အခန်း (၄၆၉-၄၇၁)

အခန်း 469

“ဟူ…ဟူအစ်ကို၊ သန်း ၈၀၀ ထပ်လောင်းလိုက်ပြီ”

ဦးပြည်းဆံသန်မာသော အမျိုးသားသည် သူ့လျှာပင် တောင့်တင်းသွားပြီဟု ခံစားရသည်။

တစ်ဖက်ကလူက မရပ်သေးပုံရပြီး ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ထပ်ပုံလိုက်သည်။

တော်လိုက်တာ…

ဒီလိုကစားတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ဒီတစ်ခါနိုင်ရင် သန်းတစ်ထောင့်ငါးရာပဲ

“ဟူး…ဟူး…ဟူး”

ကျိုးဟူသည် ရင်ဘတ်ကို ပွတ်နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်၊ မျက်လုံးများကို မခွာပဲ ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ပိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်”

“အာ…”

ဦးပြည်းဆံသန်မာသော အမျိုးသားသည် အော်လိုက်သည်။

“ရိုက်…”

ကျိုးဟူသည် သူ့ခေါင်းပြောင်ကို တစ်ခါတည်း ရိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ပိတ်ဖို့ အခုပြင်ဆင်၊ ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါတို့အကောင့်ထဲမှာပဲ၊ ငါတို့ ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီပိုက်ဆံတွေက ငါတို့ပိုက်ဆံပဲ”

“ဒီလူကို မပေးနဲ့၊ သူသာ ထပ်နိုင်ရင် ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ငွေရင်းက သန်း ၅၀၀ ပဲရှိတယ်”

“ငါ့စကားကိုနားထောင်၊ ဒါက နိုင်ငံခြားမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတာ၊ တခြားလူတွေ ရှာလို့မရဘူး”

469 02

“မြန်မြန်သွားပါ ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ”

“အော်အော်အော်၊ နားလည်ပါပြီ”

သန်မာသော အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းအဖြေပေးပြီး အလျင်အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

“တော်လိုက်တာ”

“အစပိုင်းကတည်းက ကံမကောင်းတာပဲ”

ကျိုးဟူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲလိုက်သည်။

ဒုတိယနေ့မှာပဲ ဘယ်လိုလောင်းကစားသမားမျိုးနဲ့ တွေ့လိုက်တာလဲ မသိဘူး

တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူး

စိတ်ဓာတ်ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကစားရမှာလဲ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကိုတောင် လုံးဝ ဖျက်စီးပစ်တော့မှာပဲ

ဒါပေမဲ့…ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ပိတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အရှုံးမခံရတော့ဘူး။

469 03

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်က ‘သားပိုက်ကောင်အဖေ’ က သူတို့ကို ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒီလုပ်ငန်းကို စလုပ်တုန်းက ကျိုးဟူသည် ဒီအချက်ကိုပဲ ကြည့်ခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်လူ ဘယ်လောက်ပဲနိုင်နိုင် ပိုက်ဆံတွေက သူ့အကောင့်ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်၊ နည်းနည်းဆိုရင်တော့ သူပေးလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ များသွားရင်တော့။

ဟဲဟဲ

တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီပိုက်ဆံက ငါ့ပိုက်ဆံပဲ

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်က ‘သားပိုက်ကောင်အဖေ’ က သူတို့ကို ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကို တိုင်တန်းနိုင်တယ်၊ ဒီအချိန်ကိုသာ ရှောင်နိုင်ရင် နောက်ထပ် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တစ်ခုပြောင်းပြီး ပိုက်ဆံထပ်ရှာလို့ရတယ်။

ပြီးပြည့်စုံတယ်

469 04

“ရှူး…”

မျက်နှာပြင်ကို ထပ်လှည့်ကြည့်ပြီး တစ်ဖက်ကလူရဲ့လက်ကျန်ငွေ သန်းတစ်ထောင့်ခြောက်ရာ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျိုးဟူသည် အေးစက်တဲ့လေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။

အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ပြီးတော့ ဒီကောင်က သန်းတစ်ထောင့်ခြောက်ရာကို အကုန်လုံး ထပ်ပုံလိုက်တာကို မြင်တော့။

ကျိုးဟူသည် ရင်ဘတ်ကိုအုပ်ကာ ထိုင်ခုံမှ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်သည်။

ထပ်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး၊ ထပ်ကြည့်ရင် နှလုံးရောဂါဖြစ်တော့မယ်။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကစားနိုင်တာလဲ။

