အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း (၁၇၃)

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ အခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိ အလင်းရောင်ကား နူးညံ့ တောက်ပနေလေ၏။ သူမျက်နှာမူထားရာဘက်တွင် သံတိုင်လေးခုရှိပြီး ထိုတံခါးများ၏နောက်ကွယ်တွင် အကျဉ်းခန်းများ ရှိနေပုံရသော်လည်း မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ မရှိချေ။ ထိုအထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသလားဆိုသည်မှာလည်း မသိနိုင်ပေ။

ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင် တံခါးလေးချပ် ရှိနေပြန်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ကော်ရစ်ဒါ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် သူတွေ့ခဲ့ရသော ယပ်တောင်ပုံစံ ဧရိယာနှင့် တစ်ပုံစံတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အလှည့်စားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

'ဒါက ဘယ်လိုလဲ... ဟိုဘက်က ဘယ်လမ်းကိုပဲ ရွေးရွေး နောက်ဆုံးတော့ ဒီ 'ထောင်' ထဲကိုပဲ ရောက်လာတာလား'

"အာ... မင်း ပြန်ရောက်လာပြီလား"

အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကျဉ်းခန်းတံခါး လေးချပ်၏ရှေ့၊ စက်ဝိုင်းပုံအခန်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေ၏။ စကားပြောလိုက်သူသည် စားပွဲနောက်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစားပွဲသည် အဖိုးတန်သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားစားပွဲကြီး တစ်လုံးဖြစ်သည်။ စားပွဲ၏ အစွန်းများ၊ အံဆွဲလက်ကိုင်များနှင့် ထောင့်စွန်းများရှိ လက်ရာများမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

ထိုပရိဘောဂမျိုးသည် လက်တွေ့ဘဝတွင်ဆိုပါက ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဝင်ငွေဖြင့် မည်သို့မျှ မဝယ်ယူနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ဂိမ်းစက်တစ်ခုထက် နှစ်ဆမက ပိုများပေလိမ့်မည်။ ၂၁ ရာစု အစောပိုင်းကတည်းက သစ်သားစစ်စစ် ပရိဘောဂများသည် ရှားပါးကုန်စည် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ သာမန်လူများ ဝယ်ယူနိုင်သော ပရိဘောဂများသည် သစ်သားမှုန့်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတတ်သော ပစ္စည်းများပင် ပါဝင်နေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စီးပွားရေးသမားများက ယင်းတို့ကို သစ်သားပရိဘောဂအဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရောင်းချနေကြဆဲပင်။

ဖုန်းပုကြွယ်တို့ခေတ်တွင်မူ ရေနံအကျပ်အတည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းမှုနှင့် သစ်တောများ သဲကန္တာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှုတို့ကြောင့် သဘာဝသယံဇာတနှင့် ပတ်သက်သော ကုန်စည်များသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ရှေ့ရှိ စားပွဲကြီးသည် ဒိုင်နိုဆောများ၊ UFO များ သို့မဟုတ် မိတ်ကပ်မပါသော မိန်းမလှလေးများကဲ့သို့ပင် ဂိမ်းထဲတွင်သာ တွေ့မြင်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်တော့သည်။

" 'ပြန်' ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... မင်းက ဘာလို့ စကားပြောနိုင်နေရတာလဲ"

"ငါက ဘာလို့ စကားမပြောနိုင်ရမှာလဲ"

ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း... စဉ်းစားကြည့်ရအောင်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့လေ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ ယုန်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အော်ပြောလိုက်သည်။

စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်၍ ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် စကားပြောနေသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် သားပိုက်ကောင်တစ်ကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ယုန်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အဆစ်အမြစ်များသည် သာမန်ယုန်နှင့် မတူဘဲ လူကဲ့သို့ ပြုမူနေထိုင်တတ်သည့် ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် 'ထိုင်' နေပြီး ၎င်း၏ လက်တိုလေးများဖြင့် ပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်နေနိုင်သည်။ ၎င်းသည် အင်္ကျီအဖြူ၊ အနက်ရောင် စွပ်ကျယ်နှင့် လည်စည်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဘောင်းဘီတော့ ဝတ်မထားပေ။

