်းကျော့က အတန်ငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာဖြင့် “သခင်မလေးလင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက ဆေးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ၊ ဒီအေးမြခြင်း အငွေ့အသက်တွေကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုး မရှိဘူးလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံး၍ “ရှိတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က သိပ်ကြီးလွန်းလို့ပါ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ဒီအေးမြခြင်း အငွေ့အသက်တွေကို ချက်ချင်းသန့်စင်ပစ်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးလုံးတွေကို သုံးရမှာပါ၊ ကျွန်မအမြင်အရတော့ သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အေးမြခြင်း အရှိန်အဝါက ကျင့်ကြံမှု ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထိခိုက်စေလောက်အောင် မပြင်းထန်ပါဘူး”

“ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ရင် ဆေးဝါးမလိုဘဲ အလိုလို ပျောက်ကင်းသွားမှာပဲကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် အကုန်အကျခံမှာလဲ”

နင်းကျော့က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး “သခင်မလေးလင်းရဲ့ အကြံပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဟန်ကျိုးဆိုတာ တကယ့်ကို ဟန်ကျိုးပါပဲ၊ သူတို့အသုံးပြုတဲ့ အေးမြခြင်း အငွေ့အသက်က တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးတာပဲ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် နည်းလမ်းတွေနဲ့မှ ဖြေရှင်းလို့ရတယ်ဆိုတော့လေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ဆက်လက်၍ “ဒီအေးမြခြင်း အရှိန်အဝါကို ကိုင်တွယ်ရခက်တာက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားလို့ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်လို့ပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ဒီအေးမြခြင်း အငွေ့အသက်တွေထဲမှာ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် ပါဝင်နေပြီး အထက်ပိုင်း တန်တျန်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မရဲ့ ဖခင်က ‘ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း’ ကျင့်စဉ်ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ယူဆထားတာပေါ့၊ သခင်လေးလည်း သိထားတဲ့အတိုင်း ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်တွေရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အချက်က တခြားသူတွေကို သိမ်းသွင်းစည်းရုံးနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲလေ”

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်အများစုသည် အခြားသူများအား ဝါဒဖြန့် သိမ်းသွင်းနိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိကြသည်။

ထိုအရာ၏ အရင်းခံမှာ ဗုဒ္ဓ၏ စွမ်းအားတော်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပြီး အထက်ပိုင်း တန်တျန်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်များဖြင့် ခဏခဏ အရေးနိမ့်ရာမှ ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် ‘လက်ဝါးငါးချောင်းတောင်’ ဟု လူသိများသည့် နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခု ရှိလေရာ ယင်းမှာလည်း စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်းကို အခြေခံထားသည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက ဗုဒ္ဓ၏ စွမ်းအားတော်သည် လက်ဝါးငါးချောင်းတောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ပြင်းထန်သော ရန်သူများကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ဖိနှိပ်ထားသည့် အချိန် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရန်သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ဗုဒ္ဓ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်များ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သိမ်းသွင်းခြင်း ခံရတော့သည်။

နင်းကျော့က “ဒါဆို ဟန်ကျိုးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်က တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ ကျင့်ကြံဖို့ မဟုတ်ဘဲ တခြားသူတွေကို သိမ်းသွင်းဖို့ပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းကို အသာခါ၍ “ဒါက ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါပဲ၊ ဟန်ကျိုးဘက်ကတော့ ဒါကို တစ်ခါမှ ဝန်မခံဖူးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် အတည်ပြုလို့တော့ မရသေးပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့က ရယ်မောရင်း “ဟန်ကျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ဝန်ခံပါ့မလဲ၊ တခြားသူကို သိမ်းသွင်းတာမျိုးက အလွန်တားမြစ်ထားတဲ့ ကိစ္စပဲလေ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သိမ်းသွင်းခံလိုက်ရရင် ကျွန်တော်က ကျွန်တော် ဖြစ်နေပါဦးမလား၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီပြောင်းလဲမှုက ကျွန်တော့်ဆီက လာတာမဟုတ်ဘဲ ပြင်ပအားတစ်ခုက အတင်းအဓမ္မ ပုံဖော်လိုက်တာပဲလေ၊ ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချကာ “တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ဆိုတာ လူစုံတက်စုံ ရှိတဲ့နေရာပဲ၊ ပြင်ပက ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း အမျိုးမျိုးသော အကြံအစည်တွေနဲ့ လာကြတာ၊ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို သိဖို့က တော်တော် ခက်ပါတယ်၊ သခင်လေးနင်းကျော့၊ စောစောက ပြောတော့ သခင်လေးက လမ်းညွှန်မှု လာတောင်းတာဆို၊ ဘာကို သင်ချင်တာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

