အခန်း (၄၇၅-၄၇၇)

အခန်း 475

“ဟူး...”

ဆုပိုင်က တိရစ္ဆာန်အုပ်စုရှေ့မှာ ရပ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ သားပိုက်ကောင်ပုကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကိုင်းညွတ်ပြီး ပွေ့ချီလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်...”

သားပိုက်ကောင်ပုက သူ့နဖူးနဲ့ ဆုပိုင်ကို ပွတ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

“သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်... မနေ့ညက ဘယ်လောက် အနိုင်ရခဲ့လဲ။ ဟင်... ဘာလို့ မေ့သွားရတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ရယ်တတ်ရင် ကံကောင်းတယ်”

ဒီကောင်လေးက ဘာမှ မသိသေးတဲ့အတွက် တာဝန်လည်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း...

အဲဒီ အဖိုးကြီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့...

“မင်းတို့ ဘာပြောစရာရှိလဲ”

ဆုပိုင်က မျက်နှာမသာမယာနဲ့ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ မပြောဘဲနေတာကို မြင်တော့ ဆုပိုင်က နှုတ်ခမ်းကို လှည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

တော်တော် စည်းလုံးတာပဲ။

“ဟက်စကီး... ထွက်ခဲ့”

“အာဝု...”

ဟက်စကီးက လှည့်ကြည့်ပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ထွက်လာကာ မြေပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လို ထွက်လာတာလဲ”

“သူတို့က ငါ့ကို ကယ်ထုတ်တာပါ...”

“မင်း လောင်းကစားမှာ ပါဝင်ခဲ့လား”

“မပါဝင်ပါဘူး၊ ငါ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး”

“ဖုန်းကို မင်း ရေထဲ ပစ်ချတာလား”

“ငါ... ငါ ပစ်ချတာပါ”

ဟက်စကီးက မျက်လုံးပြူးပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ငါက အဓိကတရားခံ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က ငါ့ကို ကယ်ထုတ်ပြီးနောက်မှာ ငါ့ကို တရားခံဖြစ်အောင် လုပ်ကြတာ၊ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ဆီမှာပါ”

“ဒါကြောင့် ငါက သူတို့စကားကို နားထောင်ပြီး ဖုန်းကို ရေထဲ ပစ်ချပြီး ရန်သူရဲ့ အတွင်းထဲကို ဝင်ခဲ့တာပါ”

“အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပြီးနောက်မှာ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို အစီရင်ခံဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာပါ”

475 02

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ ငါ့ကို ယုံပါ၊ ငါ ဟက်စကီးက လုံးဝ မလိမ်ပါဘူး”

ပြောပြီးနောက် ဟက်စကီးက နောက်က အုပ်စုရဲ့ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုပြီး မြေကြီးကိုပဲ ကြည့်နေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပလတ်စတစ်ညီအကို ဆက်ဆံရေးပဲ ဖြစ်သည်။

မင်းတို့က ငါ့ကို တရားခံဖြစ်အောင် လုပ်တာ၊ ဒီတော့ ငါ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား။

ဘယ်လိုပဲပြောပြော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ကာကွယ်ရမည်

“ဟာ၊ မင်း အဖိုးကို ငါ... ဟက်စကီး”

ငှက်တောက ကြားတော့ လည်ချောင်းကနေ အော်လိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့၊ ဖုန်းကို မြစ်ထဲ ပစ်ချတာ သူပဲ၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် အသစ်ဝယ်လာတဲ့ ဖုန်းကိုလည်း သူ ပစ်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးကျတော့... ဒီကိစ္စကြောင့် မအောင်မြင်ခဲ့တာ”

“ကျွန်တော်တို့...”

“ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ”

“လောင်ကျိုး”

ဆုပိုင်က ကြားတော့ လောင်ကျိုးကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဟက်စကီးကို အိမ်သာထဲ ခေါ်သွား... သံကြိုးနဲ့ သေချာချည်ထား၊ တစ်လလုံး အပြင်မထွက်ရဘူး”

“အာဝု...”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင် မလုပ်ပါနဲ့”

ဟက်စကီးက ကြားတော့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ဟာ၊ ငါ့ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ဒီလောက် ပေါ့ပါးတာလား။

အိမ်သာထဲမှာ တစ်လပဲ ပိတ်ထားတာ၊ ဒါက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး

နံတယ်ဆိုတာပဲ ရှိတာ၊ ထိုးကြိတ်ခံရတာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက အရမ်း ပေါ့ပါးတာပဲ

သို့သော်လည်း ဟက်စကီးက သူ့ကိုယ်သူ ကယ်ဆယ်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ အော်လိုက်သည်။

“အော်၊ ပြီးတော့၊ တစ်လလုံး ဘယ်သူမှ ဒီကောင်ကို အစာ မကျွေးရဘူး”

ဆုပိုင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဘာကွ။

တစ်လလုံး အစာ မကျွေးဘူး၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

အိမ်သာထဲမှာနေပြီးတော့ ဝမ်းသွားရမယ်ဆိုတာလား။

“အာဝု...”

