အခန်း (၄၆၀-၄၆၂)
Vol. 31 Ch. 460-462
အခန်း 460
“ကျားအစ်ကို၊ ခင်ဗျားကို အားကျလိုက်တာ”
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ညလုံး သန်းချီပြီး နိုင်ခဲ့တယ်… ဟိုဘက်က လူက လူရူးလား။ ဒီလောက်ရှုံးနေတာကိုတောင် ဆက်ကစားနေသေးတယ်”
“ဟားဟားဟားဟား၊ အရမ်းတော်တာပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ချေးငွေပေးတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”
ရုံးခန်းထဲတွင် ခေါင်းပြောင်ကြီးသည် ထိုင်၍မရဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
မနေ့ညက အဲဒီကောင်က တစ်ညလုံး ကစားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။
ဒါ့အပြင်…
နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ပွဲမှ မနိုင်ဘဲ ဒီကောင် မပြေးဘူး။
ဒါဟာ အရမ်း မိုက်တယ်
ဒါက စစ်မှန်တဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ။
“စိတ်ကို လျှော့”
ကျိုးကျားလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူဌေး၏ဟန်ပန်ကို ထိန်းထားသည်။
လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ခေါင်းပြောင်ကြီးကို အော်ဟစ်ခြင်း မပြုရန် တားလိုက်သည်။
“ဒါ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ၊ နာမည်ကြီးလာရင် လာမဲ့သူတွေ ပိုများလာမယ်၊ အဲဒီအခါကျ ငါတို့… ပိုက်ဆံတွေ ပိုများများရမယ်”
“ဒါပေမဲ့ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး နေကြ”
ပြောရင်း ကျိုးကျားသည် အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မနေ့ညကတော့ ထူးခြားတဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့တာ၊ ငါခန့်မှန်းတာတော့ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဒီကောင် ပြန်လာမှာပဲ…”
“အဲဒီအခါကျ ဒီကောင်ကို နည်းနည်းလေး နိုင်စေရမယ်၊ နိုင်တဲ့ပမာဏကို သိန်း ၅၀ လောက်ထားမယ်”
“ပိုက်ဆံ အများကြီး လိုချင်ရင် စီးပွားရေးပညာကို လေ့လာရမယ်၊ ဒီကောင်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး နောက်ထပ် ပိုက်ဆံတွေ ပိုညှစ်ထုတ်နိုင်မှာ သေချာတယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့၊ ဒီလိုကောင်မျိုးကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ တစ်ညလုံး ရှုံးနေတာ၊ မျက်နှာက ဘယ်လောက်တောင် မှောင်မိုက်နေမလဲ”
“တော်တယ်”
“ကျားအစ်ကိုကတော့ တော်တယ်”
ခေါင်းပြောင်ကြီးသည် ကြားပြီးနောက် လက်မထောင်လိုက်သည်။
“ဒါဆို… ဟန်ရှောက်မေကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးရဦးမလား”
“ခဏနေဦး၊ အဲဒါက ပိုက်ဆံအသေးလေးပဲ”
ကျိုးကျားသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ တစ်ညလုံး ကြည့်နေတာ၊ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး၊ မင်းက နေ့ဘက် အိပ်ပြီး ညဘက် ဆက်စောင့်နေ၊ ဒီသားပိုက်ကောင် ပြန်လာမလာ ကြည့်ရအောင်”
460 02
“အကယ်၍ သူပြန်လာရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်…”
“စိတ်ချပါ၊ ကျားအစ်ကို၊ ကျွန်တော် အခု စိတ်လန်းနေတယ်”
ခေါင်းပြောင်ကြီးသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဟန်ရှောက်မေကို ခဏတော့ ဒုက္ခမပေးသေးဘူး၊ အရေးကြီးတာက အခု ဒီသားပိုက်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားဖို့ပဲ”
“ကောင်းပြီ”
ကျိုးကျားသည် ထိုစကားကို ထားခဲ့ပြီး မောပန်းနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရုံးခန်းမှ ထွက်သွားသည်။
တစ်ညတည်းဖြင့် ဤမျှလောက် ပိုက်ဆံများ ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။ အရင်ကဆို စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ခဲ့ပေ။
“ရှောက်မေ၊ ဒီည ဆုပိုင်လာမှာ သေချာရဲ့လား”
မနက်စောစော ဟန်ရှောက်မေ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် ဒီည ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ယူရန် ဈေးသို့ ရောက်လာသည်။
