အခန်း(၄၅၁-၄၅၃)

အခန်း 451

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ။

ဆုပိုင်သည် တိရစ္ဆာန်ရုံ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ရုံးခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ခရီးသွားအုပ်စုတစ်စုကို တွေ့လိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် အတွင်းသို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

“ကျွန်တော် ထွက်သွားတုန်းက တံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့တာပါ!”

မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဆုပိုင်သည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။

“အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ စောင်ကို အကုန် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ပြန်လာရင် ဒေါသထွက်တော့မှာပဲ!”

“ဒီနေ့ ဟက်စကီးရဲ့ အစွမ်းကို သိသွားပြီ၊ အိမ်ဖျက်တာ အံ့သြစရာပဲ၊ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ကြမ်းပြင်ကိုတောင် တူးလိုက်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေး ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ပုံမှန်ဆို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို အရမ်းကြောက်တာ၊ ဒီဆေးတွေ သောက်ထားလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အရိုက်ခံရမှာ မကြောက်တော့ဘူးလား”

“...”

ခရီးသွားအုပ်စုတစ်စုက ရုံးခန်းအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ပြီး အမျိုးမျိုးသော အရာဝတ္ထုများကို တူးဖော်နေကြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။

ဟက်စကီး ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အစွမ်းထက်လာတာလဲ။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အများရှေ့မှာတောင် ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးရဲတာပဲ။

“အူ... အူ...”

“ဖျက်... ဖျက်ပစ်!”

ဟက်စကီးသည် ကုတင်ခြေထောက်ကို ကိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ ဆွဲသွားသည်။

“ဒုန်း...”

တံခါးဝတွင် လေးလံစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သွေးကြွေးကို သွေးနဲ့ပဲ ဆပ်ရမယ်။

ဟွန့်…

ဒီလိုမျိုး ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ ဒါကို သည်းခံလို့ရမလား။

“ဝိုး... မှန်က ကောင်းနေတုန်းပဲ”

ဘေးရှိ ပြတင်းပေါက်မှန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဟက်စကီးသည် ရုံးစားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း!”

ခေါင်းဖြင့် အားကုန်ရိုက်လိုက်ပြီး မှန်များ အားလုံး ကွဲသွားသောအခါမှ ကျေနပ်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းကို လှုပ်လိုက်သည်။ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်က မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေသည်။

451 02

ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဟက်စကီးသည် ရုံးခန်းမှ ခေါင်းမော့ကာ ရင်ကော့လျက် ထွက်လာသည်။

ဒီတစ်ခါ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က သူ့အစွမ်းကို သိသွားပြီ။

စောင့်နေပါ…

ဒါက သူ့ရဲ့ လက်စားချေမှုရဲ့ ပထမဆုံးအဆင့်ပဲ... မင်း ပြန်ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့... ဒုတိယအဆင့် ရောက်လာပြီ...

“ဒိုင်း...”

“ဟာ...”

ရုတ်တရက် ခေါင်းထိပ်တွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟက်စကီးသည် သွားများကို စိလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဆေးရုံသွားတယ် မဟုတ်လား။

ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ။

သူ့ရှေ့တွင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ကြည့်နေသည်။

ဒါက ခွေးတစ်ကောင်ကို ကြောက်လန့်စေတာပဲ။

“ဟူး...”

“အဲဒါက... ငါ...”

“ငါ ဒိုဘီတို့နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းဆိုထားတယ်၊ ငါအရင် သွားလိုက်မယ်နော်”

တုန်ယင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဟက်စကီးသည် အမြီးကို ညှပ်ကာ အဝေးသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

“ဟဲဟဲ၊ အားလုံး ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ဆော့လို့ရပါတယ်!”

ဆုပိုင်သည် လူအားလုံးကို ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ဟက်စကီးကို ဆွဲခေါ်ကာ အဝေးမှ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ မှန်အိမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“အူ...”

“မင်း ဘာလုပ်တော့မှာလဲ?”

ဟက်စကီးသည် သူ့ရှေ့မှ ကြီးမားသော ဖန်ဘူးကို ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

ဆုပိုင်သည် မှန်အဖုံးကို ဖွင့်ပြီး ကွေးနေသော ရွှေမြွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟက်စကီးကို အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ကစားဖော် လိုချင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီကောင်လေးက မင်းအတွက်ပဲ...”

