အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အခန်း (၁၇၁)

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အချို့သော ပဟေဠိအဖြေရှာရသည့် ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်များတွင် တင်ဆက်သူများက လှည့်ကွက်တစ်ခု အသုံးပြုသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အကာပြား သုံးခုရှိပြီး တင်ဆက်သူက ပြိုင်ပွဲဝင်ကို ထိုအကာပြားများထဲမှ တစ်ခု၏နောက်ကွယ်တွင် အသစ်စက်စက် ကားတစ်စီးရှိကာ ကျန်နှစ်ခုနောက်တွင်မူ ဘာမှမရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ ထို့နောက် တင်ဆက်သူက ပြိုင်ပွဲဝင်ကို ဖွင့်ရန် တစ်ခုရွေးခိုင်းသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်က ပထမအကာပြားကို ရွေးချယ်လိုက်သည်ဆိုပါစို့။ ထိုအခါ ကားမည်သည့်နေရာမှာရှိသည်ကို သိထားသော တင်ဆက်သူက တတိယအကာပြားဆီသို့ သွားကာ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ ထိုနောက်ကွယ်တွင် ဘာမှမရှိပေ။ ထို့နောက် တင်ဆက်သူက ပြိုင်ပွဲဝင်ထံ လျှောက်လာပြီး မေးမြန်းမည်ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား ပထမအကာပြားကိုပဲ ရွေးဦးမှာလား၊ ခင်ဗျားရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ပြောင်းချင်သလား"

လူအများစုသည် ကြောက်ရွံ့စိတ် သို့မဟုတ် သံသယစိတ်ကြောင့် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။ တင်ဆက်သူသည် သူတို့ကို ထောင်ချောက်ထဲကျစေရန် ပြောင်းပြန်စိတ်ပညာကို အသုံးပြုနေသည်ဟု သူတို့ ထင်မြင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကားက မည်သည့်နေရာတွင်ရှိသည်ဖြစ်စေ… စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို လျစ်လျူရှုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေကိန်းဂဏန်း အပြောင်းအလဲပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ရွေးချယ်မည်ဆိုပါက ဒုတိယအကာပြားသို့ ပြောင်းလဲရွေးချယ်သင့်ပေသည်။ (မှတ်ချက် - ဤသည်မှာ နာမည်ကြီး Monty Hall Problem ဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်မှုပြောင်းလဲခြင်းက ကားရရှိနိုင်ခြေကို 1/3 မှ 2/3 သို့ တိုးတက်စေသည်)။

ဖုန်းပုကြွယ် ပထမတံခါးထဲသို့ မဝင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ အသေအချာ စဉ်းစားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ထပ်နေခြင်းကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မြင်ခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ယင်းက ပုံရိပ်ယောင်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်စေ… ယင်းသည် နှောင့်ယှက်မှုလား သို့မဟုတ် အရိပ်အမြွက်လားဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ အကယ်၍ သူသည် အခြားကော်ရစ်ဒါများကို ရွေးချယ်ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ဆေးရည်ရှာတွေ့နိုင်ခြေ လျော့နည်းသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း ပထမတံခါးသို့ ဝင်ခြင်းထက် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှုပြုလုပ်မိနိုင်ခြေမှာ ပို၍နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

အခြားကော်ရစ်ဒါများကို စူးစမ်းခြင်းက ပထမကော်ရစ်ဒါတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာအတွက် သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဇာတ်လမ်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုစုဆောင်းမိပြီးနောက်တွင် သူ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာကို ပိုမိုတိကျစွာ ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှပ် ရှပ် ရှပ်... ခြေသံများက မြန်နူန်းမြင့် အကြိမ်ရေဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် တတိယတံခါးသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း စပြေးတော့သည်။ သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးနေသဖြင့် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေသော ခရမ်းရောင် ကျားသစ်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ကော်ရစ်ဒါထဲတွင် သူအချိန်ထပ်မဖြုန်းနိုင်တော့မှန်း သိပေသည်။