“မနေ့ညက ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား”
ဟန်ရှောက်မေသည် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ကိုင်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မနေ့ညက စူဟေးက အစ်မရဲ့ အသံ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အစ်မ… သူ အစ်မကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား”
“မဟုတ်ရင် နောက်ဆုံးမှ အဲဒီစကားကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောမှာလဲ”
“ဖျောက်…”
ဟန်ရှောက်မေ၏ လက်မောင်းကို ဟန်ရှောက်ချင်း ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လျှောက်မပြောနဲ့၊ ငါတို့က သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
ပါးစပ်ကတော့ ဒီလိုပြောသော်လည်း…
ထိုနေ့ ဆေးရုံတွင် ထိုဆုပိုင်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးသော်လည်း အလွန် စွဲမှတ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင်…
ဟန်ရှောက်မေ၏ ရှင်းပြမှုအပြီးတွင်…
ဟန်ရှောက်ချင်းသည် ဤလူငယ်၏ အကျင့်စာရိတ္တကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိခဲ့သည်။
သူသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး အခြားသူများကို ကူညီရန် နှစ်သက်သည်။ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူ၏ နောက်ခံမိသားစုမှာလည်း မသေးဟု ထင်ရသည်။
ဘယ်သူမှ မသိပေမဲ့ ကျားအစ်ကိုရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ ဘယ်လိုလူတွေလဲဆိုတာ သူ သေချာသိသည်။
ထိုလူများကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ဟန်ရှောက်မေ၏ ပြောပြချက်အရ ဆုပိုင်သည် ထိုအချိန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့သည်ဟု သိရသည်။
ဒါက မိသားစုကြီးက မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
460 03
အကယ်၍…
ဤဆုဟေးသည်လည်း ကောင်းမွန်ပါက…
သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း သဘောတူလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် အားကိုးရာတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။
ဒီတစ်ခါကိစ္စကို ကြည့်ရင်တောင် ဒီဆုပိုင်က သူတို့ဘက်ကနေ ရပ်တည်ကူညီမပေးရင်…
စကားအပို မပြောရဲဘဲ၊ ၎င်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် မြစ်ထဲခုန်ချခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလမ်း မရှိတော့ပေ။
“ရှောက်မေ…”
“မင်းပြောတာက အဲဒီနေ့က မတော်တဆတွေ့ပြီး ဆေးရုံပို့ပေးတာလား”
ရုတ်တရက် ဟန်ရှောက်ချင်းသည် သူမ၏ ညီမကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ကြိမ်လုံး မတော်တဆတွေ့ပြီး… နှစ်ကြိမ်လုံး နင့်ကို ကူညီပေးနိုင်တာက အရမ်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“နင် စဉ်းစားကြည့်၊ ပထမအကြိမ်က တိုက်ဆိုင်မှုဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်က နည်းနည်းတော့…”
“ဒါ့အပြင်… ငါတို့က အတိုးကြီး ချေးငွေကို ယူထားတာ။ သာမန်လူတစ်ယောက်က ငါတို့ကို ကူညီချင်ရင်တောင် ချေးငွေကုမ္ပဏီကို တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အတွက် အဲဒီလူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာကို နင် ယုံသလား”
ဟန်ရှောက်ချင်းသည် ဤကိစ္စများကို ပေါင်းစပ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ပြဿနာတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။
၎င်းသည် အလွန်တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။ ထို့အပြင်… မသိကျွမ်းသောသူသည် အခြားသူများအတွက် ဤမျှလောက် ပေးဆပ်လိမ့်မည်လား။
ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိလောက်ပေ။