“သေအောင် မကစားနဲ့ပေါ့!”

ပြောပြီးနောက် မှန်အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ဖွတ်... ဖွတ်... ဖွတ်!”

ရွှေမြွေရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ ကိုယ်က သူ့ခြေဖဝါးကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့လည်ပင်းပေါ်ကို တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းတစ်လုံးက သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

451 03

“အူ...”

“ဟီး... ဟီး... ဟီး၊ မင်း ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ... ငါ မင်းနဲ့ ဆော့မယ်လေ”

“အစ်ကို၊ ဘာကစားချင်တာလဲ?”

“အစ်ကို၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဘာမဆို ကစားပေးမယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မကိုက်ပါနဲ့...”

ဟက်စကီးသည် မျက်လုံးကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ပြီး သူ့နှာခေါင်းရှေ့တွင် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ အစွယ်များကို ပြသနေသည့် ရွှေမြွေကို ကြည့်ပြီး တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ဘူးထဲတွင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။

အရမ်းဆိုးတာပဲ။

မိုက်လိုက်တာ။

ငါ့ကိုများ ရွှေမြွေရှိတဲ့နေရာကို ပို့လိုက်တယ်၊ ဒါက အရိုက်ခံရတာထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်ကွာ။

အထူးသဖြင့် ဒီမြွေက အသံတစ်သံမှ မထွက်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကိုပဲ။

ဘာကြည့်နေတာလဲ၊ ငါ ဆီးတောင် ထွက်တော့မယ်။

“ဖွတ်... ဖွတ်... ဖွတ်!”

“ကြောက်လား?”

“ကြောက်တယ်!”

“ဒါဆို ဘာလို့ တုန်နေသေးတာလဲ။ မတုန်တော့ဘူးနော်... ပြီးတော့ အောက်က အရည်တွေက ဘာလဲ။ ငါ့အတွက် လျှာနဲ့ သွားသန့်ရှင်းလိုက်!”

“အူ...”

“ခွေးတစ်ကောင်ကို ဒီလောက်အထိ အနိုင်မကျင့်နဲ့၊ ငါ... ငါ လျှာနဲ့ သန့်ရှင်းမယ်...”

ဟက်စကီးသည် ဖန်ဘူးထဲရှိ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရည်ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ခုလုံး နာကျင်လာသည်။ မရပ်မနား ငိုယိုလာသည်။

“အရမ်းခက်ခဲတာပဲ!”

“ငါ့ကို အပြင် ထုတ်ပါဦး!”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ငါ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဆီးတော့ပါဘူး၊ ဦးထုပ်အစိမ်းလေးကို ဝတ်ပေးလိုက်ပါဦး?”

“ငါ ဟက်စကီးက ဝတ်လိုက်ပါ့မယ်!”

...

ဆုပိုင်သည် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကိုပိုက်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်လာသည်။

ဒီရုံးခန်းက ပျက်စီးသွားပြီ။

ဒါပေမဲ့... ငါ နေရာအသစ် တစ်နေရာ ရှာဖို့ လိုလာပြီ၊ ဒီရုံးခန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း မနေနိုင်တော့ဘူး။

ဒီကောင်လေးက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် ဒုတိယအကြိမ်လည်း ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပဲ။

451 04

“ဟူး...”

ကျောပိုးအိတ်ကိုပိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဆုပိုင်သည် အဝေးမှ အိပ်ဆောင်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာ လောင်ကျန်း မရှိဘူး၊ ဒီအခန်းထဲမှာ ခဏတာ နေလို့ရတာပေါ့။

မနက်ဖြန်တော့ အလုပ်သမားတွေ ခေါ်ပြီး ရုံးခန်းအသစ် ဆောက်ရမယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ ပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်း ရွေးချယ်ရမယ်၊ အထူးသဖြင့် တံခါးသော့ကိုပေါ့။

ဆုပိုင်သည် လက်ဗွေနဲ့ ဖွင့်တဲ့ သော့တပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။

ဟက်စကီး ဒါကို ဖွင့်နိုင်မလားဆိုတာ မယုံတော့ဘူး။

အိပ်ဆောင် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စနစ် panel ကို ဖွင့်ကာ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစကို ဖလှယ်လိုက်သည်။

“အမြီးတိုကွာကာ အပိုင်းအစ”

“စနစ်လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်မည်!”