"တခြားကမ္ဘာက ခရီးသည်... မင်းက အရမ်း ရိုင်းတာပဲ"

ထိုယုန်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကော့ညွှတ်နေသော နှုတ်ခမ်းမွှေး နှစ်စုံရှိပြီး နှာခေါင်းပေါ်တွင် မျက်မှန်တစ်လက် တင်ထား၏။

"ငါက ကြီးမြတ်လှတဲ့ အချိန်သခင်ရဲ့ သစ္စာရှိ အစေခံပဲ၊ ငါက အချိန်တိကျတယ်၊ ပညာရှိတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ ချောမောတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အစ်ကိုယုန်သည် ၎င်း၏ လက်တိုလေးများဖြင့် ခေါင်းပေါ်က နားရွက်ကြီးနှစ်ဖက်ကို သပ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ရာဇဝတ်ကောင်တွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို စိုက်ပျိုးပေးမယ့်သူ... သခင်ရာဗစ်ပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် နဖူးကို လက်နှင့်ဖိကာ မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ဟား... ဟားဟား... ယုန်ကတော့ နာမည်ကောင်းတွေ အကုန်ယူထားတာပဲ"

"ဒါက သခင်ရာဗစ် ပါ၊ ရပ်ဘစ်မဟုတ်ဘူး"

ရာဗစ်က ပြန်ပြင်ပေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယုန်နှင့် အငြင်းပွားကာ အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။

"သခင်ရာဗစ်... မင်းဆီမှာ ဆေးရည် ရှိသလား"

"မင်း ရူးနေတာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်၏ နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်လာလေသည်။ သူသည် ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေရသည်။

"ငါ အဆိပ်မိနေလို့၊ ဆေးရည် ၄ ပုလင်း လိုအပ်နေတယ်၊ မင်းဆီမှာ..."

"ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ် စကားမဆုံးမီ ရာဗစ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုဆေးရည် ရရှိရန် ဘာလုပ်ပေးရမလဲဟု မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရာဗစ်က ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မပေးနိုင်ဘူး"

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ မုန်လာဥနီတွေ မပါဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဘယ်သူက မုန်လာဥနီအကြောင်း ပြောလို့လဲ"

"ငါ့ဆီမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်လည်း မရှိဘူး"

"ကလေး... မင်း ဘယ်နားမှာ ရပ်ရမယ်ဆိုတာ သိသင့်တယ်နော်"

"တကယ်လို့ မင်းက ဦးထုပ်ထဲကနေ အပြင်ဆွဲထုတ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုသူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ယုန်ပြက်လုံးများဖြင့် ဆက်လက် စမ်းသပ်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ တော်မယ့် ဦးထုပ်ကြီးကြီး တစ်လုံးကိုသာ ရှာနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်"

ရာဗစ်သည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါ့ဝမ်းကွဲသာ ဒီမှာရှိရင် မင်းရဲ့ နှာခေါင်းပေါက်ထဲကို ယမ်းတောင့်နှစ်ခု ထိုးထည့်ထားပြီးလောက်ပြီ"

သို့သော်လည်း သင်မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပေ။

"မင်းဝမ်းကွဲက ဘတ်စ်ဘန်နီလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

ရာဗစ်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အယ်လ်ဒန်"

အပြာရောင်မျက်လုံးများနှင့် သွေးကြောများ ပေါ်နေသော အရိပ်တစ်ခု ရာဗစ်ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒါက ၇၇ မိနစ်မှာ ပေါ်လာတာပဲ၊ သူက မင်းဆီကနေ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်လား"

ရာဗစ်က မေးလိုက်သည်။

အယ်လ်ဒန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

"သူ့ကို ကော်ရစ်ဒါရဲ့ အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြလိုက်ဦး"

ရာဗစ်က ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ"

အယ်လ်ဒန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

'၇၇ မိနစ်' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

'ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ... ပြေးနေရတာနဲ့ အအေးဒဏ်တွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဇီဝနာရီ လွဲသွားနိုင်ပေမဲ့ ငါ့တွက်ချက်မှုအရ ဒီရောက်တာ အလွန်ဆုံးမှ မိနစ် ၃၀ ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ၇၇ မိနစ်ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ'