“အစ်မ၊ ဒါဆို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဟန်ရှောက်မေသည် အနည်းငယ် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူမသည်လည်း ဆုပိုင်ဆိုသော လူတစ်ယောက်သည် အလွန်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော်… သူသည် ဘာမှ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထမင်းတစ်နပ် စားတာတောင် သူမကိုယ်တိုင် အဆိုပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူသည် ဖုန်းနံပါတ်တောင် ချန်ထားဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။
“နင် ဒီလိုလုပ်…”
“ဒီည သူလာရင် နင် စမ်းကြည့်…”
“အာ”
ဟန်ရှောက်မေသည် ချက်ချင်း မျက်နှာနီရဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါ… ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ဟေး၊ အလိုက်တာ၊ ဒီလိုလူကောင်းမျိုးက မီးထွန်းပြီး ရှာရင်တောင် မတွေ့ဘူး။ အရင်စမ်းကြည့်… ဘာမှ မမှားဘူး”
“တော်ပြီ၊ ငါ့စကားနားထောင်၊ ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
ဟန်ရှောက်ချင်းသည် သူမ၏ ညီမ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် ဒီည သူ့မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာကို မေးကြည့်၊ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားက အရမ်းချမ်းသာတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့… သိန်းနဲ့ချီတဲ့ ပိုက်ဆံကိုလည်း နည်းနည်းမှ ဂရုမစိုက်ဘူး”
460 04
“ဒီည မေးကြည့်လိုက်…”
ဟန်ရှောက်ချင်း နောက်ဆုံး ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ဟန်ရှောက်မေ တစ်လုံးမှ နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်…
ဒီလူက မင်းကို တမင် ချဉ်းကပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် သူတို့အတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အားထုတ်မှုမျိုး လုပ်ပေးမှာလဲ။
သိန်း ၂၂၅၀၀၀ ပြန်ယူပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုက်ဆံနည်းနည်းမဟုတ်ကြောင်း ဟန်ရှောက်မေ သိသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်သည် စကားတစ်လုံးမှပင် သူမကို ပိုက်ဆံတောင်းခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ပိုက်ဆံအတွက် မဟုတ်ရင်… ဒါက တကယ်ပဲ သူမအတွက်လား။
ဟန်ရှောက်မေသည် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူမ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
++++++
461 01
အခန်း 461
“နီးပါပြီဆိုတာ သေချာလား”
တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် နေရာတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီ။
ဆုပိုင်သည် သူ့မျက်စိရှေ့မှ သားပိုက်ကောင်ပုများစွာကိုကြည့်ပြီး ဘေးမှ ဘော်ဒန်ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြောထားတဲ့ ဈေးနဲ့ပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ ခဏစောင့်၊ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ သွားယူမယ်”
ပြောပြီး ဆုပိုင်သည် အဝေးရှိ ကျောက်ဆောင်နောက်သို့ လှည့်၍ သွားလိုက်သည်။
ဒါက ပိုက်ဆံအနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။
စနစ်မှတစ်ဆင့် ပြောင်းလဲရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။
ဒီလူတွေကို ဘာမှ သတိမထားမိအောင် လုပ်ရမည်။
ဒါကြောင့် ဆုပိုင်သည် ကျောက်ဆောင်နောက်တွင် သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။
သူသည် ၎င်းကို ကြိုတင်မြှုပ်ထားသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။
ကျွန်းပေါ်ရှိ သားပိုက်ကောင်ပုများ၏ အများစုကို အဝေးရှိ တောအုပ်ထဲသို့ မောင်းပို့ထားပြီးဖြစ်သည်။
သားပိုက်ကောင်ပု ထောင်ဂဏန်းအချို့….အချို့ကို ရှာမတွေ့သေးသော်လည်း…
ဤလူအုပ်စုသည် သူတို့ခေါ်ဆောင်လာသည့် အမဲလိုက်ခွေးများနှင့် ကြောင်များအားလုံးကို ပြန်ပို့ခဲ့ကြသည်။