“တီ အမြီးတိုကွာကာ အပိုင်းအစ လုပ်ဆောင်ချက် အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီ...”

“တီ… စနစ် နာရီရေတွက်မည်!”

“ဆယ်!”

“ကိုး!”

“ရှစ်!”

“...”

...

+++++++

452 01

အခန်း 452

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်!”

“အရမ်းမွှေးတာပဲ!”

ကွာကာ တစ်ကောင်သည် မြက်ခင်းပြင်တွင် ရပ်နေပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ သွားဖြင့် တစ်ပိုင်းပြီးတစ်ပိုင်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ပါးစပ်တွင် မရပ်မနား ဝါးနေသည်။

မျက်လုံးကို မှေးမှိတ်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ထောင့်စွန်းက အပေါ်သို့ တက်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်။

“ဒုန်း...”

သူ့ရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်က အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။

ကွာကာ သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။

ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အောက်ကို ရောက်လာတာလဲ။

ဒါပေမဲ့...

လက်ထဲမှ သစ်ရွက်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အဲဒီလူရှေ့သို့ ခုန်သွားသည်။ သူ့ပတ်လည်တွင် နှစ်ပတ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို ထိလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုမှ မရှိဘူး။

ပြီးတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ!

ပြုံးရမယ်လေ…

အဲဒီလူရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို တက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာရှေ့သို့ ကပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟာ...”

ဆုပိုင်သည် မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ထူးဆန်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးက ပြုံးပြီး ရူးသွပ်စွာ ကြည့်နေသည်။

အမြီးတိုကွာကာ…

ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။

ဆုပိုင်သည် မြေပြင်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်တောများသာ ရှိပြီး လူသားများ၏ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘူး။

ဒါဆို လုပ်ဆောင်ချက် နေရာက... လူသားတွေ ဒီကျွန်းကို မရောက်သေးတဲ့ အချိန်တုန်းကလား။

စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်ပြီး ဆုပိုင်သည် သူ့ရှေ့မှ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ပဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကြောက်ရွံ့တဲ့ ပုံစံမျိုး တစ်စက်မှ မရှိဘူး။

“ဟေး...”

ဆုပိုင်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟာ... မင်း... ငါနဲ့ စကားပြောလို့ရတာလား”

452 02

ကွာကာ သည် အံ့သြတဲ့ ပုံစံကို ပြသလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ လူသားက စကားပြောနေတာကို သေချာသွားသည်။

“အမ်... မင်း ဆာနေလား။ ဒါ မင်းအတွက်!”

ပြောလိုက်ပြီး မြေပြင်မှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကာ သူ့လက်ဖြင့် မြှောက်ထားလိုက်သည်။

မျှော်လင့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆုပိုင်ကို ကြည့်နေသည်။

“အမ်...”

ဆုပိုင်သည် သစ်ရွက်ကိုယူပြီး ဒီကောင်လေး ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်သည်။ သူကလည်း သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ယူပြီး ထရပ်ကာ စားလိုက်သည်။

ခေါင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးသို့ လှည့်ကာ သူ့ဘေးက လူသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ မစားတာလဲ။ ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်!”

“မင်း မကြိုက်ဘူးလား?”

ဒီလူသားက သူ့ကို ပေးထားတဲ့ သစ်ရွက်ကိုတောင် မစားဘူးဆိုတာကို မြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီတစ်ရွက်ကို မင်းယူ!”

ပြောလိုက်ပြီး သူ တစ်ဝက်စားထားတဲ့ သစ်ရွက်ကို ထပ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် စားရမယ်နော်”

ပြောပြီးနောက် ပြန်စားလိုက်သည်။

“ငါ...”

ဆုပိုင်သည် သူ့လက်ထဲမှ သစ်ရွက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မျှော်လင့်တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ကို မာန်တင်းပြီး တစ်ပိုင်းဆုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ခါးတဲ့ အရသာက ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

“ဂလု...”

