အခန်း (၄၇၂-၄၇၄)
Vol. 32 Ch. 472-474
အခန်း 472
“ပြီးပြီ”
ငှက်တောက နောက်ကို လှည့်ကြည့်တော့ သူတို့နောက်မှာ လူများစွာက ဘယ်တုန်းက စလိုက်နေမှန်း မသိပေ။
တက္ကစီကုမ္ပဏီက တက္ကစီကားတွေက ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအထိရှိသည်။
ပြီးတော့...
သူတို့ကို သေချာ နောက်က လိုက်နေတာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ ကားဟွန်းတောင် မတီးကြပေ။
သူတို့နောက်ကနေ အသံတိတ် လိုက်နေကြသည်။
“အာဝု..”
“လျစ်လျူရှုလိုက်၊ နောက်ကျရင် မိုးလင်းတော့မယ်၊ အဲဒီအခါကျ ငါတို့ မပြန်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”
ဟက်စကီးက အသက်ရှူရကြပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးပြီ”
“ဟာ၊ ဒီထက်ဆိုရင် မြွေနက်ကြီးထဲမှာ ပိတ်မိနေတာက ပိုကောင်းသေးတယ်”
“သွား၊ မြန်မြန်၊ ရှေ့က ကွေ့ပြီ”
ငှက်တောက အော်လိုက်တော့ တိရစ္ဆာန်အုပ်စုက အရှိန်နဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
“ဟင်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”
လုံခြုံရေးရုံးခန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
သူက ရပ်ကွက်အဝင်ဝမှာ ရပ်ထားတဲ့ တက္ကစီကားများစွာကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့လူတွေကို အမြန်အကြောင်းကြား၊ ငါတို့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို လိုက်ဖမ်းတာ”
“မင်း အခုနက ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံက တိရစ္ဆာန်တွေ ပြေးဝင်သွားတာကို မမြင်ဘူးလား၊ သတင်းမကြည့်ဘူးလား၊ မင်းတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရာဇဝတ်ကောင် ရှိနေတာ သေချာတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ လူအုပ်စု၊ ကြောင်တောင်တောင် မနေကြနဲ့၊ အထဲကို ဝင်ပြီး ကူညီကြစို့”
ဘေးကလူတွေရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အလယ်အလတ်အရွယ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း ဝေါ်ကီတော်ကီကို ကောက်ကိုင်ပြီး မျက်နှာနီရဲနေရင်း အတွင်းဘက်သို့ အော်လိုက်သည်။
“အသံလွှင့်ဌာန၊ ပြန်ဖြေပါ”
“ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို အမြန်အကြောင်းကြား၊ အခုချက်ချင်း အားလုံးထကြ”
“အကြီးစားအစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်၊ ငါတို့ ရပ်ကွက်ထဲကို ဆိုးဝါးတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်စု ရောက်လာပြီ၊ လူတိုင်း မြန်မြန်ထ၊ ကိုယ့်အိမ်တံခါးကို ဂရုစိုက်၊ အပြင်မထွက်နဲ့”
ပြောပြီးနောက် လုံခြုံရေးရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပြီး လူအုပ်စုနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
472 02
ဟာ….
လူအများအပြား ထွက်လာတာ၊ သူတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ဘယ်လို ရာဇဝတ်ကောင် ရောက်နေတာလဲ။
တိရစ္ဆာန်များစွာ ရောက်လာရုံသာမက ကူညီဖို့ လိုက်လာတဲ့ လူတွေကလည်း အများကြီး၊ ဒီလူအုပ်စုက အနည်းဆုံး လူတစ်ရာလောက် ရှိသည်။
“ဟိန်း... ဟိန်း...”
“ဟိန်း...”
