အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း (၉၅) တောင်စောင့်လဲ့ချန်

တောဝက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး နှစ်ချက်၊ သုံးချက်ခန့် တွန့်လိမ်သွားကာ ငြိမ်သက်သွား၏။

အခြားတောဝက်များမှာ သေနတ်သံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ကျီမင်တို့က သူတို့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြပြီး သေနတ်နှစ်ချက်၊ သုံးချက်ခန့် ထပ်မံ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော တောဝက်များကိုပါ သုတ်သင်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တောဝက် အသေကောင်များကို ရှင်းလင်း၍ ပြီးသွားသောအခါ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က တောဝက်တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းက ကြီးမားသော အသားစားသတ္တဝါတစ်ကောင်က ကိုက်ဖြဲထားသည်နှင့် တူနေသည်။

ညအချိန် ကုန်လွန်သွားပြီး မိုးသောက်ရောင်ခြည် တစ်ချက်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာသောအခါ လဲ့ချန်က အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပခုံးပေါ် လွယ်တင်လိုက်ရာ ယမန်ညက အဖြစ်အပျက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ဖျက်ဆီးခံထားရသော ပြောင်းဖူးခင်းကို နောက်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တောဝက်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားများကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။

"ချန်ဇီ... တစ်ညလုံးအလုပ်တွေ လုပ်ရတာ တော်တော် ပင်ပန်းသွားပြီ..."

လဲ့ကျီမင်က မြေကြီးပေါ်မှ မြေဆီမွှားများကို လက်ဖြင့် ခါချလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

ရိုးရှင်းသော ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းက သေးငယ်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းက နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဟေ့... ပင်ပန်းတယ်ဆိုတာ ဘာစကားလဲ... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေကသာ တကယ် အသာစီးရသွားရင် ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာပြရမှာတောင် ရှက်စရာကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က နောက်တစ်ဝက်၊ တည်တစ်ဝက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပခုံးပေါ်ရှိ အမဲလိုက်သေနတ်၏ အနေအထားကို ပြင်လိုက်၏။

သူက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း ယမန်ညက ရုတ်တရက်တွေ့ရှိခဲ့ရသော အရာကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေသည်။

"အဲဒါကလည်း ယုတ္တိတန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

လဲ့ကျီမင်က ကိုက်ရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအရာကို ကြည့်ဦး... ဒါက တောဝက်တစ်ကောင် လုပ်နိုင်တဲ့အရာနဲ့ မတူဘူး... တောင်ပေါ်မှာ တခြားတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်..."

တိရစ္ဆာန်များက သူတို့၏ နေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် ထိခိုက်ခံရသောကြောင့် အများအားဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းလေ့ ရှိကြသဖြင့် တောဝက်များမှာ အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေအလွန်များ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လဲ့ကျီမင်က အတွေ့အကြုံရှိသော ဝါရင့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို မှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝံပုလွေတွေ လာနေတယ်လို့ ပြောချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... ကြီးမားတဲ့ အသားစားသတ္တဝါတွေ တောင်ပေါ်ကနေ ပြောင်းရွှေ့သွားကတည်းက ဒီဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေအတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုက တောဝက်တွေပဲလေ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ဝံပုလွေကို ဘယ်သူ မြင်ဖူးလို့လဲ..."

လဲ့ကျီမင်က ပြန်မဖြေဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်၏။

“ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စအတွက် ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်... သေချာ စောင့်ကြည့်ထားဦး... ရွာသားတွေက မင်းကို ငါတို့ရဲ့ တောင်စောင့်လို့ ထင်နေကြပြီဆိုတော့ မင်းလည်း အဲဒါကို သိထားသင့်တယ်..."

"ကဲပါ... အစ်ကိုက ပြဿနာအားလုံးကို ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် ပုံချနေတာပဲ..."

လဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူက အနည်းငယ် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့နှစ်ယောက် ရွာထဲသို့ ပြန်လျှောက်လာကြစဉ် ရွာထိပ်၌ ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွာသား အနည်းငယ်က လဲ့ချန်အား အဝေးမှ လှမ်းအော်ကြသည်။

"ချန်ဇီ... တောဝက်တွေ အားလုံးကို ထပ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြန်ပြီလား... မင်းသာ အကာအကွယ် ပေးထားရင် သီးနှံတွေက လုံခြုံပါပြီ..."