ဆုပိုင်သည် သုံးလေးချက်ဖြင့် ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

ဒီလုပ်ဆောင်ချက်က ဒီ ကွာကာ တစ်ကောင်ထဲပဲ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ရတယ်။

ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ဒီကောင်လေးရဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ရယူရမယ်။

ကွာကာဆိုတဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်က လူသားတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြောက်တတ်ဘူး၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် လူသားတွေကို ချဉ်းကပ်လေ့ရှိသည်။

ပြီးတော့... ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးက အပြုံးနဲ့ မွေးဖွားလာတာ၊ အပင်အမျိုးမျိုးနဲ့ သစ်ရွက်တွေကို အစာအဖြစ် စားသုံးသည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီတိရစ္ဆာန်ကို “အချစ်ဆုံး ပြုံးတတ်တဲ့” တိရစ္ဆာန်လို့ ခေါ်ကြသည်။

ချဲ့ကားပြောဆိုတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြောရရင် ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှုက ဘယ်လောက် ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ချက်ချင်း ကောင်းသွားနိုင်တယ်။

ဒါ့အပြင် သူ့ရှေ့က ဒီကောင်လေးက အသိဉာဏ် မြင့်မားတဲ့အပြင် ဆုပိုင်ကို အစာကိုတောင် ပေးသည်။

452 03

“ဒီမှာ... မင်းအတွက် နောက်တစ်ရွက်!”

ဆုပိုင်သည် သစ်ရွက်ကို တစ်ချက်တည်း စားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကွာကာသည် နောက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူပြီး အပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်သည်။

“ငါ ဗိုက်ပြည့်ပြီ...”

ဆုပိုင်သည် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ကိုဖွင့်ပြီး သူပြင်ဆင်ထားတဲ့ သစ်သီးများကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါ မင်းအတွက်...”

“ဝိုး၊ ဒါ ငါ့အတွက်လား”

ကွာကာ သည် သူ့ရှေ့က အနီရောင်၊ ဝိုင်းစက်တဲ့ သစ်သီးကို မြင်သောအခါ အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လက်ဖြင့်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

“ဖွတ်...”

စပျစ်သီး အခွံကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။ အရည်တွေ ပန်းထွက်လာသည်။

“ဒုန်း...”

ကွာကာသည် ခေါင်းကို လှုပ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် တည့်တည့် လဲကျသွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ?”

ဆုပိုင်သည် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက မျက်လုံးကို ပိတ်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်တဲ့ ပုံစံကို ရေးထွင်းထားတာကို မြင်တော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

မသိရင် အဆိပ်မိနေတယ်လို့တောင် ထင်မိလိမ့်မယ်။

[ဒါ ကွာကာလား။ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတာ၊ငါ ပြုံးနေတာနဲ့ ရင်ထဲက အရည်ပျော်တော့မယ်!]

[ဒီတိရစ္ဆာန်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးလို့ရမလား။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးလို့ရရင်... မနက်တိုင်း ဒီအပြုံးလေးကို မြင်ရရင် တစ်နေကုန် အားအင်တွေ ပြည့်နေမှာပဲ!]

[ငါ မသိဘူး၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က တစ်ခါတည်း ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်!]

[အား... အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ပျော်ရွှင်လို့ မူးသွားတာလား?]

[ဟားဟားဟား၊ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတယ်၊ ပြီးတော့... မင်းတို့ သတိထားမိလား? ဒီကောင်လေးက လူသားတွေကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး၊ သူက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကိုတောင် ပစ္စည်းတွေကို ပေးသေးတယ်!]

[ဟုတ်တယ်၊ တစ်ကောင်လောက် မွေးချင်လိုက်တာ။]

“...”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ပရိသတ်များသည် မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသော ကွာကာ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသားများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အရမ်းကို စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

452 04

“အဟူး...”

ကွာကာသည် မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ဆုပိုင်ကို မျက်လုံးမမှိတ်ဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ အဝေးမှ သစ်တောဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ဒီတစ်ခါ ဆုပိုင်သည် ဆွံ့အသွားသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ။

ခုနက မကောင်းသေးဘူးလား။

ဘာလို့ တန်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။

ဆုပိုင်လည်း မြေပြင်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ဒီကောင်လေးနောက်သို့ သစ်တောထဲသို့ လိုက်သွားသည်။

အနီးအနားမှာ အန္တရာယ် တစ်ခုခုရှိနေတာလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီကျွန်းပေါ်ကို လူသားတွေ မရောက်သေးရင် အခုချိန်မှာ ကွာကာ တွေ အများကြီးရှိနေသင့်တယ်။

လူသားတွေ ရောက်လာပြီး တိရစ္ဆာန်တွေကို ခေါ်လာတော့မှ ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတွေရဲ့ နေထိုင်ရာတွေကို ပျက်စီးစေပြီး ကွာကာ အရေအတွက် လျော့နည်းလာခဲ့တာ။

++++++

453 01

အခန်း 453

“ဟူး... ဟူး... ဟူး!”