အယ်လ်ဒန်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ မေးခွန်းကို မကြာမီ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာတွင် ပါးစပ်မရှိသော်လည်း အသံက အရိပ်ထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

" 'အရှေ့ဘက်' အခန်းကနေ တံခါးကို ဖြတ်ပြီး ကော်ရစ်ဒါရဲ့ အခြားတစ်ဖက် ဒါမှမဟုတ် 'အဆုံး' ကို ရောက်လာတဲ့အခါ အချိန်က ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ"

၎င်းက လက်ကို မြှောက်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်နောက်ဘက်၏ ဘယ်ဘက်မှ ဒုတိယမြောက် တံခါးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ ဒုတိယတံခါးက ရှေ့ဘက်မှာတုန်းက တတိယတံခါးပဲ၊ တတိယကော်ရစ်ဒါထဲကို ဝင်ပြီး ဒီကို ရောက်တဲ့အချိန်က ၆၉ မိနစ် ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ မင်း ကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ဖြုန်းခဲ့တဲ့ အချိန်လည်း ပါတာပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျန်တဲ့ ကော်ရစ်ဒါ သုံးခုကကော"

"ဒုတိယကော်ရစ်ဒါက ၄၆ မိနစ်အပြင် မင်း ကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ဖြုန်းခဲ့တဲ့ အချိန်လည်း ပေါင်းရမယ်"

အယ်လ်ဒန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ပထမနဲ့ စတုတ္ထ ကော်ရစ်ဒါကတော့ အတူတူပဲ၊ ၂၃ မိနစ်အပြင် မင်း ကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ဖြုန်းခဲ့တဲ့ အချိန်ပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။

"ငါ အစောပိုင်းက ဒီကို ရောက်ခဲ့သေးလား"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း ငါ့ဆီက ဆေးရည်ကို ယူသွားတယ်လေ"

ရာဗစ်က ၎င်း၏ အိတ်ဆောင်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအချိန်မှာတော့ မင်းက မိနစ် ၃၀ ပဲ ရှင်သန်ရသေးတဲ့ ဖုန်းပုကြွယ် ဖြစ်နေပုံရတယ်၊ အင်း... ပြောရရင်တော့ ငါက မင်းကို ရှင်းပြပေးရုံပဲ လိုတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ တခြားဗားရှင်းတွေအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

"ဒါဆို... ဒီမှာ အချိန်နှစ်မျိုး ရှိနေတာလား၊ တစ်ခုက ငါခံစားရတဲ့ အချိန်နဲ့ နောက်တစ်ခုက ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်အချိန်စီးကြောင်းကိုပဲ ရောက်ရောက် ၉၂ မိနစ် ပြည့်သွားရင်တော့ မင်း အဆိပ်မိပြီး သေရမှာပဲ"

ရာဗစ်က ထပ်လောင်းပြောသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်မိနစ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါ ဒီကော်ရစ်ဒါ တစ်ခုခုကနေ ပြန်သွားရင်ကော"

"ကော်ရစ်ဒါအဆုံးကနေ ရှေ့ကို ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လမ်းကပဲသွားသွား ဒီ အကျဉ်းခန်းထဲက လက်ရှိအချိန်ကနေ ၂၃ မိနစ် ပြန်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့... မင်း ကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ဖြုန်းခဲ့တဲ့ အချိန်ကိုတော့ ထည့်ပေါင်းရမှာပေါ့"

အယ်လ်ဒန်က ပြန်ဖြေသည်။

"အခု ဒီထဲမှာ ၇၉ မိနစ် ရှိနေပြီ၊ ငါ ကော်ရစ်ဒါတစ်ခုကို ပြေးဖို့ ၁၅ မိနစ် ကြာမယ်ဆိုရင် ငါရှေ့ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်က... ၇၁ မိနစ် ဖြစ်မှာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ်"

