အခန်း (၄၅၇-၄၅၉)

အခန်း 457 ရေစိုနေတဲ့ဖုန်း

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ဆုပိုင် မသိလိုက်ပေ။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် ဖုန်းယူရန် မေ့သွားကြောင်း သတိမထားမိသေးချေ။

ဒီအချိန်တွင် ဆုပိုင်သည် ချန်းလန်ကိုပွေ့ပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေသည်။

“ဟောင်…ဟောင်…ဟောင်”

သူ့နောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသော ခွေးရိုင်းအုပ်တစ်အုပ်က လိုက်ဖမ်းနေကြသည်။

ဆုပိုင်တွင် သေနတ်ရှိသော်လည်း…

သိုးထိန်းခွေးအားလုံးကို သတ်ပစ်၍ မရပေ။

သို့သော်… လူသားများ ဒီမြေပေါ်သို့ ရောက်လာပြီဟု ထင်ရသည်။

အရပ်ပုတဲ့ သားပိုက်ကောင်လေးများသည်လည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးရတော့မည်။

လူသားများ၏ အမဲလိုက်ဖမ်းဆီးခြင်းကြောင့်လည်း ပါသော်လည်း…

လူသားများ ခေါ်ဆောင်လာသည့် ခွေး၊ ကြောင် စသည့် တိရစ္ဆာန်များကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်များ အရေအတွက် များလာသောအခါ၊ သူတို့သည် မြေပေါ်တွင်ရှိသော အရေအတွက်များပြားသည့် သားပိုက်ကောင်ပုများကို အမဲလိုက် စတင်လာကြသည်။

ထို့အပြင်၊ သားပိုက်ကောင်ပုများသည် ဖော်ရွေသော သဘောသဘာဝရှိကြပြီး ထွက်ပြေးလေ့မရှိကြပေ။

အဆိုးဆုံးမှာ ရန်သူနှင့်တွေ့သောအခါ သားပိုက်ကောင်ပုအမများစွာသည် သားသမီးငယ်များကို အိတ်ထဲမှ ပစ်ချလိုက်ပြီး အမဲလိုက်သူများ၏ အစာဖြစ်စေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် သားပိုက်ကောင်ပုများ အရေအတွက် လျော့နည်းလာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

“အား..အား..အား သူတို့ လိုက်လာပြီ”

ဆုပိုင်၏ ပခုံးပေါ်မှ ချန်းလန်သည် နောက်မှလိုက်လာသော ကြမ်းတမ်းသည့် ရန်သူများကို ကြည့်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟူး…”

ခွေးအနည်းငယ်ကို လုံးဝမလွှတ်နိုင်မှန်း သိလိုက်သော ဆုပိုင်သည် နေရာတစ်ခုကိုရှာပြီး ရပ်လိုက်သည်။

“ဟဲ…ဟဲ…ဟဲ”

သန်မာတောင့်တင်းသော သိုးထိန်းခွေးအချို့သည် လူသားကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်မြည်ဟီးနေကြသည်။

ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ဆုပိုင်ကို ဝိုင်းရံထားသည်။

ဤသိုးထိန်းခွေးများသည် သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့ထက် ပိုသန်မာသော သတ္တဝါများနှင့် မည်သို့တိုက်ခိုက်ရမည်ကို သိသည်။

သို့သော်…

457 02

ဆုပိုင်သည် ဤခွေးများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။

ချန်းလန်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ကာ လက်သီးဆုပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက်လှည့်နေသည်။

“အောင်း”

ရုတ်တရက် အဝေးမှ သေနတ်သံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။

သိုးထိန်းခွေးများသည် သေနတ်သံကြားသောအခါ တစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ မျက်စိရှေ့မှ လူသားကို မဲ့ပြလိုက်ပြီး လှည့်၍ အမြန်ပြေးပြန်သွားကြသည်။

“ဟေး”

“မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”