နောင်တွင် ဆုပိုင် မရှိတော့သည့်တိုင် ဤကောင်လေးများသည် အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် သတ်ဖြတ်မှုများကို ထပ်မံကြုံတွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ အပြင်မှလာသည့် တိရစ္ဆာန်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ရှင်းလင်းသွားပြီ။
“စနစ်၊ ပိုက်ဆံ သိန်း ၁၀၀ လွှဲပေး”
ကျောက်ဆောင်နောက်တွင် ထိုင်နေသော ဆုပိုင်သည် မြေကြီးကို တူးရင်း သူ့စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒေါင်း… လွှဲပြောင်းမှု မအောင်မြင်ပါ၊ ပိုက်ဆံ မလုံလောက်ပါ”
ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ပေါ်လာသောအခါ ဆုပိုင်သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် ကတ်တစ်ကတ်တွင် သိန်းတစ်ထောင် သီးသန့်စုထားသည်။
ပိုက်ဆံလိုအပ်သည့် တာဝန်များအတွက်ဖြစ်သည်။
ဤကတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို သူ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးပါ။
ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံမလုံလောက်ရတာလဲ။
461 02
“စနစ်၊ အမှားတစ်ခုခု ရှိနေတာလား”
ဆုပိုင်သည် ထပ်၍ အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံ မလုံလောက်ပါ။ လွှဲပြောင်းလိုပါက တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ ဆောက်လုပ်ရေးရန်ပုံငွေမှ လွှဲပြောင်းနိုင်ပါသည်၊ လွှဲပြောင်းနှုန်းမှာ ၁၀:၁ ဖြစ်ပါသည်”
“ချီး”
အသံနိမ့်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဆုပိုင်သည် သူ့နဖူးကို နာကျင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဟင်…”
ဒီတာဝန်ကို လာတုန်းက ဖုန်းယူလာဖို့ မေ့သွားကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုရှိ သူငယ်ချင်းများသည် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး နားမလည်စွာ စာရိုက်၍ မေးနေကြသည်။
[ပစ္စည်းပစ္စယအဖွဲ့က ပိုက်ဆံ ထားဖို့ မေ့သွားတာလား။]
[ပစ္စည်းပစ္စယအဖွဲ့- ပြီးပြီ၊ ဒီည ကြက်ပေါင်မုန့် မရတော့ဘူး… ဟားဟားဟားဟား၊ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပိုက်ဆံ တကယ်ပျောက်သွားသလိုပဲ]
[အပေါ်ကလူ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ ပိုက်ဆံပျောက်တုန်းက ဒီလိုပုံစံပဲ၊ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့တဲ့ပုံပဲ]
[ဟားဟားဟားဟား၊ နောက်မပြောင်ကြနဲ့၊ ဒါပေမဲ့… ငါတို့ မကြာခင် ဒီအပြုံးပိုင်ရှင် ကောင်လေးတွေကို မြင်ရတော့မှာလား။ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။]
[ဒီတစ်ခါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက အရမ်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါတို့ မွေးမြူထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေက တစ်ခါတစ်ရံ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေကို ဒီလောက်တောင် ထိခိုက်စေမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။]
[ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးပြီးရင် မစွန့်ပစ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေတာ၊ တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုးတည်းကို ထိခိုက်စေတာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် တိရစ္ဆာန်အများကြီးကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်၊ ဒီကိစ္စကို အားလုံး သင်ခန်းစာယူရမယ်]
ဆုပိုင်သည် အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ပျက်နေသည်။
“လွှဲပြောင်း”
ပြီးမှ သွားကို ကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။
ဆောက်လုပ်ရေးရန်ပုံငွေ သိန်းတစ်ထောင် အကုန်ခံလိုက်ရသည်။ ဤပိုက်ဆံအားလုံးသည် လက်မှတ်ရောင်းရငွေများ ဖြစ်သည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော သိန်း ၉၀၀ အရှုံးပေါ်သွားသည်။
ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