ရုတ်တရက် ဆုပိုင်သည် သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် အတွင်းမှ သေးငယ်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကွာကာ အုပ်စုတစ်စုက အတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာကြသည်။

သုံးထပ်ခြံစည်းရိုးလိုမျိုး ဆုပိုင်ကို ဝိုင်းထားလိုက်သည်။

ဆုပိုင် အနည်းငယ် တွေဝေနေချိန်တွင် ကွာကာ အားလုံး ထရပ်ပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သစ်ရွက်များကို မြှောက်ထားကြသည်။

“ဒီလူက အရမ်းကောင်းတယ်၊ သူ့ကို သစ်ရွက်ပေးရင် ငါတို့ကို ရှားစောင်းပင်ထက်တောင် ပိုကောင်းတဲ့ အစာတွေ ပေးတယ်!”

“နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်ပေးလို့ရမလား?”

အုပ်စုရဲ့ ရှေ့ဆုံးမှ ကွာကာသည် စပျစ်သီးကို စားခဲ့တဲ့ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်နေပြီး ဆုပိုင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။

“ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေပဲ...”

ဆုပိုင်သည် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ခုနက ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးက ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါ်လာတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကနေလည်း ကွာကာ ဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ သဘောထားက အရမ်းကို သဟဇာတဖြစ်ပြီး တစ်မျိုးတည်းသားတွေကြားမှာလည်း တိုက်ခိုက်မှုတွေ သိပ်မရှိဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေတာပဲ။

“ဟူး...”

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုပိုင်သည် ကျောပိုးအိတ်ကိုဖွင့်ကာ အစားအသောက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကွာကာ တစ်ကောင်စီနှင့် သစ်ရွက်များကို လဲလှယ်ခဲ့သည်။

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်!”

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်!”

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်!”

အချိန်တချို့ ကြာပြီးနောက်။

ဆုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့နားမှ ဒီကောင်လေးတွေရဲ့ အသံများကို နားထောင်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှ သစ်ရွက်များကို ခေါင်းကိုက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဒါတွေကို သူ စားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား!

ဒါတွေ အကုန်လုံးကို စားရင် သေချာပေါက် ဝမ်းလျှောတော့မှာပဲ!

သူ့ဘေးနားမှ ကွာကာ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးကို ဆုပိုင်က "သာယာသော" လို့ အမည်ပေးထားတယ်။

သူ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကောင်လေးက တိရစ္ဆာန်ရုံကို ပြန်လာမဲ့ တစ်ကောင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။

453 02

“သာယာသော... ဒီသစ်ရွက်ကို မင်းစားလို့ရမလား”

“ဟာ”

“ဒီလောက်ထိ မကောင်းပါဘူး!”

သာယာသောသည် မြေပြင်မှ ထရပ်ပြီး သူ့ရှေ့မှ သူ့ကိုယ်လုံးစာနီးပါး မြင့်နေတဲ့ သစ်ရွက်ပုံကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီအစားအစာကို မကြိုက်ဘူးလား။ ဒါဆို... ငါ မင်းကို ရှားစောင်းပင်ကို သွားရှာပေးရမလား”

“အမ်၊ ကောင်းပြီ!”

ဆုပိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ အစားအသောက် အများကြီး ယူလာခဲ့ပေမဲ့... ဒီကောင်လေးတွေ အရေအတွက်က အရမ်းများတယ်။

ပြီးတော့... တစ်ကောင်ချင်းစီက အစားအရမ်းစားတာပဲ။

သူ ယူလာတဲ့ အစားအသောက်တွေ အားလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။

“ဒီသစ်ရွက်တွေက မင်းတို့အတွက်ပဲ!”

သာယာသောသည် သူ့ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို မျိုချလိုက်ပြီး လည်ချောင်းသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကို ရှားစောင်းပင်ကို သွားပြတော့မယ်... တွေ့ရင် ပြန်လာပြီး မင်းတို့ကို ခေါ်မယ်!”

