အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း (၉၃) ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ အဘိုးလျူက သာမန်လူမဟုတ်ပေ

လဲ့ချန်က အဘိုးလျူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ပြုံးကာ လက်ကာပြလိုက်၏။

“အဘိုးလျူ... အဒေါ်က အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ... ဒီငွေအပ်တွေက ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးကို ညှိပေးရုံပါ... တစ်ရေးလောက် ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်...အဘိုးကတော့ အရမ်း ဒေါသမထွက်နဲ့... မဟုတ်ရင် သွေးပေါင်တက်ပြီး ခေါင်းကိုက်လာလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးလျူက အနေခက်စွာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ သွေးပေါင်တက်ဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ် အမြင်ကတ်စရာ ကောင်းတယ်..."

သူ စကားပြောပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်၏။

"လာ... ရှောင်လဲ့... မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

"ဘိုးဘေး အိမ်ဟောင်းကိုလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ အသံတွင် ခန့်မှန်းရိပ်များ ပါဝင်နေကာ ပြုံး၍ စမ်းသပ် မေးကြည့်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့..."

အဘိုးလျူက လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွား၏။

“တခြား ဘယ်သွားရမှာလဲ... သူတို့က အဲဒီနေရာကို ဝင်ချင်လွန်းလို့ သေမတတ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ပေးမဝင်ဘူး... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ကို မြင်တွေ့ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ..."

လဲ့ချန်က သတင်းထူးများကို ကြည့်ရှုရသည်ကို သဘောကျနေသော လဲ့ချင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်၏။

"ချင်းချင်း... မင်း ဒီနေရာမှာ နေခဲ့ပြီး အဒေါ့်ကို စောင့်ကြည့်ပေးထား... ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကို လာရှာလှည့်..."

လဲ့ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဘိုးလျူက လဲ့ချန်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ခြံဝင်းဘေးရှိ ကျောက်ခင်းလမ်းငယ်လေးအတိုင်း ဘိုးဘေး အိမ်ဟောင်းဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွား၏။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက "ဖြည်းဖြည်းသွားပါ" နှင့် "သော့ကို သေချာမဝှက်ထားဘူး မဟုတ်လား" ဟု ညည်းတွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့ ခိုးဝင်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ဒီသော့ခလောက်လေးက သဘောတူ၊ မတူ အရင်မေးရဦးမှာပဲ..."

လဲ့ချန်မှာ ဗဟုသုတ အတော်လေး ကြွယ်ဝသော်လည်း ဘိုးဘေးအိမ်ဟောင်း၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိချင်စိတ် တစ်ချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

အိမ်လေးမှာ နိမ့်ကျနေပြီး အပြာရောင် အုတ်များ၊ မီးခိုးရောင် အုတ်ကြွပ်များနှင့် တည်ဆောက်ထားကာ ခြံစည်းရိုး နံရံများမှာ နေရာအနှံ့ ဖာထေးထားသည်။ တံခါးပေါ်ရှိ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားမှုများပင် လုံးဝနီးပါး ကွာကျနေပြီ ဖြစ်၏။

အဘိုးလျူက သံချေးတက်နေသော သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သော့ပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရာ ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါး ပွင့်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာ ရှိသော်လည်း မှိုနံ့နှင့် ရှေးဟောင်းရနံ့များ လွင့်ပျံလာရာ လဲ့ချန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ လေတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။

ဘိုးဘေး အိမ်ဟောင်းက မသေးငယ်လှပေ။ ရှည်လျားသော သစ်သားစားပွဲ နှစ်လုံးမှာ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ ကြာမြင့်လာမှုကြောင့် ချိုင့်ခွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အမှိုက်များနီးပါး ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ သို့သော် အနီးကပ် သေချာကြည့်ရှုလိုက်ပါက ရှေးဟောင်း သစ်သားတွင် အချိန်ကာလ၏ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ရှုပ်ထွေး သေသပ်သည့် သစ်သားအကြောများကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

ဤအရာက အယ်လ်မ်သစ်သားဟောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ မတိုင်မီကဆိုလျှင် ပထမတန်းစား ပရိဘောဂတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလောက်ပေသည်။

အထဲသို့ ဆက်ဝင်သွားသောအခါ ဟောင်းနွမ်းနေသော "ပျော်ရွှင်မှု နှစ်ဆ" စာလုံးများ ကပ်ထားသည့် သစ်သားဗီရိုကြီး အနည်းငယ်ကို တွေ့ရပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကြေးနီ သော့ခလောက်များမှာလည်း အရောင်မှိန်ကာ အစက်အပြောက်များ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည် ပွတ်တိုက် အရောင်တင်လိုက်ပါက လေလံရုံတွင် အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားစေမည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဒါက..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ စားပွဲ၏ အစွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အသံကို များစွာ နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးလျူ... ဒါကို အဘိုးမိသားစုရဲ့ တကယ့် ရတနာလို့ မသတ်မှတ်ဘူးလား..."