နင်းကျော့ မဖြေခင်မှာပင် လင်းရှန်းရှန်းက ဆက်၍ “အစကတော့ သခင်လေးနဲ့ ဟန်ကျိုးတို့ တိုက်ပွဲမှာ သခင်လေးဘက်က ရှုံးမှာပဲလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ သခင်လေးဆီမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင် ရှိနေသလို ဓာတ်ငါးပါးပညာရပ်မှာလည်း ကျွမ်းကျင်မှုက နက်နဲနေပြီဆိုတော့ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်ရဲ့ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ”

“ကျွန်မက သခင်လေးကို အထင်သေးမိသွားတာပဲ”

“ကျွန်မရဲ့ အကူအညီ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကတော့ တူတူပါပဲ၊ ကျွန်မ မပါလည်း သခင်လေးက အောင်မြင်မှာပါ”

နင်းကျော့တွင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော် မရှိလျှင်ပင် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်တွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်လာခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကဲခတ်နိုင်သော စွမ်းရည်ဖြင့် လင်းရှန်းရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် သံသယများ ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး လင်းရှန်းရှန်းကို စစ်မှန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းက ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လင်းရှန်းရှန်းကို ဦးညွှတ်ကာ ဦးစွာ တောင်းပန်စကား ဆိုလေသည်။

“သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော့်ဘက်က မိန်းကလေးကို လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး”

“ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုထဲက ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးက အထူးတလည် ပေးသနားထားတဲ့ ‘ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်’ ပါ”

လင်းရှန်းရှန်းက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး “သခင်လေးနင်းကျော့၊ ဒါက သခင်လေးရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲကို၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြနေရတာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့က လင်းရှန်းရှန်း၏ လက်ကို အသာဆွဲယူကာ ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က “သခင်မလေးလင်းကို ဒီလို ပြသတာက ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့ဆတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာ နင်းကျော့၏ ရုတ်တရက် အပြုအမူကြောင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

“ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ ကြားမှာ ဒီလို ပေးကမ်းတာမျိုးက မသင့်တော်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်ရတာလဲ” ဟု ဆိုကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်လျက် စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ လှိုင်းလုံးပမာ ထကြွလာပြီး ဒေါသစိတ်များကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

နင်းကျော့က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် “သခင်မလေးလင်းကို လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ ဒီလို ဝိညာဉ်အဆောင်မျိုးက အသက်ဘေးက လွတ်ဖို့အတွက် သုံးရတာပါ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို လျှောက်ကြွားနေရင် တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးကြမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်က နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ နင်းကျော့ပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်ရော၊ စံနှုန်းတွေကိုပါ တစ်ခါမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပါဘူး၊ တခြားသူတွေက အထင်သေးတာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုကိုပါ အထင်သေးသွားမှာမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”

သူ့စကားများတွင် မျိုးနွယ်စုအပေါ် ထားရှိသည့် ဂုဏ်သိက္ခာများ ပါဝင်နေသဖြင့် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဆက်ခံသူဖြစ်သူ လင်းရှန်းရှန်းမှာလည်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ်များ ပြင်းပြစွာ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။

နင်းကျော့က ဆက်လက်၍ “ဒါ့အပြင် ‘နင်းကျော့’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း နှိမ့်ချမှုနဲ့ ရိုးသားမှုကို ဖော်ဆောင်နေတာပါ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေက ပေးထားတဲ့ ကောင်းချီးနဲ့ သတိပေးချက်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် မောက်မာတာမျိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘာဝ မဟုတ်ပါဘူး”

“ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ သတိပေးပါတယ်၊ ဒီလို လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေဆိုတာ အပြင်ပန်း အထောက်အပံ့တွေပဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အား မဟုတ်ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာပဲ ရှိရမှာ”

“ဒါကြောင့် ဒီအဆောင်တွေ မရှိသလိုပဲ ကျွန်တော် အမြဲ နေထိုင်ခဲ့တာပါ”

“အခုတစ်ခေါက်ဆိုရင်လည်း...”

“တကယ်လို့ ကျွန်တော်ကသာ ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကိုပဲ အားကိုးနေမယ်ဆိုရင် သခင်မလေးလင်းဆီကနေ သင်ယူဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ သခင်မလေးဆီကနေ မသင်ယူဖြစ်ခဲ့ရင်လည်း အခုလို လက်ဝှေ့လက်ပန်း တိုက်ခိုက်မှုတွေမှာ ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

“တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဟန်ကျိုးနဲ့ တိုက်တုန်းက ကျွန်တော် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်၊ အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးပေမဲ့ ခဏလောက်တော့ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တယ်၊ အရင်က ကျွန်တော်ဆိုရင် အဲ့ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါတွေအားလုံးက သခင်မလေးလင်းကျေးဇူးကြောင့်ပါ”