သူက အနည်းငယ်ပြေးပြီးနောက် ရပ်ကွက်အဝင်ဝကနေ အင်ဂျင်သံကြီး ပေါ်လာသည်။
ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူတို့က တကယ့်သေနတ်တွေနဲ့ အစစ်အမှန် ကျည်ဆန်တွေနဲ့ လုံခြုံရေးဌာနက အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်သည်။
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ ပြောတာက အရမ်းပေါ့သွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကားအစီးများစွာ အပြည့်ထွက်လာတာ။
အားလုံးက သေနတ်ကို ကိုင်ထားတာ။
ဒါက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ…
“ဘယ်မှာလဲ”
ဒါရိုက်တာလျိုက ဦးဆောင်ပြီး အထဲကို ဝင်လာကာ အမြန်နှုန်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို တွေ့လား။ ဘယ်အဆောက်အအုံကို ပြေးသွားတာလဲ”
“အဆောက်အအုံ ၁၅၊ အဆောက်အအုံ ၁၅ ကို ပြေးသွားတာ”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံး”
“သေနတ်တွေထဲမှာ ကျည်ဆန်ထည့်”
“အဆောက်အအုံ ၁၅ ကို ဝိုင်းထား၊ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်မှ ထွက်မသွားစေနဲ့”
“ဒုန်း”
ဒါရိုက်တာလျိုက သေနတ်ကို အားကုန်ဖွင့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ အဆောက်အအုံ ၁၅ ကို ဦးဆောင်ပြီး ပြေးသွားသည်။
“လမ်းဖယ်ကြ”
“လမ်းမှာ မပိတ်ကြနဲ့”
အဆောက်အအုံအောက်တွင် ဝိုင်းနေသောလူများကို ဖယ်ရှားပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများစွာကို ခေါ်ပြီး အမြန်တက်သွားသည်။
...
“ကျားအစ်ကို”
“အပြင်မှာ ဘာတွေအော်နေတာလဲ”
472 03
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးက မီးဖွင့်ပြီး အန်စာတုံးစားပွဲတစ်ခုကို သိမ်းလိုက်သည်။ အပြင်က အသံချဲ့စက်သံကို ကြားတော့ မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရပ်ကွက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်”
“အခုမှ ည ၄ နာရီပဲ ရှိသေးတာ၊ အသံချဲ့စက်က ဘာလို့ ထမြည်လာရတာလဲ...”
“နားထောင်စမ်း၊ ဘာပြောနေတာလဲ”
ကျိုးဟူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ လာကာ သေချာနားထောင်လိုက်သည်။
“ပိုင်ရှင်များခင်ဗျား၊ အရေးပေါ်အခြေအနေ အရေးပေါ်အခြေအနေ”
“ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်စု ပုန်းခိုနေတယ်၊ လူတိုင်း သတိရှိကြပါ၊ ဘယ်သူပဲ တံခါးလာခေါက်ခေါက် ဘယ်တော့မှ တံခါးမဖွင့်ပါနဲ့”
“လုံခြုံရေးဌာနက ဒီရပ်ကွက်ကို ဝိုင်းထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်၊ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက်မှာ လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားပါလိမ့်မယ်”
“ထပ်ပြောပါရစေ၊ ဒါဟာ လေ့ကျင့်မှု မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါဟာ လေ့ကျင့်မှု မဟုတ်ပါဘူး၊ လူတိုင်း ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေပါ၊ ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်ပါနဲ့”
“...”
“ဟင်၊ ငါတို့ ရပ်ကွက်ထဲကို ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဝင်လာပြီလား”
ကျိုးဟူက လေအေးကို ရှူသွင်းပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ရာဇဝတ်ကောင်လဲ၊ ဒီလောက် အားကြီးရတာလဲ...”
“ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးက လူတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာ၊ ဒါကို ဖမ်းမိရင် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား”
“ဟားဟားဟား၊ အစ်ကိုကျား၊ သူက လူမိုက်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးက ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ကြည့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း၊ ဒီအောက်မှာ လူတွေ ပြည့်နေပြီ...”
“ဒီလို အင်အားက အရမ်းကြီးတယ်၊ ဘယ်လို ရာဇဝတ်ကောင်တွေလဲ မသိဘူး၊ ဒီလောက်တောင် လူစိတ်ဝင်စားမှု ရတာကိုး”
“ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်၊ ခုနက အသံလွှင့်ဌာနက ပြောတယ်လေ၊ ဘယ်သူပဲ တံခါးလာခေါက်ခေါက် မဖွင့်နဲ့တဲ့”
ကျိုးဟူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
++++++
473 01
အခန်း 473
“ဟင်”
“အစ်ကိုကျား၊ သူတို့က ငါတို့ကို လာဖမ်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီည ငါတို့က ‘သားပိုက်ကောင်အဖေ’ ကို ပိုက်ဆံအများကြီး လိမ်ခဲ့တာ၊ ဒီလူက လုံခြုံရေးဌာနကို သတင်းပို့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဟွတ်၊ အဟွတ်...”
