အခန်း (၄၅၄-၄၅၆)

အခန်း 454

“ဒုန်း...”

ရုတ်တရက် ရှားစောင်းပင်တစ်ပင်က ဆုပိုင်ရှေ့ကို ပြုတ်ကျလာသည်။

သာယာသောသည် ဆုပိုင်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ၊ ရှားစောင်းပင်ကို တွေ့ပြီ၊ မင်း စားချင်လား?”

ဒါပေမဲ့ ဆုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာက ပူဆွေးနေတာကို မြင်တော့ ကွာကာ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆုပိုင်ရဲ့ လက်ဖဝါးကို သူ့ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“မပျော်ဘူးလား?”

“ဒါဆို နည်းနည်း စားလိုက်ရင် ပျော်သွားမှာလား?”

“ရှားစောင်းပင် မကြိုက်ရင် တခြားအရာ ရှာပေးရမလား?”

“မပျော်နဲ့နော်!”

...

ဆုပိုင်သည် တာဝန် နေရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီတွင် ညရောက်လာသည်။

“ဒီ... ဒီ... ဒီ”

ဖုန်းသံက မြန်ဆန်စွာ မြည်လာသည်။

ရုံးခန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ကျီ...”

“ဘာသံလဲ?”

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေပြီး အသံကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖွင့်လိုက်သည်။

နားကို စောင်းပြီး နားထောင်ပြီးနောက် အသံလာရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် မီးမှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ရှိနေသည့် မျက်နှာပြင်ကို မြင်သောအခါ သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် သတိထားစွာ ခုန်တက်သွားသည်။

သူ့ရှေ့မှ ဖုန်းကို လက်ဖြင့်ယူလိုက်သည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်: ╮(╯▽╰)╭

လုံးဝ နားမလည်ဘူး။

လက်ဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

“ဟေး၊ ဆုပိုင်လား”

ဒီပစ္စည်းထဲက လူ့အသံ ထွက်လာတယ်၊ ဒါက သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်ကို အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားစေသည်။

454 02

“ကျီ...”

ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် တခြားတစ်ဖက်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ?

ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ?

“ကျီ...”

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အော်လိုက်သည်။

“ဖန်း...”

ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှ မျက်နှာပြင်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မဲမှောင်သွားသည်။

“ဒါ ဘာပစ္စည်းလဲ?”

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီ ခုန်ထွက်သွားသည်။

ဒါက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့... တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ လူသားတွေနဲ့ အများဆုံး ထိတွေ့မှုရှိပြီး အသိဆုံးကတော့... ငှက်တော ဖြစ်ရမယ်။

“ဒီကောင်ကို သွားမေးကြည့်ရမယ်!”

တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ပြီး သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ပန်ဒါရုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်သွားသည်။

အခု သူတို့အားလုံး ပန်ဒါရုံထဲမှာ နေထိုင်ကြတာ၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က ဒီပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ သေချာပေါက် သိလိမ့်မယ်။

“ဒုန်း...”

ပန်ဒါရုံတံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။

“အူ...”

“ဘယ်သူလဲ!!!”

454 03

ဝီလ်ဆင်သည် ရုတ်တရက် မြေပြင်မှ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ အရိပ်မည်းကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အိပ်နေတဲ့ ကောင်တွေအားလုံး နိုးလာကြသည်။

“ဒုန်း...”

“ကျီ...”

“အာ...”

သစ်ပင်ပေါ်တွင် အိပ်နေသည့် မျောက်ဘုရင်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ဒေါသထွက်တဲ့ ပုံစံဖြင့်။

ဘယ်သူလဲ၊ ညကြီးအချိန်မတော် ဘာလုပ်နေတာလဲ?

ဒါပေမဲ့ သားဗိုက်ကောင်ဆိုတာ သိလိုက်တော့ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

ဒီကောင်ကို သူ မနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ညကြီးအချိန်မတော် ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?

“ငှက်တော ဘယ်မှာလဲ။ ဒီပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ လာကြည့်ပါဦး၊ ခုနက အသံတစ်သံ ထွက်လာတယ်...”

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ကြောက်လန့်နေတဲ့ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဟာ...”

ငှက်တောသည် ဝီလ်ဆင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်ပြီး သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြည့်ပြီး အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဒါ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ဖုန်း မဟုတ်လား။

ဘာလို့ ဒီကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရောက်နေတာလဲ။

“ခုနက အသံတစ်သံ ထွက်လာတယ်လို့ မင်းပြောလိုက်တာလား?”