လင်းရှန်းရှန်းက လက်ကို အလျင်အမြန် ခါပြကာ “မဟုတ်တာပဲ၊ သခင်လေးနင်းကျော့က ပါရမီထူးလို့ပါ၊ တစ်ခါပြောပြရုံနဲ့ နားလည်ပြီး အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်မက နာမည်ကြီး ဆရာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်လေး တိုးတက်လာတာက သခင်လေးရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ စကားများက လိုသည်ထက် ပိုပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော စိတ်ရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့၏ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှုကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

နင်းကျော့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည် - “သခင်မလေးရဲ့ အကူအညီက ဒါတင် မကပါဘူး”

“ဆေးလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေခဲ့တယ်”

“နွေးထွေးသော နှလုံးသားဆွဲသီးကလည်း ကျွန်တော့်ကို အအေးဒဏ်ကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်”

“ဟန်ကျိုးနဲ့ တိုက်ပွဲပြီးမှ ဒီအကူအညီတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပိုပြီး သိလာရတယ်”

‘နွေးထွေးသော နှလုံးသားဆွဲသီး’ အကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းရှန်းရှန်းမှာ နင်းကျော့ဆီသို့ လာခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ယင်းက ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်တောင်းချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက နင်းကျော့ကို ခဏ ငှားထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဆေးလုံးများက ကိစ္စမရှိသော်လည်း နွေးထွေးသော နှလုံးသားဆွဲသီးက သာမန် မှော်ပစ္စည်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေစေကာမူ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေသည်။

အရင်က သူမက စိုးရိမ်စိတ်နှင့် အတွေ့အကြုံ မရှိမှုကြောင့် နင်းကျော့ကို ပေးမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဂိုဏ်းထဲက ထွက်ပေါ်နေသော ကောလာဟလများကြောင့် သူမ၏ အပြုအမူက မသင့်တော်ကြောင်း သိရှိသွားရသည်။

တကယ်လို့သာ လူတွေ သိသွားရင် ဒီကောလာဟလတွေက အတည်ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။ ဒါကြောင့် ပြန်တောင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

သူမ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နင်းကျော့က “မိန်းကလေး ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ကျွန်တော့် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်ပါ၊ နင်းမျိုးနွယ်စုက အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖော်စပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လေ၊ ဒီအဆောင်မှာ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်အသိ ရှိနေတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အသက်သွင်းပေးစရာ မလိုဘူး၊ ကျွန်တော် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်တာနဲ့ သူက အလိုလို အလုပ်လုပ်မှာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ အာရုံများက ထိုအဆောင်ဆီသို့ ရောက်သွားရပြန်သည်။

သူမက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကာကွယ်မှုများ ရှိနေစေကာမူ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်များကို မြင်တွေ့ရလေ့ မရှိပေ။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းက ထိုပညာရပ်များတွင် မကျွမ်းကျင်လှပေ။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆေးလုံးများကိုတော့ သူမ အများကြီး မြင်ဖူးပါသည်။

အထူးသဖြင့် ဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကဲ့သို့သော ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုနိုင်သည့် ဝိညာဉ်အဆောင်မျိုးက ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ထိုအဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နင်းကျော့ဆီသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

သူမက စပ်စုချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ဒါက နင်းကျော့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲကို၊ ဘယ်လိုလုပ် စစ်ဆေးကြည့်လို့ ဖြစ်မှာလဲ။

သို့သော် နင်းကျော့က အဆောင်ကို ပြန်မယူဘဲ “ကျွန်တော်က လူမှုဆက်ဆံရေးကို စောစောစီးစီး သင်ယူခဲ့ရတာပါ၊ တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံသလဲ၊ ကျွန်တော်ကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ဆက်ဆံတတ်ပါတယ်၊ သခင်မလေးလင်း၊ ကျွန်တော်တို့က သူစိမ်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သိကျွမ်းလာတာ မကြာသေးဘူး

သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို စစ်မှန်တဲ့ စိတ်ရင်းနဲ့ အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ဆက်ဆံရမှာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

“တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးက ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိပါတယ်”

“ကျွန်တော်က ဘိုးဘေးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားတော့ ဒီခရီးမှာ အခုလိုမျိုး လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေ အများကြီး ပါလာတာပေါ့”

“တကယ်လို့သာ ဘိုးဘေးက ဒီအဆောင်ကို ကိုယ်နဲ့မကွာ ထားဖို့ မှာမထားခဲ့ရင် သခင်မလေးကို အခုပဲ လက်ဆောင်ပေးလိုက်မှာပါ”