ရာဗစ်က ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဘက်က အချိန်က တကယ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ရှေ့ကနေ ကော်ရစ်ဒါထဲကို ဝင်လာသရွေ့ အချိန်ကို ကော်ရစ်ဒါအဆုံးက အချိန်အတိုင်းပဲ တွက်ချက်မှာပါ၊ ဥပမာအားဖြင့် မင်း ရှေ့ကအခန်းကို မိနစ် ၉၀ မှာ ရောက်သွားရင်တောင် ထိတ်လန့်နေစရာမလိုဘူး၊ ပထမဆုံး ကော်ရစ်ဒါထဲကိုသာ အမြန်ပြေးဝင်လိုက်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းရဲ့ အချိန်က အကျဉ်းခန်းထဲက ၂၃ မိနစ် အချိန်နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကော်ရစ်ဒါအဆုံးထိ မရောက်ခင် မင်းလှည့်ပြန်မယ်ဆိုရင်တော့ ရှေ့အခန်းကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့ အချိန်ကစပြီး ကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ဖြုန်းခဲ့တဲ့ အချိန်ကိုပါ ထည့်တွက်သွားမှာ ဖြစ်တယ်"

"ဒီလို ရူးနှမ်းတဲ့ ဆက်တင်မျိုးကို မင်းလို ယုန်တစ်ကောင်က စဉ်းစားခဲ့တာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

ရာဗစ်က စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ ၃၂ မိနစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ မစ္စတာ ဖုန်းပုကြွယ်... မင်း အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် စည်းမျဉ်းများကို နားထောင်ပြီးနောက် မြေပုံပေါ်ရှိ အချိန်အရ သူ သေဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ပတ်ပြေးပြီးနောက် သူသည် ၂၃မိနစ်၊ ၄၆ မိနစ် သို့မဟုတ် ၆၉ မိနစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ သူကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံနေရသော အချိန်သာဖြစ်သည်။ ဤအချိန်ကို စံအဖြစ်ထား၍ ရှုံးနိမ့်မှု အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။ ၉၂ မိနစ် ပြည့်သည်နှင့် သူ အဆိပ်မိကာ သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

ရာဗစ်က စကားမဆုံးသေးပေ။

"သိသာတာက အယ်လ်ဒန်နဲ့ ငါက မင်းကို ကူညီနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မင်းကို ဒါတွေ ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် စားပွဲအောက်သို့ လက်လျှိုကာ ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီဂိမ်းကို ဒီဇိုင်းထုတ်ခဲ့တဲ့သူက သူပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရာဗစ်နောက်ကျောရှိ အကျဉ်းခန်းလေးခန်းထဲမှ တစ်ခန်းတွင် မီးလင်းလာခဲ့သည်။ မှောင်မည်းနေသော အကျဉ်းခန်းထဲသို့ အပေါ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး အထဲမှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

အကျဉ်းခန်း၏ ကြမ်းပြင်၊ နံရံသုံးဖက်နှင့် မျက်နှာကျက်တို့ကို ကွန်ကရစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ သံတိုင်များ၏ နောက်တွင် ခုံတန်းလျား တစ်ခုရှိပြီး ထိုခုံပေါ်တွင် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ထိုင်နေလေသည်။ ထိုရုပ်သေးရုပ်သည် ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် လည်စည်းနီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရုပ်သေး၏ မျက်နှာသည် တရုတ်စာလုံး 'ရှန်း' ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေလေသည်။ ယင်းမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ၎င်း၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များက ဦးခေါင်းတွင် ကပ်နေ၏။ ၎င်းသည် အနီတစ်ဖက် အနက်တစ်ဖက် မျက်လုံးများဖြင့် အကျဉ်းခန်း အပြင်ဘက်ရှိ လူသုံးယောက်... သို့မဟုတ် လူတစ်ယောက်၊ ယုန်တစ်ကောင်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သေနတ်ကို ထုတ်ယူကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သံတိုင်များကြားမှနေ၍ လွှ(Saw) ဇာတ်ကားထဲတွင် မကြာခဏတွေ့ရတတ်သော ထိုရုပ်သေးကို ချိန်ရွယ်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို မသတ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးစမ်း"

အသံသွင်းထားသည့်အလား လေသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ကြမ်းရှရှအသံကြီးက အရုပ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ပါးစပ်လည်း လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

"မင်း မောင်းတင်လိုက်ရင်တောင် ငါ့ကို တကယ် မသတ်နိုင်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တာက မင်းကစားနေတဲ့ ဂိမ်းအတွက်လည်း ဘာမှ အထောက်အကူ မဖြစ်စေဘူး"