ပြောပြီးနောက် အဝေးက ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ ခုန်သွားသည်။

ဆုပိုင်သည် အားလုံးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

စနစ်လုပ်ဆောင်ချက်က သူ့ကို ကွာကာ ဘယ်နှစ်ကောင် ခေါ်သွားခိုင်းလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ အားလုံးကို ခေါ်သွားနိုင်ရင် ကောင်းမယ်။

ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးက အသက်ရှင်ဖို့ အရမ်း လွယ်ကူတဲ့အပြင်... လိုက်လျောညီထွေလည်း အရမ်းဖြစ်တယ်၊ သစ်ရွက်တွေရှိရင် အသက်ရှင်နိုင်တယ်၊ ရေမရှိရင်တောင် အပင်တွေက ရတဲ့ရေနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်။

အရေးအကြီးဆုံးက...

ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးက မျိုးပွားဖို့ ခက်ခဲပြီး တစ်နှစ်မှာ တစ်ကောင်ပဲ မွေးဖွားနိုင်သည်။

ပြီးတော့... ပိုပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကွာကာ ရဲ့ သက်တမ်းက အရမ်းတိုပြီး ၁၀ နှစ်တောင် မပြည့်ဘူး၊ အတိတ်တုန်းက AZ တိုက်ကြီးမှာ ဒီတိရစ္ဆာန်လေးတွေ မျိုးသုဉ်းသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။

အထူးသဖြင့် လူသားတွေက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးမြူပြီးနောက် ဒီတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးမြူထားတဲ့ ကွာကာ တွေရဲ့ သက်တမ်းက ၅ နှစ်ပဲရှိတယ်။

ကလေးဘဝကနေ အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ တစ်နှစ်တိတိ ကြာတယ်၊ ၄ နှစ်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တယ်... ဒီတိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတွေ သေဆုံးသွားကြတယ်။

“ဟူး...”

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ဆုပိုင်၏ ရင်ဘတ်က အနည်းငယ် မွန်းကျပ်သွားသည်။

သာယာသောနောက်သို့ လိုက်လာပြီး အဝေးက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကွာကာ သည် အဝေးက ရှားစောင်းပင်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုပိုင်သည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်ပြီး ကွန်မန့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

453 03

အများဆုံး မေးကြတာက ဒီတိရစ္ဆာန်ကို လူသားတွေ မွေးမြူနိုင်လားဆိုတာပဲ။

ဆုပိုင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ပရိသတ်တွေရဲ့ ကွန်မန့်တွေကို ငါ မြင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒီတိရစ္ဆာန်ကို တိရစ္ဆာန်ရုံကနေ ပြန်လည်မွေးမြူပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံးအကောင်ဖြစ်တဲ့ သာယာသောကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ ကွာကာတွေ အားလုံးကို Lishan ထဲမှာပဲ ထားမှာပါ၊ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ မထားပါဘူး”

“အားလုံး နားမလည်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကွာကာဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်က ညဘက်မှာ လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးပါ၊ အတိတ်က လူသားတွေရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ဒီတိရစ္ဆာန်ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့... ပြဿနာအသစ်တွေ ပေါ်လာတယ်၊ နေထိုင်မှုပုံစံ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ!”

“သဘာဝ ကွာကာတွေရဲ့ သက်တမ်းက ၁၀ နှစ်ရှိသင့်ပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ၅ နှစ်အထိ တိုတောင်းသွားတယ်...”

“ဆိုလိုတာကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ၄ နှစ်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တော့တယ်... နောက်ဆုံးနှစ်မှာတော့ အသက်ကြီးလာပြီး သာယာသောလိုမျိုး အသက်ရှင်တဲ့အချိန်က ၃ နှစ်ပဲရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်”

“ဒါကြောင့် ဒီတိရစ္ဆာန်ကို နောင်တစ်ချိန်မှာ လူသားတွေ မွေးမြူခွင့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်မှာပါ၊ ဒါကို တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို တင်ပြပါမယ်”

“တကယ်တော့ တိရစ္ဆာန်တော်တော်များများကို လူသားတွေ မွေးမြူနိုင်တာက နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသားတွေက လေ့ကျင့်ပေးခဲ့လို့ပါ၊ သူတို့လည်း လူသားတွေနဲ့ အတူနေထိုင်ရတာကို အကျင့်ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သဘာဝတိရစ္ဆာန်တွေက အများဆုံးဆိုတာကို အားလုံး နားလည်ရပါမယ်”

