အခန်း (၄၆၃-၄၆၅)

အခန်း 463

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ သင့်ဘဏ်ကတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံ လက်ကျန်သုညဖြစ်နေပါတယ်”

ငွေရှင်းကောင်တာမှ အမျိုးသမီး၏ အသံကိုကြားသောအခါ ဆုပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အရောင်းအဝယ်မှတ်တမ်းကို စစ်လို့ရမလား”

အရောင်းအဝယ်မှတ်တမ်း စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူပြီးနောက်။

“ဟူး…”

ဆုပိုင်သည် လမ်းမပေါ်တွင်ရပ်ပြီး ငွေဖြည့်သွင်းမှုမှတ်တမ်းများကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အခိုးခံရတာလား။

ဒါပေမဲ့ ဒီအရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့သူရဲ့နာမည်က…

“လူသားဖျော်ဖြေရေး။ သုံးမိနစ်အတွင်း ငွေထုတ်ယူနိုင်သည်…”

ဒီဟာ ဘာကြီးလဲ။

“တင်…တင…တင်…”

ရုတ်တရက် ဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းအသစ်က မြည်လာပြီး ဆုပိုင်သည် ဖုန်းကို နှိုက်ပြီးကိုင်လိုက်သည်။

“ဟဲလို၊ ဆုပိုင်လား”

“ငါ ဟန်ရှောင်မေ ပါ၊ မနေ့ညက ငါတို့အိမ်မှာ ညစာလာစားမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား၊ ဘယ်တော့လာမှာလဲ”

တစ်ဖက်က ဖုန်းပြောနေသူက ဟန်ရှောင်မေရဲ့အသံ ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့…

မနေ့ညက ငါ အပြင်မှာ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဘယ်အချိန်က ညစာလာစားမယ်လို့ သဘောတူထားတာလဲ။

“မနေ့ညက သဘောတူထားတာလား။ မနေ့က ငါ ဖုန်းမယူသွားခဲ့ဘူး… မင်းတို့အိမ်က ဘယ်မှာလဲ”

“အာ…”

ဖုန်းကိုင်ထားသည့် ဟန်ရှောင်မေသည် အော်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်၊ ရှင့်အစ်ကိုက ဖုန်းကိုင်ခဲ့တယ်၊ သူက ဒီနေ့ နေ့ခင်းမှာ ရှင့်ကို ပြောပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ငါတို့အိမ်ရဲ့ လိပ်စာက…”

“ဆုပိုင်၊ ရှင် ဒီနေ့ည လာမှာလား”

“ငါတို့…ငါတို့ ထမင်းဟင်းတွေအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ”

“ငါ့အစ်ကို”

ဆုပိုင်သည် လုံးဝနားမလည်တော့။

မနေ့ညက သူ ဖုန်းမယူသွားခဲ့ဘူး၊ ရုံးခန်းထဲမှာ ထားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက ဟန်ရှောင်မေ ဖုန်းခေါ်တဲ့အခါ သူ့အစ်ကိုအဖြစ်နဲ့ လူတစ်ယောက်က ဖုန်းကိုင်ခဲ့တယ်။

လောင်ကျိုးလား။

463 02

ဒါပေမဲ့ ငါ ခုနက လောင်ကျိုးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဒီအကြောင်းကို သူ မပြောခဲ့ဘူး။

ဒါဆိုရင် လောင်ကျိုးဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လောင်ကျိုးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုံးဝမေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

“ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုဆုဟဲ…”

ဟန်ရှောင်မေက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

“ဆုပိုင်၊ ရှင် ဒီညတော့ လာကိုလာရမယ်…”

“ဟုတ်ပြီ၊ ငါသိပြီ၊ အခု သွားလိုက်တော့မယ်”

ဆုပိုင်သည် သဘောတူလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။

အဟင်း

ဆုဟဲ…

တော်လိုက်တာ။

သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် ပစ်မှတ်ကို အကြမ်းဖျင်းဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရမ်းရှင်းပါတယ်၊ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ လူစကားပြောနိုင်တဲ့ကောင်က ငှက်တောတစ်ကောင်တည်းပဲရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့…

ဒီကောင်ရဲ့ အမွေးတွေ မပေါက်သေးဘူး၊ တစ်ယောက်တည်း ရုံးစားပွဲပေါ်ကို တက်လို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် အဖော်တစ်ယောက်တော့ ရှိကိုရှိရမယ်။

ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။

ပြီးတော့ ငါ့ဘဏ်ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေကရော ဒီကောင်နဲ့ ဆိုင်သလား။