ကျိုးဟူက ကြားတော့ ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ကြမ်းတမ်းစွာ အော်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာတွေ ရမ်းပြောနေတာလဲ”
“သူတို့က ငါတို့ကို ရှာလို့မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထားပါတော့၊ ပြီးတော့... ငါတို့က ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပဲ လိမ်တာ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အင်အားနဲ့ လာဖမ်းစရာလား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြောက်အောင် မလုပ်နဲ့”
“ဟူး...”
ဆူပူပြီးနောက် သူက ဆေးလိပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းရှူပြီး ဆိုဖာပေါ် ပြန်လဲချလိုက်သည်။
ဒီည သူတို့က ဝက်ဘ်ဆိုဒ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ငွေတွေအားလုံးကိုလည်း လွှဲလိုက်ပြီးပြီ။
သို့သော်လည်း...
ကျိုးဟူက အောက်ကလူတွေက သူတို့ကို လာဖမ်းတာလို့ မယုံကြည်ပေ။
ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ဒီလောက်အထိ မြန်နိုင်မှာလား။
ပြီးတော့... ဆိုးရွားတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်၊ သူတို့က တရားမဝင် လောင်းကစားဝက်ဘ်ဆိုဒ်လေးပဲ ဖွင့်တာ၊ သူတို့ကို သေနတ်နဲ့ လာဖမ်းစရာလား။
ဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်တော့ ကျိုးဟူ စိတ်အေးသွားသည်။
“ဒီရက်ပိုင်း အပြင်လျှောက်မသွားနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ နိုင်ငံခြားမှာ တစ်ပတ်လောက် သွားလည်ကြမလား၊ နိုင်ငံကို သွားကြည့်ရအောင်၊ ငါတို့လုပ်ငန်းတူတွေ အများကြီး အဲဒီမှာ ဖွင့်ကြတယ်လို့ ငါ မြင်တယ်”
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးကို ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးပြီး ကျိုးဟူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ချင်တုမြို့က ဒီနေရာလေးမှာ လုပ်တာက အရမ်းသေးသေးလေးပဲ၊ ပြီးတော့... ငါတို့ ယောက်ျားနှစ်ယောက်လုံး အိမ်ထဲမှာ တစ်နေကုန်နေတာကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ငါတို့ ငှားထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်လိုပဲ မိတ်ကပ်လိမ်းလိမ်း နိုင်ငံခြားသူနဲ့ မတူဘူး”
“ငါတို့ လုပ်ချင်ရင် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်၊ နိုင်ငံခြားမှာ သွားလုပ်ကြည့်ရအောင်”
ပြောရရင် ကျိုးဟူက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းသောလူ ဖြစ်သည်။
473 02
သူက ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့နေရာကို စပြီး ရှာဖွေနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကျား၊ ငါ မင်းစကားကို နားထောင်မယ်”
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဘယ်သွားသွား၊ အစ်ကိုကျားနဲ့အတူဆိုရင် လုံးဝ အဆင်ပြေသည်။
နိုင်ငံခြားလား။
သူ တစ်ခါမှ မသွားဖူးသေးပေ။
နေရောင်ခြည်၊ ကမ်းခြေ၊ ရေဆော့နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ...
တွေးကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်နေပြီ
“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”
ဒီအချိန်မှာ တံခါးဝကနေ အမြန်ခေါက်သံ ပေါ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကနေ အမြန်ထလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ရာဇဝတ်ကောင်က ငါတို့ဆီ ရောက်လာပြီလား”
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးက တီးတိုးပြောပြီး ဘေးနားက ခုံကို ကိုင်ကာ တံခါးဝသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူလဲ”
သူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“ချီး...”
ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ သူ မကြားဖူးတဲ့ အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”
ပြီးနောက် မြင်နိုင်တဲ့အရှိန်နဲ့ အရှေ့က လုံခြုံရေးတံခါးက ဖောင်းလာသည်။
“အစ်ကို၊ အစ်ကို ရမ်းမလုပ်နဲ့၊ အောက်က လုံခြုံရေးဌာနကလူတွေ ရောက်နေပြီ၊ မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် လုံးဝ ပြေးလို့မလွတ်ဘူး”
“ငါ အကြံပေးမယ်...”
“ဟာ...”
