အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း (၉၉)တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်

သူတို့နှစ်ယောက်က ခြေရာခံလိုက်သွားရင်း ထိုဧရိယာ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ကြွေများမှာ နင်းချေခံထားရသဖြင့် ရွှံ့ဗွက်ပုံစံများဖြစ်နေပြီး လူများ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုများ တစ်ကြိမ်ထက်မက ဖြတ်လျှောက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဆွဲတိုက်သွားခြင်းများ ရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

သူတို့ တောင်ခါးပန်းတစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းကား လတ်ဆတ်သော တာယာအရာ အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တာယာအရာများမှာ ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြစ်နေပြီး ကုန်တင်ကားငယ်တစ်စီး၏ တာယာများမှ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေ၏။ တာယာအရာများမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဟင်... တာယာအရာတွေပဲ..."

လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ အရာများကို သေချာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်၏။

"အဘိုးလင်... ဒီတောင်တွေထဲကို ကုန်တင်ကားတွေ ဘယ်အချိန်က ဝင်လာတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ ရွာရဲ့ အခြေအနေအရ စက်ဘီးတောင် ရှားပါးတာကို တောင်ထဲ ကုန်တင်ကား ဝင်လာတာက ပိုပြီးတောင် ရှားသေးတယ်..."

အဘိုးလင်က သွားကို သပ်၍ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

"ဘာတွေ့လဲ..."

"အပြင်လူတွေပဲ ငါတို့ တောင်ခြေကိုလာပြီး ပြဿနာရှာရဲမှာ... ချန်ဇီ... ဒီကိစ္စကို ကြည့်ရတာ အပြင်လူတစ်စုက အစီအစဉ်တကျ လုပ်သွားတာ သေချာတယ်..."

"တကယ်လို့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ရမ်းကားခွင့် ပေးထားမယ်ဆိုရင် ဒီတောင်ပေါ်က မျောက်တွေ၊ သမင်တွေနဲ့ ရစ်ငှက်တွေ အားလုံး သူတို့ရဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

လဲ့ချန်က ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေဖြစ်၏။

"ဟေး... မလောနဲ့... မလောနဲ့... မြွေကို ရိုက်ရင် ခေါင်းကို ရိုက်ရတယ်... ချန်ဇီ... အခု ငါတို့ လုပ်သင့်တာက အဲဒီခွေးကောင်တွေ ငါတို့ဆီက အမြတ်ထုတ်ပြီး ငါတို့ရွာကို ဆွဲမချနိုင်အောင် သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်..."

အဘိုးလင်က လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ဖိ၍ သူ၏ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ရွာကို အရင်ပြန်ပြီး ငါတို့ လူတွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်ကြတာပေါ့... ဒီနေ့ည ငါ လူအနည်းငယ်ကိုခေါ်ပြီး ရွာတာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ စကားပြောကာ ကင်းလှည့်ဖို့ စီစဉ်ရမယ်..."

"အဲဒါအပြင် မျောက်တွေ ခုန်ပေါက် သောင်းကျန်းနေတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဖြေရှင်းရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြီးစလွယ် လေသံဖြင့် တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... အဘိုးက အခုမှ နေကောင်းကာစ ရှိသေးတာ... အရာအားလုံးကို ကိုယ့်ဘာသာ တာဝန်မယူပါနဲ့... ဒီကိစ္စက အရေးမကြီးပါဘူး... ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးအေးဆေးဆေးလုပ်ပြီး အဘိုး လုံးဝ နေကောင်းသွားမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယအချို့ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

အဘိုးလင်က အလွန် တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောသော်လည်း အလွယ်တကူ ဒေါသထွက်တတ်သော သူ၏ စိတ်ကြွလွယ်သည့်အကျင့်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။

နောက်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အတော်လေး ဆူညံ ဗြောင်းဆန်တော့မည် ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က ထိုအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ် သစ်သားတုတ်ကို မှီ၍ ရွာဘက်သို့ လှည့်ပြန်သွားသော အဘိုးလင်ကို ကြည့်နေ၏။

အဘိုးအို၏ စိတ်မရှည်သော သဘာဝကို သူ မမှီနိုင်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ သိထားသဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီး ကျိုးနေသော မြက်ပင်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲတွင် ဝါးရင်း နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

...