၎င်းက ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ရာဗစ်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါအပြင် ငါက အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းမှာ ငါ့ကို အပြစ်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး၊ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား... ယုန်ကြီး"

အခန်း (၁၇၄)

"မင်းမှာ ဘာမှ ကြောက်စရာမရှိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်မနေစမ်းနဲ့"

ရာဗစ်က ရုပ်သေးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... မင်းပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်၊ ဒီခရီးသည်ကို မင်းကိုသတ်ဖို့ ငါခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"

၎င်းက ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး "မင်း... အရင်ဆုံးသွားပြီး ငါ့အတွက် သူ့ကို ဖမ်းပေးခဲ့"

"'သူ့ကို ဖမ်းရမယ် ဟုတ်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ရုပ်သေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကိုလား"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"မိနစ် ၄၀ မှာ ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ ဆေးရည်ကို မင်းကို ပေးပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းက သူ့ကို ဖမ်းခဲ့ပြီးပြီလေ"

၎င်းက စတုတ္ထမြောက် ကော်ရစ်ဒါကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီဘက်ကနေ ရောက်လာတာ"

"လက်ရှိတာဝန် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ"

ဖုန်းပုကြွယ် ဂိမ်းမီနူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မူလ 'ဓာတုဆေးရည် ရှာဖွေရန် (၄/၄)' မီနူးအောက်တွင် တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စတုတ္ထမြောက် ကော်ရစ်ဒါထဲတွင် အရုပ် 'ဘီလီ' ကို ရှာဖွေဖမ်းဆီးပြီး ယုန်ထံသို့ ယူဆောင်လာကာ ဓာတုဆေးရည်တစ်ပုလင်းနှင့် လဲလှယ်ပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ယူဆချက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ ငါအခုပြန်သွားပြီး သူ့ကို ဖမ်းခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ ၄၁ မိနစ်မှာ မင်းဆီ လာအပ်မယ်ဆိုပါစို့၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီအချိန်မှာ ဆေးရည်ကို မယူခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

သူက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "ဒါဆိုရင် အခု ဘာဖြစ်လာမလဲ"

ရာဗစ်က ဆိုသည်။

"မင်းဆိုလိုတာက အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ဆေးရည်က ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"ဟုတ်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်က အတည်ပြုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ယူသွားပြီးပြီလေ"

ရာဗစ်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း နားလည်ရဲ့လား"

ဖုန်းပုကြွယ် လန့်သွားသည်။

"မင်းဆိုလိုတာက..."

"မင်း အဲဒီအချိန်မှာ ယူသွားခဲ့လို့သာ အခု ငါ့ကို ဒီမေးခွန်း မေးနေနိုင်တာပေါ့"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"တခြား ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုအရဆိုရင်... တကယ်လို့ မင်း အဲဒီအချိန်မှာ ဆေးရည်ကို မယူခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုအချိန်မှာ ငါမင်းကို ပေးလိုက်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် မင်း ဘီလီကို သွားဖမ်းရဦးမှာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသာ သူ့ကို မဖမ်းခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ အကျဉ်းခန်းက အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေမှာဖြစ်သလို ငါလည်း မင်းကို ဆေးရည် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ရှေ့နောက်မညီတဲ့ပဟေဠိ (Paradox) တစ်ခုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ထုံးစံအတိုင်း သူ့ကို သွားဖမ်းပြီး ၄၁ မိနစ်ကို ပြန်ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်၊ ပထမတစ်ခုက မင်း ငါ့ဆေးကို ယူလိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါ မင်းရဲ့ အရင်က လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ တည်ရှိမှုတွေက ပယ်ဖျက်ခံရလိမ့်မယ်"

ရာဗစ်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းသာ မယူခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးနေတဲ့ 'ငါ' ကလည်း ပယ်ဖျက်ခံရလိမ့်မယ်ပေါ့"

ရာဗစ်က လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်စမ်း... မင်းသာ လမ်းကြောင်းမှားကို ရွေးမိပြီး အချိန်ရှေ့နောက်မညီမှုတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်..."