ပထမ ၂၃ မိနစ် ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဆေးရည်တစ်ပုလင်းမျှ မတွေ့သေးပေ။ ဆေးရည်ကို ရှာတွေ့ပြီးသည့်တိုင်အောင် လွှတံခါးဂိမ်းအချို့ကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်ပိုပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောဂိမ်းမျိုးကို လန်းဆန်းစေပြီး ကြံ့ခိုင်စေသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင် ကစားမည်ဆိုပါက အမြဲတမ်း မသန်စွမ်းမှုနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာရရှိခြင်းအပြင် သေဆုံးနိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။ သို့သော် သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံထဲတွင်မူ… ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ဤဇာတ်လမ်းကို ကောင်းစွာကစားနိုင်ပါက အသက်အမှတ်များစွာ သို့မဟုတ် အချိန်များစွာ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်သလို ကွန်ထရာတံဆိပ်ကိုလည်း ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

ယခင်ဇာတ်လမ်းတွင် ဂျက်ဇ်ဖိနပ်ကို မဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းသည် ဖုန်းပုကြွယ်အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယင်းက သူ့ပြေးနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို သက်လုံကုန်ဆုံးမှုကိုလည်း လျော့နည်းစေသဖြင့် အချိန်များစွာ ရရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်လေသည်။

"ဟမ်"

ဖုန်းပုကြွယ် ပြေးနေရင်း ရှေ့ရှိ ကော်ရစ်ဒါဘေးတွင် တံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းပုံရသော သစ်သားတံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ကော်ရစ်ဒါအလယ်တွင် ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ရှေ့ခရီး မည်မျှဝေးမည်ကို မသိရပေ။ သို့သော် ကော်ရစ်ဒါတွင် အခန်းများရှိနေခြင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စရာပင်။ မူလက ၎င်းတို့သည် ဤငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ကော်ရစ်ဒါများသည် ကစားသမား၏အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရန်နှင့် အလှည့်အပြောင်းများရှိရာ နေရာအသီးသီးသို့ ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းများသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အချို့ဆက်တင်များ ရှိနေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့သည်။ သူ အထဲသို့ ဝင်ရပေမည်။ အထဲမှာ ဆေးရည်တစ်ပုလင်း ရှိနေရင်ကော။ ဆေးရည်က လူသွားလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာပဲ ရှိရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောထားပေ။ ထို့အပြင် လူသွားလမ်းတွင် အဆုံးရှိမရှိ သို့မဟုတ် လူသွားလမ်း၏ အဆုံးတွင် ဆေးရည်ရှိမရှိမှာလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်သည်။ တံခါးနောက်တွင် မည်သည့်အရာ ပေါ်လာမည်ကလည်း နက်နဲသော ပဟေဠိတစ်ခုပင်။

တံခါးပွင့်သွားသော်လည်း အလွန်တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ထင်ထားသကဲ့သို့ တကျွိကျွိမြည်သံ ထွက်မလာပေ။ အခန်းထဲတွင် အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး လူသွားလမ်းမှ အလင်းရောင်က တံခါးဝရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလျင်စလို အထဲမဝင်သေးပေ။ သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူကာ အထဲက အခြေအနေကို ပိုမိုမြင်တွေ့နိုင်ရန် အခန်းထဲသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းသည် ဗလာကျင်းနေသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ ပရိဘောဂ လုံးဝမရှိဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကတ်ထူသေတ္တာအဟောင်းများနှင့် ခြင်းတောင်းအချို့ ရှိနေသည်။ အခန်းတွင် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သံပြားတစ်ချပ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထား၏။ အခန်းထဲတွင် အခြားတံခါးများမရှိသလို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ကော်ဇောမရှိပေ။ ကြမ်းပြင်သည် အပြင်ဘက် ကော်ရစ်ဒါနှင့် မတူဘဲ အလွန်ဟောင်းနွမ်းကာ မျက်နှာပြင်မညီမညာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပိုးကိုက်ရာ ပုံစံမျိုးနှင့်တူသော အစက်အပြောက် အမှတ်အသားများလည်း ရှိနေလေသည်။

