အခန်း (၄၇၈-၄၈၀)

အခန်း 478

“ကျိုးဝမ်...”

ငှက်တောသည် ကျိုးဝမ်ဘေးတွင် ရပ်လျက်၊ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည့် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်

“မင်း မရနိုင်တော့တဲ့အတွက် အရမ်း နာကျင်နေတယ်မဟုတ်လား”

ဒီကောင်မလေး…

မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက အကြံအစည်တွေကို ငါ့ကို ဘယ်လိုများ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မှာလဲ။

ကျိုးဝမ် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲ ဝင်လာတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ငှက်တော သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒီကောင်မလေး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း မျက်လုံးတွေက ထူးခြားတဲ့ အလင်းတန်းနဲ့ လင်းလက်နေတာကိုပဲ။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ…

ခွေးထီးက ခွေးမကို ကြည့်တာနဲ့ နီးပါးတူတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တီဗီကြည့်ရှုမှု သုတေသနရလဒ်အရ၊ ဒီကောင်မလေး ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို သဘောကျနေတာ သေချာတယ်။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလို့ မရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

“ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ကျိုးဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ ဒီကောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုင်းပြီး သူ့ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

“အာရ်၊ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ၊ ငါ့ခြေထောက်တွေ ပြတ်တော့မယ်...”

ငှက်တောက သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး လောင်ကျိုးနဲ့အတူ လျှောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

“ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အလုပ်သစ် ခန့်ထားတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင် အသစ်ခန့်ထားတာ။ တစ်ယောက်က ဟန်ရှောင်မေ၊ တစ်ယောက်က ဟန်ရှောင်ချင်။ သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ အစားအစာကို နောင်မှာ တာဝန်ယူရမှာ”

“အားရ်... ဟန်ရှောင်ချင်”

ငှက်တောက အာမေဍိတ်သံပြုပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးကို မှိတ်ထားရင်း ဝေးရာမှ မိန်းကလေးကို အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်လိုက်တယ်။

ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက နည်းနည်း ခပ်ရိုးရိုးပဲ။

ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက ကောင်းတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျိုးဝမ်နဲ့တော့ နည်းနည်း ကွာခြားပေမဲ့...

ရုပ်ရည်လည်း တော်တော်လှတာပဲ။

သူက ငါ့ရဲ့ အွန်လိုင်းချစ်သူလား။

478 02

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့ ဖုန်းအကြောင်းကိုတောင် မေ့သွားတယ်။

“ဟို၊ ငါ မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်ပါတယ်”

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ငှက်တောက ကျိုးဝမ်နားနား ကပ်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ငါ့မှာ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိတယ်။ သိချင်လား”

“တကယ်၊ မင်း အသုံးမပြုတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးလောက် ပေးနိုင်မလား... ငါ အဲဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ပေးပါ့မယ်”

“ဘယ်လိုလဲ… တန်ပါတယ်နော်...”

ကျိုးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကို မြင်တော့ ငှက်တောက ထပ်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်တယ်

“ငါ ပြောပြမယ်... ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က မျက်နှာများတယ်။ နောက်ပိုင်း ဒီလို မိန်းမတွေ များလာရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“အမြန်လုပ်တာက အမြဲကောင်းတယ်။ မရရင် ဆေးခတ်လိုက်... အား... ဘာလုပ်တာလဲ၊ လက်မပါနဲ့”

“အား၊ ရန်ပြုတာတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်။ ကောင်းတဲ့ သတိပေးစကား ပြောတာကို... ကယ်ပါဦး”

“ကယ်ပါဦး... ငှက်ကိုသတ်နေပြီ”

ဟန်ရှောင်ချင်သည် ဝေးရာမှ ကြားလိုက်ရသော အော်သံကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဟားဟား၊ အဲဒီကောင်က ငှက်တောလေ။ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ လူနဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တိရစ္ဆာန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က မကြာသေးခင်က အပြစ်ပေးခံထားရတယ်...”

လောင်ကျိုးသည် ကျိုးဝမ်က ငှက်တောကို ဖမ်းခေါ်သွားတာကို မြင်တော့ ရယ်မောပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်

“သူ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီငှက်က စကားပြောရင် သိပ် မယုံရဘူး...”