အဘိုးလျူက ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သိပ်၍ အာရုံမစိုက်လှချေ။

“ဘာရတနာလဲ... အဲဒီခေတ်က ငါတို့ ဆင်းရဲတယ်လေ... လေလံတင်ဖို့ ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်... ရေကန်ထဲမှာ နှစ်ဝက်လောက် ပစ်ထားပြီး ရွှံ့တွေလို ပုပ်ပွသွားရင်တောင် ဘယ်သူမှ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အခုတော့ ဟန်ပြဖို့အတွက် ပြန်ထုတ်လာရုံပါပဲ..."

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်မှု အချို့ လည်ပတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ တွေးတောနေဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဒီစားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ ဗီရိုတွေရဲ့ သစ်သားက ဟောင်းနွမ်းနေပုံ ပေါက်ပေမဲ့ ပြုပြင်ဖို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် တကယ်တော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ အဘိုး ထင်လား..."

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီပင် အဘိုးလျူက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့... ပြောစရာရှိတာသာ ပြော..."

"အဘိုးလျူ... ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရနိုင်မယ်ထင်လား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးလျူမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်ပြီးမှ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"ရှောင်လဲ့... မင်းက အမြင်စူးရှတာပဲ... ဒီအမှိုက်တွေက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ နေရာယူတဲ့ သစ်တုံးကြီးတွေ သက်သက်ပဲ..."

"မင်း တကယ် သဘောကျတယ်ဆိုရင်လည်း ယူသွားလိုက်လေ..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားသော်လည်း နှိမ့်ချဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

"အဘိုးရယ်... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ‌ဒါကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ... ကျွန်တော် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

"ဘာပြောစရာ လိုသေးလို့လဲ... မင်းက ငါ့မိန်းမ အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာ... အဲဒါက တခြား ဘာနဲ့မဆို ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်..."

အဘိုးလျူက သဘောထား ကြီးစွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်၏။

"အဲဒါအပြင် ဒါတွေက ဒီအတိုင်း ပစ်ထားရတာပဲလေ... အသုံးချလို့ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးတွေကို အကောင်းဆုံး အသုံးချတာပေါ့..."

ဤရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပြီး ဈေးကွက်ထဲသို့ တင်လိုက်ပါက ငွေအများကြီး ရနိုင်မည်ဟု လဲ့ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဤအရာများက ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ဖြစ်နေချေပြီ။

အထူးသဖြင့် ဤအယ်လ်မ်သစ်သား ပရိဘောဂဟောင်းများတွင် ရှင်းလင်းသော သစ်သားအကြောများနှင့် သေသပ်လှပသော လက်ရာများပါရှိပြီး ထိုခေတ်က ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော ပစ္စည်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရ၏။

"အဲဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်ခံလိုက်ပါတော့မယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤ "ရတနာ" များကို မည်သို့ အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည်ကို တွေးတောနေလေသည်။

သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် လဲ့ချန်နှင့် အဘိုးလျူတို့က ချိုင့်ခွက်နေသော အယ်လ်မ်သစ်သား စားပွဲပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စကားစမြည် စတင် ပြောဆိုကြသည်။

"အဘိုးလျူ... အဘိုးရဲ့ ဘိုးဘေး အိမ်ဟောင်းက အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပုံရတယ်... သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီး ရှိရမယ် မဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က စမ်းသပ်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဇာတ်လမ်းတွေလား... အများကြီးပေါ့..."

အဘိုးလျူက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအိမ်ကို ငါ့အဘိုးတည်ဆောက်ခဲ့တာ... အဲဒီတုန်းက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဆိုတော့ စစ်ပွဲတွေနဲ့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့..."