မေးရိုးမွှေး ထူထပ်သော ဦးလေးကြီးတစ်ဦးသည် သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး ဆုပိုင်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာသည်။

“လိုက်ဖမ်းတဲ့ခွေးတွေက မင်းကို မလိုက်နိုင်ဘူး…”

ဘော်ဒန်သည် သူ့ခြေရင်းမှ ခွေးများကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

“သူတို့က ဒီက ကြွက်ကြီးတွေကိုပဲ တိုက်ခိုက်တာ…”

သူနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဘော်ဒန်လည်း အံ့ဩမိသည်။ ဤမြေသည် မည်သို့မျှ မြေသြဇာကောင်းခြင်း မရှိပေ။

တိရစ္ဆာန်ပင် အနည်းငယ်သာရှိသည်။

သို့သော်… ဤနေရာတွင်သာ “ကြွက်ကြီး” အများအပြား ရှိနေသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ အံ့ဩခဲ့ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြွက်များသည် နေရာများစွာတွင် ရောဂါများကို ကိုယ်စားပြုသော သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။

ဤကျွန်းပေါ်တွင်လည်း “ကြွက်ကြီးများ” အလွန်ပေါများသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် အပြင်မှ အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ကြွက်ဖမ်းသည့် ကြောင်များကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာကို ရှင်းလင်းပြီးမှသာ နောက်ပိုင်းတွင် လူသားများ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်မည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏကပင်၊ ဤနေရာမှ အမဲလိုက်ခွေးများသည် ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်၏ အနံ့ကိုရပြီး လိုက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်…

ဤလူငယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု မထင်ထားပေ။

“ကြွက်ကြီး”

ဆုပိုင် စဉ်းစားပြီးမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူသည် ယခု Rottnest ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

လူသားများ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုက်ရောက်စဉ်က သားပိုက်ကောင်ပုများကို ကြွက်ကြီးများအဖြစ် မှတ်ယူပြီး အချိန်အတန်ကြာ အမဲလိုက်ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည်။

457 03

နောက်ပိုင်းတွင် ဤတိရစ္ဆာန်လေးများသည် ကြွက်များ မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ လူသားများ အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ခေါ်ဆောင်လာသော ကြောင်များသည် အလွန်ပေါက်ဖွားနေပြီး ဖြစ်သည်။

တောကြောင်များကြောင့် နေ့စဉ် သားပိုက်ကောင်ပုများစွာ သေဆုံးနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ AZ အစိုးရမှ ကြောင်သတ်ခွင့် အမိန့် ထုတ်ပြန်ခဲ့ရသည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ တောကြောင်များအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးမှ သားပိုက်ကောင်ပုများ လျော့နည်းလာသည့်နှုန်းကို နှေးကွေးစေခဲ့သည်။

သို့သော်… ထိုအချိန်တွင် သားပိုက်ကောင်ပုအရေအတွက်သည် ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

“ဟူး…”

“ခင်ဗျားက ဒီကောင်တွေကို ပြောတာလား”

ဆုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ချန်းလန်၏ ခေါင်းငယ်လေး ထွက်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်းလန်သည် ခေါင်းထုတ်ကာ မြေပေါ်ရှိ ခွေးများကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

“လူငယ်၊ မင်း ကြွက်ကပ်ရောဂါရမှာ မကြောက်ဘူးလား”

ဘော်ဒန်သည် ဆုပိုင်၏ လက်မောင်းမှ “ကြွက်ကြီး” ကိုကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်မေးလိုက်သည်။

“ဒီကောင်တွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ရမယ်။ လူကို ကိုက်မိရင် ရောဂါတွေ အများကြီး ကူးနိုင်တယ်”

“ကောင်လေး၊ မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် အန္တရာယ်ကြီးတယ်”

“ဒီမှာ သေချာကြည့်ပါ၊ ဒါက ကြွက်မဟုတ်ဘူး”