စဉ်းစားပြီးနောက် ငှက်တောရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ရဲရင့်တဲ့ အကြံတစ်ခု ရောက်လာသည်။

ဒါ ဖုန်းလေ၊ အရင်က သူ့သခင်က ဖုန်းနဲ့ ဘာတွေကြည့်နေလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။

“ဟူး...”

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ငှက်တော သည် ပူဆွေးနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါဆို ပြီးပြီ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က လုပ်ဆောင်ချက်လုပ်ဖို့ သွားတုန်းက ဖုန်းယူဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒီလောက် နောက်ကျတဲ့အထိ ဖုန်းဆက်လာတယ်ဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“မင်း ဖုန်းကို မြေကြီးပေါ် တင်လိုက်၊ မျောက်ဘုရင် လာ၊ မင်းလက်ချောင်းတွေက ပိုပြီး လျင်မြန်တယ်၊ ငါ မင်းကို ခိုင်းစေမယ်... မင်း နှိပ်လိုက်!”

ပြောပြီးနောက် မျောက်ဘုရင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

454 04

“ဒီခလုတ်...”

“အေး၊ နှိပ်လိုက်ရင် ပြန်ခေါ်လို့ရပြီ၊ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးကြည့်မယ်!”

မျောက်ဘုရင်ကို ဖုန်းဖွင့်ပြီး ပြန်ခေါ်ဖို့ ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“ဒူ... ဒူ... ဒူ!”

တိရစ္ဆာန်အုပ်စုက ဖုန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

တိရစ္ဆာန်အားလုံးထဲမှာ ငှက်တော တစ်ကောင်တည်းသာ လူသားတွေနဲ့ စကားပြောနိုင်တာ၊ တခြားသူတွေက ပျော်ပွဲစားဖို့ပဲ ကြည့်နေကြတာ။

“ ဟန်ရှောင်မေ့က မင်းကို ရှာနေတယ်...”

ဖုန်းသံ ဆက်သွယ်သွားပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံဖြစ်နေတယ်။

ငှက်တောရဲ့ကိုယ်က တုန်သွားသည်။

ဟင် ညကြီးအချိန်မတော် မိန်းမနှစ်ယောက်က ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ဖုန်းဆက်နေတာ၊ ဒါ...

++++++

455 01

အခန်း 455

“ဟေး၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်လား။ ကျွန်မ ဟန်ရှောင်မေ့ပါ၊ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ဖုန်းဆက်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက... မနက်ဖြန်ည အားလား၊ ကျွန်မနဲ့ အစ်မက ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ!”

“ဟူး...”

ငှက်တော ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကျေးဇူးဆပ်တာလား၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ညမှာ၊ ပိုဆိုးတာက အစ်မနဲ့ ညီမနှစ်ယောက်ပဲ။

ဒါက... ဒီလိုဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူးလား?

“ခေါက်... ခေါက်...”

ငှက်တော သည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အခု မရှိဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ အစ်ကိုပါ၊ ဆုဟဲ...”

“အစ်ကိုဆုဟဲ၊ မင်္ဂလာပါ!”

“မင်္ဂလာပါ၊ မနက်ဖြန်ည မင်းတို့ ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ငါ ဆုပိုင်ကို ပြောပြလို့ရတယ်!”

ငှက်တောသည် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ကောင်းတဲ့ကောင်တွေပဲ။

ငါ့ကိုများ!

အဲဒီကောင်မလေးက အိမ်မှာပါတဲ့!

တခြားတစ်ဖက်က ပေးတဲ့ လိပ်စာကို ကြားတော့ ငှက်တောသည် ကောင်းတဲ့ကောင်တွေပဲလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မမျှော်လင့်တာက မမျှော်လင့်တာပဲ။

တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဝှက်ထားတာပဲ။

“ကောင်းပြီ၊ နောက်မှတွေ့မယ်... ဒါနဲ့ မင်းအစ်မက ဟန်ရှောင်ချင်လား။ ဟားဟား၊ သူ့အသံက နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတယ်... နောက်မှတွေ့မယ်!”

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် တခြားတစ်ဖက်က ဖုန်းချသွားသည်။

ငှက်တောသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်က တိရစ္ဆာန်တွေကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ပြီ၊ ခုနက ဖုန်းက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဆက်တာ၊ ပြီးတော့... မနက်ဖြန်ညမှာ ချိန်းဆိုထားတယ်...”