“အရင်သွားစားမယ်၊ စားပြီးမှ ပြန်လာပြီး ဒီကောင်ကို သေသေချာချာမေးမြန်းရမယ်…”

“တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ”

ဆုပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တက္ကစီတစ်စီးကို လက်ပြ တားလိုက်သည်။

ဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ဆုပိုင်”

ဟန်ရှောင်မေသည် ရပ်ကွက်အ၀င်ဝတွင်ရပ်ပြီး ဆုပိုင်ကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ကာ လက်ပြပြီး အော်လိုက်သည်။

“သွားမယ်… ထမင်းဟင်းတွေအကုန် ပြင်ထားပြီးပြီ”

အကြောင်းမပြောတော့ဘဲ ဆုပိုင်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“ဟယ်… ရှောင်မေ၊ ဒါ ရည်းစားလား”

အောက်ထပ်က ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ စနောက်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရည်းစားရသွားပြီလား၊ ဦးလေးက အရမ်းစိတ်ပူနေတာ…”

“ဟယ်၊ မဟုတ်ပါဘူး… သူငယ်ချင်းပါ”

ဟန်ရှောင်မေက အော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။

463 03

ဆုပိုင်သည် သူ့ကို ထူးထူးခြားခြားကြည့်လိုက်သည်။

ဒီကနေ့ ဒီကောင်မလေးက နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်၊ သူ စစတွေ့ကတည်းက သူ့ကို ရှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးမျိုးနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ပရိယာယ်တစ်ခုခုများ ရှိနေလား။

ဆုပိုင်သည် သူ့ရှေ့မှ လှေကားပေါ်တက်နေသော ဟန်ရှောင်မေကို ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် သတိထားနေခဲ့သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ပြီးတဲ့နောက် ဒီကောင်မလေးဟာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိထားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့…

ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်ပြီးကတည်းက သူ့ဖုန်းက ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ့ဘဏ်ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေလဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

အခု ဒီနေ့ ကိစ္စကရော၊ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ထူးဆန်းနေတယ်။

ဟန်ရှောင်မေနဲ့အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ဆုပိုင်သည် အခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်အဆင်က ရိုးရှင်းပြီး၊ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းတွေတောင် မရှိဘူး။

သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာတော့ အစားအသောက်တွေ အပြည့်အစုံနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။

“ဆုပိုင်…အားမနာနဲ့၊ ထိုင်…”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် ဆုပိုင်ထိုင်ရန် ချက်ချင်းကုလားထိုင်ယူလာပေးပြီးနောက် ဟန်ရှောင်မေကိုလဲ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

လူသုံးယောက်က စားပွဲဝိုင်းကို ပတ်ပြီး ထိုင်နေကြတယ်။

ဘယ်သူမှ စကားအရင်မစကြဘူး။

လေထုက အနည်းငယ်ဆိုးရွားနေတယ်။

“အဟမ်း…ဆုပိုင်၊ မင်းအစ်ကို ဆုဟဲ ဘယ်မှာလဲ၊ ဒီနေ့ ဘာလို့မလာတာလဲ”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် သူမညီမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ငါတို့ ဖုန်းခေါ်တာ အရမ်းနောက်ကျသွားတယ်၊ သူ အိပ်နေတာကို သွားနှောက်ယှက်မိတာ ဖြစ်ရမယ်၊ တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူး…”

“ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့ကိုပါ လာခိုင်းရမလား”

“အာ…”

ဆုပိုင်၏ နှုတ်ခမ်းသည် တွန့်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ သူ အလုပ်များတယ်… အခုချိန်ထိ အလုပ်မဆင်းသေးဘူးထင်တယ်…”

တော်လိုက်တာ…

မနေ့ညက ငှက်တောက လူတွေကို ဘာပြောခဲ့တာလဲ။

“လာ၊ စားကြဦး…”

ဆုပိုင်သည် ဟင်းပွဲအချို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

463 04

ဟင်းချက်တာက လောင်ကျိုးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

အခုဆိုရင် တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အစားအသောက်လိုအပ်တဲ့လူတွေ များလာတယ်၊ ကလေးအချို့ကိုပါ ထည့်တွက်ရင် လောင်ကျိုးက အမြဲတမ်း ချက်ပြုတ်ဖို့ တာဝန်ယူနေရတယ်။

ဒီအစ်မနှစ်ယောက်ကို တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အလုပ်ခန့်ပြီး လူတွေအတွက် ချက်ပြုတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်…

ကောင်းတာပေါ့။

အားလုံးပြီးနောက် ဒီနှစ်မှာ လီရှန်းတစ်ခွင်လုံးကို ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံအဖြစ် တိုးချဲ့မယ်ဆိုရင် လိုအပ်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေလဲ ပိုများလာမှာပဲ။