ဆုပိုင်သည် ချန်းလန်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထုတ်ယူပြီး သူ့ရှေ့မှ ဦးလေးကြီးကိုပြကာ အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က သားပိုက်ကောင်တစ်မျိုးပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ညဘက်မှာ လှုပ်ရှားတဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီကျွန်းပေါ်ကို အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ ဒီသတ္တဝါတွေကို သေချာ မလေ့လာရသေးဘူး”

“သူတို့က သစ်ရွက်နဲ့ အပင်တွေကိုပဲ အစာစားတာ၊ လူကိုလည်း တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မယုံရင် သူ့ကို စမ်းကိုင်ကြည့်လို့ရတယ်”

ပြောပြီး ဆုပိုင်သည် သူ့လက်ထဲမှ ချန်းလန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ချန်းလန်သည် မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

“ကောင်းပြီ…”

ချန်းလန်သည် ပါးစပ်ဖောင်းပြီး မကျေမနပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူသားကို ပြုံးပြသည်။

“ဒါ…”

ဘော်ဒန်သည် ထိုသတ္တဝါလေးကိုကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် ဤတိရစ္ဆာန်များကို အနီးကပ် မကြည့်ဖူးသေးပေ။ မထင်မှတ်ဘဲ… ဤကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေသည်။

ထို့အပြင်…

457 04

သူတို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကြွက်ကပ်ရောဂါသည် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

“ကြွက်ကြီး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်… ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်တာ ရပ်လိုက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့… ဒီသတ္တဝါလေးတွေက ကျွန်းပေါ်မှာ အရေအတွက် အရမ်းများတယ်…”

ဆုပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရအောင်… ကျွန်တော် ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ယူပါမယ်။ ဒါပေမဲ့… ခင်ဗျားတို့ဟာ ကြောင်နဲ့ ဒီခွေးတွေကို အကုန်လုံး ခေါ်သွားရမယ်”

ဤသားပိုက်ကောင်ပုများအားလုံးကို ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော်…

ဆုပိုင်သည် တတ်နိုင်သမျှ ကယ်တင်ရန် စီစဉ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသားပိုက်ကောင်ပုများသည် ယုန် သို့မဟုတ် ကြွက်ငယ်လေးများကဲ့သို့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ပေ။

++++++

458 01

အခန်း 458

“ခင်ဗျားတို့ လူတွေအားလုံးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ပေးပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ သဘောကျမဲ့ ဈေးတစ်ခု ပေးပါ့မယ်”

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မေးရိုးမွှေး ထူထပ်သော ဦးလေးကြီး စိတ်ဝင်စားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုပိုင်သည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့ ဒီကျွန်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီသတ္တဝါလေးတွေကို နှင်ထုတ်ရမှာပဲ။ အခု ကျွန်တော် သူတို့အားလုံးကို ဝယ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားတို့လည်း စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဘယ်လိုလဲ”

“ကောင်းပြီ”

ဘော်ဒန်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းပြင်းပြင်း ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုပိုင်ကို ၎င်းတို့၏ ယာယီစခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။

“စကားနားထောင်…”

သားပိုက်ကောင်ပု၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ဆုပိုင်သည် ၎င်းကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

လူသားများ ဤကျွန်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နေသည်ကို ဆုပိုင် လုံးဝတားဆီး၍မရပေ။

ဤနေရာရှိ လူအများကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း… အခြားလူအဖွဲ့များ ထပ်ရောက်လာမည်။ ဤသည်မှာ ဖြေရှင်း၍မရသော ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤနေရာတွင် အမြဲနေ၍ စောင့်ရှောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသားပိုက်ကောင်ပုများသည် အခြားတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

လူနှင့်ယှဉ်လျှင် တိရစ္ဆာန်များစွာသည် လုံးဝယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

“အားအားအားအားအား”

“ဒေါသထွက်လိုက်တာ”

“ပိုက်ဆံဖြည့်”

နံနက်ခင်း ပန်ဒါခြံထဲမှ ဒေါသထွက်နေသည့် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