လဲ့ချန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကြီးကြီးမားမားကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ညတည်းနဲ့ ပြီးသွားမယ့်ကိစ္စပါ..."

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ဖြည့်စွက် တွေးလိုက်မိသည်။

*ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အခြေအနေက အဲ့လောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး…*

...

"အိုး... ရှင် ပြန်လာပြီလား..."

ချီလန်က လဲ့ချန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ကိုင်လာသော သစ်ကြားသီးနို့ ပုလင်းကို ကမန်းကတန်း ချထားလိုက်၏။

"မနေ့ညက တောင်ပေါ်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို စားပွဲရှည်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သမီးလေး ရှောင်ရှောင်က စောင်တစ်ထည်ကို ပတ်၍ ခွေးခြေပုလေးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုကောင်မလေးက ယမန်ညက သူ့ကို စောင့်ရန်အတွက် အတင်းအကျပ် နိုးနေအောင် နေခဲ့ပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"အဖေ ပြန်လာပြီလေ ရှောင်ရှောင်... အိပ်တော့နော်..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ ချီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ညီမလေး လဲ့ချင်းကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

ထိုစဉ် လဲ့ချင်းက အိုးထဲရှိ ကောက်နှံစုံ ယာဂုကို မွှေနေရင်းမှ သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... မနေ့ည အဲ့တောဝက်တွေ တော်တော် သောင်းကျန်းသွားတယ်လို့ ကြားတယ်... အစ်ကိုက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရှင်းပစ်လိုက်တာလား..ရှုံးသွားလား."

"ရှုံးတယ်၊ မရှုံးဘူးဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး..."

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး လှည့်၍ ကုလားထိုင်ကို နောက်မီချလိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ချင်းချင်း... အဲ့မေးခွန်းတွေကို မမေးပါနဲ့တော့..."

"ငါ တစ်ညလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်တောင် မအိပ်ရသေးဘူး... သွားအိပ်တော့... မီးဖိုချောင်ထဲမှာရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ မင်းယောင်းမနဲ့ အိပ်ရဦးမယ်... သူ့ကို မအိပ်ရအောင်မလုပ်နဲ့..."

"ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ... နေ့လယ်ကြီး ရှိသေးတယ်လေ..."

လဲ့ချင်းမှာ ထိုစကားကြောင့် တစ်မုဟုတ်ချင်း မျက်နှာ နီမြန်းသွား၏။ သူမက ဟင်းမွှေယောက်မဖြင့် လဲ့ချန်ကို ညွှန်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက စကားပြော အရမ်းတတ်လွန်းတယ်..."

ထို့နောက် သူမက မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ မီးဖိုဆီသို့ ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။

ချီလန်က လဲ့ချန်၏ မဖွယ်မရာ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ နီမြန်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှင်က ကလေးတွေရှေ့မှာ ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်ပြောနေရပြန်တာလဲ..."

သူမက တိုးတိုးလေး ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များက လဲ့ချန်ထံသို့ ခိုးကြည့်မိသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ စွက်ဖက်နေသည်။

လဲ့ချန်က သူ ယခုလေးတင် အသုံးပြုခဲ့သော အမဲလိုက်သေနတ်ကို သိမ်းဆည်းရန် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်ပြီး မကြားဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ နားရွက်နားသို့ ကပ်၍ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ချီလန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်၏။

ညအချိန် ကျရောက်လာပြီးနောက် အိမ်လေးက နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်စက်နေ၏။

ကိုက်ရာများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဖြတ်ပြေးနေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့နံနက် မိုးသောက်ရောင်ခြည် လင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လဲ့ချန်က အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

မထွက်ခွာမီ သူက အားကော်ကို သီးသန့် နှိုးလိုက်သည်။ ဤကောင်လေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးအ ပုံပေါက်သော်လည်း ထောင်ချောက်များ ဆင်ရန် တောင်ပေါ်သို့ သွားမည်ဟု ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားဆေး ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခုန်ထရပ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... တောဝက်တွေကို အဝေးမှာ ရှိနေအောင် ထောင်ချောက်တွေကို ရေအရင်းအမြစ်နားမှာ ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ခွေးတွေထက်တောင် အနံ့ခံ ပိုကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်..."