ဒီညီအစ်မနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ဆုပိုင်သည် အစပိုင်းမှာ တွေ့ပြီးနောက် အတော်လေးကျေနပ်ခဲ့တယ်။

ဘဝက ဒီလိုဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့က ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့တယ်။

++++++

464 01

အခန်း 464

“လာ၊ ဒီဟင်းကိုစားကြည့်”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် ဟင်းတစ်ပွဲကိုယူကာ ဆုပိုင်ရှေ့က ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲအောက်မှ သူ့ညီမကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

စကားပြောပါတော့၊ ဘယ်လိုမေးရမယ်ဆိုတာကို အကုန်ပြောထားပြီးပြီ မဟုတ်လား။

အခုတော့ သစ်သားရုပ်လိုပဲ။

“အာ…”

ဟန်ရှောင်မေသည် အော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းမတ်မတ်ထိုင်လိုက်၊ မျက်နှာနီရဲစွာနဲ့ ဆုပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ဝိုင်ခွက်ကို အလျင်အမြန်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ…ဆုပိုင်…ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်သာမရှိခဲ့ရင်…ဒီပိုက်ဆံကို ပြန်ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ တကယ်မနေနိုင်တော့ဘူး”

“ကျွန်မ…ကျွန်မ အကုန်သောက်လိုက်တော့မယ်”

ဆုပိုင်၏ တွေဝေသောမျက်လုံးများအောက်တွင် သူမသည် သူမလက်ထဲရှိ ဝိုင်ဖြူကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။

ဆုပိုင်သည် သူ့ခွက်ထဲက ဝိုင်ဖြူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဂလု…”

တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

မမလေး၊ ဒါ ဝိုင်ဖြူနော်၊ ဒီလိုခွက်ကြီးနဲ့ တစ်ခါတည်းသောက်ရင်…

“ဟူး…”

“စိတ်မပူပါနဲ့…ဒါဆို ငါလဲ အကုန်သောက်လိုက်တော့မယ်လား”

ဆုပိုင်သည် လည်ပင်းကို တစ်ခါတည်းမြှောက်ပြီး အကုန်သောက်လိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခွက်နဲ့ ရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်ရဲ့ ဆေးဖိုးအတွက်လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

“ဒါဆို…သောက်လိုက်ကြစို့”

“လာ၊ ရှင်သာမရှိခဲ့ရင် ကျွန်မအစ်မက အဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ဒီတစ်ခွက်ကိုတော့ သောက်ကိုသောက်ရမယ်”

“ဒါဆို…သောက်မယ်”

“ဒီတစ်ခွက်က ကျွန်မအိမ်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင်သာမရှိခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ဆေးဖိုးတွေကို စုဆောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကောင်းပြီ”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် မျက်လုံးကို အကြီးကြီးဖွင့်ပြီး သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်၊ သူတို့ဟာ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်နဲ့ ဝိုင်ဖြူပုလင်းတစ်လုံးကို ကုန်အောင်သောက်လိုက်တယ်။

သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့တယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက မှားနေတယ်။

ပြီးတော့…ဒီဆုပိုင်က တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးသလိုပဲ။

464 02

ဒါပေမဲ့ ဝိုင်ဖြူတစ်ပုလင်းကုန်သွားတော့ ဟန်ရှောင်ချင်သည် သူ့ညီမနှင့် ဆုပိုင်သည် အတော်လေးမူးနေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်သည်။

“ဟူး…”

“လာ… ဒီတစ်ခွက်၊ သောက်မယ်”

ဆုပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လျှာလေးနဲ့ ဟန်ရှောင်မေရဲ့ ပခုံးကို ဖက်ပြီး ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“မမလေးရေ၊ အကုန်ပြီးသွားပြီ…”

“မင်းတို့ အလုပ်ရှာချင်လား။ ငါ့မှာ လူလိုနေတယ်…”

“တကယ်လား…ကျွန်မ လာမယ်”

ဟန်ရှောင်မေသည် မျက်လုံးတွေဝေဝါးနေပြီး ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ဟယ်၊ ငါ ထပ်သောက်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ပြန်ရတော့မယ်… ပြန်သွားစရာကိစ္စတွေရှိတယ်၊ ဒီညမှာ သန်းတစ်ရာကို ပြန်ရှာရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ပြဿနာဖြစ်ပြီ”

ဆုပိုင်သည် ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ ထရပ်လိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

“ဘုန်း…”