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်၊ မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် မှားပါတယ်၊ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မလုပ်တော့ပါဘူး”

“ကယ်ကြပါဦး၊ ကျွန်တော် ဝမ်းသွားရတာ မကြိုက်ဘူး”

“ဟာဟာဟာ၊ ငှက်တော၊ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တာပဲ”

“ဟင်...”

475 03

ငှက်တောက ဟက်စကီးရဲ့ အော်သံကို ကြားတော့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားသည်။

အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊

အိမ်သာထဲမှာ တစ်လလုံး အစာ မကျွေးဘူး၊ ဒါ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား။

“ဟဲဟဲ... ဒါရိုက်တာဆုပိုင် ဆုပိုင်၊ ငါက အတင်းအကြပ် လုပ်ခံရတာပါ... ငါ...”

“မင်းကို ဆုဟေးလို့ ခေါ်တယ် ကြားတယ်”

ဆုပိုင်က ငှက်တောကို တစ်ကိုယ်လုံး မြှောက်ပြီး လက်ကို ပွတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဟင်... တခြားလူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ရ လွယ်အောင်ပါ”

ငှက်တောက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ပြောပြလို့ရမလား”

“ဒါက ပုံမှန် မြင်နေကျမို့လို့ မတော်တဆ မှတ်မိသွားတာပါ”

“ကောင်းပြီ”

ဆုပိုင်က ဒီကောင်ကို ခြေတစ်ဖက်ကနေ ကိုင်ပြီး ဘေးနားက ကျိုးဝမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီကောင်ကို ခေါင်းပြားတကောဆီ ခေါ်သွားလိုက်... ဒီနှစ် အမွှေးတွေ ပြန်ပေါက်လာဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့”

“ငါ...”

ငှက်တောက ကြားတော့ မျက်လုံးပြူးပြီး မူးလဲသွားသည်။

တစ်နှစ်လုံး…

ဒီနှစ် သိပ်မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။

ဒီလိုနဲ့ ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမှာလဲ၊ တစ်နှစ်လုံး မပျံသန်းနိုင်တာ၊ ဒါက သူ့ရဲ့ အသက်ကို ယူလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။

“မင်းတို့ကရော”

ဆုပိုင်က သူ့အရှေ့က ဒီကောင်တွေကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးကို နာကျင်စွာ ပွတ်လိုက်သည်။

ခုနက နှစ်ကောင်က တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အဆိုးဆုံးတွေ ဖြစ်သည်။

ဒီအရှေ့က အနည်းငယ်ကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် ငြိမ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း...

ဒီတစ်ခါ ကိစ္စက သူတို့ကို ပြင်းထန်တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရမယ်။

“သားပိုက်ကောင်ခေါင်းဆောင်က နဂါးအမေဆီမှာ တစ်လလေ့ကျင့်ရမယ်...”

“မျောက်ဘုရင်... ဝက်အကောင် ၂၀၀ အတွက် မြက်တွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ခုတ်ရမယ်၊ တစ်နေ့ မလောက်ရင် မျောက်အုပ်စုက ခေါင်းဆောင်အသစ် ပြောင်းရလိမ့်မယ်”

“ပန်ဒါကြီးကတော့...”

ဆုပိုင်က ပန်ဒါဝက်ဝံကို ကြည့်ပြီး တွေးနေသည်။

475 04

ဒီကောင်ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲဆိုတာက တကယ် ခက်ခဲသော ပြဿနာဖြစ်တယ်။

ထိုးကြိတ်လိုက်ရင်လည်း ဒီကောင်က အရေပြားထူလို့ လုံးဝ မကြောက်ပေ။

ဟက်စကီးလိုမျိုးလည်း ချည်ထားလို့ မရပေ။

“ဟင်...”

ရုတ်တရက် ဆုပိုင်က အဝေးက ဆင်အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

“မင်း ဆင်တွေကို တစ်လလုံး ရေချိုးပေးရမယ်၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဆင်တိုင်းကို ရေချိုးပေးရမယ်၊ မပြည့်စုံရင်... မင်း ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိတယ်”

တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို အပြစ်ပေးပြီးနောက် ဆုပိုင်က မျက်ခုံးကို နာကျင်စွာ ဖိပွတ်လိုက်သည်။

++++++

476 01

အခန်း 476

“ဟူး...”