အားကော်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖန်တီးထားသော ကြိုးကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"မှန်တယ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီပေါ့..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူက သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ တူးထားသော တွင်းကြီးကို သစ်ရွက်ခြောက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ အဓိကအလုပ်က နေရာချဖို့ပဲ... ငါတို့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် စမ်းကြည့်ကြမယ်... တောင်ပေါ်က လမ်းတွေက ရှုပ်ပွနေတာ... အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး..."

မိုးလင်းလာသောအခါ သစ်တောနှင့် တောင်နက်များထဲမှ မြူခိုးများက လုံးဝ မကွဲသေးဘဲ ခြေအောက်ရှိ မြက်ပင်များဆီမှ စိုစွတ်သော အအေးဒဏ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။

လဲ့ချန်က နောက်ဆုံး ထောင်ချောက်ကို သေချာ ဖုံးအုပ်ရန် ခါးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အားကော်၏ ခြေထောက်ဘေးရှိ သံညှပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟေ့... ဒါကို မနင်းမိစေနဲ့... မဟုတ်ရင် နောက်ကျ မင်းခွေးခြေထောက်ကို ငါ ကယ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

သူက သူ၏ စကားလုံးများကို တမင် အလေးပေး ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဟွန့် အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ပြောတဲ့ပုံစံက ကျွန်တော် တောဝက်ထောင်ချောက်ထဲ မိသွားဖို့ တကယ်မျှော်လင့်နေသလိုပဲ..."

အားကော်က သွားဖြီးလိုက်ရာ သူ၏ မူလက ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ မျက်နှာချိုသွေးနေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ လက်ကမူ လိမ္မာစွာဖြင့် သံညှပ်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရွှေ့သွား၏။

သူက မိုက်မဲသော မေးခွန်းတစ်ခု မေးမိမှန်း သိသွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... တကယ်လို့ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကသာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ထောင်ချောက် ဆင်မယ်ဆိုရင် တွင်းတူးပြီး ငါတို့ကို ဖမ်းမှာမဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်မှာ အော်ရယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ တင်ပါးကို ခြေဖြင့် ကန်လိုက်၏။

"မင်းခေါင်းထဲမှာ အသုံးမကျတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်း ပြည့်နေတာပဲ... တောဝက်တွေက ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီလို့ ထင်နေလား... ဒါပေမဲ့ ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောရိုင်းထဲမှာ ထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတချို့ကို တကယ် တွေ့ရနိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အားကော်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို သပ်၍ မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တော်တော် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ... ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ကဲပါ... အဲ့လိုကြက်သီးထစရာ ကိစ္စတွေကို ဆက်မပြောကြတော့ဘူး... အလုပ်ပဲ ဆက်လုပ်ကြစို့..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်းနှင့် အနီးရှိ မြက်ခင်းများကို သေသပ်အောင် ပုတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားတဲ့ တောဝက်သာ တကယ်ရှိခဲ့ရင် မင်း အားကော် တစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီအကောင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ ရပ်လို့မရဘူးလား..."

အားကော်က မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ရယ်မော၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက တော်တော် အပြောကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော်က အစ်ကို့လျှာကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မွေးလာတာနေမယ်..."

သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတကွ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ထောင်ချောက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်ကိုင်းကို ကိုင်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလောက်ဆို ရပြီ... နေထွက်လာတော့မယ်... မနက်ဖြန် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့... ငါ အိပ်ဖို့ ပြန်တော့မယ်..."

အခန်း (၉၆)လဲ့ချင်း သင်ခန်းစာရသွားခြင်း

မနက်ခင်း တောင်လေက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး နေရောင်ခြည်က သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာ၏။

လဲ့ချန်က လှည့်၍ စုတ်ပြဲနေသော ဂုန်နီအိတ်ကို ထမ်းထားသည့် အားကော်အား ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... မင်း မပြန်ရင် မင်းအိမ်က ကြက်မကြီးတွေနဲ့ ခွေးတွေ ရူးကုန်တော့မှာပဲ... ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြစို့... တောင်ပေါ်က ဆင်းရအောင်..."