“ခုနက ဘယ်နားရောက်သွားပြီလဲ။ ဟုတ်တယ်...”

“ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ၊ ဖန်ခွက်ထဲက အဆိပ်ရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို မင်းတို့ သတိထားရမယ်။ ကျန်တာကတော့ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ပဲ ကြိုးစားပါ”

“ခွေးတူဝက်တူ၊ ငှက်တော၊ တပိုင်၊အာဟ... ဒီလေးကောင်က... နည်းနည်း ဆိုးတယ်။ ကျန်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကတော့ အခြေခံအားဖြင့် စကားနားထောင်ကြတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ လောင်ကျိုး၊ ကျွန်မတို့ နားလည်ပါပြီ”

ဟန်ရှောင်မေသည် သတိထားရမည့် အချက်များကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် တစ်ခုချင်း မှတ်သားနေခဲ့သည်။

လောင်ကျိုးနောက်ကို လိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ရုံထဲမှာ လှည့်ပတ်နေခဲ့တယ်။

ဒီလို ကြီးမားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ ဦးစီးမှူးက ဆုပိုင်ဖြစ်နေတာကို ဟန်ရှောင်မေ လုံးဝ မထင်ထားဘူး။

သူတို့ ဒီအရာတွေကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြရင်တောင် နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကြားဖူးကြတယ်။

ဒီထဲမှာ တကယ့် တိရစ္ဆာန်တွေ အကုန်ရှိနေတာ။

478 03

သူတို့...

နောင်မှာ ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ရတော့မှာလား။

ဒါက အလုပ်နဲ့မတူဘဲ အားလပ်ရက် အနားယူတာနဲ့တူတယ်။

နေ့စဉ် ဒီတိရစ္ဆာန် အများကြီးကို မြင်တွေ့ရမယ်။ ပြီးတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံရဲ့ အပူချိန်ကလည်း အမြဲတမ်း တစ်သမတ်တည်းရှိနေပြီး ရှုခင်းတွေလည်း လှတယ်။

သူမရဲ့ အစ်မကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ဒီအလုပ်ကို ဘာဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်သွားကြမယ်။

...

++++++

479 01

အခန်း 479

ကောင်းကင်ပြာ တိရစ္ဆာန်ရုံ။

ဆုပိုင်သည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲနေပြီး ဘေးတွင် တဲတစ်ခု ထိုးထားသည်။

ရုံးခန်းကို စတင် ဆောက်လုပ်နေပြီ။ ဒီတစ်ခါ ရွေးချယ်တဲ့ ပစ္စည်းက တကယ်ကို ဈေးကြီးပေးထားတယ်။

အဓိက တံခါးမှာ လက်ဗွေသော့ တပ်ဆင်ထားတဲ့အပြင် မှန်တွေကိုလည်း ဒွိလွှာ ကျည်ကာမှန်တွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်။

ဒီလိုလုပ်ထားတာတောင် ခွေးတူဝက်တူက ဝင်ရောက်လာနိုင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ သူ တကယ်ပဲ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီည ဟန်ရှောင်မေနဲ့ သူမရဲ့ အစ်မတို့ တိရစ္ဆာန်ရုံကို ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကြပြီ။

အခုမှ ဆုပိုင် နားလည်လိုက်တယ်။

ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အပင်လိုလူနာ ဖြစ်နေတဲ့ မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ကိုပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရသေးတာ။

“ဟူး...”

အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆုပိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဖင်းမြေခွေးတွေ မြက်ခင်းပေါ်မှာ အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေတာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ။

တိရစ္ဆာန် အစိတ်အပိုင်း ကုန်တိုက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။

ချစ်စဖွယ် သီးသန့် အစိတ်အပိုင်း မစ်ရှင် အားလုံး ပြီးသွားပြီ။

ဒီတစ်ခါ ကုန်တိုက်ကနေ ဘယ်တိရစ္ဆာန်တွေ ထပ်ပေါ်လာဦးမလဲ မသိဘူး။

[တိရစ္ဆာန် အစိတ်အပိုင်း ကုန်တိုက်]

သစ်တောဝက်ဝံ အစိတ်အပိုင်း အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ၈၀၀,၀၀၀ ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်။

ဝက်ဝံနက် အစိတ်အပိုင်း အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ၁,၅၀၀,၀၀၀ ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်။

ဝမ်းဘတ် အစိတ်အပိုင်း အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ၅၀၀,၀၀၀ ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်။

မလေးရှားဝက်ဝံ အစိတ်အပိုင်း အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ၈၀၀,၀၀၀ ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်။

ပျင်းရိဝက်ဝံ အစိတ်အပိုင်း အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ၇၀၀,၀၀၀ ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်။

“ဟမ်”

ဆုပိုင်က ဒီတစ်ခါ ပေါ်လာတဲ့ တိရစ္ဆာန် အစိတ်အပိုင်းတွေကို အပေါ်ကနေ အောက်အထိ ကြည့်လိုက်တယ်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဝက်ဝံနက်က ဘာလို့ ၁,၅၀၀,၀၀၀ တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ”

တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ပေါ်လာတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အားလုံးက ဝက်ဝံတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီဝက်ဝံနက် အစိတ်အပိုင်းကပဲ အံ့အားသင့်တန်ဖိုး တစ်သန်းကျော် တောင်းနေတယ်။

“တစ်ခုခု ထူးခြားတာများ ရှိနေလား”

ဆုပိုင်က ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။ သွားတွေကို ဖိကြိတ်ပြီး ပျင်းရိဝက်ဝံရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို လဲလှယ်ဖို့ လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းလိုက်တယ်။

479 02

နောက်လိုက်ရင်တော့ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ အံ့အားသင့်တန်ဖိုး ဒီလောက်များနေရင် မစ်ရှင်က သာမန် မဟုတ်တော့ဘူး။

“ကျစ်...”

“အားရ်၊ ဒါရိုက်တာဆုပိုင်”

ရုတ်တရက် နောက်ကနေ စူးရှတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့ ဆုပိုင်ရဲ့ လက်ညှိုး တုန်သွားတယ်။

“တင်၊ လက်ခံသူ ဝက်ဝံနက် အစိတ်အပိုင်းကို အောင်မြင်စွာ လဲလှယ်ပြီးပါပြီ”

“ဒီတိရစ္ဆာန် အစိတ်အပိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်တန်ဖိုး နှစ်ဆတိုးထားတယ်”

“ငါ...”

ဆုပိုင်က နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခွေးတူဝက်တူက အဝေးကို ပြေးသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

“ဟူး...”

အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆုပိုင်က အိတ်ကို တဲထဲကနေ ထုတ်ယူပြီး နောက်ကျောမှာ လွယ်လိုက်တယ်။

ဒါတွေ အားလုံးက ကံကြမ္မာပဲ။

ဒီဝက်ဝံနက်က နောက်ဆုံးတစ်ခါက သမင်မစ်ရှင်ထဲက ဝက်ဝံနက် ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်။

ဒါဆိုရင် ဒီမစ်ရှင်က လုပ်ရတာ မလွယ်တော့ဘူး။

“စနစ်၊ မစ်ရှင် စတင်လိုက်”

“တင်၊ ဝက်ဝံနက် မစ်ရှင် စတင်ပြီ...”

“ရေတွက်စတင်...”

“ဆယ်”

“ကိုး”

“ရှစ်”

“...”

...

479 03

နေရောင်က တောက်လောင်နေပြီး တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲသံတွေ ဆူညံနေတယ်။

မြစ်ကမ်းနားမှာတော့…ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်က မြစ်ငယ်လေးထဲမှာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားတယ်။

သူ့ရဲ့ဝက်ဝံလက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်ကို မြှောက်ထားရင်း ဒီပုံစံနဲ့ပဲ နာရီဝက်တိတိ ရပ်နေတာ။

မျက်လုံးတွေက အရှေ့က ကြည်လင်နေတဲ့ မြစ်ရေကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။

ရုတ်တရက်...