ပိုက်ဆံအားလုံး လွှဲပြောင်းပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ချန်းလန်ကိုပွေ့ပြီး ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ကိုင်ကာ ကျောက်ဆောင်နောက်မှ ထွက်လာသည်။
“နောင်မှာ ကျန်တဲ့ သားပိုက်ကောင်ပုတွေကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံကြမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်”
461 03
ပိုက်ဆံကို ဘော်ဒန်ကို ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက လူသားတွေရဲ့ နေထိုင်မှုကို ဘယ်လိုမှ အနှောင့်အယှက်မပေးဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ဘယ်လိုမှ မဖျက်ဆီးဘူး၊ နောက်ပိုင်း လာမဲ့သူတွေကိုလည်း ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတွေကို တမင်တကာ မထိခိုက်ဖို့ တိုက်တွန်းပေးပါလို့ မျှော်လင့်တယ်”
“စိတ်ချပါ”
ဘော်ဒန်သည် ပိုက်ဆံသေတ္တာကို ယူပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ အိမ်ဆောက်တာ စတင်နိုင်ပြီ၊ ငါ ဘော်ဒန်ရှိနေသမျှ ဒီကောင်လေးတွေကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်အောင် မလုပ်စေရဘူး”
“ဒီမှာ ငါ ကတိပေးတယ်”
“ဘုရားသခင်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ကတိပေးတယ်”
ဤကောင်လေးများကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် ဘော်ဒန်နှင့် အဖွဲ့သည် ဤကောင်လေးများကို ကောင်းစွာ သိရှိလာကြသည်။
ထို့အပြင် ဆုပိုင်ဆိုသော လူငယ်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤကောင်လေးများ၏ အလေ့အထများကို သိရှိခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် သားပိုက်ကောင်ပု တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ ပြုံးနေသည့် ပုံစံ။
သူတို့၏ နှလုံးသားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိမိစေသည်။
ထို့အပြင်…
မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူငယ်သည် ဤမျှလောက်များစွာသော သားပိုက်ကောင်ပုများကို ခေါ်သွားပြီးနောက် ကျွန်းပေါ်ရှိ သားပိုက်ကောင်ပု အရေအတွက်သည် အလွန်နည်းပါးသွားပြီဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ နေထိုင်မှုကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက်မပေးနိုင်ပေ။
“ကောင်းပြီ…”
“ခင်ဗျားတို့ကို ကျေးဇူးတင်တယ်”
ဆုပိုင်သည် ပြုံး၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး တောအုပ်ထဲသို့ လှည့်၍ ဝင်သွားသည်။
“ဒီကောင်လေးတွေကို မပြေးခိုင်းနဲ့၊ တောအုပ်ထဲမှာ စောင့်ခိုင်းလိုက်”
ချန်းလန်ကို မြေပေါ်ချပြီး ဆုပိုင်သည် ညင်သာစွာ မှာကြားလိုက်သည်။
“မကြာခင် အိမ်အသစ်တစ်ခု ရတော့မယ်… အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး”
“အို…အို…အို… ငါ အခု သွားတော့မယ်”
ချန်းလန်သည် နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြုံးလိုက်ပြီး အဝေးရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ခုန်၍ ပြေးသွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်
“တင၊ ပေါက်တိုသားပိုက်ကောင် သက်တမ်းတာဝန် ပြီးဆုံးသွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်”
“တင်၊ ပေါက်တိုသားပိုက်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်ရှင်သန်စေခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်၊ အပြုံး၏ ဆွဲဆောင်မှု +၁”
“စနစ်ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီ၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ”
461 04
“သွားတော့”
တောထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်စိရှေ့မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သားပိုက်ကောင်ပုများကို ကြည့်ပြီး ဆုပိုင်သည် ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် စနစ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ရန်ပုံငွေ နုတ်ပြီး ဒီသားပိုက်ကောင်ပုတွေကို ကာကွယ်ပေးလိုက်”