“မင်းတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?”

“အူ...”

“မိန်းကလေးနှစ်ယောက်.. ဟယ်?”

ဝီလ်ဆင်သည် ကြားလိုက်သောအခါ မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဲဒါဆို ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က နောင်တစ်ချိန်မှာ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ သခင်မတွေ ဖြစ်လာတော့မှာလား။

455 02

ဒါကို သေသေချာချာ အလေးထားရမယ်။

“ငါတို့ ဖုန်းကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မြန်မြန် ပေးသင့်တယ်၊ သူ့ကိစ္စကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိရင်... ရလဒ်က ဆိုးရွားလိမ့်မယ်၊ ဟက်စကီး အခု ဘာလုပ်နေလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး?”

“ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က မရှိဘူးလေ၊ မနက်ဖြန်ည မပြန်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”

“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ အဲ့ဒါဆို ဘာလုပ်မလဲ?”

တိရစ္ဆာန်အုပ်စုတစ်စုက အကြံကုန်သွားသည်။

“ဒါ မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့၊ မနက်ဖြန် ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ပြန်လာရင် သူ့ကို ပြောကြမယ်၊ မပြန်လာသေးရင်... ငါတို့ ဖုန်းပြန်ဆက်ပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင် အရေးပေါ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”

“ကောင်းပြီ!”

ငှက်တောရဲ့အကြံကို ကြားတော့ တိရစ္ဆာန်အများစုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်အုပ်စုက ပြန်အိပ်ဖို့ ပြင်နေတာကို မြင်တော့ ငှက်တောသည် မျက်လုံးကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူကြနဲ့...”

“ဒါ ဖုန်းလေ၊ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်၊ မင်းတို့ စမ်းမကြည့်ချင်ဘူးလား”

အရင်တစ်ခါက အပြစ်ပေးခံရတဲ့အတွေ့အကြုံကနေ ငှက်တောသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့သည်။

အဲဒါကတော့...

အမှားတစ်ခု လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးကို ခေါ်ရမယ်။

ဟက်စကီးလိုမျိုး တုံးအတဲ့ကောင်လိုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။

တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက တိရစ္ဆာန်အားလုံးက အမှားတစ်ခု လုပ်တယ်ဆိုရင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အားလုံးကို အပြစ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငှက်တောက မယုံဘူး။

“ငါ့ကို ကြည့်...”

“မျောက်ဘုရင်၊ ငါ့ကို နားထောင်...”

ငှက်တောသည် မျောက်ဘုရင်ကို ခိုင်းစေပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စတင်နှိပ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး “တားဒူစာပေ” လို့ အမည်ပေးထားတဲ့ application တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး download လုပ်လိုက်သည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးမှာ Tyrannosaurus Rex ရှိတယ်။ တိရစ္ဆာန်ရုံ…ဘာတွေလဲ ဒါတွေ…

မှတ်ချက်တွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ငှက်တောသည် မျောက်ဘုရင်ကို ဒီမှတ်ချက်ကို ရိုက်ဖို့ ခိုင်းစေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ဖြေမဲ့သူကို စောင့်နေသည်။

“ကျွန်တော့် ညီလေး ဆုပိုင်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်တယ်၊ သူ မသေခင်မှာ (ရှက်ရွံ့) လိုချင်တယ်၊ မှတ်ချက်ပေးတဲ့လူက တစ်နေ့ကို တစ်စင်တီမီတာ ရှည်လာမယ်...”

“www._____C0m”

“ပြီးတော့ ကောင်းတဲ့လူတွေ အေးချမ်းပါစေဆိုတဲ့ စကားကိုလည်း ထည့်လိုက်!”

455 03

ငှက်တောသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ဒီနည်းက အရင်ကလို အလုပ်လုပ်မလားတော့ မသိဘူး?”

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ မှတ်ချက်မှာ တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

“ရှေးဟောင်း Chaos ဘုရားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အစ်ကို: တိုင်ကြားတယ်၊ ယူသွားပါ... ဂုဏ်သိက္ခာ ရပြီ၊ တားဒူ ငါ့မှာရှိပြီ...”

“ချီယွီ ၆: ဒါ ဘာလဲ: တာအိုခန္ဓာကိုယ်အစ်ကိုရဲ့ ခြေရာကို လိုက်တယ်၊ တိုင်ကြားတယ်...”