တစ်ခါတိုင်းက အသက်နဲ့လဲပြီး လောင်းကစားတာပဲ။

ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။

…

++++++

470 01

အခန်း 470

ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံ။

အချိန်က မနက် ၃ နာရီ။

“ဘုန်း…ဘုန်း…ဘုန်း”

မျောက်ဘုရင်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းနေသည်၊ မိန်းမမျောက်အုပ်စုနှင့်အတူ သစ်ပင်အောက်က သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးနီရဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

“အား…အား…အား…”

“ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တယ်၊ ဒီလောက်အများကြီး နိုင်တာတောင် ပိုက်ဆံထုတ်လို့ မရဘူး”

“ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်၊ အား…အား…အား”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် လက်သီးကိုဆုပ်ကာ သစ်ပင်ကို ရိုက်နေသည်၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကနေ သွေးဆာနေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်လာသည်။

တိရစ္ဆာန်အများစုသည်လဲ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ဘေးနားတွင် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ လိမ်ခံလိုက်ရတယ်။

ဒီလောက်အများကြီး နိုင်တာတောင် တစ်ကျပ်မှ မရဘဲနဲ့ ဒီနေ့သွင်းလိုက်တဲ့ သန်းတစ်ရာတောင် ပျောက်သွားတယ်။

“ဟူး…”

“လူတိုင်း စိတ်အေးအေးထား”

တပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ့ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ အော်လိုက်သည်။

“အခု ငါတို့ လုပ်ရမဲ့ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ဘယ်လိုပြောပြရမလဲ”

“ဒီဖုန်းကို ထပ်မပစ်ရဲတော့ဘူး၊ ပြီးတော့…ထဲကပိုက်ဆံတွေ လျော့သွားတာကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က သေချာပေါက် သိမှာပဲ၊ အဲ့ကျရင် ဘယ်လိုပြောပြကြမှာလဲ”

“ငါတို့ လိမ်ခံရတယ်လို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမလား”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ငှက်တောသည် အလျင်အမြန်အော်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ မသိခင် ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေကို အကုန်ပြန်ရှာရမယ်”

“မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ အခု ငါတို့က ပိုက်ဆံရှုံးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံအနိုင်ရထားသေးတယ်၊ ငါတို့က သန်း ၅၀၀ နိုင်ထားသေးတယ်”

“ပြန်ရှာနိုင်ရင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ငါတို့ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အူဝု…”

“မှန်တယ်”

အာဟသည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဒီကောင်တွေကို ကြည့်ကာ သွားများကို စေ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

470 02

“ပြန်ရှာရမယ်၊ ဒီအိတ်ကို ငါ အာဟ လုံးဝမထမ်းဘူး”

“ကောင်းတယ်၊ မင်းတို့”

“ငါ မင်းတို့ကို ညီအစ်ကိုတွေလို သဘောထားတာ၊ မင်းတို့က…အတုအယောင်ညီအစ်ကိုတွေပဲ…ငါ့ရင်ဘတ်က သွေးတွေ ကျနေတယ်…”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် မနိုးခင် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ အကုန်ပြောပြမယ်”

ဒီလောက်ကြာအောင် နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် အာဟသည် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။

ဘာညီအစ်ကိုလဲ…

ဘာ…ငါတို့လဲ။ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး။

ဘာ…ငါတို့က မင်းရဲ့နောက်မှာ အမြဲရှိနေမယ်။

တော်ပြီ၊ အကုန်လုံး လိမ်နေတာပဲ၊ ဒီကောင်တွေ မနေ့က ပိုက်ဆံအများကြီး ရှုံးပြီး ဒီအိတ်ကို ငါ့ခေါင်းပေါ် ပစ်တင်တာ။

ဒီကိစ္စကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင် သိသွားရင် ငါရှင်းပြလို့ရပါဦးမလား။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ငါ့ကို လုံးဝယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

အာဟသည် တိရစ္ဆာန်ရုံတွင် သူ့နေရာကို ကောင်းစွာသိသည်။

ဒီအိတ်ကို သူ တကယ်ထမ်းသွားရင် ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူ့ကို အပြုတ်တိုက်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့…အဆုံးသတ်ကတော့ အရမ်းဆိုးရွားနေမှာပဲ။

ပိုက်ဆံလိုက်ရှာဖို့အတွက် Mission နေရာကိုတောင် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်။

သူ့ကိုယ်သူ လမ်းပေါ်တွင် လည်လည်ပတ်ပတ်နေတဲ့ဘဝကို ပြန်သွားဖို့ တွေးလိုက်မိတော့…

အာဟသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။

လုံးဝမရဘူး၊ ဒီပိုက်ဆံကို ပြန်ယူကိုယူရမယ်။

“လူတိုင်း စိတ်မပူနဲ့၊ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးရအောင်၊ မနက်မလင်းခင် နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ရှိသေးတယ်၊ ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားရအောင်”