“ဗုန်း...”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လုံခြုံရေးတံခါးတစ်ခုလုံးက ရုတ်တရက် ကျိုးသွားသည်။
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးက လိမ့်လှိမ့်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကာ အစ်ကိုကျားရှေ့မှာ ကာလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဝင်လာသော “ရာဇဝတ်ကောင်” အုပ်စုကို မြင်လိုက်ရတော့။
“ခြောက်...”
သူ့လက်ထဲက ခုံက ချက်ချင်း လွတ်ကျသွားသည်။
ဝင်လာတဲ့ ဒီလူတွေက ဘာတွေလဲ
တိရစ္ဆာန်တွေ အကုန်လုံးဆိုတာက ဘာလဲ။
473 03
“ချီး...”
ဦးဆောင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။
“ဗုန်း... ဗုန်း”
ထိပ်ပြောင်ယောက်ျားကြီးကို နှစ်ချက်ထိုးလိုက်တော့ မြေပေါ်လဲကျသွားသည်။
“ပိုက်ဆံက ဘယ်မှာလဲ”
“ဟာ၊ ဘယ်သူ့ပိုက်ဆံကိုမဆို လိမ်ရဲတယ်၊ မင်းတို့ ဘယ်သူလဲ မသိဘူး...”
“ပိုက်ဆံက ဘယ်မှာလဲ။ အမြန်ပြန်လွှဲ၊ ယွမ် ၁၆ သန်း တစ်ပြားမှ မလျော့စေရဘူး”
ငှက်တောက အာဟခေါင်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး စားပွဲပေါ်မှာ ရပ်ကာ သားပိုက်ကောင်ပုကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ...”
သားပိုက်ကောင်ပုကလည်း စားပွဲပေါ် ခုန်တက်ပြီး ဖုန်းကို သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ချလိုက်သည်။
“ဟင်...”
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က အကောင့်အမည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးဟူက လေအေးကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“သားပိုက်ကောင်အဖေ”
ဟာ၊ ငါ့ဆီကနေ လောင်းကစားလုပ်နေတဲ့သူက လူမဟုတ်ဘူးလား။
“ဗုန်း...”
ခေါင်းဆောင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ကန်လိုက်ရာ ဘေးနားက နံရံတစ်ခုကို ကွဲသွားစေပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“ပေးမယ်”
“ပေးမယ်... အခုချက်ချင်း လွှဲမယ်”
ကျိုးဟူက နံရံက အက်ကွဲကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အမြန်ငွေလွှဲလိုက်သည်။
ဒီလုပ်ငန်းကို ထပ်မလုပ်တော့ဘူး၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။
တစ်ဖက်က လောင်းကစားလုပ်တဲ့သူတွေက ဘယ်လို နတ်ဆိုးတွေလဲ။
++++++
474 01
အခန်း 474
“တက်... တက်”
ဒါရိုက်တာလျိုက စင်္ကြံကနေ အမြန်ထွက်လာပြီး အော်ကာ ချက်ချင်း အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။
သို့သော်လည်း မြေပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်နဲ့ ဘေးနားက တိရစ္ဆာန်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ နေရာမှာတင် တောင့်သွားသည်။
ဘာဖြစ်တာလဲ။
ရာဇဝတ်ကောင်က နှစ်ယောက်ပဲလား။
ဟာ
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆုဟေးဆိုတဲ့လူကို မတွေ့ရပေ။
“အော်၊ ဒါရိုက်တာလျို ရောက်လာပြီ၊ ငါတို့ မြန်မြန်ပြန်ရအောင်”
ငှက်တောက မျက်စပစ်ပြပြီး တိရစ္ဆာန်များစွာကို တောင်ပံခတ်ပြလိုက်ကာ အခန်းထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်သွားသည်။
နောက်က ဒါရိုက်တာလျိုက ဘယ်လိုပဲ အော်ခေါ်ခေါ် သူတို့ လုံးဝ မရပ်နိုင်ပေ။
“ရွှီဖူ၊ ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ”
“ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သေချာ စစ်ဆေး”
ဒါရိုက်တာလျိုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အဖွဲ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလူက ထွက်သွားလောက်ပြီ၊ မနက်ဖြန် တိရစ္ဆာန်ရုံကို သွားပြီး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မေးကြည့်ရမယ်”
သူက စဉ်းစားပြီးနောက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက သတိလစ်သွားတဲ့ ကျိုးဟူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
...