“တင်၊ ရန်ပုံငွေ သိန်း ၃၀၀ နုတ်လိုက်ပါပြီ၊ သားပိုက်ကောင်ပု ကာကွယ်ရေးနယ်မြေ အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ”
“တိရစ္ဆာန်ရုံမှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပြင်ပမှလူများ ဤကာကွယ်ရေးနယ်မြေသို့ ဝင်ခွင့်မရှိပါ”
စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် စိတ်အေးသက်သာစွာဖြင့် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
ချန်းလန်ကိုပွေ့ပြီး တောင်အောက်ရှိ တိရစ္ဆာန်ရုံသို့ လှည့်၍ သွားသည်။
စနစ်၏ အကာအကွယ်ဖြင့်…
သစ်ပင်များသည် သားပိုက်ကောင်ပုများ နှစ်သက်သည့် သစ်ပင်များအဖြစ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားမည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်သည်လည်း သားပိုက်ကောင်ပုများအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပုံစံကို အတုယူဖန်တီးပေးမည်။
“မင်း သွားဆော့လို့ရပြီ၊ ဒီမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
တိရစ္ဆာန်ရုံထဲတွင် ထိုကောင်လေးကို မြက်ခင်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ရုံးခန်းဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားသည်။
သတိရလိုက်ပြီ။
သူသည် ဖုန်းကို ရုံးခန်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပုံရသည်။
သို့သော်…
လှည့်လိုက်သည့် တစ်ခဏတွင်…
အဝေးမှ ဆင်ပေါက်၏ နှာခေါင်းပေါ်မှ ထိုအရာကိုကြည့်ပြီး ဆုပိုင်သည် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဒါ သူ့ဖုန်း မဟုတ်လား။
ဘယ်လိုလုပ် ဆင်ပေါက်ဆီ ရောက်နေတာလဲ။
ထို့အပြင်…
ရေတွေ ဘာလို့ တစ်စက်စက် ကျနေတာလဲ။
ဘယ်သူက မြစ်ထဲ ပစ်ချလိုက်တာလဲ။
******
462 01
အခန်း 462 ပြန်လောင်းကြစို့လား
တစ်စက်..တစ်စက်…တစ်စက်
ဆုပိုင်သည် ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး ရေစက်များ တောက်လျှောက်ကျနေသည်ကို ကြည့်ကာ၊ သူ့ရှေ့မှ ဆင်ကလေးကို မော့ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒီပစ္စည်းကို… မင်းမြစ်ထဲကနေ ဆယ်လာတာလား”
“ဝူးးး….”
“ဟုတ်ပါတယ်နော်”
ဆင်ကလေးသည် နှာမောင်းနှင့် ရေပန်းထုတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မနက်က မြစ်ထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုတွေ့တယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်…ဒါဘာလဲ”
“ဖုန်း”
“ငါ့ဖုန်း”
ဆုပိုင်သည် မျက်နှာတစ်ခြမ်း သေသွားပြီး ဖုန်းဆင်းမ်ကတ်ကို ချက်ချင်းဖြုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဆင်ကလေးအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းယူလိုက်တော့…”
စကားပြောပြီးနောက်၊ သူသည် ရုံးခန်းဘက်သို့ ကျောခိုင်းပြီး ထွက်သွားသည်။
သူ့ဖုန်းကို ရုံးခန်းထဲကနေ ဘယ်သူခိုးသွားလဲဆိုတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခုရှိမလားလို့ ကြည့်သင့်တယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ မြွေဟောက်ကြီးကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ငှက်တောရဲ့ အမွေးတွေ မပေါက်သေးတော့ ဒီကောင်လဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
တပိုင်လား။ မကြာသေးခင်ကမှ နည်းနည်းတည်ငြိမ်လာတာ မဟုတ်လား။
“ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ”
ရုံးခန်းထဲမှာ တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောလိုက်သည်။
“ဟုတ်သားပဲ…ဘဏ်ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံ…”
ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်မိတော့ ဆုပိုင်သည် တိရစ္ဆာန်ရုံမှ ချက်ချင်းထွက်သွားသည်။
ဘဏ်မပိတ်ခင် မြန်မြန် ဖုန်းအသစ်တစ်လုံး ဝယ်ပြီး ပိုက်ဆံ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ရမယ်။
462 02
“အူဝု….”