ငှက်တောသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားသည်။

နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို တွေးတောနေသည်။

“ငါတို့ အရင် ပိုက်ဆံချေးပြီး သွင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလား”

“ဘယ်သူ့ဆီက ချေးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ့နာမည်နဲ့ ပိုက်ဆံချေးရမှာလဲ။ ကိုယ့်နာမည်နဲ့ဆို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ”

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ”

“ဟုတ်ပြီ၊ ငါတို့ ဒါရိုက်တာလျိုကို မေးလို့မရဘူးလား၊ သူ့ကို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ရဲ့လိပ်စာကို စစ်ခိုင်း၊ ငါတို့နဲ့ နီးရင် ငါတို့ရဲ့ အလျင်အရောက်နှုန်းနဲ့ သွားနိုင်တယ်”

“ရှူး…”

ငှက်တောသည် အေးစက်တဲ့လေကို ရှူသွင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

470 03

ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့…အဝေးကြီးမှာဆိုရင်တော့ သူတို့မှာလဲ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။

“လာ၊ မျောက်ဘုရင်၊ မတုန်နဲ့တော့၊ မြန်မြန်ဆင်းလာပြီး ဖုန်းဆက်”

သစ်ပင်ပေါ်က မျောက်ဘုရင်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ငှက်တောသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဖုန်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးအဖွဲ့မှ ဒါရိုက်တာလျို၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

“အဟမ်း၊ ငါ ဆုဟဲ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့အစ်ကိုပါ”

ငှက်တောသည် အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆုပိုင် ဒီည ဝိုင်သောက်သွားတယ်၊ အရမ်းမူးနေတယ်… ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ မင်းကို အကူအညီတောင်းချင်တယ်”

“အာ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ အစ်ကို၊ ဆုဟဲလား”

ဒါရိုက်တာလျိုသည် လုံခြုံရေးအဖွဲ့၏ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စလဲ ပြောပါ…”

“ဒီလိုပါ၊ ခုနက ဆုပိုင် အရမ်းမူးနေတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ မသိဘူး၊ ဖုန်းထဲက လောင်းကစားဝက်ဘ်ဆိုဒ်တစ်ခုထဲ ဝင်သွားပြီး သန်းတစ်ထောင့်ခြောက်ရာ လိမ်ခံရတယ်”

ငှက်တောသည် ဖုန်းကို မျက်နှာမူကာ လိမ်ညာနေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်ရမလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ သူ အိပ်ပျော်နေပြီ၊ ဒီကိစ္စကိုတောင် သူသိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့တော့ မင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီဝက်ဘ်ဆိုဒ်ရဲ့လိပ်စာကို ရှာလို့ရလား မေးကြည့်တာ”

“ဒါပေမဲ့ မင်း ဆုပိုင်ကို လုံးဝမသိစေနဲ့နော်၊ မင်းကိုလဲ သိပါတယ်၊ သူက မျက်နှာထားတဲ့လူ၊ သိသွားရင် ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

“ဘာ၊ သန်းတစ်ထောင့်ခြောက်ရာလား။ ဟာ၊ အဲဒီဝက်ဘ်ဆိုဒ်က ဘယ်လောက်လဲ၊ ငါ့ကိုပေး၊ လိပ်စာကို အခုချက်ချင်း စစ်လိုက်မယ်”

ဒါရိုက်တာလျိုသည် အော်လိုက်သည်။

တော်လိုက်တာ…

လူတွေကို လိမ်တာ။ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ရောက်လာတာလား။

“ငါတို့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့က IP လိပ်စာအရ ဒီနေရာက ချင်မြို့တော်မှာပဲ၊ ငါတို့…”

“မလိုဘူး၊ မလိုဘူး”

ငှက်တောသည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

470 04

“မင်းတို့ လုပ်စရာ မလိုဘူး၊ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ ဒီလောက် တိရစ္ဆာန်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို မမေ့နဲ့”

“ဒီကိစ္စကို ဆုပိုင်ကို လုံးဝမသိစေနဲ့၊ သူက အရမ်းစိတ်ကောက်လွယ်တယ်၊ သိသွားရင် ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

“ကောင်းပြီ၊ မင်း ဆက်အိပ်တော့”

ပြောပြီးနောက် ငှက်တောသည် သူ့အတောင်ပံကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းအားလုံးကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“တွေ့ပြီ၊ ချင်မြို့တော်မှာပဲ၊ သွားမယ်”