မြို့နယ် စာကြည့်တိုက်။

လဲ့ချင်းက ရက်လုပ်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်၍ တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။

သူမက သတိထား၍ လှည့်ပတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော စာအုပ်ပုံများကို ရှောင်ကွင်း၍ စာအုပ်များ စတင်လှန်လှောရန် ဘေးဘက်ရှိ ပိုမို သပ်ရပ်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူမက မူလက သူမ၏ ကွဲနေသော အိုးများနှင့် ယိုစိမ့်နေသော ပန်းကန်လုံးများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာဖွေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဤစာအုပ်စင်တွင် လက်တွေ့အသုံးကျသော စာအုပ်များ နည်းပါးလှပြီး ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြဲနေသော မင်နှင့် ချင်းမင်းဆက် ခရိုင်မှတ်တမ်းများက စာအုပ်စင်နှစ်ခုလုံးကို အဘယ်ကြောင့် နေရာယူထားသနည်းဟု သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမက စာမျက်နှာများကို လှန်လှောနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စာမျက်နှာများထက် ပိုမို မည်းမှောင်ပြီး ဝါကြန့်ကြန့် အရောင်ဖြစ်နေသော ခရိုင်မှတ်တမ်း တစ်ခုဆီသို့ သူမ၏ အာရုံက ရောက်ရှိသွား၏။

စာအုပ်မျက်နှာဖုံးမှာ စုတ်ပြဲနေသော်လည်း လုံးဝ ဆွေးမြည့်နေခြင်းတော့ မရှိချေ။

စာမျက်နှာ အနည်းငယ် လှန်ပြီးနောက် ဝါကြန့်ကြန့် အရောင်ရှိသော လက်ဆွဲ သတ္တုတွင်းလိုဏ်ခေါင်း မြေပုံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသည်။

မှင်ရာများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အထူအပါး အမှတ်အသားများကြားရှိ သေးသွယ်သော မျဉ်းကြောင်းများမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေး သေသပ်ကာ လက်မှုပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ရာကို ပြသနေ၏။

စာအုပ်ထဲရှိ စာသားများနှင့် သေချာ နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် လဲ့ချင်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်မိသည်။

ချင်းမင်းဆက် ကွမ်ရွီးခေတ်အတွင်းက ဤတောင်တန်းများတွင် ငွေသတ္တုတွင်းများကို တူးဖော်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သတ္တုကြော အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေနိုင်သေးကြောင်း ခရိုင်မှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြထား၏။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသတ္တုတွင်း ဧရိယာ၏ တည်နေရာက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မျောက်များ နေထိုင်ရာ နေရာနှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် တူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အတော်လေး သေသေသပ်သပ် ဆွဲထားတာပဲ..."

သူမက သတ္တုတွင်းမြေပုံကို ကိုင်၍ သူမဘာသာ တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"စုတ်ချက်တွေက တည်ငြိမ်လွန်းတော့ အရင်ခေတ်က အစိုးရက ဂရုတစိုက် လုပ်ခဲ့သလိုပဲ..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက တကယ့်ကို ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ချေ။

သူမက သူမ၏ စကတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ခရိုင်မှတ်တမ်းကို ဆွဲယူကာ စာအုပ်ငှားရမ်းခြင်းနှင့် မှတ်ပုံတင်ခြင်း ပြုလုပ်သည့် စားပွဲငယ်လေးဆီသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝှေ့သွားတော့သည်။

...

ညအချိန်တွင် လဲ့မိသားစု၏ အိမ်လေးမှာ ဆူညံ ပွက်လောရိုက်နေ၏။

ရေနံဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် လဲ့ချန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက် အရွက် အနည်းငယ်ကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ ခုတ်စဉ်းနေပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုများကို ကာကွယ်ရေး ဆွေးနွေးရန် အဆင်မပြေသဖြင့် လူရှင်းသော သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အဘိုးလင်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်သင့်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသည်။

"အစ်ကို..."

လဲ့ချင်းက ခရိုင်မှတ်တမ်းကို ကိုင်၍ ဗြုန်းစားကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"ညီမတို့ ရွာနောက်ဘက် တောင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ မျောက်တွေက ဘာကို ဝှက်ထားလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား... ငွေသတ္တုတွင်းတဲ့လေ..."

"ငွေသတ္တုတွင်း ဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က မျက်ခွံကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်များကမူ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေ၏။ သူ၏ ညီမဖြစ်သူက စကားပြောကောင်းပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။

သို့သော် ငွေသတ္တုတွင်းဟူသော စကားလုံးများက သူ၏ သိချင်စိတ်ကို နိုးကြွသွားစေ၏။

"စာအုပ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတာ..."