ဝက်ဝံနက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လုံးဝန်းလာပြီး နောက်ကျောက ကြွက်သားတွေ ထောင်လာတယ်။

ဝက်ဝံလက်နှစ်ဖက်က တုန်ယင်လာတယ်။

“ဗွမ်း...”

ဝက်ဝံနက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြစ်ငယ်လေးထဲကို ခုန်ဆင်းသွားပြီး ရေတွေ အများကြီး ပက်ထုတ်လိုက်တယ်။

“ဗွမ်း... ဗွမ်း... ဗွမ်း”

အဆီများသော ငါးတစ်ကောင်သည် ဝက်ဝံနက်ရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်ကနေ အဆက်မပြတ် လူးလွန့်ရင်း လျှောထွက်သွားတယ်။

မျက်လုံးတစ်စုံက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ပြီး ဒီကောင်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်တယ်။

ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး အများကြီး ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျတာ။

“ဝူးးးး...”

“အားးးး၊ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တယ်။ ငါးဖမ်းတာ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲရသလား”

ဝက်ဝံနက်သည် မြစ်ရေထဲမှာ ထိုင်လျက်၊ ဒေါသထွက်နေကြောင်း ပြသရန် လက်သည်းတွေနဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေတယ်။

အရမ်း ဆိုးတာပဲ။

ခုနက ငါးက တမင်သက်သက် လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးရတာလဲ။

++++++

480 01

အခန်း 480

ဆောင်းခိုနေတုန်း လူနှစ်ယောက်က ငါ့ကို အော်ဟစ်နှိုးလိုက်လို့။ နောက်ဆုံးတော့...

ငါးသေတောင် မဖမ်းမိခဲ့ဘူး၊ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး ဗိုက်ဆာနေခဲ့ရတယ်။

နွေဦးရောက်တော့ ဗိုက်ဝအောင် စားရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီတောထဲမှာ ကျားအချို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။

ငါ သူတို့နဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မလဲ။

နေရာရွှေ့ပြောင်းဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်။ နွေဦးကနေ နွေရာသီအထိ လျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာတယ်။

ဒီနေရာမှာ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေ သိပ်မများပေမဲ့... မြစ်ထဲက ငါးတွေကတော့ များတယ်။

အစတုန်းက ဝက်ဝံနက် မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ညလုံး တိတ်တိတ်လေး ရယ်မောခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အိပ်မက်ဆိုး စတင်ခဲ့တယ်။

အားရ်၊ ငါးရက်လောက် ငါးဖမ်းနေတာတောင် တစ်ကောင်မှ မမိသေးဘူး။

ငါးတွေကတောင် ငါ့ကို စပြီး ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြတယ်။

ဒါ ငါ့ကို လူသိရှင်ကြား အထင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

“ဗွမ်း...”

လက်သည်းကို ဆန့်တန်းပြီး မြစ်ရေကို ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်တယ်။ ဝက်ဝံနက်က ထပ်မံ ထပြီး ရေထဲမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတယ်။ ဝေးရာကနေ ငါးတစ်ကောင် ထပ်မံရောက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ပြီး လှည့်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

“ကလေးလေး၊ ဒီတစ်ခါ မင်း လုံးဝ ထွက်ပြေးလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဝက်ဝံနက်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားပြီး အခွင့်အရေးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။

မြစ်ငယ်လေးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက သစ်ပင်နောက်မှာတော့ ဆုပိုင်က ဝက်ဝံနက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သားမွေးတွေကနေတစ်ဆင့် အဲဒီကောင်က အရင်က ဝက်ဝံနက်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။

ဒါက ရုရှား နယ်မြေထဲတောင် ရောက်နေပြီ။

ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်က ဝက်ဝံညိုပိုင်နက်ထဲကို ဝင်လာတယ်ဆိုတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒုက္ခရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ပြီးတော့ ဒီကောင်က အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။

ငါးဖမ်းတာလား။

ဝက်ဝံနက်တွေ ငါးဖမ်းတာ ဒီလောက်တောင် ညံ့တာလား။

480 02

ဆုပိုင် ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဒီဝက်ဝံနက်က မြစ်ရေထဲမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့တာ။

အခုဆိုရင် ၅ နာရီတိတိ ကြာသွားပြီ။

ငါးတစ်ကောင်တောင် မဖမ်းနိုင်ဘူးဆိုတာက ဒီကောင် ဘယ်လောက်တောင် အလကားဖြစ်နေတာလဲ။

“ဟိန်း...”