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံအဝင်ဝ…
ဆုပိုင်က ဝတ်စုံအပြည့်ဝတ်ဆင်ပြီး သတင်းထောက်များစွာရှေ့တွင် ရပ်ကာ အဆင်မပြေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။
ဘာကိစ္စမှန်း မသိ…
တကယ် ဘာကိစ္စမှန်း မသိချေ….
မနက်စောစောကတည်းက သတင်းထောက်အုပ်စုတစ်စုက တိရစ္ဆာန်ရုံအဝင်ဝမှာ စောင့်နေကြပြီး သူ့ကို အင်တာဗျူးလုပ်ချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဒါကြောင့် သူက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။
သတင်းထောက်များစွာရဲ့ မေးခွန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဆုပိုင်က လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည်။
ကောင်းပြီ...
သူ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ မရှိတာ ကြာပြီလား။
474 02
ဒီကောင်တွေက လုံခြုံရေးစနစ်ကိုတောင် ဖောက်နိုင်နေပြီလား။
ညသန်းခေါင်ကျော် အပြင်ထွက်ပြီး ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းတာ၊ လုံခြုံရေးဌာနကိုပါ အကြောင်းကြားလိုက်တာ။
ဒါ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။
“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ဒီတစ်ခါ ချေးငွေနဲ့ လောင်းကစားလုပ်တဲ့အဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အပေါ်မှာ ဘာပြောစရာ ရှိပါသလဲ။ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ သွားခိုင်းတာလား”
အမျိုးသမီးသတင်းထောက်တစ်ယောက်က ပြောပြီးနောက် မိုက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့အဖြေကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။
“အဟွတ် အဟွတ်...”
“ချေးငွေက အရမ်း အန္တရာယ်ကြီးတယ်၊ ဒီလိုအဖွဲ့မျိုး လုံးဝ မရှိသင့်ဘူး၊ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကတော့...”
“ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အရှေ့က အမျိုးသမီးသတင်းထောက်က မိုက်ကို ပြန်သိမ်းပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကင်မရာကို ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံကို မလာခင်မှာ ကျွန်မတို့ ချင်တူ လုံခြုံရေးဌာနကို သွားခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့က ကံကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်ကိုလည်း သိခွင့်ရခဲ့ပါတယ်”
“လူတိုင်း မသိသေးတာကတော့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ရက်အနည်းငယ်အကြာကတည်းက ဒီတရားမဝင် ချေးငွေကုမ္ပဏီကို သွားရောက်ခဲ့ပြီးတော့ ထိခိုက်ခံရသူနှစ်ယောက်ရဲ့ မူရင်းငွေကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
“ပြီးတော့... ဒီရာဇဝတ်ကောင်နှစ်ယောက် ဖွင့်ခဲ့တဲ့ အွန်လိုင်းလောင်းကစားမှာ သုံးစွဲသူတစ်ယောက်ပဲ ဝင်ခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ဖုန်းနဲ့ ဝင်ခဲ့တာပါ၊ နာမည်က ‘သားပိုက်ကောင်အဖေ’ လို့ ပေးထားပါတယ်”
“အားလုံး သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သားပိုက်ကောင်က ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံက ထူးခြားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့...”
“ကျွန်တော်တို့အားလုံး အံ့ဩရတာက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အသားပေးပြီး ယွမ် ၁၀ သန်းကျော်တောင် ပေးပြီးတော့ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ နေရာကို ရှာဖွေခဲ့ပါတယ်၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအားလုံး ပြန်ရခဲ့ပါတယ်”
“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“သူတို့က ချင်တုမြို့က မကောင်းဆိုးရွားတစ်စုကို ထပ်မံ ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပါတယ်၊ ကြည့်ရှုသူ မိတ်ဆွေများ၊ ဒီသတင်းဌာနက ကောင်းကင်ပြာတိရစ္ဆာန်ရုံက တိရစ္ဆာန်တွေကို အပြင်မှာ တွေ့ရင် လုံးဝမတားဆီးကြဖို့ ထပ်မံ တိုက်တွန်းပါတယ်”
“ဒါက ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က နောင်မှာလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်”
“ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို လက်ခုပ်တီးပေးကြပါ၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပေးရုံသာမက ရာဇဝတ်ကောင်တွေကိုပါ ရှင်းလင်းပေးပါတယ်၊ သူတို့ကို မချစ်ခင်ဖို့ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်မှ မရှိပါဘူး”
“...”