အဘိုးလျူက သူ၏ ဘိုးဘေး အိမ်ဟောင်း သမိုင်းကြောင်းနှင့် ထိုခေတ်အခါက ဇာတ်လမ်း အမျိုးမျိုးကို စတင် ပြန်ပြောင်း ပြောပြလေသည်။

လဲ့ချန်က အလွန်စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ မေးခွန်းများ ဝင်မေး၏။

အဘိုးလျူက ထိုခေတ်၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် ထိုအချိန်က လူမှုရေး အခြေအနေများကို အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။

"အဘိုးလျူ... အဘိုးက အဲဒီခေတ် သမိုင်းကြောင်းကို တကယ် စေ့စေ့စပ်စပ် နားလည်ထားတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ရိုးသားသော လေးစားမှုဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

အဘိုးလျူက လက်ကာပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ဘဝက ခက်ခဲတယ်လေ... ငါတို့မှာ စားစရာ၊ ဝတ်စရာ မလုံလောက်ဘူး... ပြီးတော့ စစ်ဘေးကနေ ပုန်းရှောင်ခဲ့ရတယ်... အခုလို မဟုတ်ဘူး... အခုက ဘဝက ပိုကောင်းလာပြီ... ပြီးတော့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေရပြီ..."

"အဲဒီတုန်းက ဗိုက်ဝဖို့အတွက် ဘာမဆို စားခဲ့ရတာ... သစ်ခေါက်တွေ၊ မြက်မြစ်တွေ၊ ရွှံ့စေးတွေ... စားလို့ရတာ အားလုံး ငါတို့ စားခဲ့ရတယ်..."

"အဘိုးလျူ... အရင်တုန်းက အဘိုးက ဘယ်သူလဲ..."

လဲ့ချန်က စမ်းသပ်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

အဘိုးလျူက ပြုံးလိုက်သော်လည်း တိုက်ရိုက် မဖြေပေ။ သူက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"အတိတ်က အကြောင်းတွေ မပြောကြပါစို့နဲ့... အခု ငါက သာမန်လယ်သမား တစ်ယောက်ပါပဲ..."

လဲ့ချန်က ထိုကိစ္စကို ဆက်၍ အတင်းအကျပ် မမေးတော့ချေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြပြီး မမေးသင့်သော မေးခွန်းများကို မမေးသင့်ကြောင်း သူ သိထား၏။

မထွက်ခွာမီ အဘိုးလျူက လိပ်စာတစ်ခု ရေးထားသော စာရွက်ပိုင်းလေးတစ်ရွက်ကို လဲ့ချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လဲ့... မင်း အားတဲ့အခါ ဒီနေရာကို သွားလည်လို့ ရတယ်... ငါ ထောက်ခံပေးလိုက်တယ်လို့သာ ပြောလိုက်ပါ..."

လဲ့ချန်က ထိုစာရွက်ကို ယူ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတွင် "မြို့ပြသုတေသန အင်စတီကျု" ဟု ရေးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

အတွေးတစ်ခုက သူ့ထံ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။ အဘိုးလျူက သုတေသနအင်စတီကျုနှင့် ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုခုများ ရှိနေနိုင်မည်လား။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးလျူ..."

လဲ့ချန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သေချာပေါက် သွားပါ့မယ်..."

"ခဏခဏ လာလည်လေ..."

အဘိုးလျူက လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ငါလည်း တစ်ယောက်တည်း အတော်လေး ပျင်းနေတာ..."

လဲ့ချန်က အဘိုးလျူထံ မကြာခဏ လာလည်မည်ဟု ကတိပေးလိုက်ပြီး အချိန်တိုင်း လက်ဖက်ရည်ကောင်းများ ယူလာခဲ့မည်ဟု အာမခံကြောင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုပင် ပုတ်ပြလိုက်သည်။

အဘိုးလျူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်၍ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်လဲ့... မင်းရဲ့ ရိုသေမှုလေး အတွက်နဲ့တင် ငါ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် အရမ်း ဈေးကြီးတာတွေ ယူမလာနဲ့နော်... ငါတို့ရဲ့ လယ်သမားအိမ်လေးက ငါးကြင်းတွေကို မတတ်နိုင်ဘူး... အဲ့လောက် ကောင်းတဲ့အရာကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးနိုင်ပါဘူး..."