ဤအခန်းထဲတွင် မည်သည့် သဲလွန်စ သို့မဟုတ် မည်သည့်ပစ္စည်းများ ဝှက်ထားကြောင်းကို ပြောရခက်သော်လည်း တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ အထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိသလို လူပုန်းရန် နေရာလည်း မရှိချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကဲခတ်စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်များ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ကာ အခန်းငယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ဆောင်းရာသီတွင် အင်္ကျီပါးပါးတစ်ထည် ဝတ်ပြီး ရေခဲနှင့် ဆီးနှင်းကမ္ဘာထဲတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင်။ အအေးဓာတ်သည် အလွန်စစ်မှန်လွန်းနေသဖြင့် စိတ်ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

"ဟမ်... ဒါက ဘယ်လို လေအေးပေးစက်မျိုးလဲဟ၊ တံခါးနဲ့ ခြေတစ်လှမ်းအကွာမှာတုန်းကတော့ အခန်းအပူချိန်အတိုင်းပဲ ရှိနေသေးတာကို..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသဖြင့် သူ့ဘာသာ သာမန်အတိုင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မြှောက်၍ အပြင်ဘက်မှ မမြင်နိုင်သော အခန်းထဲရှိ မျက်ကွယ်နေရာများကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ့နောက်ကျောရှိ တံခါးက အလိုအလျောက် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပွင့်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း တိတ်တဆိတ် ပြန်ပိတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်...။

"ပြန်ပိတ်သွားပြန်ပြီလား"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုအခြေအနေများကို စိတ်မရှည်ပုံရသည်။ သူသည် တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ရန် တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်၍ အားကုန်ဆွဲလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... သူ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်မှာ ထောင်ချောက်မိသွားသည်နှင့် မခြားတော့ပေ။ အခန်းထဲရှိ အအေးဓာတ်မှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အအေးဓာတ်ကို ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကို သူ့ထံ ထိုးလိုက်သောအခါ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့ဖြူဖြူများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ဒါက အချိန်ဖြုန်းတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ အပြင်ထွက်ဖို့ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အခန်းကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

သူ ထောင့်လေးထောင့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး ပုံမှန်ပင်ဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိပေ။ ထို့နောက် သူသည် ကတ်ထူသေတ္တာအဟောင်းများနှင့် ခြင်းတောင်းအချို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်...။

အပေါ်ဘက်မှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် အပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ မြင်လိုက်ရသည်က... မျက်နှာကျက် အလယ်တည့်တည့်တွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေသော အငွေ့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဝေဝါးနေပြီး လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်နှင့် တူနေလေသည်။ ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့နိုင် သို့မဟုတ် ဝါးမြိုနိုင်သည့်အလား မျက်နှာကျက်နှင့် ကပ်နေခဲ့သည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်က ၎င်းအပေါ် ကျရောက်သောအခါ ၎င်းခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အလင်းစက်ဝိုင်းမှာ ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုအရာကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုအရာကလည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုထူးဆန်းသော အခြေအနေသည် သိပ်ကြာကြာမခံလိုက်ဘဲ ထိုအရိပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်...။

၎င်းလုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး သုံးစက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ရုတ်တရက် အပြာနုရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုက အပေါ်ဘက် ထိုအရိပ်၏ မျက်လုံးများရှိခဲ့ရာ နေရာမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။ သူ့လက်များ တုန်ယင်သွားခြင်းပင် မရှိချေ။ သူက ဖျော့တော့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်လေး အသက်ဝင်တာပဲ... တော်တော်လေး အသက်ဝင်တာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အရိပ်က အပေါ်မှ ခုန်ချလာခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ချက်ချင်း နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေသတ်နိုင်သော ပစ္စတိုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုအရိပ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

အရိပ်သည် မရှိခြင်း အခြေအနေမှ ရှင်းလင်းပြီး စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယင်းမှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန် အနက်ရောင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ယင်းသည် စုံထောက်ကိုနန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသော လူသတ်သမားအဖွဲ့နှင့် တူနေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရေးအကြောင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအရေးအကြောင်းများအတွင်း သွေးကဲ့သို့သော အရည်များ စီးဆင်းနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ယင်းသည် ထိုလူ၏ သွေးကြောများမှာ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်တွင် ကြီးထွားနေပြီး ထွင်းဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"မင်း သရဲပုံပြင် ပြောပြတတ်သလား"