ငှက်တောကို စူးစူးရဲရဲကြည့်ကာ အသံနိမ့်ဖြင့် ဟိန်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန်၊ ဒီတစ်ပွဲတော့ အနိုင်ပြန်ရမှာ သေချာတယ်”

“ဖြည့်လို့ မရတော့ဘူး ချိတ်ထားတဲ့ ကတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး…”

ငှက်တောသည် ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ဒီသားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်က ကံဆိုးတာ သေချာတယ်။ တစ်ညလုံး ပထမပိုင်းမှာပဲ အနည်းငယ်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ပွဲမှ မနိုင်တော့ဘူး

မကောင်းလည်း တစ်ရည်ရှိသင့်တယ်။

ငှက်တောက ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ တစ်ညလုံး သန်းချီပြီး ရှုံးခဲ့ကြသည်။

ပြီးပြီ

458 02

သန်းချီဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ တခြားသူတွေ မသိပေမဲ့ သူကတော့ သေချာသိသည်။

သူ့အမွေးတွေ မပေါက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် လာရဦးမှာလား။

“မရှိတော့ဘူးလား”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပန်ဒါခြံထဲမှ တန်းထွက်သွားသည်။

အရမ်းဆိုးတာပဲ။

နောက်ဆို လုံးဝ မကစားတော့ဘူး၊ ဘာကောင်တွေလဲ။

တစ်ညလုံး သူဘာပဲ ရွေးရွေး၊ မတူတဲ့ဟာတွေပဲ ထွက်နေတယ်။

ကံဆိုးလိုက်တာ။

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင် ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ငှက်တောသည် ဘေးမှ ဝက်ဝံဖြူကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး တုန်တုန်ရီရီမေးလိုက်သည်။

“အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ”

“ပိုက်ဆံအများကြီးကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က…”

“အော်ဟောင်…”

“ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါမှ မကစားတာ…”

ဝက်ဝံဖြူကြီးသည် သူ့လက်များကို အလျင်အမြန် ခါရမ်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ကင်းကြောင်း ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ပြောင်တာလား၊ တစ်ညလုံး မင်းတို့ ကစားတာကို ငါကြည့်နေတာ။

ငါ ဘာမှမမြင်ဘူး။

“ဒါဆို မင်းပြော…”

ငှက်တောသည် မျောက်ဘုရင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

မျောက်ဘုရင်သည်လည်း ခေါင်းခါပြနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝိုး…

ဒါ ငါ့အမှားလား။

ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ငါဝင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်က လောင်းကစားကို ဒီလောက်ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူး

“မဖြစ်ဘူး”

“မင်းတို့လည်း မပြေးနိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စမှာ ငါတို့အားလုံး ပါဝင်ခဲ့ကြတာ၊ အခု ငါတို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်။ အဓိက တာဝန်မရှိရင်တောင် မင်းတို့က အဖော်အပေါင်းတွေပဲ”

ငှက်တောသည် ထရပ်ပြီး အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ဒီလိုလုပ်ရမယ်… တိရစ္ဆာန်တွေ ပိုများများပါအောင် ဆွဲဆောင်ရမယ်၊ မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်။ အဲဒီအခါကျ တိရစ္ဆာန်တွေ များလာရင် ငါတို့ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

“ဒါမှမဟုတ် အမှုအများကြီးကို မကြောက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ငါတို့ရှာပြီး သူက ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ခံယူရင် ငါတို့လည်း ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

458 03

“အမှုအများကြီးကို မကြောက်တဲ့သူ”

ဝက်ဝံဖြူကြီးသည် တစ်ချက်စဉ်းစားလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်အားလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး သဘောပေါက်သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ဟက်စကီး”

အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှူး…”