“ထွက်သွားပြီလား”
မြွေဟောက်ခြံထဲမှာ အာဟသည် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ စိတ်ပျက်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ထွက်သွားတာကို အပေါက်ကနေတစ်ဆင့်ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ဟိန်းလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟားဟား၊ မင်းတို့မြင်လား၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်တောင် ငူနေပြီ”
“ဘယ်သူ လုပ်တယ်ဆိုတာ လုံးဝမသိဘူး”
“ဖုန်းဝယ်ဖို့ သွားတာဖြစ်ရမယ်၊ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နိုင်ခဲ့ပြီ”
“ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ အာဟက တကယ်တော်တယ်”
ဘေးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ငှက်တောက အပြုံးတစ်ဝက်နဲ့ အဖြေပေးလိုက်တယ်။
ဖုန်းတစ်လုံးတည်းသာဆို ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဖုန်းထဲက ပိုက်ဆံတွေ ပျောက်နေတာကို ရှာတွေ့ပြီလား မသိဘူး။
အကယ်၍ ရှာတွေ့သွားရင်…
ဒါဆိုရင်…
ငှက်တောသည် အာဟကို သနားသောအကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်ရောက်ရင် ဘယ်လိုပဲ ဖြေရှင်းပါစေ ဒီကောင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။
“မြန်မြန်သွားရအောင်…”
ငှက်တောသည် စကားတစ်ခွန်းချပြီး တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ ခြံပေါက်ဝဘက်သို့ ချက်ချင်းလျှောက်သွားသည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါဟာ လုံးဝအမှားမခံနိုင်ဘူး၊ အရာအားလုံးက အာဟလုပ်တာဖြစ်တယ်၊ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။
စကားဝှက်…
ဘယ်လိုစကားဝှက်လဲ။
ငါ ငှက်တောက တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး…
“အူဝု…”
“အေး၊ ဘာလို့ထွက်သွားမှာလဲ၊ သွားနေပူခံရအောင်၊ မကြာခင် ညနေရောက်တော့မယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ဒီလောက် မြန်မြန်ပြန်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ငှက်တောသည် သူ့အလုပ်ကို ပြန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အာဟသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းက မြစ်ကမ်းနားမှ ဆင်ကလေးအား လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။
ဟီးဟီး…
“အာဝု၊ ဒီဖုန်း ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာလို့ ရေစိုနေတာလဲ”
“ဘယ်သူက ဒီလောက်ပေါ့ဆတာလဲ၊ သူ တော်လိုက်တာ… ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ဖုန်းကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်”
အာဟသည် ဆင်ကလေး၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အနည်းငယ် နှမြောစွာ ပြောလိုက်သည်။
462 03
ဆင်ကလေးသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာမောင်းပေါ်ရှိ ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ မင်းပစ်လိုက်တာ မဟုတ်လား”
“မနေ့ညက ငါမြင်ပါတယ်၊ မင်းပဲ မြစ်ငယ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်တာ မဟုတ်လား…”
“ရှူး…”
“မင်းမြင်လိုက်တာလား။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မင်းပြောလိုက်ပြီလား”
အာဟ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းအသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အမြင်မှားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ ဒီမနက်မှ ထွက်လာတာ…”
“မမှားနိုင်ဘူး၊ မင်းပဲပစ်တာ၊ ဒါပေမဲ့…ငါ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့…”
ဆင်ကလေးသည် အာဟကို ကြည့်လိုက်ပြီး မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တဖြည်းဖြည်းလှဲလျောင်းကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နေတော့ဝင်တော့မှာ၊ ဘယ်သူများ ငါ့ကို ရေချိုးပေးမလဲ…”
“အာဟ၊ မင်းငါ့ကို ရေချိုးပေးမလား”
အာဟ- “…”
“ရေချိုးပေးမယ်”
“ရေချိုးပေးတာပဲလေ၊ ဒါ ဘာကိစ္စလဲ၊ ငါမင်းကို ရေချိုးပေးမယ်…”
သွားများကို စေ့လိုက်ပြီး အာဟသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုဆွဲကာ ဆင်ကလေးအား စတင်ရေချိုးပေးတော့သည်။
ပေါ့ပေါ့ဆဆနေမိပြီ…
ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိတာ ဒီဆင်ကလေးဟာ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် မိုက်ရိုင်းလာတာလဲ။
…
++++++