စားပွဲအောက်သို့ လဲကျသွားသော သူ့ညီမကို ကြည့်ရင်း ဟန်ရှောင်ချင်သည် စိတ်မကြည်စွာ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဟင်းပွဲတစ်စားပွဲလုံး ဘာမှမစားရသေးဘူး၊ နင်ကတော့ ကောင်းတယ်၊ လူတစ်ယောက်ကို တန်းပြီး မူးအောင်လုပ်လိုက်တယ်”

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“သေတဲ့ကောင်မလေး”

သူမသည် စိတ်မကြည်စွာ ဆဲလိုက်ပြီး ဟန်ရှောင်မေကို ပွေ့ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“အင်…ကျွန်မ မပြောနိုင်ဘူး…ကျွန်မတို့က ဒီလို ဆင်းရဲတာ…ဟီဟီ…ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူး”

ရုတ်တရက် သူ့ရင်ခွင်ထဲက ဟန်ရှောင်မေက ငိုယိုလိုက်သည်။

“ကျွန်မသိပါတယ်၊ သူက ကျွန်မကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ…ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ သနားစိတ်ပဲ ရှိတယ်…”

“ကျွန်မ တခြားသူတွေရဲ့ သနားခြင်းကို မလိုချင်ဘူး၊ မလိုချင်ဘူး”

“ဟီးဟီး၊ ကျွန်မ မပြောနိုင်ဘူး…မပြောနိုင်ဘူး”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် သူ့ကို အိပ်ရာပေါ်တွင်ထားလိုက်ပြီး မျက်နှာကို သုတ်ပေးကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒါမှ သူမညီမရဲ့ စိတ်ထဲက အမှန်တကယ် စကားပဲ။

သူမလဲ ဒီလိုပါပဲ။

သူမတို့ရဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးက အရမ်းလေးလံနေတယ်၊ သူမတို့ ဂရုစိုက်ဖို့ သစ်ပင်လိုလူနာနှစ်ယောက် ရှိတယ်။

အခုတော့ အကြွေး မရှိတော့ပေမဲ့…ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်က အဆုံးမရှိတဲ့ တွင်းနက်ပဲ။

464 03

ပြီးတော့…သူမတို့က ဘာလဲ။

ဆုပိုင်သည် ထွက်သွားစဉ် ပြောသွားသော စကားက မမူးပဲပြောတဲ့စကား မဟုတ်ဘူး၊ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ သန်းတစ်ရာ

ဒါက သူတို့နဲ့ လုံးဝကွာခြားတဲ့ ကမ္ဘာပဲ။

“အိပ်တော့၊ နိုးလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

ဟန်ရှောင်မေ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဟန်ရှောင်ချင်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူမထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင်။

“အီးဟီးဟီးးး…”

စောင်အောက်မှ ငိုရှိုက်သံများ ထွက်လာသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒီလိုဖြစ်သည်။

ခုလေးတင်စတင်ခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဟန်ရှောင်မေက မူးနေသော်လည်း…

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒီလောက် ရှင်းလင်းနေသည်က တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဘူး၊ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းမှာ ဘတ်စ်ကားခ အနည်းငယ်သက်သာအောင် တစ်နာရီစောပြီး ထဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။

မနက်ဖြန် နေ့ခင်းမှာ ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လိုအစားအစာတွေကို ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားတော့ဘူး။

မနက်ဖြန် ပိုက်ဆံပိုရအောင် နောက်ထပ် အတန်းတစ်တန်းပိုယူဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူး။

မလိုအပ်တော့ဘူး…

ဒါပေမဲ့…

ဒီကွာခြားမှုက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။

…

++++++

465 01

အခန်း 465

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”

လောင်ကျိုးသည် ဆုပိုင်ကို တွဲပြီး အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာသည်။

“ဟားဟား၊ ငါ့အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ။ ဆုဟဲ ထွက်လာ…”

“ဒီနေ့ မင်းကို မပြုတ်ရရင် စောင့်နေ”

“ဆုဟဲ ထွက်လာ…”

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားများကို ကြားပြီးနောက် လောင်ကျိုးသည် သူ့ကို ချက်ချင်းပွေ့ချီလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဒီလောက်မူးတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

သူ ဘယ်လောက်တောင် သောက်ခဲ့လဲ။

သူ့စကားတွေကတောင် သူ့ဦးနှောက်ကနေ မလာတော့ဘူး။

မင်းမှာ ဘယ်က အစ်ကိုရှိလို့လဲ၊ ဆုဟဲဆိုတဲ့ နာမည်ကတောင် ဘယ်သူ့နာမည်လဲ၊ ဒီလောက်ရုပ်ဆိုးတာလား။