သတင်းထောက်အားလုံးကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆုပိုင်က မျက်နှာမသာမယာနဲ့ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲကို ဝင်လာသည်။
လောင်ကျိုးကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
474 03
“တံခါးပိတ်လိုက်၊ ဒီနေ့ တိရစ္ဆာန်ရုံ ပိတ်တယ်”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လောင်ကျိုးက ဆုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာဟာ အရမ်းမသာမယာ ဖြစ်နေတာကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒီသတင်းထောက်တွေနဲ့ ဒါရိုက်တာလျိုရဲ့ ပြောပြချက်တွေအရ မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို သူလည်း အကြမ်းဖျင်း သိခဲ့သည်။
ပြောရရင်…
ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေလို ဖြစ်နေပြီလား။
ကြောက်စရာပဲ၊ ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတာက ဒီကောင်တွေက လုံခြုံရေးလျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ။
ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ငွေပေးချေမှု လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကိုတောင် သိနေပြီ။
တွေးလေလေ ကြောက်လေလေ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မကောင်းရတာလဲ”
တိရစ္ဆာန်ရုံ ဒီနေ့ ပိတ်တယ်လို့ ကြားတော့ ကျိုးဝမ်က ကလေးငယ်ကို ပွေ့ပြီး လက်မှတ်ရောင်းခန်းကနေ ထွက်လာကာ လောင်ကျိုးကို ဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဒီလောက် ဒေါသထွက်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
သူမလက်ထဲက ကလေးငယ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လူကြီးလေးလို ဖြစ်နေသည်။
“အင်း... ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကြောင့်ပဲ... သူတို့က ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ ဖုန်းကို ယူသွားကြတယ်... အင်းးးးခဏလေးနဲ့တော့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ”
“ငါတို့ မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အရမ်းကြီး လက်မလွန်စေနဲ့”
ပြောပြီးနောက် သူတို့အုပ်စုက တိရစ္ဆာန်ရုံက မြက်ခင်းပြင်သို့ အမြန်သွားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ငှက်တော၊ သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်၊ ဟက်စကီးတို့ကို ဦးဆောင်သော တိရစ္ဆာန်အချို့က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။
“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ရောက်လာပြီ၊ ပြောထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြ”
ငှက်တောက အဝေးက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မြင်တော့ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ပြန်မလာခင်ကတည်းက အားလုံး တိုင်ပင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။
တာဝန်က အားလုံးရဲ့ တာဝန်ဖြစ်သည်၊ ဘယ်သူမှ ဦးဆောင်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။
ဒီလိုမှသာ တာဝန်က အားလုံး အပေါ် ကျလိမ့်မည်။
အထူးသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ။
လျှို့ဝှက်ကုဒ်အားလုံးက သူ ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်၊ ဒါကို ပြောလိုက်ရင် လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
474 04
ဟက်စကီးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး တစ်လှမ်းနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ဟာ၊ ဘယ်သူက ကံအဆိုးဆုံးလဲ။
ဒါက သူ ဖြစ်နေတာ သေချာသည်။
သူ ဘာမှ မလုပ်ရဘူး၊ ဖုန်းလေးပဲ ပစ်လိုက်တာ၊ ဘာလို့ သူက အဓိက တရားခံဖြစ်ရတာလဲ။
သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းတင်းမာမာ ဖြစ်နေသည်။
သူက မြေကြီးကိုပဲ ကြည့်နေသည်။
“ဘာလို့ သားပိုက်ကောင်အချင်းချင်းတူတာတောင် ဒီကောင်လေးက ဒီလောက် ကံကောင်းရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ကံက တကယ် မကောင်းဘူးလား”
သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ သားပိုက်ကောင်ပုကို ကြည့်သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဒီအတွေးက ဆက်တိုက်ပေါ်နေသည်။
ဘယ်လို အပြစ်ပေးခံရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စနောက်နေတာလား၊ ထိုးကြိတ်ခံရမှာကို ကြောက်နေရမှာလား။
တစ်နေကုန် လက်ဝှေ့ထိုးနေတဲ့ သူက အထိုးခံရမှာကို ကြောက်တယ်လို့လား။
++++++