အားကော်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အိတ်ကို ကျပ်နေအောင် ချည်လိုက်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... နောက်တစ်ခါကျရင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ ပဲတွေ နည်းနည်း ထည့်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာ... ဒါမှ တောဝက်တွေ ပိုပြီး အနံ့ခံလို့ ကောင်းသွားမှာ..."

သူက ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် စကားပြောနေပြီး တောင်ပေါ် တက်လာစဉ်က အသက်မပါသော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

လဲ့ချန်က သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ဆွဲယူ၍ အားကော်အား ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ အဲဒီလောက် အကျယ်ကြီး မအော်စမ်းနဲ့... ငါ့နားတွေ ကွဲတော့မှာပဲ..."

အားကော်က အစ်ကိုချန်နှင့် ငြင်းခုန်နေစရာ မလိုမှန်း သဘောပေါက်ကာ လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်... သွားပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်၍ တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ပြေးဆင်းသွားရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အော်သံကို ပိုဝေးသော နေရာမှ ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုချန်... မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို ထပ်ခေါ်ဦးမှာလား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းခါယမ်း၍ ရယ်မောလိုက်၏။

“အရူးလေး..."

သူက ရွာထဲရှိ နွားတင်းကုပ်တံခါးဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လျှောက်လာပြီး ကျွီခနဲ မြည်သွားသော တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးဖိုချောင် အဝင်ဝ၌ ထားရှိသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံငယ် လည်ပတ်နေသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ ညီမဖြစ်သူ လဲ့ချင်းက ရှောင်ရှောင်အား သဘောကျ နှစ်ခြိုက်စွာ သီချင်းဆိုပြနေသံလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကြိတ်ဆုံလေးက လည်လို့ လည်... ကြက်ဥဟင်းချိုနဲ့ ခေါက်ဆွဲ... ညီမလေးက တစ်လုတ်စား... အစ်မက နှစ်လုတ်စား..."

ဤသံစဉ်ကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ကြီးကြီးမားမားကိစ္စ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။

သူက လိုက်ကာကို မ၍ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါကော ဘာတွေ ဝယ်လာပြန်ပြီလဲ..."

မီးဖိုဘေးတွင် မီးခိုးရောင် အဝတ်အိတ်လေး ကိုင်၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော လဲ့ချင်းက သူ့အသံကို ကြားသောအခါ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို လုံးဝ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး… ညီမ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အမြတ်ကြီး ထွက်လာတာ..."

သူမက အဝတ်အိတ်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်အောက်တွင် အညိုဖျော့ဖျော့ အရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... အရည်အသွေး မဆိုးဘူး မဟုတ်လား... ညီအင်္ကျီနှစ်ထည်နဲ့ လဲလာတာ... အဲဒီအဘိုးကြီးက ကြေးဒင်္ဂါးတွေ တန်ဖိုးရှိမှန်းတောင် မသိဘူး… ညီမ ဘယ်လောက် ဉာဏ်ကောင်းလဲ မြင်လား..."

လဲ့ချင်းက စကားပြောနေရင်း သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးတိုလေးတစ်ခုကို ဂုဏ်ယူစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည့်နေ၏။

သို့သော် လဲ့ချန်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အေးစက်စက် လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်မိသည်။

"အမယ်လေး... ဒီအတုက ဘယ်လောက်တောင် အရောင်တင်ထားလဲ ကြည့်ပါဦး... တော်တော်လေး သိသာနေတာပဲ... ပြောစမ်းပါဦး... ဘယ်တစ္ဆေက ဒီအမှိုက်စကို မင်းလက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးလိုက်တာလဲ..."

"အတု... အတု ဟုတ်လား..."

လဲ့ချင်း၏ အပြုံးက မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွား၏။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို အနီးသို့ ယူလာပြီး သေချာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးဖြင့်ပင် အစစ်နှင့် အတုကို ခွဲခြားနိုင်သေးသည့်အလား ရှိနေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင်... ညီမကို လာမလိမ်ပါနဲ့... အတုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ပြီးပြည့်စုံအောင် ချောမွေ့နေမှာလဲ..."