အပြန်အလှန် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် လဲ့ချန်က အိမ်ထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော သစ်သားစများနှင့် အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်းရန် အဘိုးလျူအား ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးလျူက သူ့ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... မြန်မြန်သွားပြီး မင်းညီမကို သွားအဖော်ပြုပေးလိုက်ဦး... ဟိုကောင်မလေး လဲ့ချင်းကို ကြည့်ဦး... အိုကွယ်... ငါ့မိန်းမက သူ့ကို အတော်လေး သံယောဇဉ် တွယ်နေပြီ..."

လဲ့ချန်မှာ သဘောတူရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးကာ သူ အသစ်ရရှိထားသော "ရတနာ" များကို ကောက်ယူ၍ အတွင်းခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း (၉၄)တောဝက်များ ပြန်ရောက်လာခြင်း

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ချင်းနှင့် အဘိုးလျူ၏ ဇနီးတို့ ရယ်မောကာ စကားပြောနေသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

အဘွားကြီးက နေကြာစေ့များကို တောက်ခေါက်ဝါးစားရင်း ခွေးခြေပုလေး တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ လဲ့ချင်းနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေသည်။

"ချင်းအာ... မင်းက လှလည်းလှတယ်... ဉာဏ်လည်း ကောင်းတယ်... ပြီးတော့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တာပဲ... မျက်စိကျနေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေပြီလား..."

လဲ့ချင်းက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ဤခေတ်က မိန်းကလေးများအားလုံး အလွန် ရှက်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးလျူက ချောင်းဆိုးသည်အထိ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ကောင်မလေး မျက်နှာ နီရဲနေတာကို မမြင်ဘူးလား... အခု ပြန်ကြတော့လေ..."

အနည်းငယ် ရယ်မော နောက်ပြောင်ပြီးနောက် လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့က အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်၍ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

...

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က တန်ဖိုးကြီး သစ်သားပန်းပုရုပ်ကို အပူပေး အုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ စားပွဲလေးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။

သူ သေချာ အနီးကပ် မကြည့်ရသေးမီမှာပင် သူ၏ သမီးလေး ရှောင်ရှောင်က ပြေးလာပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်၍ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... သမီးအတွက် ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ယူလာခဲ့တာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ သမီးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖောင်းမို့နေသော ပါးပြင်လေးကို နမ်းလိုက်၏။

"ဒါက ပစ္စည်းကောင်းလေးပေါ့... အမေ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အတူတူ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ရှောင်က နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"အမေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ခူးဖို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်... အဖေက အမေ့ကို မကူညီဘူး..."

လဲ့ချန်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြုံးလိုက်၏။

"ခဏနေ သွားမှာပါ... ခဏနေ သွားမှာပါ..."

လဲ့ချင်းက ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သစ်သားပန်းပုရုပ်ကို ကောက်ယူကာ သေချာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကို... အဘိုးလျူက သာမန်ပုံစံမျိုး ရှိပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ ဒီရတနာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးနော်..."

"ဟုတ်တယ်..."

လဲ့ချန်ကလည်း သစ်သားပန်းပုရုပ် တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်၏။

“လက်ရာနဲ့ အရောင်အသွေးက သာမန် မဟုတ်ဘူး... အဘိုးလျူက အရင်တုန်းက သာမန်လယ်သမားတစ်ယောက် သေချာပေါက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

"အစ်ကို... သူက လွတ်မြောက်ရေး ရပြီးတဲ့နောက် ပုန်းရှောင်နေတဲ့ အရင်ခေတ်က မြေရှင်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား..."

လဲ့ချင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"အဲဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူး... မြေရှင်တွေနဲ့ သူဌေးတွေက ရွှေချောင်းတွေ၊ ငွေဒင်္ဂါးတွေကိုပဲ ဝှက်ထားတတ်ကြတာ... ဒီသစ်သားတုံးတွေကို ဘယ်သူက ဝှက်ထားမှာလဲ... အဲဒါအပြင် အဘိုးလျူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ စကားပြောဟန်က ခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့ လူတန်းစားနဲ့ မတူဘူးလေ..."

"ဒါဆို သူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မယ်ထင်လဲ..."

လဲ့ချင်းက ပို၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးလျူ ပေးလိုက်တဲ့ လိပ်စာကတော့ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်... မြို့ပြသုတေသန အင်စတီကျုတဲ့လား... သူက သုတေသန အင်စတီကျုနဲ့ ဘာများ ပတ်သက်နေနိုင်လို့လဲ..."