ငှက်တောသည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ မှတ်လိုက်သည်။

“အကုန်လုံး သဘောတူပြီဆိုတော့… ငါတို့ ဘာမှ အပြင်ကို ထုတ်မပြောရဘူး။ ဒါပေမဲ့… ဟက်စကီးကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က မြွေပွေးမည်းခြံထဲ ထည့်ထားတယ်။ ငါတို့လည်း မကယ်နိုင်ဘူး”

“အဲဒါကို ရွှေမြွေကို ရှာလိုက်၊ သူက မြွေပွေးမည်းနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်”

ဝက်ဝံဖြူကြီးက သင့်လျော်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်အုပ်စုသည် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ပန်ဒါခြံထဲမှ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဝက်ဝံဖြူကြီးသည် ရွှေမြွေကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းပြီး ဖန်ပုံးနားသို့ ပြေးသွားကာ အတွင်း၌ ထိုင်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ဟက်စကီးကိုကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရွှေမြွေ၏ သဟဇာတဖြစ်ပြီး ဖော်ရွေသော ဆွေးနွေးမှုအပြီးတွင်…

ဟက်စကီးကို အပြင်သို့ ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

“အား…အား…အား…”

“အော်ဟောင်…”

“အားအားအားအားအား၊ ဒီလို နေရတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

“ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒုက္ခရောက်မှ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို သိရတယ်။ မင်းတို့ကြောင့် ငါ့ဟက်စကီး…”

“ဟင့်…ဟင့်၊ ဘာမှ မပြောတော့ဘူး၊ နောက်ဆို အကူအညီလိုရင် ပြောလိုက်…”

ဟက်စကီးသည် အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် မြေပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်ငိုယိုသည်။

သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ညီအစ်ကိုကောင်းများကို ကြည့်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ…

သူ့ကို ကယ်ထုတ်လာသူများမှာ ဝက်ဝံဖြူကြီးတို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒါ…

သူသည် ဤကောင်များကို အရင်က ဒီလိုဆက်ဆံခဲ့သည်။

ရှက်စရာပဲ

“ဟူး…”

လက်သည်းဖြင့် မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီး ဟက်စကီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ငါ့ဟက်စကီး မှတ်ထားမယ်”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောတော့ဘူး၊ နောက်ဆို လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ ပြရအောင်”

“ငါတို့ အခက်တွေ့နေတာကို ငါသိပါတယ်။ ငါ့ဟက်စကီးကတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်နဲ့ မပြီးသေးဘူး…”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဟက်စကီး၏ မျက်ရည်များသည် ထိန်းမရဘဲ ကျလာပြန်သည်။

++++++

459 01

အခန်း 459

“ငါ့ကို မြွေပွေးမည်းနဲ့ အတူတူ ထည့်ထားတယ်၊ ဒီကောင်က BT ပဲ… ငါ့ကို လျက်ခိုင်းတယ်…”

“ဟူး…”

နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး ရှက်စရာကောင်းသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဟက်စကီးသည် မြေပေါ်မှ ထရပ်ပြီး သူ့စိတ်ဒဏ်ရာကို ကုစားရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာတော့သည်။

အကယ်၍ ဝံပုလွေမသည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေလျှင်…

“ဟက်စကီး အစ်ကို၊ ခဏလေး…”

ငှက်တောသည် ဝက်ဝံဖြူကြီးကို မျက်စိမှိတ်ပြပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်…”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က တာဝန်တစ်ခု သွားလုပ်တာ၊ ဒါပေမဲ့… သူထွက်သွားတုန်းက ဖုန်းယူဖို့ မေ့သွားတယ်ဆိုတာကို ရုံးခန်းမှာ ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်…”

“မင်း…”

“အော်ဟောင်…”

“ဘာ”

ဟက်စကီးသည် ချက်ချင်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ အပြင်ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးမလား”

သူသည် သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါက ဖုန်းလေ။

ဒီကောင်တွေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သတင်းပေးရင် သူ့အခြေအနေက မနေ့ကထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။

“အော်ဟောင်…”