"အရမ်းချောမွေ့နေတာက ကလေး တစ်ယောက်ယောက်က ဝက်ဆီတွေ သုတ်ထားလို့နေမှာပေါ့... အစစ်ဆိုရင် အဲ့လောက် ပေါ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို မီးဖိုပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ သင်ခန်းစာ ရသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်... နောက်တစ်ခါ ဈေးသွားရင် ကောက်နှံရိက္ခာတွေကို ဘာနဲ့မှလွယ်လွယ် မလဲနဲ့... အထူးသဖြင့် မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးဆိုရင် ပိုဆိုးတယ်... နားလည်လား..."

လဲ့ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းမှာ သူမ၏ အင်္ကျီကို ဖုံးလုမတတ် ဆူထွက်သွား၏။ သူမ၏ တောက်ပပြီး မျှော်လင့်နေသော မျက်လုံးများမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ညီမက အမြတ်ကြီး ထွက်ပြီထင်လို့ နှစ်သစ်ကူး အမှတ်တရအနေနဲ့ အစ်ကို့ကို ပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ..."

သူမက အဝတ်အိတ်ကို ရိုရိုသေသေ ကိုင်ထားရင်း တိုးလျောက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟူး... သကြားလုံး နည်းနည်းနဲ့ လဲခဲ့ရင်တောင် ကောင်းသား..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်သည်။

"ကဲ... သင်ခန်းစာရပြီ မဟုတ်လား... မရသေးဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန် မင်းကို ဟိုအမှိုက်ကောက်တဲ့သူတွေဆီ တကယ် ခေါ်သွားပြီး သူတို့ ခန့်မှန်းတဲ့ တန်ဖိုးအရ မင်းကို ရိုက်သင့်၊ မရိုက်သင့် မေးကြည့်ရမလား... ဟမ်..."

လဲ့ချင်းက ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုက ညီမကို လှောင်နေတာပဲ... ဟွန့်..."

သူမက အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲယူ၍ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အတွင်းခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဘုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်သည်။

လဲ့ချန်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ တောက်ခေါက်၍ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သူက ရန်ပဲထောင်တတ်ပြီး ဘာမှမလုပ်တတ်ပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ပွက်ပွက်ဆူနေတာပဲ..."

ညဉ့်နက်လာသောအခါ လဲ့ချန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ညီမဖြစ်သူ၏ ဆူပုတ်နေသော မျက်နှာကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာ၏။ သူက မနေနိုင်ဘဲ ကျိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။

"ဟိုကောင်မလေးကို နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာသင်ခန်းစာ ပေးရဦးမယ်..."

သို့သော် နောက်နေ့ နံနက် မိုးသောက်ရောင်ခြည် လင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်းထဲမှ လဲ့ချင်း၏ ကမန်းကတန်း ခြေသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။

သူ မမေးလိုက်ရမီမှာပင် အထုပ်ငယ် တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ထားသော ညီမဖြစ်သူက သူ၏ ပြတင်းပေါက်နားမှ ဖြတ်သွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ညီမ တောဘက်ကို သွားမလို့... ဒီနေ့ညမှ ပြန်လာမယ်... ညစာ မစောင့်နဲ့နော်..."

လွင့်ပျံသွားသော လေလှိုင်းများက ဖုန်မှုန့်များကို ထောင်းခနဲ ထသွားစေပြီး လဲ့ချန်အား သူမကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဘာဖြစ်နေသနည်းဟု မေးရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးခဲ့ချေ။ သူက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဤကောင်မလေးက သူမ၏ အကျင့်ဟောင်းများအတိုင်း ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလားဟု တွေးတောနေမိ၏။

အိမ်မှုကိစ္စများကို တစ်မနက်ခင်းလုံး လုပ်ပြီးနောက် နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ချီလန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ချင်းချင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားတာ... ဘာတွေလုပ်နေလဲမသိဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ တူအစွန်းကို ကိုက်ရင်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ကောင်မလေးက ကြေးဒင်္ဂါးကိစ္စကြောင့် တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံရတယ်... တစ်နေရာရာမှာ ဖြေရှင်းနည်း သွားရှာနေတာ နေမှာပါ... အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းကောင်း... သူ့ကို လိမ်ပြီးရင်တောင် သူ သင်ခန်းစာ ရသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး..."