ထိုစဉ် ချီလန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာပြီး အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။

“ငါ အတော်ပင်ပန်းနေပြီ..."

ရှောင်ရှောင်က ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ချီလန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်၏။

"အမေ... အဖေက ပစ္စည်းကောင်းလေး ယူလာတယ်..."

ထိုအခါမှ ချီလန်က အပူပေး အုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ သစ်သားပန်းပုရုပ်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"အိုး... ဒါက ဘာရတနာလေးလဲ... ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းလား..."

လဲ့ချန်က ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ချီလန်အား ပြန်ပြောင်း ပြောပြလိုက်ရာ ချီလန်ကလည်း အဘိုးလျူမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"အဲဒီတုန်းက အရာအားလုံးက ရှားပါးတယ်လေ... ဖွဲနုနဲ့ တောဟင်းရွက်တွေ စားရတာတောင် ကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြရတာ... နေရာတိုင်းမှာလည်း အလောင်းတွေချည်းပဲ... ရွှံ့စေးတွေ စားပြီး ဗိုက်ပွလို့ သေသွားတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ..."

ချီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြီးမားဆုံးဆန္ဒက ထမင်းတစ်နပ် အဝစားရဖို့ပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... သမီး ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အသားစားရပြီး ဗျောက်အိုးဖောက်ရမယ့် နှစ်သစ်ကူးအချိန်ကို အမျှော်လင့်ဆုံးပဲ..."

ရှောင်ရှောင်က ဝင်ရောက် ရောယောင် ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လောက် ကံကောင်းလဲဆိုတာ မသိဘူးလေ လူဆိုးမလေးရဲ့... အခုက အရင်တုန်းကထက် ဘဝက အများကြီး ပိုကောင်းနေပြီပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်..."

ချီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ခုလိုခေတ်မှာ ဘဝက တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာတာ နှမ်းပွင့်လေးတွေ တစ်ဆင့်ထက်တစ်ဆင့် မြင့်မြင့် ပွင့်လာသလိုပဲ..."

ဘဝက ပိုကောင်းလာသည်ဆိုသော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးနှုန်းများက မြင့်မားနေဆဲဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် အသားက တစ်နှစ်လျှင် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှသာ စားနိုင်သော တန်ဖိုးကြီးသည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ချီလန်က ပြောတော့မည် ပြင်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြော၍ မဆုံးမီပင် အပြင်ဘက်မှ ကမန်းကတန်း အော်ခေါ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ချန်ဇီ... ချန်ဇီ... အိမ်မှာ ရှိလား..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ချန်က တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လဲ့ကျီမင်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲဖြစ်သွားပြီး ဤမျှ ညဉ့်နက်နေချိန်တွင် ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေ၏။

သူက ကိုင်ထားသော သစ်သားပန်းပုရုပ်ကို အမြန်ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ရှိတယ်... ဘာကိစ္စလဲ အစ်ကိုကျီမင်..."

တံခါးက ဘုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လဲ့ကျီမင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အပြေးအလွှား ဝင်လာကာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးပေါက်များ စို့နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ချန်ဇီ... ပြဿနာတော့တက်ပြီ... တောဝက်အုပ်တွေ တောင်ပေါ်ကနေ ထပ်ဆင်းလာပြန်ပြီ..."

အခန်းထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရှောင်ရှောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချီလန်၏ နောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာလေးက သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေ၏။

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွား၏။ သူက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တောဝက်ဘုရင်ကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုမှ ရက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။

"ဘာလို့ ထပ်လာကြပြန်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် ရှင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အိုး... ပြောတောင် မပြောချင်ပါဘူးကွာ..."

လဲ့ကျီမင်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေ၏။

"တောဝက်ဘုရင် သေသွားပေမဲ့ တောင်ပေါ်မှာ တခြားတောဝက်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပုံရတယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး သီးနှံတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ အကောင်အရေအတွက်က အရင်တစ်ခေါက်ကလောက် မများပေမဲ့ ငါတို့အတွက် ဒုက္ခများအောင် လုပ်ဖို့တော့ လုံလောက်သေးတယ်..."