“ငါတို့ ထွက်တော့မယ်”

“တိရစ္ဆာန်ရုံခြံပေါက်ရဲ့ လုံခြုံရေးစနစ်ရဲ့ စကားဝှက်ကို ငါသိတယ်၊ ဖြည်းဖြည်းသွားရမယ်၊ မနက်မလင်းခင် ပြန်လာရမယ်”

“ရှူး…”

“သွားမယ် ဒီနေ့ ဒီကောင်တွေကို ငါ မသတ်ရင် ကြည့်နေ”

သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်သည် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်လိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကြီးသည် ပန်ဒါခြံထဲမှ ခိုးထွက်လာပြီး တိရစ္ဆာန်ရုံ၏ ခြံပေါက်ဝသို့ ပြေးသွားကြသည်။

******

471 01

အခန်း 471 ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းမှာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးနေရတာလဲ။

“မြန်မြန်၊ အားလုံး အမြန် ထကြ”

“အမှုပေါ်ပြီ”

“မြန်မြန်၊ အဝတ်အစားတွေ အစုံအလင်ဝတ်၊ ချက်ချင်းထွက်၊ လူတွေလည်း များများခေါ်ခဲ့”

လောင်လျိုက ဖုန်းချပြီးနောက်၊ တွေးလေလေ မမှန်ဘူးလို့ ထင်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။

သူ ဘယ်တုန်းကမှ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးပေ။

သို့သော်လည်း တိရစ္ဆာန်ရုံကို တည်ထောင်ကတည်းက အထက်အဖွဲ့အစည်းက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၏ နောက်ခံကို အားလုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဆုပိုင်က တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သည်။

ဆွေမျိုးပင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ဒီတော့ “ဆုဟေး”ဆိုတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်က ဘယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။

ပြီးတော့...

ယွမ် ၁၆ သန်းကို လိမ်ညာခံလိုက်ရသည်။ ဒီငွေတွေက အနာဂတ်မှာ တိရစ္ဆာန်ရုံဆောက်လုပ်ရေးအတွက် အသုံးပြုရမည့်ငွေများ ဖြစ်သည်၊ တရားမဝင်သူများက လုံးဝ ယူသွားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်တော့ ဒါရိုက်တာလျိုက သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ပြင်းပြင်းပွတ်ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်ကာ အလှည့်ကျလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအားလုံးကို နှိုးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်ရဲ့ တာဝန်ကို ရှင်းပြမယ်”

ဒါရိုက်တာလျိုက လုံခြုံရေးဌာနချုပ်အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ စုဝေးနေသော အဖွဲ့ကိုကြည့်ပြီး လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်တာဝန်က လွယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးရန်ပုံငွေတွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်”

“ဒီလူတွေကို အကုန်လုံး ဖမ်းဆီးရမယ်”

“ပြီးတော့... ငါတို့ မထွက်ခင်မှာ ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံကနေ လူတစ်စုက ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်၊ အားလုံး သတိထားပါ၊ တိရစ္ဆာန်တွေကို မတော်တဆ မထိခိုက်မိစေနဲ့”

“အားလုံး နားလည်တယ် မဟုတ်လား”

“နားလည်ပါတယ်”

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်အုပ်က ရင်ဘတ်ကို မတ်မတ်ထားပြီး သေနတ်များကို ကိုင်ကာ အော်လိုက်သည်။

အမှုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတော့ အားလုံးက ဒေါသတကြီး ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကိုး။

တခြားသူတွေ မသိရင်တောင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအနေနဲ့ သူတို့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသည်။ ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ လက်မှတ်ဈေးက မသက်သာပေမဲ့လည်း... တိရစ္ဆာန်များစွာကို ကျွေးမွေးဖို့က လုံးဝ အကျိုးအမြတ်မရှိပေ။

471 02

အထူးသဖြင့် အသက် ၁၂ နှစ်အောက် ကလေးငယ်များနဲ့ မသန်စွမ်းသူများ... ဒီလူများအားလုံးကို လက်မှတ်ခ လုံးဝ မကောက်ခံပေ။

ဒီယွမ် ၁၀ သန်းကျော်ဟာ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က တိရစ္ဆာန်ရုံဆောက်လုပ်ဖို့အတွက် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေ ဖြစ်သည်။

မူလက ဒီငွေတွေအားလုံးကို တရုတ်ပြည်ကနေ ထုတ်ပေးသင့်သည်။

ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ခုကျတော့ တစ်ယောက်ယောက်က လိမ်သွားတာ၊ ဒါကို လူတိုင်း ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မလဲ။