“ပြီးတော့ ကွာကာတွေက မိသားစုအလိုက် နေထိုင်ကြတာ၊ အချိန်အကြာကြီး တစ်ကောင်တည်း နေရရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေလည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

“ဒါဆို လူတွေက မေးချင်ကြလိမ့်မယ်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီတိရစ္ဆာန်ကို ဘယ်မှာ သွားကြည့်လို့ရမလဲ... ဒါရိုက်တာဆုပိုင်အနေနဲ့ အာမခံနိုင်တာကတော့ ဒီနှစ် ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ ရည်မှန်းချက်က Lishan တစ်ခုလုံးကို သဘာဝ ပွင့်လင်းတိရစ္ဆာန်ရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ပါပဲ”

“အဲဒီအခါမှာ Lishan ရှုခင်းဧရိယာကို ဝင်လာရင် ဘယ်တိရစ္ဆာန်ကို မြင်နိုင်မလဲဆိုတာက အားလုံးရဲ့ ကံပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ!”

“ဒါပေမဲ့ ပွင့်လင်းတိရစ္ဆာန်ရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ခရီးသွားတိုင်းမှာ သတိရှိဖို့ လိုလာပြီ၊ အဲဒီအခါမှာ တိရစ္ဆာန်အများစုက သဘာဝအတိုင်း နေထိုင်ကြလိမ့်မယ်၊ အားလုံး အဝေးကနေပဲ ကြည့်ရှုပြီး သူတို့ကို မထိခိုက်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဘဝကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!”

ဆုပိုင်သည် ပြောဆိုပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်လည်း စဉ်းစားနေသည်။

ဒီစကားတွေကို သူ ခုနကမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။

တိရစ္ဆာန်တွေ များလာတာနဲ့အမျှ... တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ နေထိုင်တာက ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ တိရစ္ဆာန်အချို့အတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး။

အနည်းဆုံး ပန်ဒါကလေးနဲ့ ဝံပုလွေကလေး သုံးကောင်... ဒီလို တိရစ္ဆာန်တွေက အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် သဘာဝအတိုင်း ပြန်လွှတ်သင့်တယ်။

“ဟူး...”

“ပြန်လည်မွေးဖွားတဲ့ အရေအတွက်က အရမ်းနည်းနေသေးတယ်!”

ဆုပိုင်သည် ညည်းတွားလိုက်သည်။

453 04

လူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက သေးငယ်လွန်းတယ်၊ တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြန်လည်မွေးဖွားတာ။

ပျမ်းမျှအားဖြင့် နှစ်ရက်မှာ တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးကို ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်တယ်ဆိုရင် တစ်နှစ်မှာ တိရစ္ဆာန် ၁၈၀ မျိုးပဲရှိမယ်။

ဒါပေမဲ့ သဘာဝတရားထဲမှာ...

မျိုးသုဉ်းသွားတဲ့ ဒိုင်နိုဆောခေတ် တိရစ္ဆာန်တွေကို မပါဝင်သေးဘူးဆိုရင်တောင် သိထားတဲ့မျိုးစိတ်က ၁.၅ သန်းရှိတယ်။

သူ့ဘဝတစ်သက်လုံး အကုန်လုံး ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အခု သုံးလို့ရတဲ့တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ငှက်ဥပဲ၊ ဒီဟာကို ရှာနိုင်ရင် ပြန်ယူသွားပြီး လက်နဲ့ မွေးမြူလို့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဥကနေပေါက်ဖွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင် ကျန်တာကလည်း မရေတွက်နိုင်တဲ့ အရေအတွက်ပဲ။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ဆုပိုင်သည် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

စနစ်မှာ တိရစ္ဆာန်အမျိုးမျိုးရဲ့ အပိုင်းအစ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိရင် ကောင်းမယ်၊ တစ်ခါတည်း တိရစ္ဆာန် ၁၀ မျိုးလောက်တောင် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ရင်တောင် အလုပ်ခက်ခဲလာရင်တောင်... သူ အကူအညီ ရှာလို့ရတာပဲလေ….

++++++