တောဝက်များ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သီးနှံများကို ဖျက်ဆီးခြင်းက လူတိုင်း၏ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေသည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး အရိုးကြေကြေ အရေခမ်းခမ်း စိုက်ပျိုးထားသော ကောက်နှံရိက္ခာများကို တောဝက်များက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းကား တကယ့် ဘေးဒုက္ခကြီးပင် ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က အခြေအနေ၏ ဆိုးရွားမှုကို နားလည်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းလေးကို စိတ်အေးစေရန် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး ရှောင်ရှောင်ရယ်... အဖေက သူရဲကောင်းကြီးလုပ်ပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ တောဝက်တွေ အားလုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်မယ်နော်..."

ရှောင်ရှောင်က နားလည်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လဲ့ချန်က ထောင့်တွင်ရှိသော အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ယူကာ ကျည်ဆန်များကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"

မင်းတို့နှစ်ယောက်အိမ်မှာ စောင့်နေခဲ့ကြ... ငါ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ချီလန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သတိထားနော်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပင်ပန်းမခံနဲ့ဦး..."

လဲ့ချင်းက ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... သတိထားနော်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လဲ့ကျီမင်၏ နောက်မှနေ၍ တံခါးပြင်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွား၏။

တောင်ပေါ်ရွာလေး အထက်တွင် ညအချိန် ကျရောက်လာပြီး ကြယ်အနည်းငယ်မျှသာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ကျီမင်တို့က လယ်ကန်သင်းရိုးအတိုင်း လျှောက်သွားကြရာ သူတို့၏ ခြေသံများက တိတ်ဆိတ်နေသော ညအချိန်တွင် ထူးခြားစွာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေ၏။

"ဒီတစ်ကြိမ် တောဝက်အုပ်က ဘယ်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အိမ်နောက်က လယ်ဧက အနည်းငယ်မှာပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က မလှမ်းမကမ်းရှိ မှောင်မည်းနေသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ငါ အခုလေးတင် အဲဒီကို သွားကြည့်လိုက်တာ... ဘုရားရေ... ပြောင်းဖူးခင်းတစ်ခုလုံး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ ရှုပ်ပွနေတာပဲ..."

မှိန်ပျပျ ကြယ်ရောင်ကို အသုံးပြု၍ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ကျီမင်တို့က ပြောင်းဖူးခင်းဆီသို့ မညီညာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်သွားကြသည်။

"ဒီတောဝက်တွေက ပိုပိုပြီး ရမ်းကားလာကြပြီ..."

လဲ့ကျီမင်က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ တောဝက်တွေ အရမ်းများခဲ့တယ်... အခုတော့ ရက်အနည်းငယ် ခြားတစ်ခါ ဆင်းလာကြတယ်... တကယ့် ဘေးဒုက္ခကြီးပါပဲ..."

လဲ့ချန်သည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုပါက တောဝက်ဘုရင် အသတ်ခံရပြီးနောက် အခြားတောဝက်များမှာ ကြောက်ရွံ့သွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ ဘာကြောင့် သူတို့က တောင်ပေါ်မှ ပိုမို မကြာခဏ ဆင်းလာရသနည်း။ တောင်ပေါ်တွင် စားစရာ ရှားပါးသွားခြင်းများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား။

သူတို့နှစ်ယောက်က ပြောင်းဖူးခင်းအစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး လရောင်အောက်တွင် လယ်ကွင်းထဲရှိ ရှုပ်ပွနေမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ပြောင်းဖူးရိုးတံများမှာ ကျိုးကျနေပြီး ပြောင်းဖူးဖူးများမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ်ခံထားရကာ နေရာအနှံ့တွင် တောဝက်ခြေရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ..."

လဲ့ကျီမင်က အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို မြှောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူက မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်တောထဲမှ "ဂူးဂူး" ဟု မြည်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"သူတို့ လာနေပြီ..."

လဲ့ချန်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

လဲ့ကျီမင်သည်လည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေါက်ပြားကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

မကြာမီတွင် မည်းနက်သော ပုံရိပ်အချို့က သစ်တောထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့ကား သီးနှံများကို ဖျက်ဆီးရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော တောဝက်များ ဖြစ်ကြ၏။

ထိုတောဝက်များမှာ ကြီးမားဝဖြိုးပြီး ချွန်ထက်သော အစွယ်များပါရှိကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သတ္တဝါများကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ပြီး တောဝက်တစ်ကောင်ကို ချိန်ရွယ်ကာ မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်၏။

သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ညအချိန်၏ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တော့သည်။