‘ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း’ ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်လာရပြီး အဆောင်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ချောင်းကလေးများကလည်း အလိုလို တင်းကျပ်သွားကာ နင်းကျော့၏ နွေးထွေးမှုများကို ထိုအဆောင်မှတစ်ဆင့် ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။

လင်းရှန်းရှန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “သခင်လေးနင်းကျော့၊ နောက်နေတာလား၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်ဆိုတာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာပဲကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အလွယ်တကူ ပေးလို့ ဖြစ်မှာလဲ” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့ကလည်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် “သခင်မလေးလင်း၊ မှားနေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်အဆောင်ဆိုတာ ကောင်းတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အပြင်ပန်း အထောက်အပံ့သက်သက်ပဲလေ”

“ဒီလို ‘ပစ္စည်းကောင်း’ တွေကို ကျွန်တော်တို့ အလိုရှိနေကြတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အားနည်းနေသေးလို့ပါ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်သွားရင် ဒီအဆောင်အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်က တော်တော်လေး လျော့နည်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားက ကိုယ့်အတွင်းမှာပဲ ရှိတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ အပြင်ပန်းအရာတွေကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်နေကြတာပဲလေ”

“ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဒီလို ဝိညာဉ်အဆောင်တွေကို တန်ဖိုးထားပေမဲ့ အလွန်အကျွံကြီးတော့ အရေးမထားပါဘူး”

“နင်းကျော့အနေနဲ့ လူကိုပဲ အဓိကထားပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် ကျေးဇူးတရားနဲ့ သစ္စာတရားကိုပေါ့”

နင်းကျော့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချကာ နောင်တရသလို အမူအရာဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ဒီဆီကြည်အလွှာ ရွှန်းမြအဆောင်ကိုတော့ အလွယ်တကူ ပေးလို့ မရသေးဘူး ဖြစ်နေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ပေးထားတာမို့လို့ပါ၊ ကျွန်တော် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ရောက်မှ ဘိုးဘေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို အရင်တောင်းရဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ သခင်မလေးကို စစ်မှန်တဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေနဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်

“ဒါကတော့...” လင်းရှန်းရှန်းက စကားစလိုက်သော်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေရှာသည်။

ယင်းက စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေတော့သည်။

စကားဝိုင်းက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ နင်းကျော့၏ မျက်နှာပေါ်က စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတရားတွေကို မြင်နေရပါလျက်နှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်တောင်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးရပါတော့မလဲ။

“ဟင်း... အစကတည်းက ကိုယ့်ဘက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့မိတာကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့၊ အဲ့ဒါကြောင့် အခုလို နားလည်မှုလွဲကုန်တာ”

“တကယ်တော့ အစတုန်းက ဒါကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့တာပါပဲ၊ အခုတလော ထွက်နေတဲ့ ကောလာဟလတွေကြောင့်သာ မသင့်တော်ဘူးလို့ ထင်မိသွားတာပါ”

အခန်း (၃၈၈) ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့် ဆီးနှင်းကမ္ဘာ

နင်းကျော့သည် မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ထုတ်လိုက်ချေသည်။

“သခင်မလေးလင်း... ကျွန်တော်မျိုးအတွက်တော့ ဒါဟာ ဇာတိမြေကနေ ဝေးရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်လာခဲ့တာပါပဲ”

“ကျွန်တော်မျိုးဟာ မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့စဉ်က တောင်ထိပ်ပေါ်တက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို ငေးမောကြည့်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့မိတယ်။ တောင်ကွေ့တစ်ခုအရောက်မှာ တောင်မြူတွေ ပါးလျသွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ တိမ်တိုက်တွေ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ထွက်ပြူစ နေဝန်းနီဟာ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာလို့ တောင်တန်းတွေက ခန့်ညားထည်ဝါနေသလို မြစ်ရေပြင်ကလည်း ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေခဲ့တာပေါ့”

“အဲဒီအချိန်မှာ ချောက်ကမ်းပါးယံတစ်ခုပေါ်မှာ ပွင့်နေတဲ့ မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်း အနည်းငယ်ကို ကျွန်တော်မျိုး တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ မြူပါးလေးတွေ ဝန်းရံနေတဲ့ကြားမှာ အဲဒီပန်းလေးတွေက လေထဲမှာ ယိမ်းနွဲ့နေတာဟာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုက ကျွန်တော်မျိုးကို လှမ်းခေါ်နေသလိုပါပဲ”

“ဒီမြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းတွေကို ဆွတ်ခူးပြီး လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့အခါ အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အလှတရားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လောကကြီးက သိပ်ကို ကျယ်ပြောလှသလို ဘဝဆိုတာဟာလည်း တောင်တန်းတွေနဲ့ ပန်းမန်တွေကြားမှာ သိပ်ကို လှပလွန်းပါတယ်”