ထိုအရိပ်က စကားပြောလိုက်သည်။ ယင်းမှာ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံနှင့် တူနေလေသည်။

"မင်းက... ဟားဟားဟားဟား..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်အမင်း ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစကားလုံးက သူ့ကို အချက်ကျကျ ထိမှန်သွားစေခဲ့သည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သတိပေးလိုက်မယ်၊ ငါ အလျင်လိုနေတယ်"

"ငါ့ကို သရဲပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြပါ"

ထိုအရိပ်က ထပ်မံဆိုလာသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် သေနတ်ကို အောက်ချလိုက်သည်။ သူသည် တစ်ချက်ပစ် ပစ္စတိုက ထိုလူကို မသတ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကယ်၍ သူ ထိုလူကို သတ်လိုက်ပါက ဤအခန်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကမေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါပြောပြရင်... ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိမှာလဲ"

ယင်းသည် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်အတွက်မူ အသေအချာ စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် "ငါ ပုံပြင်ပြောပြရင် အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးမလား" ဟု မမေးဘဲ "ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိမှာလဲ" ဟုသာ မေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ထိုအရိပ်၏ အဖြေသည် ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ဤအခန်း၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ တံခါးမဖွင့်မီ ပုံပြင်ပြောပြရန်သာ ဖြစ်ပါက သူ မည်သို့ပင်မေးပါစေ အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အကယ်၍ သရဲပုံပြင်ပြောပြပြီး အပြင်ထွက်ခွင့်ရခြင်းအပြင် အခြားအကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေမည်ဆိုပါက ဖုန်းပုကြွယ်၏ မေးခွန်းသည် ဆုလာဘ်အားလုံးကို ကြိုတင်ရရှိစေပေလိမ့်မည်။

"မင်း ငါ့ကို ကြောက်အောင်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါမင်းကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးမယ်"

ထိုအရိပ်က ပြန်ဖြေလာသည်။

"ဒါဆို ငါမင်းကို သေနတ်နဲ့ပစ်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်မယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ဒုက္ခတွေ အများကြီး သက်သာသွားတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သေနတ်ကို ပြန်မမြှောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုအရိပ်ကို စကားလုံးများဖြင့် စမ်းသပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

ထိုအရိပ်က ယင်းကို အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ပုံပြင်က ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မယ်ဆိုရင် အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို ဒီကော်ရစ်ဒါအဆုံးက 'ထောင်' ဆီကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးမယ်၊ မင်း ခုနက အဲဒီဘက်ကို ပြေးနေတာ မဟုတ်လား၊ အဲဒါက တော်တော်လေးဝေးတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ"

ထိုစကားကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ သေနတ်ဖြင့် ထိုအရိပ်ကို သတ်လိုက်ပါက သူအပြင်ထွက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဖြုန်းတီးခဲ့သော အချိန်များကို ပြန်ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ သူ ပုံပြင်ပြောပြမည်ဆိုပါက... မိနစ်အနည်းငယ် ပိုကြာနိုင်သော်လည်း သူသည် ကော်ရစ်ဒါအဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကော်ရစ်ဒါ၏ ဒုတိယပိုင်းက မည်မျှဝေးမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငါတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုကိစ္စတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။ သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အသုံးပြု၍ သူ့မျက်နှာကို အောက်မှအပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခြောက်ခြားဖွယ် အသံနေအသံထားနှင့် အသံနှိမ့်နှိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်ခါတုန်းက တက္ကစီဒရိုင်ဘာတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်..."