သို့သော် ထင်ထားသည့်အတိုင်း လဲ့ချင်းက ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲ၍ ပြန်ရောက်လာ၏။ သူမက ဖိနပ်ပင် မချွတ်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရခက်သော အသွင်အပြင် ရှိနေသည်။

လဲ့ချန်က အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ကာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေကြောင်း ခန့်မှန်းမိသော်လည်း နောက်သို့ အလျင်စလို လိုက်မသွားချေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ သိချင်စိတ်များကမူ နိုးကြွလာ၏။

"ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ အသစ်အဆန်း တစ်ခုခုကို လုပ်ပြတော့မလို့လား..."

လဲ့ချန်က လက်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မီးထဲသို့ ထင်းထပ်ထည့်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အတွင်းခန်းထဲမှ ဆူညံသော လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရရာ အံဆွဲများနှင့် ဗီရိုများကို မွှေနှောက် ရှာဖွေနေသံများနှင့်အတူ လဲ့ချင်း၏ တိုးတိုး ရေရွတ်သံများလည်း တွဲလျက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒီနေရာမှာလား... ပျောက်သွားတာများလား... မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာ ရှိရမှာပေါ့..."

သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ လဲ့ချင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် အနေအထားဖြင့် အဝတ်ဗီရိုဟောင်းအောက်တွင် တစ်ဝက်ခန့်ဝင်နေပြီး သူမ၏ တင်ပါးက အပေါ်သို့ ထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမက တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူမ၏ လေးနက်သော အမူအရာက သူမသည် ဗီရိုအောက်မှ ရတနာတစ်ပါးကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေသလောဟုပင် ထင်မှတ်ရစေသည်။

"ဟေ့... မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မလို့လား..."

"အား..."

လဲ့ချင်းက ရုတ်ခြည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဗီရို၏ ဘောင်နှင့် ဝင်ဆောင့်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူမက အထိတ်တလန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လဲ့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် သေသည်အထိ ငြင်းဆန်မည့် အမူအရာဖြင့် သူမ ကိုင်ထားသော အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် စာအုပ်ကို ကျောနောက်သို့ ဝှက်ထားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ညီမ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... ရမ်းသန်းပြီး မခန့်မှန်းပါနဲ့..."

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အိုး... ဘာမှမလုပ်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို ဘာလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်တွေ ပေနေပြီး ကြက်ခိုးစားထားတဲ့ မြွေပါလို အပြစ်ရှိသလို ပြုမူနေတာလဲ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာမပြောနဲ့..."

လဲ့ချင်းက သူ့ကို စူးရဲစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်ပြီး သူ့ကို သတိထား၍ အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ညီမက အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ... အစ်ကိုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ထပ်မံ မေးခွန်းထုတ်ရန် မစောင့်တော့ဘဲ သူမက စာအုပ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။ စာအုပ်၏ မီးခိုးရောင် ကျောရိုးက နေရောင်အောက်တွင် လှုပ်ခါသွားပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ "ဒင်္ဂါးပြား စုဆောင်းခြင်းနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်း" ဟူသော စာသားများကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် လဲ့ချင်းက ယနေ့ မြို့ပေါ်သို့ သွား၍ စာအုပ်များ သွားငှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဤကောင်မလေးက တကယ်ပဲ လေးလေးနက်နက် သဘောထားလိုက်ခြင်းလား။

လဲ့ချန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရယ်ချင်သလို၊ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ "သုတေသန ရလဒ်များ" ကို မြင်တွေ့ရရန် ရက်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ကြည့်မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားအပိုများ မပြောချင်တော့ချေ။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း လဲ့ချင်းက စာအုပ်ပုံထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ထမင်းပင် ကောင်းကောင်း မစားတော့ပေ။ သူမက ရံဖန်ရံခါ "အော်... အရည်အသွေးကို ဒီလို ခွဲရတာကိုး..." နှင့် "ဟင်... ပုံစံတွေရဲ့ အနုစိတ်မှုဆိုတာ ဒီလိုမျိုးလား..." ဟု သူမဘာသာ ရေရွတ်နေတတ်သည်။