“အားရ်၊ တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီ”

ဝေးရာကနေ ဟိန်းသံတစ်ခု ထပ်မံကြားလိုက်ရတော့ ဆုပိုင် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်တယ်။

ဒီလို ဝက်ဝံနက်က အမှန်တကယ်တော့ အာရှဝက်ဝံနက်ပဲ။ လူတွေက သူ့ကို ခွေးတူဝက်တူလို့ ခေါ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်စိရှေ့က ဒီကောင်လို ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကောင်မျိုးကိုတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။

ဒီကောင် လုပ်ဆောင်နေတာကို မြင်တော့ ဆုပိုင် တစ်ယောက်တည်းသာမကဘဲ၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ကြည့်နေတဲ့သူတွေကလည်း ကျရှုံးသွားတာကို မြင်ပြီး စိတ်ပျက်သွားကြတယ်။

[အားးးး၊ ငါးနာရီလုံးလုံး ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်နေရတယ်။ ဒီကောင် တခြားအစားအစာများ စားလို့မရဘူးလား။ ငါးဖမ်းတာက သူ့အတွက် မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ]

[ငါ ပုံကြမ်းနှစ်ခု ဆွဲပြီးသွားပြီ။ အခု တတိယမြောက် ပုံကြမ်းကို စတင်တော့မယ်]

[ဝက်ဝံနက် ငါ့ကို ဘယ်သူ လှောင်ပြောင်နေတာလဲ။ လာ... မင်းသာ လာဖမ်းလိုက်]

[ဟားဟားဟား၊ အပေါ်ကလူက ငါ့ကို သေအောင် ရယ်စေတယ်။ ဘယ်သူ နှေးတယ်လို့ ထင်လဲ၊ ကိုယ်တိုင် သွားစမ်းကြည့်လိုက်...]

[ဒါပေမဲ့ ဒီဝက်ဝံနက်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက တကယ့်ကို ကောင်းတယ်။ နာရီပေါင်း များစွာ ကြာနေပြီ၊ ကြည့်လိုက်ဦး၊ သူ ထပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေပြီ။ ငါးက ဒီလောက်တောင် အရသာရှိလို့လား။]

[မစားဖူးဘူး၊ မသိဘူး... ဒါကို ဒါရိုက်တာဆုပိုင်ကို မေးရမယ်။]

[ဒါရိုက်တာဆုပိုင်က အခု လူပုံမပြရဲဘူး ထင်တယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ဒီဝက်ဝံရဲ့ သမင်ကို လုယူသွားခဲ့တာ။ သစ်ပင်တွေတောင် ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်]

...

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ကြည့်နေတဲ့သူတွေက ဝက်ဝံနက် ထပ်မံ ရပ်နေတာကို မြင်တော့ ရယ်မောကြတဲ့အပြင် ဒီကောင်ကို သနားနေကြတယ်။

သူတို့ ငါးနာရီကျော် ကြည့်နေကြတာတောင် ဒီကောင် အစားအစာ တစ်ခုမှ မဖမ်းမိသေးဘူး။

ဒီလို ဆက်သွားနေရင် ဒီနေ့ ဗိုက်ဆာရတော့မှာပဲ။

...

“ဟိန်း... ဟိန်း... ဟိန်း”

ညစ်ပတ်နေတဲ့ သားသတ်ရုံ အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ သံလှောင်အိမ်ပေါင်းများစွာ ထားရှိထားတယ်။ သေးငယ်တဲ့ သံလှောင်အိမ်တစ်ခုစီထဲမှာ ပိန်လှီနေတဲ့ ဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်စီကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်။

480 03

ပြီးတော့...