ဤနေရာတွင် ဖုန်းပုကြွယ်ကို ဘာကြောင့် ကလေးများနှင့် အတူမထားသင့်သလဲဆိုတာကို လူတိုင်း နားလည်သွားကြမယ်လို့ ငါထင်ပါတယ်...။

"...သူက ညနက်တဲ့အထိ အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်လေ့ရှိတယ်၊ တစ်နေ့မှာ သူဟာ မရင်းနှီးတဲ့ လမ်းတစ်ခုကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းတားနေတာ မြင်လိုက်ရတယ်..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သိပ်မရှည်သော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံပြောစွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုပါက အနည်းဆုံး တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည့် ပုံပြင် သို့မဟုတ် သည်းထိတ်ရင်ဖို ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနိုင်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ သူသည် ပုံပြင်ကို တတ်နိုင်သမျှ အတိုဆုံးဖြစ်အောင် ပြောပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒရိုင်ဘာက ဘာမှ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ကားကို ရပ်ပေးလိုက်တယ်၊ ထိုအမျိုးသမီးက နောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကားထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်၊ သူမဟာ အလွန်ပေါ့ပါးပုံရပြီး သူမ ကားထဲဝင်လာတဲ့အခါ ဒရိုင်ဘာက ကားလှုပ်ရှားသွားတာမျိုး လုံးဝမခံစားရဘူး၊ ဒရိုင်ဘာက သူမကို 'ဘယ်သွားမှာလဲ' လို့ မေးရင်း နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ..."

အခန်း (၁၇၂)

ဤအခန်းတွင် ပါရှိသော သရဲပုံပြင်သည် ကျူးဆာကုမန်ဂျီ၏ ဝတ္ထုတိုတစ်ပုဒ်ဖြစ်သော "ဆွဲကြိုးချအလောင်း"ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တူညီမှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက ယင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

...

"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ရွှံ့အိုင်ထဲ ကျသွားတာလား"

ထိုအချိန်တွင် အရိပ်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားကို ဖြတ်ပြော၍ ထိုမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဟင်၊ မင်းက ဒါကို ကြားဖူးတာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါက ငါ့ကို ကြောက်စေနိုင်မယ့် ပုံပြင်ကို ကြားချင်တာ၊ အပေါစား ပြက်လုံးတွေကို ကြားချင်တာ မဟုတ်ဘူး"

အရိပ်က ပြန်ပြောသည်။

"ဟူး..."

ဖုန်းပုကြွယ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ နောက်တစ်ပုဒ် ပြောင်းပြောမယ်"

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပုံပြင်များစွာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရာနှင့်ချီ ပြောခိုင်းလျှင်ပင် သူ မဖြေနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"မင်းက ငါ့ကို ခြောက်စေချင်တာပေါ့ ဟုတ်လား..."

သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဒီကောင်က သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်တာ သိသာနေတာတောင် ငါ့ကို သရဲပုံပြင် ပြောခိုင်းနေတာပဲ။ ဒီရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပြက်လုံးကတော့ တကယ်ကို...။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပိုအလေးအနက်ထားတော့မည် ဖြစ်သည်။ ပုံပြင်က တိုလေ ကောင်းလေဖြစ်ပြီး ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းရမည်။ ကန့်သတ်ချက်များရှိနေသည့်ကြားမှ စကားလုံးစွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ တစ်ဖက်လူကို ကြောက်လန့်သွားအောင် ပြုလုပ်ရန်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်။

"အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်ဟာ ပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ရေပန်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ရေတိုင်လုံးကြီးတွေ ကောင်းကင်ပေါ်ကို မြင့်မြင့်တက်သွားပြီး ပြန်ကျလာတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေခဲ့တယ်... ညနေခင်းရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို အတော်လေး ချမ်းစိမ့်အောင် လုပ်နေခဲ့တယ်"