လဲ့ချင်းက သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်း မြေပုံကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်ရာ တောက်ပသော ရေနံဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် မျဉ်းကြောင်းများက ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"အဲဒါက ကွမ်ရွီးခေတ်တုန်းက စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ... ပြောစမ်းပါဦး... အဲဒီ မျောက်အုပ်ကြီးက ဘာလို့ အဲဒီနေရာကို ရွေးပြီး နေထိုင်ရတာလဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ချက်ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်၏။

"စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားသမျှ အရာအားလုံးကို အတည်မယူပါနဲ့... အဲဒီမျောက်အသိုက်တွေက နေရာကောင်းလို့ လေနဲ့ မိုးကို ကွယ်နိုင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ... ကျေးလက် စာကြည့်တိုက်တွေဆီ ပြေးသွားပြီး အဲ့အမှိုက်တွေကို မွှေနှောက်နေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..."

"လဲ့ချန်..."

လဲ့ချင်းက သူ့ကို စိန်ခေါ်သည့်အသွင်ဖြင့် စူးရဲစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒါက တကယ့် ငွေသတ္တုတွင်း ဖြစ်နေရင်ကော... တောင်ပေါ်ကို ကျူးကျော်ဝင်လာတဲ့ လူတွေသာ အဲ့အကြောင်းကို သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အစ်ကိုက ညီမတို့ရွာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတာကို လိုချင်နေတာလား..."

"တော်လောက်ပြီ..."

သူက ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ခေတ်မှာ သတ္တုတွင်းတွေက ပုဂ္ဂလိကပိုင် မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းက တကယ် တူးဖော်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး... အစိုးရရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်လိုတယ်..."

"...အစ်ကို အသုံးမကျဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ... တောင်ပေါ်က အဲဒီ တောဝက်ကြီးက အစ်ကို့ကို ဘာလို့ ချီမသွားခဲ့တာလဲ..."

လဲ့ချင်းက သူ့ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ခရိုင်မှတ်တမ်းဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

လဲ့ချန်က လုံးဝ မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက်များကိုသာ ဆက်လက် ခုတ်စဉ်းနေသည်။

"ကဲပါ... ကဲပါ... မိန်းကလေးတစ်ယောက် စာအုပ်လှန်ဖတ်တာ ရှားပါတယ်... သူ့ကို စိတ်ဓာတ်မကျစေနဲ့လေ..."

ချီလန်က ပန်းကန်နှင့် တူကို ကိုင်၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းရန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်ရင်း လဲ့ချန်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြောက် အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ရှောင်ချင်း ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်... သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်းကို အဲ့လောက် ဂရုတစိုက် ဆွဲထားတာဆိုတော့ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်လေ..."

လဲ့ချန်က မျက်လုံးလှန်၍ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမရယ်... မင်း ဒါကို မကြည့်ဘူးလား... ဒါက ရှေးဟောင်း သမိုင်းလေ... ကွမ်ရွီးခေတ်ကအရာကို ဘယ်လိုလုပ် အတည်ယူလို့ ရမှာလဲ..."

"ယောင်းမက အကောင်းဆုံးပဲ..."

လဲ့ချင်းက ချီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်၏။

"အစ်ကိုက တကယ့် သစ်တုံးကြီးပဲ..."

လဲ့ချန်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ထမင်းစားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ မယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ မယုံရဲခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဤခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် တကယ့်ငွေသတ္တုတွင်းကြီးတစ်ခုသာရှိနေပါက ၎င်းသည် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးတော့မည့် ပုံပေါ်နေ၏။

သူ၏ မိသားစုကို နောက်ထပ် ပြဿနာများထဲတွင် ထပ်မံ မပါဝင်စေချင်တော့ချေ။ ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခု ရှင်သန်ရန်က အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

...

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရွာထိပ်တွင် ဂျစ်ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ကာ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်အနည်းငယ် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့က အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာပုံ ရ၏။

သူတို့က သတ္တုသယံဇာတများကို ရှာဖွေစူးစမ်းရန် ရောက်ရှိလာသော ပြည်နယ် ဘူမိဗေဒအဖွဲ့မှဖြစ်ကြောင်း ပြောကြသည်။

ဤသတင်းက ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေ၏။

ရွာသားများက ရွာထိပ်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး အပြင်လူများကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူတို့အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ ဟုတ်လား... ဒီလိုဆင်းရဲတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးမှာ ဘာသတ္တုတွေများ ရှိလို့လဲ..."