“ကောင်းပြီ”

“သွားကြစို့”

ဒါရိုက်တာလျိုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ကင်းလှည့်ယာဉ်ပေါ်သို့ ဦးဆောင်တက်လိုက်ကာ ညရဲ့ မှောင်ရိပ်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တွင် ကြီးမားသော သံချပ်ကာကားများ အများအပြားပါလာသည်။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက ကားအတွင်းတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိုင်နေပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းက သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည်။

သူတို့ရဲ့ ချင်တုမြို့က တိရစ္ဆာန်ရုံ ပေါ်လာပြီးနောက်မှာ ဒီလိုအမှုကြီးမျိုး မဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ သူတို့က အရမ်း ရဲရင့်လွန်းနေပြီ။

သူတို့ကို လုံးဝ အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။

“မြန်မြန်မောင်း”

ဒါရိုက်တာလျိုက ကင်းလှည့်ကားထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ဒရိုင်ဘာကို မှာကြားပြီးနောက် ဖုန်းကို ထပ်ထုတ်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟူး... ဟူး... ဟူး”

မကြာခင်မှာပဲ ဖုန်းက ဆက်မိသွားသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်က လေတိုက်သံက အရမ်းကျယ်သည်။

“ဟဲလို၊ ဆုဟေး... ဒီမှာ လုံခြုံရေးဌာနကပါ၊ ငါတို့ မိနစ် ၃၀ အတွင်း နေရာကို ရောက်မယ်ထင်တယ်၊ မင်းတို့ အစောတလျင် မလုပ်နဲ့၊ ငါတို့ရောက်ရင် အတူတူလုပ်ကြမယ်”

ကားခေါင်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ငှက်တောက သားပိုက်ကောင်ပုရဲ့ ခြေသည်းထဲက ဖုန်းသံကို ကြားတော့ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဘုရားရေ…

လုံခြုံရေးဌာနက တကယ် အင်အားအပြည့် ထွက်လာတာကိုး။

နောက်မှ တကယ်လို့ သူတို့ တိရစ္ဆာန်တစ်အုပ်က ဒီလိုလုပ်နေတာကို တွေ့သွားရင်...

ဒါက လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်တော့ဘူး

“အဲ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်... မင်းတို့ မြန်မြန်လုပ်ကြ”

ငှက်တောက တစ်ခွန်းပြောပြီးနောက် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူ့အောက်က အာဟကို အော်လိုက်သည်။

471 03

“မြန်မြန် အရှိန်မြှင့်၊ လုံခြုံရေးဌာန မရောက်ခင်မှာ အမှုကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ်၊ သူတို့ ငါတို့ကို ရှာမတွေ့စေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”

ငှက်တောက သူ့ကိုယ်သူ ကြိုးပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

အနည်းငယ်မှားယွင်းရင်တောင် ပြုတ်ကျနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

“အာဝု...”

“မြန်မြန်၊ ပိုမြန်မြန်”

အာဟက ဟိန်းဟောက်ပြီး အဝေးကို အားကုန်ပြေးသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ ညသန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း။

လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာ မရှိပေမဲ့လည်း...

ညဆိုင်းဆင်းသူ အများအပြားက ပင်ပန်းသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်တစ်အုပ် လမ်းမပေါ်ကနေ အရှိန်နဲ့ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်တော့။

လူအများအပြားက နေရာမှာပဲ ငြိမ်သွားကြသည်။

သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

“ဒါတွေက ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံက တိရစ္ဆာန်တွေ မဟုတ်လား။ သူတို့ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ”

“ဟင်၊ မင်း ဟက်စကီးတစ်ခါတုန်းက အပြင်ထွက်တဲ့ကိစ္စကို မေ့နေပြီလား။ သတင်းထဲမှာ ပြောတယ်လေ၊ အပြင်မှာ တိရစ္ဆာန်တွေ တွေ့ရင် လုံးဝ မတားနဲ့၊ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို သွားဖမ်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့”

“မိုက်တယ်၊ ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေတာလဲ၊ လူတိုင်းလည်း ကူညီဖို့ နောက်က လိုက်သွားကြစို့၊ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို လုံးဝ မထိခိုက်စေရဘူး”

“...”

လမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ လူအုပ်စုက ပျောက်ကွယ်တော့မဲ့ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး အားလုံး နောက်က လိုက်သွားကြသည်။

ဒီအချိန်က ညသန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။

တိရစ္ဆာန်များစွာ ထွက်လာတာက အမှုကြီးကြီးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမည်။

++++++