လောင်ကျိုးသည် အနည်းငယ်ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ဆုပိုင်ကို ပွေ့ကာ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

“အာဝု…”

“ဆုဟဲဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတာလား”

အာဟသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး လောင်ကျိုးသည် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ပွေ့ချီပြီး အဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဘေးနားမှ ငှက်တောကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းသိလား”

ဒါပေမဲ့…

ငှက်တော၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရပြီး တောက်လျှောက်တုန်နေသည်။

“မ…မသိဘူး၊ ငါ ဘယ်သိမှာလဲ”

“ညီလေး၊ မင်းဖျားနေတာလား”

“အမွေးတွေမရှိတော့ ဒီလောက်အေးတာလား”

အာဟသည် သူ့ခြေထောက်ကိုဆန့်ပြီး ဒီကောင်ရဲ့နဖူးကို စမ်းကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

“ဘုန်း…ဘုန်း…ဘုန်း”

ဒီအချိန်မှာပဲ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းက မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်လာသည်။

“ရှူး…”

“ငှက်တော၊ မြန်မြန်လာ…ဒါ ဘာလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်”

“ဘာ…ဘာလဲ”

ငှက်တောသည် ခေါင်းမာစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်၏ ခြေသည်းထဲက ဖုန်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ချက်ချင်းထိတ်လန့်သွားသည်။

465 02

တော်လိုက်တာ။

အရာအားလုံးက အကန့်အသတ်တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။

မနေ့က ကိစ္စတောင် မပြီးသေးဘူး၊ ဒါက ဒါရိုက်တာဆုပိုင် အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ ဖုန်း မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ့ကို မပြောပါနဲ့။

“ဟဲဟဲ…”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ ခုနက တိရစ္ဆာန်ရုံအ၀င်ဝမှာ ကောက်ရတာ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ကျလာတာကို ငါ့မျက်လုံးနဲ့ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်၊ တော်ပြီ…မြန်မြန်လုပ်”

“ဒီည အကုန်ပြန်နိုင်ရုံနဲ့ မနေ့က ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား”

“ငါ…မလိုက်လို့ရမလား”

ငှက်တောသည် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် လက်သီးကိုဆုပ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးမှိန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်မလိုက်ဘူးလား”

“ဟီဟီ၊ ငါ သွားမယ်၊ မသွားဘူးလို့ ဘယ်ပြောလို့လဲ”

“အာဝု…”

“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”

အာဟသည် လုံးဝနားမလည်တော့၊ စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ဒီကောင်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ့ဦးနှောက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်တွေမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

“မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး၊ စကားမပြောနဲ့”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းကိုဆုပ်ကိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ငှက်တောကို ဆွဲကာ ပန်ဒါခြံဘက်သို့ ခုန်သွားသည်။

အာဟသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အမြန်လိုက်သွားသည်။

ကိစ္စ ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ။

ဒီဖုန်းကို ငါပစ်ကိုပစ်ရမယ်။

ဆင်ကလေးကို နေ့ခင်းတစ်နေကုန် ရေချိုးပေးလိုက်ရတာ ဒါ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ပင်။

465 03

“ရှူး…”

“မျောက်ဘုရင်၊ ဆင်းလာ… မြန်မြန်”

ပန်ဒါခြံထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း အော်လိုက်သည်။

တပိုင်သည် မြက်ခင်းပြင်မှ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ထရပ်ပြီး သူ့ရှေ့သို့ လာသည်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်းနောက်တစ်လုံးကို မြင်လိုက်သောအခါ ငှက်တောကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းတို့ အသက်ရှင်ရတာ မပျင်းသေးဘူးလား။

ဒီကောင်တွေဟာ တကယ်ကို အသက်ရှင်ရတာ ပျင်းနေပြီလား။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီ…ငါ ပါလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။

“လာကြ၊ ဘယ်သူ ထွက်သွားရဲလဲဆိုတာ ဒီနေ့ ကြည့်လိုက်မယ်”

ဒီကောင်တွေ တုန်ယင်နေတာကို မြင်တော့ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။

“မနေ့က အဲ့နေရာကို ဘယ်လိုနှိပ်ရလဲ၊ ငါ့အတွက် နှိပ်ပေး”

“ကျွန်မ…ကျွန်မ မေ့သွားပြီ”

ငှက်တောသည် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပြန်လောင်းတာလား

ဒီညမှာ ထပ်ရှုံးသွားရင်တော့ ပြဿနာဖြစ်ပြီ။

++++++