"ဘယ်သူ သိမှာလဲ... သူတို့က ရတနာတစ်ခုခုကို ရှာနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"လူလိမ်တွေများ ဖြစ်နေမလား... ခုခေတ်မှာ လူအမျိုးမျိုး ရှိတာပဲလေ..."

တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လဲ့ကျီမင်က ထိုအပြင်လူများအုပ်စုထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရဲဘော်တို့... မင်းတို့က တကယ်ပဲ ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ကလား... ငါတို့ရွာကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသော မှန်ဘီလူးထူထူ မျက်မှန်တပ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ပြည်နယ် ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ကပါ... ဒီနေရာက သတ္တုသယံဇာတတွေကို ရှာဖွေစူးစမ်းဖို့ အထက်လူကြီးတွေဆီက ညွှန်ကြားချက် ရထားလို့ပါ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူများလဲ ..."

အခန်း (၁၀၀) စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့၊ သာမန် မဟုတ်ပေ

"ငါက ဒီရွာရဲ့ ရွာသူကြီး လဲ့ကျီမင်ပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က ခါးထောက်၍ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ထိုအုပ်စုကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့ဆီမှာ ဘာအထောက်အထားရှိလို့လဲ... ခုခေတ်မှာ လူလိမ်တွေက ပေါမှပေါ..."

လူငယ်က သူ၏ အိတ်ထဲမှ မှတ်ပုံတင်နှင့် မိတ်ဆက်စာကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ လဲ့ကျီမင်အား ကမ်းပေး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေနဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီက မိတ်ဆက်စာပါ... ကျွန်တော်တို့က အဓိကအားဖြင့် အနောက်ဘက်တောင်ရဲ့ ဘူမိဗေဒ အခြေအနေတွေကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ရောက်လာတာပါ..."

လဲ့ကျီမင်က စာရွက်စာတမ်းများကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက မိတ်ဆက်စာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ လေသံက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"သဘောပေါက်ပြီ... တောင်နောက်က နေရာမှာ မျောက်တွေ အများကြီး ရှိတာကလွဲရင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး... မင်းတို့ စူးစမ်းချင်ရင်လည်း သွားကြပေတော့... ဒါပေမဲ့ သတိတော့ထားကြ..."

လဲ့ချန်က လူအုပ်၏ အစွန်တွင်ရပ်ကာ အရာအားလုံးကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် အကဲခတ်နေ၏။

ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်တစ်ဦးက အမဲလိုက် ကိရိယာများနှင့်တူသော ဖောင်းကားနေသည့် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤအရာက သူ့ရင်ကို ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားစေပြီး ဤလူများ ရွာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုမျှရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရ၏။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အဘိုးလင်၏ အိမ်ဟောင်းဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားသည်။

ဤရွာလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ခေါင်ဖျားလွန်းသဖြင့် ရစ်ငှက်များပင် နှစ်ရက်ထက်ပို၍ မနေချင်ကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ စည်ကားနေခဲ့၏။

ဘူမိဗေဒအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခြင်းက ရွာထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေပြီး လူတိုင်းက ဂျစ်ကားများ၏ ပတ်လည်တွင် စုရုံးကာ မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဆေးများ ကွာကျနေသော သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းအောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မျက်လုံးကို မှေး၍ ဆေးတံကို ဓားဖြင့် ရွေနေသော အဘိုးလင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးတံကို ဖယ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပေါက်ပြားကို ချထားလိုက်ပြီး ခွေးခြေပုလေး တစ်လုံးကို ယူထိုင်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလင်... အနောက်ဘက်တောင်ကို သတ္တုတွင်းတွေ လာစူးစမ်းတဲ့ လူတွေအကြောင်း အဘိုး ကြားပြီးပြီ မဟုတ်လား..."

အဘိုးလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆေးတံကို မြေကြီးပေါ်သို့ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဘယ်လိုလုပ်မသိဘဲ နေမှာလဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူတို့ ရွာထိပ်ကိုတောင် အမှုန့်ဖြစ်အောင် နင်းခြေပစ်လုမတတ်ပဲလေ... ပြီးတော့ ရောက်လာတဲ့ အဲဒီကောင်တွေက ကြွက်ဖမ်းတဲ့ ကြောင်တွေလိုပဲ သူတို့ရဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြတာ... ကြည့်ရတာ တော်တော် အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က လက်ဝါးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက နှစ်ကြိမ်ခန့် လှုပ်ရှားသွားကာ တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော် ထင်တာက... အဲဒီလူတွေက သတ္တုတွင်း စူးစမ်းလေ့လာရုံ သက်သက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"သူတို့ သယ်လာတဲ့ပစ္စည်းက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အဘိုး ပြောခဲ့တဲ့ အခြားပြည်နယ်က ယူလာတဲ့ တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်တွေနဲ့ အတော်လေး တူတယ်..."