ကျောက်စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တိရစ္ဆာန်တွေ များလာလေလေ ထိန်းရခက်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း...

ဒီကောင်တွေကို တကယ်ကြီး ဘာမှလုပ်လို့ မရပေ၊ ခြိမ်းခြောက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

စနစ်ကနေ ရှင်သန်လာတဲ့ တိရစ္ဆာန်တိုင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက မတူကြပေ။

နောင်မှာ ဟက်စကီးနဲ့ ငှက်တောလို စိတ်နေစိတ်ထားရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ နည်းပါးပါစေလို့ ဆုတောင်းနေသည်။

“အရမ်း ပင်ပန်းနေလား”

ကျိုးဝမ်က အဝေးကနေ လာပြီး ဆုပိုင်ရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ နှိပ်ပေးကာ ရယ်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ မြင်တယ်၊ ရှင်က ဒီကောင်တွေကို အပြစ်ပေးဖို့တောင် နှမြောနေတယ်၊ ခြောက်လှန့်ရုံပဲ ဖြစ်နေတယ်”

“ပြီးတော့ ဒီကောင်တွေက ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

“ဒီအရာက ကောင်းသောအရာ ဖြစ်လာတာ၊ ဒီလောက် ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး”

“ဒါကိုလည်း ငါ နားလည်ပါတယ်”

ဆုပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေကိုလည်း လွတ်လပ်လွန်းခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊ သူတို့က တခြားတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ကြတယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ရှိလာခဲ့ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

ကျိုးဝမ်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် မမေ့ပါနဲ့၊ ဒီကောင်တွေက အခုချိန်အထိ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ လူအများအပြားရဲ့ အသက်ကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းမှာလည်း အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ ရှင့်မှာလည်း အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်လေ...”

476 02

“ရှင်က တိရစ္ဆာန်တိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဘယ်လို တောင်းဆိုနိုင်မှာလဲ”

“ဒီလိုဆိုရင် ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက စက်ရုပ်တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ၊ သူတို့က ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး၊ ဒါက သက်ရှိမဟုတ်တော့ဘူးလေ”

“ဟူး...”

ဆုပိုင်က လေအေးကို ရှူသွင်းပြီး စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက စိတ်ထဲမှာ အရမ်း စွဲနေခဲ့တာပဲ။

သူ မကူးပြောင်းလာခင်ကတည်းက ဟက်စကီးလိုမျိုး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေက သူ့ဆီက တစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုမိုက်ကြသည်။

နေ့တိုင်းလိုလို အိမ်ကို ဖျက်ဆီးနေသည်။

တကယ်ပဲ

တိရစ္ဆာန်တိုင်း မှားတတ်သည်၊ အားနည်းချက်လည်း ရှိသည်။

ဒါကမှ အမှန်တကယ် ဖြစ်စေသည်။

“ဟင်၊ ဟိုမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို လာရှာတယ်...”

ကျိုးဝမ်က အဝေးက တိရစ္ဆာန်ရုံအဝင်ဝကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဆုပိုင်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ရှောင်းမေ ညီအမနှစ်ယောက်က တိရစ္ဆာန်ရုံအဝင်ဝမှာ တုန်ယင်စွာ ရပ်နေကြပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရဲဟန်မရှိပေ။

“ဒီနှစ်ယောက် ဘာလာလုပ်တာလဲ”

ဆုပိုင်က စဉ်းစားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ ထကာ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို အမြန်သွားလိုက်သည်။

သူက မနေ့ညက အရမ်း မူးသွားတယ်လို့ပဲ မှတ်မိသည်။

သို့သော်လည်း ဘာပြောခဲ့သည်ကို ဆုပိုင် လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။

“ဆုပိုင်”

“ကျွန်မတို့... ရှင်က ကျွန်မတို့ကို အလုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

“ကျွန်မတို့က ပြောဖို့ လာတာပါ”

ဟန်ရှောင်းမေက ဆုပိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

******

477 01

အခန်း 477 လူ့စိတ်ရှိပါဦးဟ

“မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်ကတော့ နေ့စဉ် ဒီကောင်တွေအတွက်ရော၊ ကိုယ့်အတွက်ပါ ချက်ပြုတ်ပေးရမယ်”

“တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ အဆောင်ရှိတယ်။ လာနေချင်တယ်ဆိုရင် မိသားစုပါ ခေါ်လာလို့ရတယ်...”

“မနက်ဆိုရင်တော့ အစာတွေ ခွဲဝေပေးရာမှာ လောင်ကျိုးကို ကူညီပေးရမယ်...”

“...”