"ဂိမ်း ရှုံးသွားမှာပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက အရုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ငါ မင်းနဲ့ ဘဝအကြောင်း တကယ် ဆွေးနွေးချင်လာပြီ"

"ဟားဟား..."

ဘီလီက မည်းမှောင်စွာ ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့ မဆွေးနွေးရသေးဘူးလို့ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကော်ရစ်ဒါ ၄ ခုကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို စတုတ္ထမြောက် ကော်ရစ်ဒါကနေ ခေါ်လာခဲ့တာလား"

သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာရှိတဲ့ ဆေးရည်အပြင် ကျန်တဲ့ ၃ ပုလင်းက ဘယ်မှာလဲ"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ တစ်ပုလင်းက တကယ်တော့ အယ်လ်ဒန်ရဲ့ ဆေးရည်ပဲ"

၎င်းက လက်ဝေ့ယမ်းကာ အယ်လ်ဒန်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။ အယ်လ်ဒန်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရာဗစ်က ဆက်ပြော၏။

"သူတို့ လေးယောက်ထဲမှာ သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအရှိဆုံး တစ်ယောက်ပဲ"

"လေးယောက်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများက အကျဉ်းခန်း ၄ ခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဖုန်းပုကြွယ် ဘာမေးချင်သည်ကို ရာဗစ်သိနေသဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီအကျဉ်းခန်းတွေထဲမှာ အကျဉ်းသား ၄ ယောက် ရှိနေရမှာ၊ အရင်က ဒီနေရာမှာ စောင့်ရတဲ့ အကျဉ်းထောင်စောင့် ဆမ် မွန်တီယာ... မင်း သူ့အကြောင်း ကြားဖူးမယ် ထင်ပါတယ်၊ သူက သူ့ကိုယ်သူလည်း အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို့ ထင်နေခဲ့တာ၊ ဒါနဲ့ တစ်နေ့မှာ သူက တံခါးလေးချပ်လုံးကို ဖွင့်ပြီး အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ပြေးသွားတယ်လေ"

၎င်းက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘီလီ၏ အကျဉ်းခန်းထဲက မီးကို ပိတ်လိုက်သည်။ မီးပိတ်သွားသည်နှင့် ထိုရုပ်သေးသည် ဤနေရာနှင့် လုံးဝ အဆက်ပြတ်နေသော အခြားဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

"ဒါကြောင့် သခင်က ဒီနေရာကို တာဝန်ယူဖို့ ငါ့ကို စေလွှတ်လိုက်တာ"

ရာဗစ်က ဆက်ပြောသည်။

"အယ်လ်ဒန်က ပိုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်တယ်၊ သူက မှောင်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ နေရာတွေမှာပဲ နေချင်တာလေ၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတစ်လေ သရဲပုံပြင်တွေ နားထောင်တတ်တယ်၊ သူက ရန်လိုတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ခုခံတာမျိုး ဘာမှမလုပ်ဘူး၊ ငါက သူ့ကို စံပြအကျဉ်းသားလို့ သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် ငါ့လက်ထောက်အဖြစ် ခန့်ထားလိုက်တာပဲ"

"မိစ္ဆာနှစ်ကောင်..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ ဘာမှမပြောသလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြုံးကာ ဖုံးဖိလိုက်သည်။

ရာဗစ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒီမှာရှိတဲ့ ကော်ရစ်ဒါတိုင်းမှာ မင်းရှာနေတဲ့ ဆေးရည် တစ်ပုလင်းစီ ရှိတယ်၊ အယ်လ်ဒန်က တတိယမြောက် ကော်ရစ်ဒါမှာ ရှိတာ၊ သူက တတိယမြောက် ကော်ရစ်ဒါက ပုလင်းကို ငါ့ကို ပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီပုလင်းကိုပဲ ငါက မင်းကို 'အရင်က' နဲ့ 'မကြာခင်မှာ' ပေးခဲ့တာ"

၎င်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေးကို ပြန်သပ်နေပြန်သည်။ ၎င်း၏ စကားများက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ၎င်းကိုယ်တိုင် ခံစားမိပုံရသည်။