“အခုတစ်ခါ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပညာရှာဖို့ ခရီးနှင်လာခဲ့တာဟာလည်း ရှေ့ခရီးလမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ရှည်လျားပါစေ၊ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေမိတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်မျိုးဟာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပေါ့”

“အဲဒီနေ့က တိုက်ပွဲကြီး တောင်ထိပ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ သခင်မလေးလင်း...ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်မျိုး တောင်ပေါ်တက်ခဲ့တဲ့နေ့က ခံစားချက်မျိုးအတိုင်း ထပ်တူကျနေခဲ့တာပါ”

“သခင်မလေးလင်း...ဟာ နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိအောင် ကျက်သရေရှိလွန်းသူမို့ မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းတွေတောင် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က တောင်ပေါ်မှာ ပန်းဆွတ်ခဲ့မိတာနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မလင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ စီမံမှုတစ်ခု၊ အချိန်ကာလရဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ခံစားမိပါတယ်”

“ဖြစ်တန်ရာတာကတော့... ဒီမြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းလေးဟာ သခင်မလေးလင်း...နဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လက်ထဲကို ခေတ္တခဏ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူရဲကောင်းအချင်းချင်း အသိအမှတ်ပြုကြသလို အလှတရားအချင်းချင်းလည်း စာနာထောက်ထားကြတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပေါ့”

နင်းကျော့၏ စကားလုံးများက လင်းရှန်းရှန်းကို ဆွဲဆောင်သွားစေသည်။

ရိုမန့်တစ်ဆန်ပြီး အနုပညာမြောက်လှသော နင်းကျော့၏ ချီးမွမ်းစကားများသည် ရိုင်းစိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။

သူ၏ “စစ်မှန်သော ခံစားချက်များ” ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် လင်းရှန်းရှန်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

လင်းရှန်းရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ်ပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

သူမ၏ အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ မိတ်ဆွေများထံ ရံဖန်ရံခါ လိုက်ပါသွားခြင်းမှလွဲ၍ သူမ၏ ဂိုဏ်းမှခွာကာ တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးထွက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

နင်းကျော့ ပုံဖော်ပြခဲ့သော တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးလှည့်လည်ခြင်း၏ လှပသော ခံစားချက်များက သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ နင်းကျော့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းကို ကမ်းပေးလိုက်ချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်း သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ လက်ထဲ၌ မြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီးသား ဖြစ်နေသည်

သူမသည် အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “အရင်ကတော့ သခင်လေးရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ကျွန်မ မသိခဲ့ရဘူး၊ အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒီမြူမြေပုံ သစ်ခွပန်းကို ကျွန်မ လက်ခံပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် သခင်မလေးလင်း...ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်းကို ပြန်လည်ထိုင်စေကာ လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်ချေသည်။

သူက “ကျွန်တော်မျိုးဟာ သခင်မလေးလင်း...နဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ကတည်းက ရင်းနှီးမှုကို ခံစားခဲ့ရတာပါ၊ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ စီမံမှု၊ ဖူးစာပါလာမှုလို့ပဲ ယုံကြည်မိတယ်” ဟု စကားစလိုက်သည်။

“လီကျင့်ချင်းနဲ့ ဟန်ကျိုးတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကနေ ကျွန်တော်မျိုး အတွေးအမြင်တချို့ ရရှိခဲ့ပါတယ်”

“လီကျင့်ချင်းက သခင်မလေးလင်း...တို့ ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဝယ်ယူရောင်းချနေတာကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုမှာလည်း အဲဒီလို လိုအပ်ချက်မျိုးတွေ ရှိနေပါတယ်”

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ နှစ်ဦးကြားက ဆက်သွယ်မှုကနေတစ်ဆင့် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ ရရှိနိုင်မလားလို့ပါ”

“အို...” လင်းရှန်းရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် နင်းကျော့က ဤကိစ္စကို ရုတ်တရက် စကားစလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူကြီးသူမများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် အထူးထင်ရှားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ တပည့်ဖြစ်ရာ ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုများကို ခံယူခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ရှက်သွေးဖြန်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာထားက တည်ကြည်သွားချေသည်၊ စကားလုံးများကို သေချာစွာ ချိန်ဆပြီးနောက် နင်းကျော့အား အပြုသဘောဆောင်သည့် တုံ့ပြန်မှုများ ပေးလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့ ပြောခဲ့သလိုပင် သူ၏ မိသားစုတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိနေခြင်းမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရဘဲ တန်းတူညီတူ ဆက်ဆံရန် လိုအပ်ပေရာ၊ လင်းပုဖန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အားနည်းသောကြောင့် အမြဲတမ်း ပြင်ပကျင့်ကြံသူများကို စည်းရုံးနေရရာ၊ မိတ်ဆွေကို ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မိသည့် အမှားမျိုးကို ကျူးလွန်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