ဝက်ဝံနက်တိုင်းရဲ့ ဝမ်းဗိုက်မှာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစာ ဒဏ်ရာတစ်ခုစီ ခွဲထားတယ်။

ပိုက်တွေက အနာထဲကို ထိုးသွင်းထားတယ်။

အစိမ်းရောင် အဆီတွေက ပိုက်တွေအတိုင်း ဝေးရာကနေ ကွန်တိန်နာထဲကို စီးဝင်နေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကွန်တိန်နာထဲမှာ အစိမ်းရောင် သည်းခြေရည်တွေ အတော်များများ စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။

“ဆိုးလိုက်တာ”

မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထူနဲ့ လူတစ်ယောက်က မျက်လုံးပြာပြာတွေနဲ့ သံလှောင်အိမ်နှစ်ခုထဲက ဝက်ဝံနက် အလောင်းနှစ်လောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

“ဟာ၊ ဘာလို့ နောက်ထပ် နှစ်ကောင် သေပြန်ပြီလဲ”

“မင်းတို့ ဘယ်လို စောင့်ကြည့်နေကြတာလဲ”

“သူဌေးရိုရီ၊ ဒီဝက်ဝံနက်နှစ်ကောင်က ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သည်းခြေရည် သိပ်မထွက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့လည်း ဆေးထိုးပေးပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အားနည်းနေပြီ။ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး”

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လက်အောက်ခံတစ်ယောက်က သူ့သူဌေး ဒေါသထွက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်တယ်

“ဒါ့အပြင်... တခြားကောင်တွေလည်း ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဝက်ဝံနက် အသစ်တွေ လဲလှယ်ဖို့ လိုနေပြီ။ မဟုတ်ရင်... နေ့စဉ် စုဆောင်းရတဲ့ သည်းခြေရည်တွေ လျော့နည်းလာလိမ့်မယ်”

“ဟူး...”

ရိုရီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ပလတ်စတစ်ပိုက်နှစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူ့ရှေ့မှာ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်တယ်။

အရှေ့ဘက်မှာ အနာကျက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သည်းခြေရည် အသစ်တွေ ညှစ်ထုတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။

“ဒါဆိုရင်... ဝက်ဝံသားရေကို ခွာလိုက်၊ ဝက်ဝံလက်တွေကို ဖြတ်လိုက်... အသုံးဝင်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို အားလုံး ဖြုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းတွေကို ရောင်းပစ်လိုက်”

စဉ်းစားပြီးနောက် ရိုရီက အသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်

“သေသွားတာတောင်မှ တန်ဖိုးရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီည ကျွန်တော်တို့ တောထဲကို ဝင်ရမယ်လို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။ ဝက်ဝံနက် အသစ်တွေကို ဖမ်းဖို့ လိုနေပြီ”

“ဝက်ဝံညိုကိုတော့ ထပ်မဖမ်းသင့်ဘူး။ အစိုးရက အရမ်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့... တရုတ်ဘက်မှာ ဝက်ဝံနက်ကို သတိထားရင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး”

“ဒီဝက်ဝံသည်းခြေရည်က ဝက်ဝံတစ်ကောင်လုံးထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်”

ပြောရင်းနဲ့ ရိုရီသည် မသေသေးတဲ့ ဝက်ဝံနက်နှစ်ကောင်ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။

“ဒီနှစ်ကောင်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ သုံးလလောက် စုဆောင်းပြီးပြီ။ ခဏနေရင် သူတို့ကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်”

“အားရ်၊ ဒီဝက်ဝံမျိုးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ် အားနည်းတယ်။ သုံးလပဲ စုဆောင်းရသေးတယ်၊ မခံနိုင်တော့ဘူး”

“နားလည်ပါပြီ”

လူငယ် လက်အောက်ခံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သန်မာတဲ့ လူအချို့က ချွန်ထက်တဲ့ ဓားမြှောင်တွေနဲ့ ဝင်လာကြတယ်။

“ဟိန်း... ဟိန်း... ဟိန်း”

ဝက်ဝံနက်တိုင်း မြင်တော့ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အားလုံး အချည်းနှီးပဲ။

++++++