"တကယ်လို့ သူတို့ တစ်ခုခုကို တကယ် တူးဖော်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဒီတောင်စောင်းအောက်က နေရာက ပြောင်းပြန်လန်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးလင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရွယ်အို အရေးအကြောင်းများက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီး သူ၏ ဆေးတံကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်၏။

"သူတို့က တကယ်ပဲ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုခုကို တွေ့သွားတာလား... တကယ်လို့ သတ္တုတွင်းသာ တကယ်ရှိနေရင် ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေကိုပါ တူးဖော်ပစ်ကြလိမ့်မယ်... မဖြစ်ဘူး... သူတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ ရှာဖွေရမယ်... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."

"တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက် ကိစ္စကလည်း သူတို့ လက်ချက် ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက မတ်တတ်ရပ်၍ ကုတင်အောက်သို့ လက်လှမ်းတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... ဘာရှာနေတာလဲ..."

"သေနတ်လေ..."

အဘိုးလင်က လုံးဝ သဘာဝကျကျ အသွင်ဖြင့် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ဆုတ်ခွာတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါ သေနတ်တစ်လက် ခိုးယူလာခဲ့တယ်... အဲဒါက ဒီနေ့ အသုံးဝင်လာပြီ... လဲ့ချန်... ငါတို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကြစို့... ငါတို့ရဲ့ သွားအိုတွေနဲ့ အသားတစ်ဖဲ့ မကိုက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး..."

"အဟား..."

လဲ့ချန်မှာ သူ၏ လျှာကိုပင် ကိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ ဤအဘိုးအိုက တကယ် လေးလေးနက်နက် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက အဘိုးလင်၏ ရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

"အဘိုးလင်... ကျွန်တော်တို့က ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ဆင်းရဲခဲ့တာ... ပြီးတော့ သဟဇာတ ဖြစ်မှုကနေတစ်ဆင့် ငွေမရှာနိုင်ဘူး... ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်တာက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက အစိုးရ ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဘူမိဗေဒအဖွဲ့လေ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဓားတွေ၊ တုတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ... ခွင့်ပြုချက် စာရွက်တစ်ရွက်တည်းနဲ့ သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး..."

"မင်းက ဘာဆိုလိုတာလဲ... ငါ့ကို ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံနေရမယ်လို့ ပြောနေတာလား... သူတို့က တောင်ကို ဆန်ခါပေါက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား..."

အဘိုးလင်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး အသံကို ရှစ်ဆခန့် မြှင့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လဲ့ချန်... မင်းက ကြောက်နေတာလား... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ အဘိုးလင်က ဂျပန်ကင်းစခန်းတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သွားသုံးချောင်း ကျိုးမယ့် အန္တရာယ်ကိုတောင် ရင်ဆိုင်ခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့အရိုးအိုကြီးမှာ ဒေါသ မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့..."

"ကျွန်တော်က ကြောက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေသည်။

"အဘိုးလင်... ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဦးနှောက်သုံးရမယ်..."

"အဘိုးရဲ့ သေနတ်အပျက်ကြီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုခုကို တကယ်လုပ်နိုင်မှာလဲ... အဘိုးက ပြဿနာကို သွားရှာနေတာပဲ..."

"အဲဒါအပြင် သူတို့ဆီမှာ လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အားလုံးရှိတယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု ထပ်ပြောလိုက်ရင် တိတ်တဆိတ်ပဲ ခံစားရဖို့ ရှိတယ်..."

အဘိုးလင်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး အသက်ရှူပင် မဝလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူက ဒေါသကို မျိုမချနိုင်ခဲ့ပေ။

သူက လဲ့ချန်ကို စူးရဲစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

"သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ကို ရှောင်ကွင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားနေတာပါ..."

အဘိုးလင်က ပါးစပ်ထောင့်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ အကောက်ကျစ်ဆုံး အကြံဉာဏ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ... ကောင်းပြီလေ... ဒါကို မင်းဆီပဲ အပ်ထားလိုက်မယ်... နှေးတော့ မနှေးစေနဲ့..."