နင်းကျော့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လမ်းစရှာရန်အတွက် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန် အဆင်ပြေပြေပင် အဆိုပြုလိုက်သည်။

နင်းကျော့နှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှန်းရှန်းက ကိစ္စရပ်အတော်များများကို သူမတစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ကြောင်းနှင့် အထက်သို့ အရင်တင်ပြရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

လင်းရှန်းရှန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် ကျင့်စဉ်စတင် ကျင့်ကြံလေသည်။

သူသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ မျက်စိမှိတ်ကာ အတွင်းစိတ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်လိုက်ချေသည်။

အသိဉာဏ်ပင်လယ်၊ အထက်ပိုင်း တန်တျန်!

သူသည် ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း၏ စစ်မှန်သော အငွေ့အသက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ယင်းတို့က တိမ်တိုက်များ၊ မြူခိုးများကဲ့သို့ လွင့်မျောနေပြီး ကြေကွဲဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

ထိုဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း၏ အငွေ့အသက်များကို ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းက ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် နင်းကျော့၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန့်နှံ့သွားခြင်း မရှိပေ။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤမှော်ရတနာသည် အခြားသူများကို မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်မူ ဗုဒ္ဓအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။

အပြင်ပန်းအားဖြင့် နင်းကျော့သည် စိတ်ဝိညာဉ်မိစ္ဆာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကာ တိတ်တဆိတ် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သော်လည်း၊ အတွင်းပိုင်း၌မူ သူ၏ အတွေးအမြင်များကို စင်ကြယ်အောင် ကာကွယ်ပေးထားချေသည်။

ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း၏ အငွေ့အသက်များ နင်းကျော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၏ အလိုအလျောက် ကာကွယ်ရေးစနစ်က ချက်ချင်းပင် အစပျိုးသွားခဲ့သည်။

အငွေ့အသက် အားလုံးကို ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းက စုစည်းကာ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး နင်းကျော့ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေချေသည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှကို အသုံးချကာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်၏ စွမ်းအားအချို့ကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာပြီး ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း အငွေ့အသက်များကို အစဉ်မပြတ် တိုက်စားကာ၊ ဘေးအန္တရာယ်မရှိသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ ထိုအသိများသည် နင်းကျော့၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ချေသည်။

“အေးမြတဲ့စွမ်းအား... ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်း...”

နင်းကျော့၏ ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်းကျမ်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

“ဝိညာဉ်အသွေးအသား ခံနိုင်ရည်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းက ပြင်းထန်တဲ့ အခက်အခဲတွေကနေတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်နိုင်စေတာပဲ။ ရှေးစကားရှိသလိုပေါ့၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှသာ လူတကာထက် သာလွန်နိုင်မှာဖြစ်သလို၊ အခက်အခဲတွေ ပြီးရင်တော့ ချိုမြိန်မှုတွေ ရောက်လာမှာပါ၊

ကောင်းကင်ဘုံက တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသူတွေဟာ အရင်ဆုံး စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ကိုယ်လက်ပင်ပန်းမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမှာပဲ ဖြစ်တန်ရာတာပေါ့...”

“ထူးကဲလှတဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဆိုတာ တကယ်တော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ နိယာမတွေကို ဖော်ပြနေတာပါလား”

“နားလည်ပြီ... နားလည်သွားပြီ”

နင်းကျော့သည် ဆီးနှင်းကမ္ဘာ အေးမြခြင်း၏ အငွေ့အသက်အားလုံးကို အပြီးတိုင် ချေဖျက်လိုက်နိုင်ပြီး ၎င်းကျင့်စဉ်အပေါ် နားလည်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ဤသတင်းကောင်းကို စွန်းလင်ထုံထံသို့ ပေးပို့လိုက်ချေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အပြင်သို့ ခရီးမထွက်သည့်အခါ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနဂါးအတွင်း၌ နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ ဤစက်မှုနဂါးကို နင်းကျော့က ခါးပတ်ကဲ့သို့ သူ၏ ခါးတွင် ပတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ထံမှ သတင်းကောင်းကို ရရှိသောအခါ စွန်းလင်ထုံလည်း ဝမ်းသာသွားပြီး “ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်သာ ရှိရင် မင်းဟာ အဲဒီကတုံး ဘုန်းကြီးတွေကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ပြီ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို မင်းအပေါ် အသုံးချခိုင်းပြီး မင်းကတော့ အဲဒါတွေကို တိတ်တဆိတ် ခိုးယူသင်ယူနိုင်တာပေါ့၊ သိပ်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”