“မာရီယာကို လုပ်မယ်: ဒါ ကျွန်တော့်မှာရှိတယ်၊ အစ်ကို ပေးမယ်...”

“ခဲတံရဲ့ နံပါတ် ၁ ပရိသတ်: ဟာ၊ ဒီလိုလုပ်လို့ရတယ်... အပေါ်က အစ်ကို အရမ်းမိုက်တယ်...”

“ရှင်ကိုင်: (￣┰￣*)...”

“ဟားဟားဟား...”

ငှက်တောသည် ချက်ချင်းပေါ်လာသည့် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပြီး စာလုံးများကို မှတ်လိုက်သည်။ မျောက်ဘုရင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အရင် မထွက်နဲ့၊ အောင်မြင်သွားပြီ၊ ဒီကောင်လေးက ကောင်းတယ်၊... ဒီမဲက အရမ်းနည်းနေတယ်၊ သူ့ကို သုံးမဲပေးမယ်!”

“မြန်မြန် ပေးလိုက်၊ ငါတို့ ကောင်းတာတွေ သွားကြည့်မယ်!”

ကျန်ရှိတဲ့ သုံးမဲကို ပေးပြီးနောက် မျောက်ဘုရင်ကို ထွက်ဖို့ ခိုင်းစေလိုက်သည်။

ဖုန်းဘရောက်ဆာကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်သည်။

“အမ်”

ဒါပေမဲ့ ဝင်လိုက်တော့ သူ ထင်ထားတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက...

“သုံးမိနစ်အတွင်း ပိုက်ဆံရရှိမည်၊ ဘာတွေလဲ”

ဒါပေမဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေက အရမ်းလှတယ်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဂဏန်းများပါသော ခလုတ်အတုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒါက... လောင်းကစား မဟုတ်ဘူးလား?”

ငှက်တောက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကျီ...”

“ဖယ်၊ ဘာလောင်းတာလဲ?”

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ခေါင်းကို ဆောင်းကာ ဝင်လာသည်။

“ဒါ ဘယ်လို ကစားရတာလဲ?”

ဘေးရှိ ငှက်တော ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... ဒါကိုလည်း မသိဘူး... ဘယ်လိုကစားရလဲ စမ်းကြည့်မယ်!”

ငှက်တော သည် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ခေါင်းကိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် မျောက်ဘုရင်ကို ခိုင်းစေပြီး စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်။

...

+++++

456 01

အခန်း 456

ချင်တု။

မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲတွင် မျက်နှာကျက်ကနေ လိမ္မော်ရောင်မီးရောင်က ဖြာကျနေသည်။

ဇိုးဟူသည် နောက်ဆုံး ရုံးခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကွန်ပြူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဒေတာများကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ကျားကြီး...”

“နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီ၊ တစ်ယောက်မှ မဝင်လာသေးဘူး!”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်က မမှန်ဘူးလား မသိဘူး!”

ခေါင်းပြောင်နဲ့ လူကြီးသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ငွေဖြည့်သွင်းမှု အရေအတွက်ကို ကြည့်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ကြော်ငြာတွေ လုပ်ရမလား၊ လူများများ သိဖို့ လိုတယ်!”

“မရဘူး!”

ဇိုးဟူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလိုပဲ၊ တစ်ရက်တည်းရဲ့ အမြတ်ကို မကြည့်နိုင်ဘူး၊ ဒီနေ့ လူမရှိနိုင်ပေမဲ့... မနက်ဖြန်တော့ သေချာပေါက် လူရှိလိမ့်မယ်၊ တစ်ယောက် ဝင်လာတာနဲ့... အဲဒီလူကို အချိုနည်းနည်းလေး ပေး၊ အဲ့ဒါမှ အကုန်လုံး အပြီးသတ် ဖမ်းနိုင်မှာ!”

“နောက်ထပ် ခဏစောင့်၊ ဒီနေ့ ပထမဆုံးရက်ပဲ၊ ဒီရလဒ်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားတယ်လေ”

ခေါင်းပြောင်နဲ့ လူကြီးသည် ကျားကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူ့ခေါင်းပြောင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထပ်မံစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ကျားကြီး၊ ဟိုကောင်လေး ကျွန်တော်တို့ဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံကို ဟန်ရှောင်မေ့ဆီက ပြန်ယူသင့်တယ်!”