"အဲဒီ အပြင်လူတွေ ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာရင်တော့ ငါ ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်၍ ထွက်ခွာသွား၏။

...

ကြယ်နီချည်ထည်စက်ရုံ၏ ပင်မတံခါးဝရှိ သံတံခါးကြီး နှစ်ချပ်ပေါ်တွင် အနီရောင် ဆေးဖြင့် "ကြယ်နီ" ဟူသော စာလုံးများကို ရေးဆွဲထားရာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပုံ ရသည်။

လဲ့ချန်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားနေပြီးနောက် ကျောက်ချန်ဟယ်အား ခေါ်ထုတ်ပေးရန် အစောင့်အဘိုးအိုကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

အစောင့်အဘိုးအိုက လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မန်နေဂျာလဲ့... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စီးကရက် တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျောက်ချန်ဟယ်က စက်ရုံထဲမှ ပြုံး၍ ထွက်လာပြီး အဝေးမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တက်သွားရာ သူ၏ လေသံတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။ "ဒါရိုက်တာကျောက်... ကျွန်တော်က အချောင်လာစားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါရိုက်တာနဲ့ တကယ် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ အပြုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သော်လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲဘဲ သူ့ကို စက်ရုံ၏ ကျဉ်းကျပ်သော ရုံးခန်းလေးထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ကြွေခွက် တစ်ခွက်ကို လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ချန်ဟယ်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... ပြောစမ်းပါဦး... ဤတစ်ခါရော ဘာပြဿနာတွေထဲ ဝင်ပါမိပြန်ပြီလဲ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းငုံ့၍ ခွက်အစွန်းရှိ လက်ဖက်ရည်ကို မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျောက်... မကြာသေးခင်က ရွာကို ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ လူအနည်းငယ် ရောက်လာပြီး သတ္တုတွင်း လာစူးစမ်းတာလို့ ပြောကြတယ်..."

"သူတို့အကြောင်းကို ပိုသိရအောင် စုံစမ်းပေးနိုင်မယ့် အဆက်အသွယ် တစ်ခုခုများ ရှိလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်မှာ မှင်တက်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားရာ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"လဲ့ချန်... မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဘူမိဗေဒအဖွဲ့က အဲဒီကောင်တွေက အများပြည်သူ အကျိုးအတွက် တူးဖော်နေကြတာလေ... မင်းက သူတို့အတွက် ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရတာလဲ... ဘာအကျိုးအမြတ် ရမယ် မျှော်လင့်ထားလို့လဲ... ငါ ရယ်ရအောင်လို့ ပြောပြစမ်းပါဦး..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မလိုချင်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ နေရာလေး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေရဖို့ပဲ လိုချင်တာပါ... ကျွန်တော်တို့ စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရခင်မှာ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွာကြီး ပြိုကျသွားမယ့် တစ်နေ့ကို မရောက်ချင်ဘူး..."

သူ၏ လေးနက်သော စကားများကို မြင်သောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်က နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရေနွေးငွေ့များကို အုပ်၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့ မင်း ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းတာ... အင်း... ငါ မလုပ်ပေးနိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို သည်လောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရေထဲ ဆွဲချနိုင်မယ်လို့တော့ မထင်နဲ့နော်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မျက်တောင် တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျောက်... ဒါရိုက်တာက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ဒါရိုက်တာသာ မရှိရင် အဲဒီ ငွေသတ္တုတွင်း ကိစ္စကို ဘယ်သူက တိတ်တိတ်လေး ထားနိုင်မှာလဲ... ဤကျေးဇူးက အလကား ဖြစ်မသွားပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချန်ဟယ်၏ အပြုံးက တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် ခက်ခက်ခဲခဲ ညှစ်ထုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အတိတ်က ကိစ္စဟောင်းတွေကို ပြန်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ကောင်းပြီ... မင်းကို အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား... ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်... ကိစ္စတွေ လွန်သွားရင်တော့ ငါ မင်းကို ဖုံးကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်... တကယ်လို့ ပြဿနာတွေ ကြီးထွားလာရင် ငါ့ကို မင်းနောက် ဆွဲမချနဲ့... ငါ့မှာ သားမယားနဲ့လေ..."

Chinese English Myanmar

地质队 Geological team ဘူမိဗေဒအဖွဲ့

动物陷阱 Animal traps တိရစ္ဆာန် ထောင်ချောက်