ငှက်တောက သူ့ကို မျက်ရိပ်ပြနေတာကို မြင်တော့ ဝက်ဝံဖြူကြီးသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို ပြောပြတာဆိုတော့ အပြင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောမလဲ…”

“မဟုတ်ရင် ငါတို့ မင်းကို ဘာလို့ ကယ်ထုတ်လာရမှာလဲ”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က နည်းနည်းတော့ လွန်တယ်လို့ ငါတို့လည်း ထင်တယ်။ မင်းဟက်စကီးက အားကိုးလို့ မရပေမဲ့ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ သက်တမ်းရင့် တစ်ယောက်ပဲ၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေလည်း အများကြီး ပြုခဲ့တယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဒီလိုလုပ်တော့ ငါတို့လည်း စိတ်မကောင်းဘူး”

459 02

မှန်တယ်

ဟက်စကီးသည် ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်သည်။

ပန်ဒါပြောတာ မှန်တယ်ပဲ။

သူသည် ပထမဆုံးဝင်လာသည့် သက်တမ်းရင့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်၊ ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း သူပဲ ထိခိုက်ရတာလဲ။

အိမ်ဖြိုတာပဲလေ။

ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး…

ဒါ့အပြင်… ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံးလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို သိအောင် လုပ်ရမယ်။

သူ့မှာ နောက်ဆုံးတော့ ထောက်ခံသူတွေ ရှိလာပြီ၊ ဒါဟာ မလွယ်ကူတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။

မျက်ရည်တွေ၊ ချွေးတွေနဲ့ လဲထားရတာ။

“သွား”

“ဒီတစ်ခါတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို အပြင်းအထန် သင်ခန်းစာပေးရမယ်၊ ဖုန်းပျောက်သွားရင်… သူပြန်လာရင် သေချာပေါက် စိတ်ပူနေမှာပဲ၊ ဘယ်သူမှလည်း အပြင်ထုတ် မပြောရဘူး”

ဟက်စကီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားသည်။

“အာ”

“ဒါက အရမ်း ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ငှက်တောသည် ဟက်စကီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထည့်လိုက်ရင် ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကယ်ရမှာလား”

“အော်ဟောင်”

“တော်ပြီ၊ မပြောတော့နဲ့… မင်းပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ တိရစ္ဆာန်များများ ဆွဲဆောင်နိုင်လေ ပိုကောင်းလေလို့။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”

ဝက်ဝံဖြူကြီးသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟက်စကီးက ရုံးခန်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တုန်းကလည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာ…”

“ဒါ့အပြင်၊ ငါတို့ မပြောရင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဘယ်လိုသိမှာလဲ”

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်

“ဗွမ်း…”

ဟက်စကီးသည် ဖုန်းကို ကိုက်၍ မြစ်ငယ်လေးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှ “ညီအစ်ကို” များကို လှည့်ကြည့်သည်။

“ငါ အိပ်တော့မယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ပြန်လာရင် ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောကြနဲ့”

“စိတ်ချပါ”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ မင်းဘက်ကပဲ”

459 03

“ဟက်စကီး စိတ်ချပါ၊ ဘယ်သူမှ အပြင်ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး”

တိရစ္ဆာန်အားလုံး၏ ကတိပေးသံကို ကြားပြီးနောက် ဟက်စကီးသည် တောအုပ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ခံစားနေရသည်။

ဒါက အရမ်း လွယ်လွန်းနေသလား။

မဟုတ်ဘူး

ဒါက ကံတရားကလည်း သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်သွားတာ။

အခုဆို သူ့နောက်မှာ တိရစ္ဆာန်အများကြီး ရှိနေပြီ။

ဒါ့အပြင် ဖုန်းတစ်လုံးပဲလေ၊ တွေ့သွားရင်လည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကလည်း သူ့ကို ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒီလို စဉ်းစားလိုက်တော့ ဟက်စကီးသည် စိတ်အေးသွားသည်။

++++++