ဟန်ရှောင်မေသည် သူမ၏အစ်မကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆုပိုင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဒီအလုပ်က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။

လူတွေအတွက်သာမက တိရစ္ဆာန်တွေအတွက်ပါ ချက်ပြုတ်ပေးရမယ်တဲ့။

ဘုရားရေ…

တိရစ္ဆာန် အစာတွေကို ဘယ်လိုများ ချက်ရမှာလဲ။

“ဟို... တိရစ္ဆာန်တိုင်းက အစားအစာ မတူကြဘူးလားဟင်”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် လက်ချောင်းများကို ဖိချေရင်း မြက်ခင်းပေါ်က ချစ်စဖွယ် တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အစားအစာက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဘာမှ အများကြီး ပြုပြင်ဖို့မလိုဘူး...”

“အချို့ မွေးမြူနိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကတော့ မင်းတို့ စီမံစရာမလိုပါဘူး။ နောက်ပြီး... အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ မြက်ခင်းနက်ပိုင်းထဲကို မင်းတို့ ခဏ မသွားနဲ့ဦး။ အစာကို နဂါးအမေ လာယူပါလိမ့်မယ်”

“ကျန်တာတွေကိုတော့ လောင်ကျိုးကို မေးမြန်းလိုက်ကြပါ”

ဆုပိုင်သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။

မနေ့ညက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ စည်းရုံးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

အခုဆိုရင် တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ ချက်ပြုတ်မဲ့လူမရှိတာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး။

ပြီးတော့...

လောင်ကျိုးလည်း ဝက်စာကျွေးဖို့အတွက် အချိန်ပိုရသွားပြီ။

မျောက်ဝံအုပ်စုက မြက်ရိတ်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆုပိုင်က ဒီအလုပ်ကို သူတို့လက်ထဲ အပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ဒီကောင်တွေ တစ်နေ့လုံး အကောင်ကြီးတွေနဲ့အတူ တိရစ္ဆာန်ရုံထဲ လျှောက်သွားနေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်။

“ဒါရိုက်တာဆုပိုင်... ဆုဟေး ဘယ်မှာလဲဟင်။ မတွေ့မိပါလား”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် အတန်ကြာ ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ မေးလိုက်တယ်။

“အမ်...”

ဒီကောင်မလေး.. ငှက်တောက ဘာတွေများ ပြောပြလိုက်တာလဲ။

ဒီအထိ ရောက်နေပြီကို “ဆုဟေး” ကိုတောင် သတိရနေသေးတာလား။

477 02

ဒါပေမဲ့...

ဒီမေးခွန်းကို ငါ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ။

“သူက မကြာသေးခင်က အလုပ်တစ်ခုရှိလို့ ရေနေသတ္တဝါပြတိုက်ကို သွားနေတယ်။ အတော်ကြာမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ရတယ်”

“ကဲ၊ လောင်ကျိုး၊ သူတို့ကို အခြေအနေတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လိုက်ပြလိုက်။ ငါ ရုံးခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ လူရှာလိုက်ဦးမယ်”

ဆုပိုင်သည် လောင်ကျိုးကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို လက်လှမ်းပြကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး တိရစ္ဆာန်ရုံကနေ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဟန်ရှောင်ချင် အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ ငိုမကျပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်။

“ရှူး...”

ဆုပိုင် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ငှက်တောသည် ရွှေသိမ်းငှက်၏ အသိုက်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ဘေးက သိမ်းငှက်ပေါက်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ပြလိုက်တယ်။

“ဟို... သိမ်းငှက်မေမေ၊ ငါ အပြင်ခဏ သန့်စင်ခန်းသွားလိုက်ဦးမယ်နော်။ ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

သိမ်းငှက်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ငှက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ဒီကောင်ကို အသိုက်ထဲ လက်ခံဖို့ သူ လုံးဝ မလိုချင်ဘူး။

အသိုက်ထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး အငြိမ်မနေ၊ နေရာတကာ လှည့်လည်သွားလာပြီး စကားလည်း အရမ်းများတဲ့အပြင် ဆူညံလွန်းနေလို့ပဲ။

“ဂါး...”

“ကောင်းပြီ၊ ကလေးတွေ၊ သူ ထွက်သွားပြီ၊ မင်းတို့ ဝင်ခဲ့ကြတော့...”

ငှက်တော ထွက်ပြေးသွားတာကို မြင်တော့ သိမ်းငှက်ပေါက်နှစ်ကောင်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။

ဒါတင်မကဘဲ၊ ခေါင်းဖြူပင်လယ်သိမ်းငှက်နှစ်ကောင်ကလည်း ဦးခေါင်းများကို ထုတ်ပြီး ဝေးရာသို့ ထွက်သွားသော ငှက်တောကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြတယ်။

“ဒီကောင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီလား...”

“ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်”

++++++