အရိပ်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပုံပြင်ကို ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဘေးလူတစ်ယောက် အမြင်ဖြင့် ကြည့်လျှင် အစ်ကိုကြွယ်သည် ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ အမှန်တကယ် စီးမျောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ 'ကျွန်တော်' ဟု သုံးနှုန်းပြောဆိုပုံက အတော်လေး ယုံကြည်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ရေပန်းရဲ့ ရေစီးဆင်းနေတဲ့ အသံကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ညနေခင်း သတင်းစာတချို့ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သတင်းစာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတဲ့အရာ ဘာတစ်ခုမှမပါလာခဲ့ဘူးလေ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အဖြူရောင်မြူငွေ့တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်ခန့်က တောနယ်ဘက်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်အဟောင်းတစ်လုံးထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီအကြောင်း သတင်းတွေကို လိုက်ရှာနေတာလေ"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အဲဒီမိန်းကလေးကို ချစ်နေခဲ့တာ အတော်ကြာပါပြီ... ကျွန်တော် မှတ်မိပါသေးတယ်၊ အဲဒီနေ့ကလည်း အခုလို ညနေခင်းမျိုးပဲပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့ခဲ့တယ်။ သူမဆီမှာ မက်မွန်ပွင့်ဖတ်ပုံစံလို ဆံပင်ပုံစံရှိပြီး ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ စကတ်တိုလေး ဝတ်ထားခဲ့တယ်... သူက အရမ်းလှလွန်းလို့ ကျွန်တော် အသက်ရှူမှားမတတ်ပါပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ သူ့အသက်ရှူသံက မြန်ဆန်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်လိမ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါကြောင့်... မသိစိတ်ကနေပဲ ကျွန်တော် သူ့ကို ကားလမ်းမဘေးက လူသူမရှိတဲ့ အိမ်တစ်လုံးဆီ ခေါ်သွားပြီး ကြောက်လန့်နေတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို လည်ပင်းညှစ်သတ်လိုက်တယ်"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး အရိပ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့တယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော် အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ရူးသွားနိုင်တယ်ဗျာ၊ ဟား... ဟားဟား..."

သူ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ရယ်မောသံထဲတွင် ထိုအချိန်က ခံစားချက်ကို ပြန်လည်ကာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် ခံစားနေရသကဲ့သို့ ကျေနပ်အားရမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ထုတ်တန်းမှာ ချိတ်လိုက်တယ်။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲကြိုးချ သေဆုံးသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကစပြီး ညနေတိုင်း ဒီပန်းခြံကို လာပြီး ညနေခင်း သတင်းစာနှစ်စောင် သုံးစောင်လောက် ဝယ်ခဲ့တယ်။ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အဲဒါတွေကို ဖတ်တာပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

" 'မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဆွဲကြိုးချ သေဆုံး' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ကျွန်တော် အမြဲ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ"

သူ ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက လေထုကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အမှန်တကယ် တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပင်။

"ရုတ်တရက် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ခြေရင်းက မြေကြီးပေါ်မှာ သတင်းစာတစ်စောင် ရှိနေတာကိုပေါ့။ အဲဒါက တစ်ယောက်ယောက် လွှင့်ပစ်ထားတဲ့ သတင်းစာအဟောင်းတစ်စောင်ပဲ။ စာမျက်နှာတစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ ခေါင်းကြီးပိုင်း သတင်းသုံးခု ရှိနေတယ်လေ။ အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲကို လျှပ်စစ်စီးကြောင်းလို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်...

'လူသူမရှိသော အိမ်ကြီးထဲက အမည်မသိ အလောင်း'

'ကားလမ်းမဘေးက စွန့်ပစ်အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ သေဆုံးနေတာ နှစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီဖြစ်တဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း တွေ့ရှိ'

'သေဆုံးသူမှာ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်'

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်နှာသည် သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

"ကျွန်တော် သတင်းစာကိုဆွဲယူပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ပန်းခြံထဲက ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ကားလမ်းမဆီ ရောက်လာပြီး စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။

ဒီအမှုဖြစ်တဲ့နေရာကို ကျွန်တော် တံခါးဖွင့်ပြီးမဝင်ခင် ဘယ်သူမှ ရောက်မလာသေးဘူးဆိုတာ သေချာအောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသည်းအသန် လိုက်ကြည့်ခဲ့တယ်...