နင်းကျော့က “ကျွန်တော့်အတွက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်ကိုစွန်း လိုအပ်ရင်လည်း ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို ငှားပေးလို့ ရတာပဲ၊ အစ်ကိုလည်း လုပ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ နောင်တစ်ချိန် အခွင့်အရေး ရရင်တော့ စမ်းကြည့်ဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

နင်းကျော့က ဆက်၍ “အခုပဲ အခွင့်အရေး ရနေတာ မဟုတ်လား၊ အစ်ကိုစွန်းအနေနဲ့ တခြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို သုံးပြီးတော့ ဟန်ကျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်တာပဲ” ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက “ဖြစ်ပါ့မလား၊ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထား ဒါမှမဟုတ် ငါနဲ့ မင်းရဲ့ ပတ်သက်မှုသာ ပေါ်သွားရင် ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်တွေကို ထိခိုက်ကုန်မှာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အစ်ကိုစွန်းရာ... ကျွန်တော် အစ်ကို့အကြောင်း မသိဘဲ နေမလား၊ အစ်ကို့ကို ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနဂါးထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားရတာဟာ အစ်ကို့အတွက် သိပ်ကို ခက်ခဲစေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့”

“အစ်ကိုဟာ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်မှာတုန်းက တစ်မျိုး၊ အခု ခရီးသွားနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားတွေကို အနစ်နာခံနေရတာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မလိုလားပါဘူး”

“ပေါ်သွားရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တခြားနည်းလမ်းတွေ စဉ်းစားကြတာပေါ့”

စွန်းလင်ထုံသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး “ဒါဆိုရင်...”

“မင်း လင်းရှန်းရှန်းနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆွေးနွေးနေတာဟာ တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေတာပေါ့၊ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အကျိုးအမြတ်တွေ ဖလှယ်ပြီး မူလဝိညာဉ် သန္ဓေလှေကို ရယူဖို့ မဟုတ်လား”

“ဒါဟာ အဖိုးတန် အမွေအနှစ် ရတနာတစ်ခုပဲ၊ တန်ဖိုးကတော့ သိပ်ကို ကြီးမားလိမ့်မယ်”

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ရင်း “အခြေအနေကို ကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

စွန်းလင်ထုံက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီလေ၊ တကယ်ပဲ ငါပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရတဲ့ လူနဲ့ တန်ပါတယ်”

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း သိပ်ကို ပျင်းနေတာ၊ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကို ရောက်ကတည်းက တစ်ခုခု လုပ်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်နေတာ”

“ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အကြီးအကျယ် ခိုးယူမှုကြီး တစ်ခုလောက် လုပ်ချင်နေပြီ... ဟားဟားဟား”

နင်းကျော့က “ဟင်...”

စွန်းလင်ထုံက ဆက်၍ “စိတ်မပူပါနဲ့ ကျော့လေးရာ၊ ငါလည်း ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ် သိပါတယ်၊ ဒါက သူများနယ်မြေပဲလေ၊ အဖမ်းခံရမယ့် အန္တရာယ်ကို မဆင်မခြင်တော့ မလုပ်ပါဘူး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ လီကျင့်ချင်းကို မြင်ရတာ ငါ့မျက်စိထဲ သိပ်ကန့်လန့်တိုက်နေလို့ပဲ၊ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်တာဟာ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးသလို ဖြစ်မှာပေါ့”

နင်းကျော့က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အစ်ကိုစွန်း... ဂရုစိုက်ပါဦး၊ အစ်ကို့ကို ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲကနေ ပြန်ထုတ်ပေးရမယ့် အခြေအနေမျိုးတော့ ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူးနော်”

စိတ်မရှည်တော့သော စွန်းလင်ထုံသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနဂါးထဲမှ လစ်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

နင်းကျော့က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ “အစ်ကိုစွန်း... ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော် ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးလေ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး “နေဦး... ငါ အရင်ဆုံး လီကျင့်ချင်းကို သွားပြီး ပျော်ပါဦးမယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ သူသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ခိုးယူခြင်း၏ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမိုနှစ်သက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုစွန်းရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရတာဆိုတော့...” နင်းကျော့သည် လီကျင့်ချင်းအတွက် စိတ်ထဲမှ ကြိုတင်ဝမ်းနည်းပေးလိုက်မိသည်။

ယွမ်လိုင်တောင်တွင်...