“အဲဒီနေ့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဟန်ရှောင်မေ့ရဲ့ မိသားစုမှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးဘူး၊ ဒါက...”

“တိတ်စမ်း၊ လူဝင်လာပြီ!”

ဇိုးဟူသည် သူ့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်တွင် လူတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အသက်အောင့်ထားပြီး ငွေဖြည့်သွင်းမှု ပမာဏကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီလူသာ ငွေဖြည့်တာ အောင်မြင်ရင် သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ စတင်ပြီ။

ပိုက်ဆံအများကြီး မရနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့... ကောင်းတဲ့ ကံပဲ။

“ဒေါင်း...”

ရုတ်တရက် နောက်ခံရှိ ငွေဖြည့်သွင်းမှု ပမာဏက လင်းလက်သွားသည်။

“ဟူး...”

“ဟူး...”

456 02

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဂဏန်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ လေကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြသည်။

တစ်သန်း!

ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့လူက တစ်သန်းဖြည့်လိုက်တယ်!

“ကျားကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?”

“ဒီလူက ဝင်လာပြီး မကစားဘဲ ပြန်ထွက်သွားမှာလား”

ခေါင်းပြောင်နဲ့ လူကြီးသည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူက ဒီလိုလုပ်လေ့ရှိတယ်။

ဂိမ်းဆိုင်သွားတုန်းက ဂိမ်းငွေကြေးတွေကို အကုန်ဝယ်လိုက်ပြီး မကစားဘဲ တစ်ပတ်ပတ်ပြီး ပြန်လဲလေ့ရှိသည်။

“တိတ်စမ်း၊ သေသေချာချာ ကြည့်ထား...”

ဇိုးဟူသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အဟူး...”

ပိုက်ဆံတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားတာကို မြင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကစားနေပြီ။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ “သားဗိုက်ကောင်ဖခင်” ဆိုတဲ့ user က ယွမ် ၁၀၀၀၀၀ ကိုတောင် အနိုင်ရသွားပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက မထွက်သေးဘူးဆိုတာကို မြင်တော့။

ဇိုးဟူသည် ဒီကောင်လေးက လောင်းကစားသမား အဟောင်းပဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အောက်ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်၊ အချိန်တန်ပြီ၊ ဒီ ၁ သန်းကို ပြန်ယူလာခဲ့!”

တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ဇိုးဟူသည် သူ့ရှေ့မှ မျက်နှာပြင်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူသာ မထွက်ပြေးရင် တစ်နာရီတောင် မပြည့်ခင်မှာ သူတို့ တစ်သန်း ရသွားပြီ။

ဒါက အရင်က မဖြစ်နိုင်ဘူး။

“ဟယ်၊ ကျားကြီး၊ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်...”

“စီးပွားရေးမှာ ခင်ဗျားက နံပါတ်တစ်ပဲ!”

ခေါင်းပြောင်နဲ့ လူကြီးသည် ပညာသားပါပါဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“မြန်မြန်သွား!”

ဇိုးဟူသည် ကျေနပ်စွာ လက်ခံပြီး သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

...

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ။

“ဒုန်း...”

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငှက်တော ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခပ်ရိုင်းရိုင်း ပြောလိုက်သည်။

456 03

“မြန်မြန်၊ နောက်ထပ် ၁ သန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်!”

“ငါ၊ နောက်ထပ် မဖြည့်ရဲတော့ဘူး၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် သိရင် ငါတို့ ပြီးပြီ!”

“မဖြည့်ဘူးလား?”

သားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် ပြန်နိုင်မှာ၊ မင်း မြန်မြန် ဖြည့်လိုက်...”

“မြန်မြန်၊ သူတို့ သေချာပေါက် ရှုံးတော့မှာ!”

“အဟူး...”

“ငါ ဖြည့်မယ်၊ ငါ ဖြည့်မယ်!”

ငှက်တေသည် အခု သေချင်စိတ် ပေါက်နေပြီ၊ ငွေပေးချေမှု လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို သိတယ်လို့ မပြောသင့်ခဲ့ဘူး။

တစ်သန်းတောင် ရှုံးနေပြီ၊ နောက်ထပ် တစ်သန်း ထပ်ရှုံးရင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ပြန်လာပြီး သိသွားရင်...

ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။

ဒီသားဗိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်က အရူးလို လောင်းကစားသမား ဖြစ်နေတယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဘူး။

******