အိမ်ထဲမှာ မှောင်မည်းနေတာပဲ။ ကျွန်တော် စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ အလောင်း ဆွဲကြိုးချထားတဲ့ အခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ကြည့်ဖို့အတွက် မီးခြစ်ခြစ်လိုက်တဲ့အခါမှာ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အသုံးပြု၍ သူ့မျက်နှာကို အောက်မှ ပင့်ထိုးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။

"ခါးပတ်က ထုတ်တန်းမှာ ချိတ်နေပြီး ကျွန်တော့်အလောင်းက အဲဒီမှာ ဆွဲကြိုးချလျက်သားကြီး...။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော့်နောက်က အမှောင်ထဲကနေ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်-

'အို... ဟီးဟီးဟီးဟီး... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မကို ရှာဖို့ ရှင်ပြန်လာပြီပေါ့... ' "

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပုံပြင်က ရုတ်တရက် ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက တစ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"ဘယ်လိုလဲ"

"အာ... "

အရိပ်မျက်လုံးထဲက အပြာရောင်အလင်းမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

"ငါထင်တာတော့ မင်းရဲ့အပြောင်းအလဲက ပုံပြင်ထဲက ဇာတ်လမ်းထက်တောင် ပိုခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေသလိုပဲ..."

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က သေနတ်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါဒီထဲကို ဝင်လာကတည်းက ခုနစ်မိနစ် ရှစ်မိနစ်လောက် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးပြီ၊ အခု စုစုပေါင်း အချိန်က ၂၆ မိနစ် ရှိနေပြီ၊ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ဆက်ပြီး..."

သူ၏ စကားနောက်ပိုင်းမှာ "တကယ်လို့ မင်း ဆက်ကြားချင်သေးတယ်ဆိုရင် သေနတ်သံကိုပဲ နားထောင်လိုက်တော့" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို ထောင်ထဲ ပို့ပေးမယ်"

အရိပ်သည် ဖုန်းပုကြွယ် စကားအဆုံးထိ မစောင့်တော့ဘဲ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းမြင်ရမယ့်အရာတွေအတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ အဲဒါက အန္တရာယ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ရုန်းကန်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

NPC ၏ သတိပေးချက်မှာ အမှန်တကယ် လိုအပ်လှသည်။ အကယ်၍ သူ ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြိုတင်သတိမပေးခဲ့ပါက ဖုန်းပုကြွယ်မှာ ဖြစ်ပျက်လာမည့် အခြေအနေကို အပြင်းအထန် ခုခံပေလိမ့်မည်...။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရိပ်၏ လက်ဖျားတွင် အဖြူရောင် အလင်းစက်တစ်ခု တောက်ပလာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းသည် အလင်းဘောလုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် အလင်းဘောလုံးထဲမှ ထူးဆန်းသော အရာလေးများ ကူးခတ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာများ၏ အရောင်နှင့် အသွေးအသားသည် အခွံနွှာထားသော ကြက်ဥပြုတ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ ပိုးလောင်းများ၊ ဖြူဖျော့ပြီး ရုပ်ဆိုးသော ပိုးလောင်းကောင်များနှင့် ပိုတူပေသည်...။

၎င်းတို့၏ အရေအတွက်က တိုးပွားလာပြီး ဝဲဂယက်တစ်ခုကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံ ကူးခတ်နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့သည် အုပ်စုလိုက် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေပုံရသည်။ ထိုတောက်ပပြီး ပျော့ပြောင်းသော နို့နှစ်ရောင် သတ္တဝါလေးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ဝါးမြိုနေကြသည်...။ ကြည့်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြားတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်တွင် ရေစက်တစ်စက်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ အကြာကြီး မလေ့လာနိုင်မီ ထိတ်လန့်စရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာများသည် လေထဲမှတစ်ဆင့် ကူးခတ်လာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံလာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပိုသိပ်သည်းလာပြီး ပိုမြန်လာကြခြင်းပင်...။

၎င်းတို့က ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စတင်ထိတွေ့လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေပြီး စုဝေးလာကြသည်...။ သူ့မျက်လုံးများ၊ နားများ၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့လည်း အားလုံး ဖုံးလွှမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ သူ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဟု သံသယဝင်လာချိန်တွင်...

ရုတ်တရက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားများ လျော့ပါးသွားပြီး အအေးဓာတ်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းထိန်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။