လင်းရှန်းရှန်းသည် စာကြည့်ခန်းသို့ သွားကာ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လင်းပုဖန်ထံသို့ နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် ကိစ္စကို တင်ပြခဲ့သည်။

နင်းမျိုးနွယ်စုတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းပုဖန်သည် အလေးအနက်ထား စဉ်းစားလာချေသည်။

သူသည် အတွေးနက်သွားပြီးနောက် “သူတို့နဲ့ ထပ်မံ ထိတွေ့ဆက်ဆံကြည့်ပါ၊ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကိုလည်း သူတို့ကို ပြသလိုက်ဦး၊ မနက်ဖြန်မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖြန့်ဖြူးပေးမယ့် အချိန်ဟာ ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြသဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ၊ ဘာကိုမှတော့ အလွယ်တကူ ကတိမပေးလိုက်နဲ့ဦး၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေကို အရင်စောင့်ကြည့်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူကို ခိုးကြည့်ရင်း လင်းပုဖန်က “နင်းကျော့အပေါ် သမီး ဘယ်လို ထင်လဲ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး “သူဟာ သူတစ်ပါးအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ စိတ်ရင်းမှန်ရှိပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ကျွန်မ ခံစားလို့ ရတယ်၊ အာရုဏ်ဦး နေရောင်ခြည်လိုမျိုးပေါ့”

“သူဟာ ပွင့်လင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ လီကျင့်ချင်းနဲ့ ဟန်ကျိုးတို့အပေါ် သူ ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင် သိနိုင်တာပေါ့”

“အဲဒါထက် ပိုပြီး ချီးကျူးစရာ ကောင်းတာကတော့ သူ့ရဲ့ နှိမ့်ချတတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ သဘောထားပါပဲ၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် အုတ်မြစ်ရှိနေတာတောင် သူဟာ ကျင့်စဉ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေပြီး အမြဲတမ်း တိုးတက်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ၊ သူ့လို နောက်ခံမျိုးကနေ ဒီလို ရည်မှန်းချက်မျိုး ရှိတာဟာ တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်”

“ဒါတွေကို ကြည့်ရင် သူဟာ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂါထာမန္တန် စွမ်းရည်တွေကို ကျော်လွန်သွားတာဟာ လုံးဝကို သဘာဝကျပါတယ်”

“ပြီးတော့ သူက ကျေးဇူးသိတတ်သေးတယ်၊ ကျွန်မကို ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ပေးမယ်လို့တောင် ပြောခဲ့သေးတာ”

လင်းပုဖန်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ အသက်ရှူမှားသွားရချေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို နင်းကျော့အား ဧည့်ခံရန် လင်းရှန်းရှန်းကို စီစဉ်ပေးခဲ့မိသည်ကို သူ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။

သို့သော် စကားက ပြောပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန်လည်း မသင့်တော်တော့ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းပုဖန်က “အချိန်ကသာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ဖော်ပြနိုင်မှာပါ၊ သမီးရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ကြည့်ရင်တော့ ဒီလူငယ် နင်းကျော့အပေါ် အဖေလည်း သဘောကျမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး အထင်အမြင်တွေကိုတော့ သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “အဖေ... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်၊ အဖေက ဒီလို နိယာမတွေကို ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက သင်ပေးခဲ့တာပဲ၊ နင်းကျော့နဲ့ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက အတည်မပြုရသေးဘူးဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်”

“ဒုတိယအချက်ကတော့ အရာအားလုံးက အမှန်ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့်နဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုတော့ အထိခိုက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“အဖေ အခုလို သတိပေးတာက ကျွန်မကို သိပ်ပြီး အထင်သေးရာ ကျမနေဘူးလား”

“ဟားဟားဟား” လင်းပုဖန်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လိုက်ရင်း ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ကောင်းပြီလေ... အဖေကပဲ သိပ်ပြီး စိတ်ပူမိသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ငါ့သမီးက ဘယ်အရာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သိတာပဲ၊ လင်ဟုကျိုလို မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီကောင်ကတော့ ဒီအသက်အရွယ်အထိ မိုက်တုန်း၊ ပျော်ပါးဖို့ပဲ လိုက်ရှာနေတာ”

အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် လင်းရှန်းရှန်းက “အဖေ... အစ်ကိုကြီးက အကျဉ်းချခံထားရပေမဲ့ ကျွန်မ သွားတွေ့တဲ့ အခါတိုင်း အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပုဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “ငါ့အတွက် စိတ်ပူတယ် ဟုတ်လား၊ ငါက မအိုသေးပါဘူး”

“ပြီးတော့ သူက အဲဒီအတွက် အချိန်ကော ရှိလို့လား”

“ကဲ... ငါ စိတ်ကြည်နေတုန်းမှာ သူ့အတွက် လာပြီး အခွင့်အရေး မတောင်းနဲ့တော့”

လင်းပုဖန်သည် သူ၏ လက်ကို အထပ်ထပ် ယမ်းပြလိုက်ချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ရင်း “ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော် အဖေ” ဟု မကျေမနပ် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။