"ရုပ်သေးဘီလီကတော့ စတုတ္ထမြောက် ကော်ရစ်ဒါမှာ ပုန်းနေတာ၊ အဲ့ဒီနေရာက သူ့ဆီမှာလည်း ဆေးရည်တစ်ပုလင်း ရှိတယ်၊ မင်း သူ့ကို ဖမ်းခဲ့တော့ အဲဒီဆေးရည်ကလည်း မင်းဆီမှာ အလိုအလျောက် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်မှာပေါ့"

"အိုကေ၊ အခု ငါ နားလည်သွားပြီ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ပြောရရင် အခုအချိန်မှာ ပထမ၊ ဒုတိယနဲ့ စတုတ္ထ ကော်ရစ်ဒါတွေထဲမှာ ဆေးရည် တစ်ပုလင်းစီ ရှိနေသေးတာပေါ့၊ ငါက စတုတ္ထ ကော်ရစ်ဒါထဲကို ဝင်၊ ဘီလီကို ဖမ်းပြီး မင်းဆီကို လာအပ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဆေးရည်ကို ရခဲ့တာပေါ့"

ရာဗစ်က အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"နောက်ဆုံး မေးခွန်း နှစ်ခု၊ ပထမတစ်ခုက... အကွာအဝေးအရဆိုရင် ဘယ်ကော်ရစ်ဒါက အတိုဆုံးလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အတိုဆုံးကော်ရစ်ဒါကို ရှာပြီး ရှေ့ဘက်ကို ပြန်ပြေးချင်နေသည်။ ယခု မိနစ် ၈၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယကော်ရစ်ဒါထဲက မီနီဘော့စ်များကို ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ရှေ့ဘက်ကို ပြန်သွားဖို့ အချိန်မလောက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေလေသည်။

သူက အရင်ဆုံး ပြန်သွားပြီးမှ စတုတ္ထမြောက် ကော်ရစ်ဒါထဲကို ရှေ့ဘက်ကနေ ဝင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကော်ရစ်ဒါကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခုလုပ်ရန် အချိန်ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ငါ မသိဘူး"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက ပထမ ကော်ရစ်ဒါထဲကိုပဲ ရောက်ဖူးတာ၊ ကျန်တဲ့နေရာတွေကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်လမ်းက ပိုရှည်ပြီး ဘယ်လမ်းက ပိုတိုလဲဆိုတာ ငါမနှိုင်းယှဉ်တတ်ဘူး"

"ဘာ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထောင်စောင့် ဖြစ်နေရတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ငါသာ စိတ်ကြိုက် အဝင်အထွက် လုပ်နိုင်ရင် အကျဉ်းသားအားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ဖမ်းထားပြီးလောက်ပြီပေါ့၊ မင်းကို ဘာလို့ ခိုင်းနေတော့မှာလဲ"

ရာဗစ်က သဘာဝကျကျပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ပထမကော်ရစ်ဒါထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ကောင်ကော... မင်း သူ့ကို ဖမ်းပြီးပြီလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ရာဗစ်နောက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော အကျဉ်းခန်း ၄ ခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက ဘယ်အခန်းထဲမှာလဲ၊ သူ့ဆီက ဆေးရည်ကော ဘာဖြစ်သွားလဲ"

"ငါက ပထမကော်ရစ်ဒါကို ရောက်ဖူးတယ်လို့ပဲ ပြောတာ၊ သူ့ကို ဖမ်းပြီးပြီလို့ မပြောဘူးလေ"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒီကောင်က... တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်၊ ငါ့အမြင်အရတော့ မင်း အဲဒီကော်ရစ်ဒါကို နောက်ဆုံးမှ သွားသင့်တယ်လို့ အကြံပေးချင်တယ်"

"ချီးပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဟေး... မင်းမှာ မေးခွန်းနှစ်ခုရှိတယ်ဆို၊ ဒုတိယမေးခွန်းက ဘာလဲ"

ရာဗစ်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဒုတိယမြောက် ကော်ရစ်ဒါထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယမေးခွန်းက... မင်းက ဘာလို့ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် သွားမဖမ်းတာလဲ ဆိုတာပဲ"

မကြာမီ သူ့အရိပ်သည် ကော်ရစ်ဒါထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသော အချိန်သည် သူ့စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်မှုအရ မိနစ် လေးဆယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။